Duitsland zonder Turkse gastarbeiders

N.a.v. de 50-jarige vestiging van Turken in Duitsland door de politieke jetset overtreft de “elite” van de bonte republiek elkaar op dit moment weer eens met zelfverheerlijking over de verworvenheden van hun immigratiepolitiek. En nergens een persorgaan te bekennen, dat niet meezingt in dit koor van ambtelijk geënsceneerde jubelpropaganda over de zogenaamde verrijkingen van vooral Turkse gastarbeiders. In werkelijkheid echter zouden we juist zonder Turkse gastarbeiders rijker, veiliger, staatkundiger en vrijer zijn.

1. We zouden rijker zijn

Omdat de politieke jetset de netto kosten van zijn immigratiepolitiek hardnekkig verzwijgt, kan er slechts gegist worden naar de financiële belastingen van de Duitsers door de aanwezigheid van Turkse gastarbeiders. Een behoorlijk bruikbaar gegeven is echter al af te leiden uit de kosten uit de sociale hulp en vergelijkbare ondersteunende maatregelen (huursubsidie enz.), die tot ongeveer 60% aan niet werkende gastarbeiders worden uitbetaald. Afhankelijk van het rekenmodel kom je dan al snel op 30 tot 50 miljard euro, ieder jaar welteverstaan, die de Duitsers op dit moment alleen al voor de aanwezigheid van niet werkende gastarbeiders in hun land, waarvan het merendeel Turkse gastarbeiders, op moeten hoesten. Als je deze bedragen van de afgelopen decennia bij elkaar optelt, dan bedragen de totale kosten voor de aanwezigheid van niet werkende gastarbeiders voor de afgelopen decennia al snel minstens 1000 miljard euro, waarvan goed een derde deel, dus ongeveer 350-400 miljard euro, werden besteed aan directe betalingen aan niet werkende Turken. Anders gezegd: meer dan de helft van de huidige Duitse staatsschulden ter hoogte van 2000 miljard euro zijn terug te voeren op het luxueuze, volledig overbodige etnische experiment van onze politieke jetset, 20% van de totale staatsschulden alleen al aan directe betalingen aan niet werkende Turken.

Zelfs wanneer je de ontstellende structurele daaruit voortvloeiende kosten helemaal niet meerekent, die voortkomen uit de notoire nabijheid van vooral de Turkse gastarbeiders tot het criminele milieu en uit de massieve daling van het niveau van Turkse gastarbeiderskinderen in het Duitse onderwijs, is dus heel gemakkelijk te herkennen, dat wij zonder niet werkende gastarbeiders in ons land niet alleen veel minder schulden zouden hebben, maar ook zouden profiteren van een stabiele financiële situatie in onze staatskassen: in plaats van iedere maand 10 tot 20% van de braaf door ons betaalde belastingen rechtstreeks aan niet werkende gastarbeiders, grotendeels Turken, door te sluizen, zou de staat of minder belasting van ons eisen of meer tegenprestaties bieden. We zouden dus aan het eind van de maand veel meer netto in de portemonnee hebben, de openbare infrastructuur zou niet vervallen, de pensioenen zouden zeker zijn, de gezondheidszorg niet failliet, en onze soldaten zouden niet met een tweederangs uitrusting hun leven hoeven riskeren.

2. We zouden veiliger zijn

Juist de op dit moment zo kunstmatig bejubelde Turkse gastarbeiders vielen vanaf het begin op door hun buitenproportionele criminaliteit bij kapitaalmisdaden. Vooral de talloze verkrachtingen door Turkse gastarbeiders zijn een zwarte, en daarom door onze autoriteiten angstvallig verzwegen, bladzijde uit de gastarbeidersage. De statistieken van alle grote Duitse steden spreken een duidelijke taal: zonder Turkse en Arabische gastarbeiders zou Duitsland een land zijn bijna zonder verkrachtingen, vermoedelijk een van de redenen waarom de linkse vrouwenbeweging, anders altijd heel snel met woeste aanklachten tegen de boze mannenwereld, al sinds het midden van de jaren-80 dit onderwerp helemaal niet aanroert.

