Franse eigenaresse van boekhandel in 7 jaar 26 keer overvallen en eenmaal verkracht

In haar boekwinkel in Seine-Saint-Denis werd Marie-Neige Sardin in zeven jaar 26 keer overvallen en eenmaal verkracht. Ze geeft het echter niet op en blijft zich verzetten, hoewel ze zich door de Franse justitie (overheid) totaal in de steek gelaten voelt.

Marie-Neige Sardin (54) is vastbesloten haar boekwinkel niet op te geven. Ondanks geweld en intimidatie. Ondanks dat andere winkeliers om haar heen vertrekken, wil deze energieke vrouw niet wijken voor haar aanvallers.

“Ongelooflijk veel mensen maken in Frankrijk mee wat ik ervaar in mijn ´banlieu´”, schrijft ze in haar boek, dat kort geleden is uitgegeven. Daarin stelt ze openlijk de zwakte van rechtssysteem aan de kaak, dat zich te zeer aanpast aan de criminelen. Het boek is een schokkende getuigenis.

Waarom hebt u het boek geschreven?

Om bewijzen te leveren. Over wat ik heb doorgemaakt en waar andere slachtoffers nog steeds mee moeten leven en die niet de gelegenheid hebben dat openbaar te maken.

Wat hebt u doorgemaakt?

26 overvallen in 7 jaar tijd, waarvan enkele zeer gewelddadig. Ik ben verkracht, maar daar wil ik in detail niet over praten.

Wanneer is dit gebeurd?

Op 22 juni 2004. In januari dat jaar had ik een aanklacht ingediend wegens de eerste overval.

Twee gewapende mannen met een revolver en traangas stalen toen de kas en namen de krasloten mee. Ik kreeg een klap om m’n hoofd met de kolf van het wapen. Met een open wond tot gevolg. Ik zat onder het bloed! De verkrachting was een paar dagen voor de zgn. confrontatie, dat in verband met de overval stond te gebeuren. Ze waren met z’n vieren. Ze zeiden tegen me: “Trek de aanklacht in of we doen hetzelfde met je dochter”.

Hebt u de overvallers herkend?

Ja, ik herkende de aanvoerder van de bende in een opsporingsbericht. In mijn boek noem ik hem “G”. Hij is bekend bij de politie voor overvallen, diefstallen, beschadigingen…. Ook herkende ik één van de overvallers, maar het haalde allemaal niets uit.

Wat gebeurde er?

In de zaak van de overval werd de aanklacht door de kinderrechter verworpen. Zijn moeder en zus bezwoeren dat “G” tijdens de overval thuis had liggen slapen. Het was hun woord tegen dat van mij. Dat van hen woog zwaarder dan dat van mij.

Maar er waren getuigen!

Ja, een vader met zijn twee kinderen. Maar hij trok zijn verklaring in. De twee overvallers dreigden zijn kinderen iets aan te doen….. Twee jaar laten kwam de zus van “G” in de winkel een pakje halen. Ik vroeg haar waarom ze in de rechtszaal had gezegd, dat haar broer tijdens de overval thuis had geslapen. “Ik dek hem!”, zei ze. Op dat moment was er een priester in de winkel. Later gaf hij een verklaring af over wat hij had gehoord, maar de zaak werd niet heropend.

En de verkrachting?

Ook daar zei de verdachte dat hij er niets mee te maken had en in het huis van zijn broer had geslapen. De vingerafdrukken, die de politie na de verkrachting had verzameld, leverden niets op. Wegens gebrek aan bewijs werd ook deze aanklacht verworpen. Dat weerhield de bende er niet van om overal in de wijk op te scheppen over hoe ze mij hadden verkracht. Iemand van een beveiligingsdienst stapte zelfs naar de politie om dit te melden, maar er gebeurde niets.

Toch kreeg u een schadevergoeding!

Ja, van de “Commissie van Misdaadslachtoffers”. Vooroor de verkrachting waar ik het slachtoffer van was. Maar de staat stelde mij schadeloos (compenseerde mij), niet de daders …. De samenleving erkende dat ik slachtoffer was, maar zag er van af de daders te vervolgen.

