Mijn ervaringen in een Deense sharia-zone

Op de eerste pagina van de uitgave van de Deense krant “Ekstrabladet” van 15 september kan men de volgende kop lezen: “Hier wordt shariarecht gesproken”, inclusief een kaart van de gebieden in Denemarken waarin imams en zogenaamde culturele samenlevingen een alternatief rechtssysteem hebben geïnstalleerd dat is gebaseerd op het shariarecht. Een van deze gebieden is Gellerupparken, even buiten Århus, waar ik ooit heb gewoond en waar ik ooit aan iets heb meegedaan waarvan ik dacht, dat het een poging zou zijn om immigranten in onze samenleving te integreren.

Een hoofdartikel in de krant zegt, dat volgens experts deze gebieden in de loop van 10 tot 15 jaar antidemocratisch zullen zijn. Ik wil duidelijk zeggen, dat, afgezien van datgene wat men “democratisch” noemt, Gellerup zich nu al in deze richting heeft ontwikkeld.

Ongelukkig genoeg wordt de kritiek, die door islamsceptici zoals mezelf wordt geuit, bijna altijd van tafel wordt geveegd met de opmerking dat wij dom en onwetend zouden zijn. Daarom zal ik u hierna mijn referenties en mijn achtergrond laten zien, op grond waarvan ik over de omstandigheden in Gellerup kan spreken zodat de lezer zelf kan beslissen of ik onwetend ben of niet.

Toen ik in het jaar 2004 van een academie in Londen terugkeerde, bezat ik niets, behalve een paar kisten met boeken en de kleding die ik aanhad. Ik had geen geld en geen plek om te leven. Enkele maanden later kreeg ik mijn appartement – in Gellerupparken, want destijds, net zoals nu, kon je hier heel snel een appartement krijgen. Bovendien was het een verbazingwekkend leuk appartement, ondanks de slechte naam die de omgeving had.

Enige tijd later werd ik actief lid van een vereniging genaamd “Multikuturel Forening”(Multiculturele Samenleving). Ik bracht het zelfs tot vicepresident. Maar daarvoor, korte tijd nadat ik in mijn nieuwe appartement was komen wonen, kreeg ik nieuwe buren. Het was een hele aardige kerel met zijn gezin – waaronder een zoon, die in een rolstoel zat. Niemand van het gezin sprak een andere taal dan Arabisch, dus kon ik nooit met iemand van hen praten. Maar ze groetten me altijd met een brede glimlach en met veel warmte en zij, net zoals de conciërge, maakten een hele goede indruk op me. Hij heette sjeik Raed Hlayhel. Sjeik Hlayhel was imam van de moskee in Grimshojvej, maar dat interesseerde me op dat moment niet echt. Later, toen de karikaturencrisis uitbrak, leerde ik tot mijn grote verbazing, dat mijn buurman een van die imams was, die rondreisden en in het hele Midden-Oosten leugens over Denemarken verbreidden.

Op zekere dag verdween Hlayhel uit het land. Letterlijk midden in de nacht. De ene dag was hij er nog – en de volgende dag was hij verdwenen. Ik zei in de krant dat hij vertrokken was, omdat hij er ontevreden over was dat de karikaturisten niet door een Deense rechtbank waren bestraft. Op basis van datgene wat ik gezien en meegemaakt had en wat tot zijn verdwijning had geleid, ben ik er tamelijk zeker van dat dit gebeurde, omdat hij onder druk werd gezet. Ik denk, dat de PET ( de geheime dienst van de politie) erin verwikkeld was, maar dat zijn slechts vermoedens van mijn kant.

Sjeik Hlayhel was een goede en gerespecteerde buurman geweest, maar tegelijkertijd was hij een vijand van het land. Dat was de eerste keer dat ik de gespletenheid van de islam mocht meemaken! Maar zoals gezegd – tot een bepaalde hoogte was ik ook een actieve vicepresident van de Multiculturele Samenleving. En omdat ik destijds ook actief lid was van de partij “Det Radikale Venstre” (een middenpartij, die echter immigratieonvriendelijk is), stelden enkele bewoners daar vertrouwen in mij. Ironisch genoeg was dit ook inclusief enkele zware criminelen, die vaak langs kwamen om een praatje met me te maken wanneer ik zat te lunchen in de Bazar Vest (een winkelcentrum in de buurt). Gedurende de jaren daarna leerde ik heel veel bij!

