De kus des doods – Hoe radicale christenen proberen het Jodendom dood te knuffelen

De historie van de joden in het christelijke Europa is een drama van bijna groteske omvang: Pogroms, verdrijvingen, moord, vervolging en willekeur bepaalden het leven van de joden in grote delen van de Europese geschiedenis. Het christendom beschouwde zichzelf in de loop der eeuwen in toenemende mate als de opvolger van de joodse religie. Het Jodendom bezat vanuit christelijk oogpunt niet alleen geen legitimiteit – het werd als tegenstrijdig tegendeel van het eigen geloof en daarmee als existentiële bedreiging gezien.

Het overleven van de joden werd überhaupt slechts onder de door Augustinus geformuleerde vooronderstelling geduld, dat ze in ellende zouden moeten leven, om zo voor de ogen van de wereld voor hun “koppigheid” bestraft te worden. Theologen en kerkleraren maakten zich meester van de Hebreeuwse Bijbel, noemden deze vanaf dat moment “Oude Testament” en herinterpreteerden hem vers voor vers als wapen tegen het Jodendom. In bijna iedere zin van de Hebreeuwse Bijbel, om het even hoe ver verwijdert, diende voortaan een aankondiging van Jezus Christus te worden gezien.

De Holocaust was weliswaar geen religieus gemotiveerde massamoord. Maar zonder de eeuwenlang van christelijke zijde aangewakkerde haatgevoelens tegen joden is hij niet te verklaren. Zonder deze is het echter vooral niet te verklaren waarom het zelfs in trendmatig tot geweld bereide islamitische samenlevingen nooit tot vergelijkbare systematische excessen is gekomen.

Het was de christelijke ophitsing tegen joden, die het antisemitisme diep in het collectieve bewustzijn van de Europeanen pootte. Deze kiem van de haat was zo diep verankerd, dat de Verlichters er helemaal niet aan dachten om deze samen met de religie te vernietigen, een fout met catastrofale gevolgen. In de grond van de wetenschappelijke tijdgeest van de 19e eeuw groeide de door christenen gezaaide kiem uit tot een soort biologische bloem van de haat – er bereidwillig op wachtend om geplukt te worden door demagogen van de soort van Hitler.

De verinnerlijking van het gigantische schandaal van de Shoah in de loop van de jaren-60 heeft gezorgd voor een keerpunt. Maar net zoals het keerpunt van de Verlichting was ook dit niet radicaal genoeg om de kiem van de Jodenhaat te vernietigen. Wie zich openlijk bekent tot het antisemitisme van biologische aard, manoeuvreert zichzelf tegen de achtergrond van de gaskamers van Treblinka in het sociale buitenspel. Wereldlijk gevormde Jodenhaters kunnen tegenwoordig echter een nieuw ventiel zoeken en hebben het gevonden: de alomtegenwoordige en  zichzelf desondanks steeds als taboebreuk enscenerende “Israëlkritiek”. Deze enscenering als taboebreuk vervult daarbij tegelijkertijd een dubbele functie: ten eerste past hij in de zelfwaarneming van veel niet-religieuze mensen, die zichzelf graag zien als non-conformistisch en origineel. In een samenleving, waarin bijna alle bolwerken van moraal werden afgebroken, is men dankbaar voor iedere kans tot een schandaal. Tegelijkertijd wordt daarmee iedere terechte onthulling van de ware motivatie achter deze “kritiek”-  voor zover de tegenwoordig verbreide belastering deze naam verdient, die taalkundig oorspronkelijk veelmeer in de zin van “literatuurkritiek” moest worden gezien – bevestigt zij toch alleen maar het zogenaamde taboe.

Maar wat is er terechtgekomen van de religieuze Jodenvijandigheid? Heeft in ieder geval de kerk, die toch altijd voor het grootste deel veraf stond van de biologische rassenwaan (met uitzondering van grote delen van de evangelische kerken, die er zelfs toe overgingen op Hitler te dopen) nu een radicaal keerpunt gemaakt?

Het probleem bestaat nog steeds voor diegenen die in Christus geloven. In de zin van de tegenstrijdigheid kunnen het Jodendom en het christendom niet tegelijk waar zijn. Wie ja tegen Jezus zegt, zegt tegelijkertijd nee tegen het Jodendom en omgekeerd.

