Nu ook in Libië de sharia

Er bestaan alleen maar “rechtvaardige” oorlogen – in ieder geval vanuit het standpunt van de desbetreffende krijgsheren. Zelfs de nazi´s beschouwden hun oorlogen geenszins als misdadige overvallen op andere volkeren, maar als wel degelijk rechtvaardige oorlogen in de zin van hun rechtvaardige zaak. We schijnen daar weinig van geleerd te hebben.

Met Libië intervenieerde het Westen nu voor de derde keer binnen tien jaar in een islamitisch land en verdreef de potentaten met eigen bommen en met de steun van de door het Westen bewapende islamitische Godstrijders. Resultaat: de in 2001 onder het voorwendsel van de jacht op Bin Laden gestarte oorlog in Afghanistan duurt voort tot op de dag van vandaag en heeft minstens 19.000 dodelijke slachtoffers geëist, van wie bijna een op de vijf een westerse soldaat was. De oorlog tegen Irak duurt al zeven jaar en heeft meer dan 100.000 dodelijke slachtoffers geëist, nog slechts één op de twintig is een westerse soldaat. De oorlog tegen Libië tenslotte heeft volgens de jongste schattingen alleen al tot de 152^e dag, dus nog niet eens in een half jaar, al 30.000 doden geëist! Plus 50.000 gewonden. En het plunderen, moorden en verkrachten is nog lang niet ten einde.

Alleen één ding is in Libië heel anders dan in Afghanistan en in Irak: het in het Noord-Afrikaanse land zonder VN-mandaat, dus onrechtmatig, oorlog voerende Westen heeft deze keer geen enkele man verloren. “Geen zijdelingse schade”, werd er vermeld.

Tegelijkertijd werd duidelijk, dat zich het, naast Londen, bijzonder oorlogszuchtige Parijs al in het voorjaar van 2011 middels een geheim verdrag voor de steun aan de rebellen zich een derde deel van alle oliereserves van Libië zou hebben laten beloven. Diezelfde Sarkozy had nog drie jaar daarvoor, in december 2007, Gaddafi. de eervol ontvangen staatsgast, zijn decoratieve Bedoeïenentent laten opslaan midden in de tuin van het Elysée-paleis. Nu echter, aan het begin van de verkiezingsstrijd, kan de “Bling-Bling-president” het imago van een krijgsheer heel goed gebruiken.

Maar het is niet alleen de olie. Het is ook een globale machtskwestie. Met Gaddafi heeft het Westen nu na Saddam Hussein de tweede (eigen)machtige potentaat verjaagd. Beide waren onaangename tijdgenoten – maar ze waren geen religieuze fundamentalisten en ook geen vrienden van de boerka. Zowel in Irak als in Libië hadden vrouwen voor deze cultuurkring ongebruikelijk ver gaande rechten. In Irak studeerden voor de oorlog meer vrouwen dan mannen en Gaddafi had als lijfwacht zelfs zijn effect sorterende “amazonegarde”.

Beide potentaten waren onder de schurken ook m.b.t. hun eigen volk boeven, maar er waren en zijn helaas nog slechtere. Maar de beide hadden het hoofd geboden aan het Westen. Ze wilden onafhankelijk zijn van Moskou en Washington. Dat was hun genadeslag. Niet de oppositie in eigen land.

De verslaggeving in het Westen meldt dit alles uiteraard slechts zelden. Oorlogen zijn tijden van leugens en dom houden van het volk. Terwijl “Die Zeit” nog serieus hoog opgeeft van de “rebellen” en het zich “verheffende volk” en terloops de “dictators van deze wereld”, van Havana via Teheran tot Peking, dreigt, dat ze vanaf nu waarschijnlijk “onrustiger zouden slapen”, omdat in “Parijs en in Londen de morele (sic!) en politieke reflexen functioneren” (in tegenstelling tot Berlijn) – intussen grijpen juist de Godstrijders in deze tot nu toe geenszins democratische, maar wel onreligieuze, staat de macht.

Aan het hoofd van de zegerijke Libische islamisten staat de door NAVO-bommen geflankeerde succesvolle krijgsheer Abdelkahim Belhadsch. Hij veroverde de zich verzettende hoofdstad van Gaddafi, Tripolis. Belhadsch zou de afgelopen jaren in het kader van de anti-islamisme-strijd zowel door mannen van Gaddafi als door  mensen van de CIA gemarteld zijn, gezamenlijk. Hij zal hiervoor beide heel dankbaar zijn.