Natuurlijk wilde ik alles over de islam weten komen, dus stelde ik veel vragen. Iedereen vertelde mij – van jong tot oud van gevangenen tot en met pensioengerechtigden – en ook diegenen, die actief waren in verenigingen en ook zaken deden, dat de moslims naar dit land gekomen waren om een nieuwe samenleving in te richten. Ze waren er absoluut eerlijk over, zelfs trots op. Omdat het beter zal worden dan het oude, zeiden ze. En omdat ik niets tegen verbeteringen had, vertelden ze me veel meer over de zegeningen van het shariarecht. Over de straffen stapten de meesten snel heen, maar een concept zoals de “dhimmi” (de rechten van een niet-moslim onder het shariarecht!) leerde ik voor het eerst in een bazaar kennen – en datgene wat ze me later vertelden, werd bevestigd, zowel door de koran als uit andere bronnen.

Ik leerde ook, wat zij eronder verstonden wanneer ze “multicultureel” zeiden. Namelijk, dat moslims zouden moeten leven naar en berecht zouden moeten worden in overeenstemming met het shariarecht en de rest van ons door onze wetten. Echter – onze wetten mogen niet in tegenspraak mag zijn met de sharia. Dit was de reden waarom ik gillend uit deze samenleving wegliep, want daaraan wilde ik niet meedoen!

Op een bepaald moment dacht ik ook, dat er meer dan alleen een directe verbinding bestond tussen de imams (of in ieder geval enkelen van hen) en de groep jonge mannen, die door de media en de politie de gangs werden genoemd. Destijds noch nu kon ik dit bewijzen, maar het valt me op, dat “Ekstrabladet” in zijn artikel een verbinding tussen het in stand houden van het systeem van de shariarechtbanken en de jeugdgroepen ziet, die tot de culturele samenlevingen en de moskeeën behoren. Ik zou de intelligente lezer ertoe willen aanmoedigen hieruit zijn eigen conclusies te trekken!

Er werd heel vaak tegen me gezegd, dat “wij onze eigen regels hierbuiten hebben” en dat problemen zonder inmenging van de politie worden opgelost. Destijds kon ik me geen shariarechtbanken midden in Århus voorstellen, maar nu begrijp ik wat ze destijds bedoelden.

Tegelijkertijd wist ik, dat tijdens de getto-opstanden in de winter van 2008 (toen de Mohammed-karikaturen nogmaals waren gepubliceerd!) de onlusten in Gellerup werden aangestuurd vanuit het midden van de gemeentecentra van de bewoners, waar de ouders van de meeste oproerkraaiers met een groep imams bij elkaar zaten. Terwijl op datzelfde moment auto´s en vuilcontainers in brand werden gestoken en de “jongeren” tegen de politie vochten.

In al die jaren, waarin ik in deze omgeving woonde, zag ik driemaal een AK47. Ze werden niet afgevuurd, men liet ze gewoon aan me zien. Daarbij kwamen nog diverse pistolen en af en toe messen. Mijn conclusie is, dat er genoeg wapens in omloop waren.

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen over mijn ervaringen in Gellerup, maar dat is niet nodig. Het is het punt van dit hele verhaal om ervan te getuigen wanneer ik over de islam, integratie en Gellerup spreek en dat zou voldoende moeten zijn!

Ook onder de politici hier in Århus zijn de reële omstandigheden in Gellerup/Toveshøj heel goed bekend. Twee voorbeelden: toen het plaatselijke gemeentebestuur in Århus enige tijd geleden een plan wilde ontwerpen om deze omgeving op te knappen, hechtte men er grote waarde aan om de steun van de raad van imams te behouden. Tijdens de onderhandelingen brachten de imams (die zichzelf de “Islamitische Samenleving” noemen – wat echter precies hetzelfde is!) enkele veranderingen aan. Deze veranderingen waren het, samen met een “begrip”van de kant van de sociaaldemocraten over de bouw van een moskee midden in het gebied, die nodig waren om resultaat te boeken. Pas daarna durfden de politici het plan voor te leggen aan het gemeentebestuur. De imams moesten er van tevoren mee instemmen.