Zich in principe in beginsel bewust van de verantwoordelijkheid voor de eeuwenlange vervolging en tenslotte de Shoah (in kerkelijke kringen wordt er maar al te graag gekletst over wat de paus allemaal heeft gedaan en gedaan zou kunnen hebben om de joden te helpen – waarbij Hitler´s katholieke socialisatie volledig buiten beeld wordt gehouden) houden de meeste kerken zich tegenwoordig in. Hoogstens sluit men zich voorzichtig aan bij de zogenaamde “Israëlkritiek”. De weg van de openlijke aanval blijft echter gesloten voor de christenen. Wat overblijft, herinnert aan de beroemde M. Goldfinger en zijn “kus des doods” in de gelijknamige James Bond film. In groten getale dartelen er radicale christenen rond onder de ondersteuners van Israël, die hun solidariteit aan het land betuigen – natuurlijk altijd met de bijgedachte, dat God´s straf de joden sowieso zal treffen en dat de rest van diegenen, die deze overleven, zich daarna zullen bekennen tot de ware God.

Bron:

http://cheerfulcoyote.wordpress.com/2011/11/30/the-kiss-of-death-wie-radikale-christen-versuchen-das-judentum-zu-tode-zu-lieben/

Auteur: cheerfulcoyote

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in antisemitisme, Christendom, Joden, Jodenhaat, Racisme, Religie. Bookmark de permalink .

9 reacties op De kus des doods – Hoe radicale christenen proberen het Jodendom dood te knuffelen

  1. lucky9 zegt:

    Ik ben niet enthousiast over dit artikel. Hoewel het misschien ergens kan gelijk hebben over de kritiek op Israël, vind ik het eenzijdig Joods en grotendeels ongefundeerd. Hier en daar zelfs ruikend naar propaganda. Ik ben daar allergisch voor.

    Maar dat is waarschijnlijk te verklaren omdat het een eenzijdig religieus geïnspireerde tekst is die bovendien ten onrechte de morele interesten uit de holocaust op overdreven wijze tracht te kapitaliseren.

    De zeloten onder de orthodoxe Joden zijn na de islam inderdaad een allereerste bron van antisemitisme en niet de hedendaagse Christenen noch de hedendaagse atheïsten en zeker niet “de verlichting” die nota bene mede door seculiere Joden gerealiseerd werd.

    Ik zeg ja tegen Israël maar even categoriek nee tegen het jodendom, en dat laatste na het lezen van dit artikel nog iets meer dan voordien.

  2. vederso zegt:

    @ lucky9. Uw reactie blijft nu ver onder uw gebruikelijk hoge niveau in de bijdragen. Misschien hebt u het artikel toch een beetje te oppervlakkig gelezen. Nog eens lezen en dan een boswandeling wil nog wel eens helpen. Groet.

  3. Tom Hendrix zegt:

    @Hans, het christendom draagt inderdaad schuld aan de eeuwenlange jodenvervolging. Toch pleit ik voor enige nuance, er zijn ook christenen die niet, meedoen aan het besmeuren van de joden. Daarom is het m.i. niet terecht om alle christenen in de beklaagdenbank te zetten. Trouwens de macht van het christendom is onder invloed van de Verlichting behoorlijk gezakt, en daar hoeven we niet rouwig om te zijn. Laat ieder mens in zijn/haar waarde en geef vrijheid aan iedereen ongelovig of gelovig, met uitzondering van de islam want deze streeft naar overheersing.

  4. louis-portugal zegt:

    Een beetje rustiger Hans.
    Ik heb geweldig respect voor die joden die in Israël met hard werken tegen alle vijandelijkhdeden een land hebben opgbouwd om trots op te zijn.
    Als ik lees dat 90 % van de topmensen in alle mediaindustrie en een groot deel van de financiële wereld joden zijn denk ik er toch wel iets anders over.
    Een aanzienlijk deel van de eerste credit crisis is vooral ontstaan door het volkomen uitbuiten door Wallstreet van de mogelijkheden die de amerikaanse regerig probeerde te scheppen voor huizenkopers.
    De haat van Hitler tegen de joden kwam echt niet alleen van de kerk maar ik denk vooral de macht van de joden in de middenstand en de bankenwereld zoals die nog altijd zeer groot is.