“U bent in juni echter wel tot een boete van € 500,- veroordeeld voor belediging wegens ras, religie of afkomst. Wat was er gebeurd?”

Hier ging ik tegen in beroep. Het voorval vond plaats in 2008 en in mijn boek ga ik er uitvoerig op in. Een jonge vrouw kwam in het appartement tegenover wonen. Ze gaf een zgn. inwijdingsfeest dat drie dagen, eigenlijk nachten, duurde. De derde nacht vroeg ik haar te stoppen met “faire la bamboula” (herrie) Dat vergiftigde het contact. Twee jaar later verklaarde ze, dat ik haar “bamboula” had genoemd (zeer beledigend jegens zwarte Afrikanen) en dat bestrijd ik. Ik heb misschien een vrije, openhartige manier van spreken, maar ik zal nooit iemand om huidskleur of geloof beledigen. Ik ben in de diversiteit geboren, erin opgegroeid en ik werk er middenin. Ik accepteer niet wegens laster, smaad of belediging te worden veroordeeld. Terwijl daarvoor justitie mijn woorden totaal negeerde in de overvalzaak. Het is de omkering van waarden waar ik tegen vecht. Ik wil dat een crimineel als crimineel terechtstaat en dat mensen ophouden met het zoeken naar excuses voor deze mensen. Ik besef, dat ze een kans moeten krijgen, maar hoe meer men het verontschuldigt, hoe gewelddadiger het wordt. En dat geweld gaat op ze terugslaan. Ik heb ze zien opgroeien, maar weet niet of ik ze ook oud zal zien worden.

Waarom blijft u hier?

Mijn vader was een politieman en ook mijn moeder werkte bij de politie. Ik ga niet loyaal zijn aan bendes, “gangs” die ons hun wil willen opleggen. Ik zal me niet onderwerpen! Als ik zou vertrekken, zou ik het gevoel hebben te deserteren. Ik weet dat sommigen daar op zitten te wachten. De andere winkeliers vertrokken en werden vervangen. Mijn winkel is gelegen op een gunstige plek. Hij is vanuit de RER (treinsysteem) te zien. Er zijn mensen die eens per maand komen vragen of ik de zaak wil verkopen. Heel vreemd, vaak na een overval. In 1978 heb ik samen met mijn vader deze kleine boekwinkel gekocht. Wat gebeurt ermee als ik hem verkoop? Wordt het een cafetaria (fastfood-zaak) of belwinkel? Bovendien vecht ik niet alleen voor mezelf…..

Voor wie nog meer?

Voor de kinderen die hier boeken komen kopen. Soms leen ik ze ook uit. Eéntje leende ik twee maanden geleden “De vreemdeling” van Albert Camus. En nu leest hij Balzac! En er zijn jonge meiden die me opzoeken om wat ik heb doorgemaakt….. In 7 jaar tijd! Ik denk dat het er wel een stuk of tien zijn die langskomen en zeggen dat ze het ook hebben meegemaakt. Ze durven geen aanklacht in te dienen vanwege hun culturele achtergrond. Ook kunnen ze er daarom moeilijk met hun ouders over praten. Ik ben voor hen een soort uitlaatklep. Ik heb ze het telefoonnummer van het “Feministisch Collectief tegen Verkrachting” gegeven. Een organisatie die mij zeer heeft geholpen. Ik ben er nooit helemaal van hersteld. Zo kan ik bijvoorbeeld niet verdragen dat iemand me aanraakt. Een bezoek aan een arts is een beproeving. Maar, als moeder, heb ik nog geluk gehad. Stel je eens voor hoe traumatisch het moet zijn voor een meisje van 15 of 16!

Wat verwacht u van de politiek?

Niet veel…… ik wil dat er recht gedaan wordt en dat de politie de eerlijke mensen beschermt.

Bron:

http://islamversuseurope.blogspot.com/2011/10/french-shop-owner-in-muslim-colonised.html

Het boek kan hier besteld worden.

Vertaald uit het Engels door: vederso

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Immigratie, Islam, Islamisering. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s