De eerste ontwerpen van de nieuwe grondwet voor Libië zijn al openbaar. Het land tussen Egypte en Algerije dient een shariastaat onder leiding van de Moslimbroeders te worden. In het grondwetsontwerp staat in artikel 1: “De islam is staatsreligie en de belangrijkste bron van de wetgevende vergadering is de sharia.” Wat dat betekent, weten we intussen.

Na het einde van de burgeroorlog in Libië – die op dit moment nog voortduurt, kolonel Gaddafi is nog steeds niet gepakt – dient uit ervaring rekening te worden gehouden met een toename van het religieuze nationalisme. Mocht dit overslaan naar de buurlanden zoals Algerije en het niet ver verwijderde Saoedi-Arabië – laat God of ook wel Allah genadig zijn voor de mensen daar en in het Westen. In ieder geval wordt het dan heel, heel benauwd voor Europa en vermoedelijk ook voor het niet meer zo verre Amerika.

De oppositie in Duitsland betreurde de afgelopen weken ten zeerste, dat de regering Merkel met minister van buitenlandse zaken Westerwelle niet had meegedaan aan de Libië-oorlog. En de Groene ex-minister van buitenlandse zaken Joschka Fischer, uitgerekend hij, noemde Westerwelles houding het “wellicht grootste buitenlandse politieke debacle sinds de oprichting van de Bondsrepubliek”.

Kijk eens aan. Dat is niet zonder humor. Per slot van rekening was het de rood-groene regering, die toonaangevend was als voorstander van de in 2001 aangewakkerde Afghanistan-oorlog en had zij, ondanks haar pacifistische parolen, de tweede Irak-oorlog in 2003 logistiek ondersteund. Vooral echter was het minister van buitenlandse zaken Fischer, die met de interventie in Kosovo in 1999 de oorlog in Duitsland na 1945 ook voor links en liberaal weer bespreekbaar had gemaakt. Destijds had hij de oorlogsverheerlijking met gemanipuleerde foto´s van zogenaamde bloedbaden van de Serviërs aangewakkerd en de leuze: “Nooit meer Auschwitz”.

Hij heeft zich hiervoor, voor zover ik weet, nooit verontschuldigd. En er staat nog iets op Fischer´s schuldenrekening: de al tientallen jaren durende extreem gevaarlijke naïeve Iran-politiek van het Westen.

Alsof het machtbewuste Iran ooit bereid zou zijn geweest zou zijn “vrijwillig” af te zien van kernenergie. Tien tot vijftien jaar geleden zou men nog druk hebben kunnen uitoefenen via economische sancties etc. – maar het Westen, met Duitsland voorop, gaf er de voorkeur aan om verder zaken te doen met Iran. Ook hier zal de rekening niet lang op zich laten wachten.

Maar wat gebeurt er? Wordt terugkijkend de naïeve tot cynische politiek van de voormalige minister van buitenlandse zaken bekritiseerd? Nee. De huidige minister van buitenlandse zaken moet zich laten lastig vallen. Met het oog op de aanzwellende toon vraag ik me steeds meer af; speelt bij de kritiek van een economisch goed verzorgde pensioengerechtigde en ouder wordende man als Joschka Fischer ook kritiek op de man Guido Westerwelle mee? Kan het zijn, dat veel tonen gekleurd zijn door het feit, dat deze minister van buitenlandse zaken openlijk homoseksueel is? Het klinkt in ieder geval wel zo. Daarom moet er heel duidelijk worden gezegd: Westerwelle mag het dan vaak niet bij het goede eind gehad hebben, maar met het niet meedoen aan de Libië-oorlog heeft hij bij wijze van uitzondering een keer gelijk.

Bron:

http://tinyurl.com/3b8lct7

Auteur: Alice Schwarzer

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.wordpress.com)

(Bovenstaand artikel geeft niet per se de mening van de vertaler weer. Dit geldt overigens eveneens voor alle andere vertalingen van E.J. Bron)

E.J. Bron is ook te volgen via Twitter