  5. Linsky zegt:

    Kasim Hafeez: Van antisemitische islamist tot trotse Zionist

    Geïndoctrineerd door het islamisme
    ‘Tegen de tijd dat ik 18 werd was ik dus compleet geïndoctrineerd tot de kudde van het radicale islamisme. Mijn haat tegen Israël en de Joden werd gevoed door de beelden van dood en verderf, met op de achtergrond Arabische melodieën over de Jihad en toespraken van Hezbollah leider Hassan Nasrallah of Osama bin laden.’

    Kasim Hafeez zag met eigen ogen dat er niets klopt van de leugens die in de islamitische gemeenschap en in het Westen over Israël worden verkondigd.

    ‘Ik ben een Zionist, een trotse moslim Zionist, en ik hou van Israël,’ begint Kasim Hafeez zijn opmerkelijke verhaal. ‘Maar dat is niet altijd zo geweest. Feitelijk ben ik jarenlang extreem het tegenovergestelde geweest.

    Toen kwam ik op het punt waarop ik voelde dat ik geen andere keus had dan zelf naar Israël te gaan, dat dit de enige manier was om achter de waarheid te komen. Ik weet dat het clichématig klinkt, maar dat was een levensveranderend bezoek.’

    ‘Ik kwam niet in een racistische apartheid staat terecht, maar juist in totaal het tegenovergestelde. Ik zag synagoges, moskeeën en kerken, zag Joden en Arabieren samenleven en minderheden een grote rol spelen in alle delen van de Israëlische maatschappij, van het leger tot aan het rechtssysteem. Het was shockerend en opende mijn ogen. Dit was niet de kwaadaardige Zionistische staat die mij was voorgehouden.’

    http://xandernieuws.punt.nl/?id=658529&r=1&tbl_archief=&

  6. Tom Hendrix zegt:

    @Linsky, en dit dappere joodse volk wordt dankzij de linkse-en policor politici in het westen verraden, met voorop MOSLIMOBAMA!

  7. lucky9 zegt:

    @ Vederso op 28 april 2012 om 15:27
    Hoewel het roomse antisemitisme onmogelijk valt goed te praten hebben de standpunten van cheerfulcoyote steeds hetzelfde nogal gefixeerde aspect. De derde alinea is pure onzin.
    Ik had de vertaling van E.J. reeds twee keer gelezen :lol:
    Ook na de derde keer van het origineel ditmaal, blijf ik nog beslister onverkort bij mijn mening. Die is overigens mijns inziens inmiddels uitstekend aangevuld door Tom Hendrix.

  8. vederso zegt:

    @ Lucky9. Inmiddels heb ik ook de tekst een paar keer gelezen en ik blijf verbaasd over uw reactie om 14.49 uur. Allereerst hebt u onder het origineel kunnen lezen dat de auteur zichzelf als atheïst benoemt. Daarmee valt het argument van het door u waargenomen religieus geïnsprireerde karakter van het artikel nmm. in het water. Verder hebben we juist de discussies rond Grass en Gabriel achter de rug. Galtung doet het met van dik hout zaagt men planken. Overal in Europa is antisemitisme in opkomst. Van Malmö tot aan Biarritz. Burgemeester Reepalu (Malmö) had de afgelopen week bezoek van de antisemitisme ‘envoy’ van de OBAMA-regering. Nou dan moet je toch wel heel bont maken! Op VS-universiteiten is antisemitisme alom, en meestal verpakt als Israël-kritiek. De opkomst van antisemitisme gaat 101 gelijk op met de voortschrijdende islamisering van Europa. Zelf atheïst laat ik de kritiek op de PKN graag over aan Gielah, maar ook uit die hoek hoor ik onplezierige geluiden. Tenslotte, ik kan er geen Joodse propagande, wat dat ook moge zijn, in lezen en de woorden; “morele interesten uit de holocaust” ervaar ik als een onverwacht, pijnlijke teleurstelling. Nog wel uit het toetsenbord van iemand die ik hoog had zitten, nl. lucky9.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s