Het andere voorbeeld gaat over onze burgemeester Nicolaj Wammen (een sociaaldemocraat) en vond enkele weken geleden plaats. Hij werd hier in Århus tweemaal tot burgemeester gekozen en in beide periodes sprak hij al lange tijd voor de verkiezingen met de hiervoor genoemde “Islamitische Samenlevingen” – dat zijn de imams. Wammen kreeg hun steun en zodoende de stemmen van de meerderheid van de moslims in Århus.

Op dit moment zijn de omstandigheden in het sociale stelsel van de stad dusdanig, dat vrouwen uit immigrantenfamilies in hoge mate oververtegenwoordigd zijn onder diegenen, die vervroegd met pensioen gaan. Jonge mannen uit dit “gebied” krijgen bijna nooit taken opgedragen als ze een uitkering krijgen, terwijl dit eigenlijk wel zou moeten. Het zou een overtreding van de wet op laster zijn als ik zou beweren, dat dit iets te maken zou hebben met de gesprekken, die Wammen met de imams had gevoerd, dus zal ik het niet zeggen. Maar ik vind het wel wonderlijk!

Daaraan dient nog te worden toegevoegd, dat het stadsbestuur aan een begroting werkt, dat een tekort van ongeveer 40 miljoen euro moet dekken – het grootste deel daarvan wordt veroorzaakt door overschrijding van het sociale budget. Nu probeert Wammen in het Deense parlement te worden gekozen en men neemt aan, dat hij of een topministerie krijgt of de plaatsvervanger wordt van Helle Thorning Schmidts als voorzitter van de sociaaldemocratische partij als ze de verkiezingen zouden verliezen. Alleen al het idee is een nachtmerrie!

De macht van de imams in Gellerup is zodanig, dat de omgeving nu al antidemocratisch is. In tegenstelling tot wat “Ekstrabladet” schijnt te denken, hoeven ze niet nog eens 10 tot 15 jaar te wachten!

De toestanden in de andere getto´s, die in de krant werden genoemd, ken ik niet. Maar, net zoals in anderen wijken ook, kon ik zien wat er in een bepaalde winkel genaamd NETTO in Norrebro is gebeurd, die het doelwit werd van agressie, en het was een in Denemarken geboren imam, die de grootste criminele bende in de omgeving ertoe opriep te stoppen met de bedreigingen, nadat hij persoonlijk gesprekken had gevoerd met de NETTO. Terwijl de bendeleider uiteraard naast hem zat en er dreigend uitzag! In het kader van de informatie uit “Ekstrabladet” over de omzetting van besluiten door dit alternatieve rechtssysteem en op grond van mijn eigen ervaringen en waarnemingen in Gellerup is dit zeer interessant. Nogmaals: de belasteringwetten sluiten uit, dat ik conclusies trek of iets beweerde – ik verbaas me hier over de verbinding en de kennelijke autoriteit van de imam in relatie tot de grootste bende in Norrebro! Men vraagt mij vaak waarom ik van mening veranderd ben. Hoe het kwam, dat ik kon veranderen van een tamelijk invloedrijke vicepresident van een “Multikulturel Forening” in een krachtige en compromisloze criticus van de islam. Nu weet u het. Ik ben een islamcriticus, omdat ik beide ken. De moslims en de islam. Toen ik de keus had, heb ik voor vrijheid gekozen. Want vrijheid is beter dan slavernij, want licht is beter dan duisternis – want civilisatie is beter dan barbarij!

Op 15 september zijn de nieuwe parlementsleden gekozen. De keuze was tamelijk eenvoudig tussen de bestaande regering en een regering, die samengesteld is uit “Det Radikale Venstre”, “Socialistik Folkeparti” en “Enhedslisten”, drie partijen met de gemeenschappelijke karakteristiek, dat ze of het gevaar niet begrijpen dat de sluipende sharia vormt of – zoals in het geval van “Enhedslisten”- dit zelfs nog ondersteunen. Om maar helemaal te zwijgen over figuren als Nicolaj Wammen!

Wat mij betreft was de keuze gemakkelijk.

Bron:

http://europenews.dk/de/node/47363

Auteur: Dan Ritto

Bron oorspronkelijke artikel:

http://gatesofvienna.blogspot.com/2011/09/my-experiences-with-danish-sharia-zone.html

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

(Bovenstaand artikel geeft niet per se de mening van de vertaler weer. Dit geldt overigens eveneens voor alle andere vertalingen van E.J. Bron)

E.J. Bron is ook te volgen via Twitter