Dat de teloorgang van de openbare veiligheid in onze steden rechtstreeks verband houdt met de toename van de gastarbeiders, is al lang een gemeenplaats, die geen nadere uitleg behoeft, hoe de overheid ook zijn best doet om dit te betwisten. In het concrete geval van de Turkse gastarbeiders dient hier nog eens extra de nadruk te worden gelegd op de drugshandel. Op ieder schoolplein zijn tegenwoordig Turkse drugsdealers te vinden, zonder Turkse gastarbeiders en hun mannetjes op de achtergrond in de zogenaamde vriendschapsstaat Turkije zou de drugshandel in Duitsland snel stil komen te liggen. De bergen lijken van de duizenden drugsslachtoffers, die er in Duitsland sinds de jaren-70 te beklagen zijn, moeten daarom worden meegerekend bij het saldo van de immigratiepolitiek van de staat. Wanneer de Wullf´s en de Wowereit´s de volgende keer dus de zogenaamde verrijkende bijdrage van de Turkse gastarbeiders prijzen en daarbij de criminele facetten van juist deze Turkse gastarbeiderwereld weer geraffineerd verzwijgen, dan dient u zich ervan bewust te zijn, dat zij door dit zwijgen medeplichtigen worden, dat ze medeschuldig zijn aan het bloed dat aan hun handen kleeft.

3. We zouden meer rechtsstaat en vrijer zijn

Dat een staat, waarvan de rechters tegenwoordig routinematig moorddreigingen van overwegend Turkse gastarbeiders ontvangen als ze niet het “recht” spreken dat de Turkse procesdeelnemers bevalt, geen rechtsstaat meer is, maar in toenemende mate zonder verzet verandert in een pseudojuridische willekeurstaat, behoort tot de bijzonder dreigende gevolgen van de vestiging van gastarbeiders. Nog zwaarder echter wegen de structurele veranderingen in het rechtsbegrip, die rechtstreeks verband houden met de toenemende politieke invloed van juist die Turkse gastarbeiders. Zoals bekend behoort Turkije met zijn van Mussolini afgekeken ideologie uit de jaren-20 tot nu tot de extreem nationalistische landen ter wereld, een voorstelling, waarvan zich ook vele Turkse gastarbeiders in Duitsland niet kunnen losmaken. De zelfisolering van de Turken in Duitsland is daarom niet gebaseerd op de traditioneel islamitische zelfafgrenzing tegenover “ongelovigen”, maar mede op een sterk ontwikkeld nationalistisch gedachtegoed, dat in veel Turkse families heel normaal is. Dit nationalisme is ook een van de belangrijkste drijfveren achter de opvallende politieke ambitie van juist die Turkse gastarbeiders: uitstekend georganiseerd drijft een sterk nationalistisch gevormde Turkse politieke elite de Duitse partijen voor zich uit en krijgt van hen uit nationalistische motieven bijvoorbeeld een migrantenquotum in de openbare dient voor elkaar, een duidelijke overtreding van het grondwettelijke verbod van een bevoorrechting door de staat van mensen op grond van hun herkomst of afstamming (artikel 3, Duitse grondwet). De beruchte “antisdiscriminatiewet”, met zijn totalitaire ommekeer van de bewijslast, komt ook niet met de principes van de rechtsstaat overeen. Een wet, die vooral een feitelijke bevoorrechting van gastarbeiders bij het verkrijgen van een arbeidsplaats en de woninghuur tot doel heeft, of de jongste aanscherping van de paragraaf omtrent haat zaaien, nu meer een antidemocratische muilkorfparagraaf, die iedere vorm van kritiek op de immigratie- en vestigingpolitiek van de staat, op islamisering en “Turkisering” quasi onmogelijk maakt. Zonder de Turkse gastarbeiders en hun door nationalistische ambitie gedreven politieke acteurs achter de coulissen zou men in Duitsland nog steeds gewoon ambtenaar kunnen worden, zou men zijn woning aan iedereen kunnen verhuren die men als betrouwbaar beschouwt, zou men kunnen aannemen wie men als kundig beschouwt en zouden we weer, net zoals vroeger, om moppen over Ost-Friesen kunnen lachen, zonder bang te hoeven zijn hiervoor door de buurman bij de Gestapo te worden aangegeven.

Samenvattend dient te worden vastgesteld

Als je de balans van 50 jaar aanwezigheid van Turkse gastarbeiders in Duitsland opmaakt, volstaat het niet alleen maar om te wijzen op de enorme kosten voor de Duitsers, die vooral voortkomen uit de aanwezigheid van niet werkende Turkse gastarbeiders. Er dient bovendien rekening te worden gehouden met de massieve kwalitatieve veranderingen, waardoor juist de Turkse gastarbeiders het totale structurele evenwicht van het land – in het onderwijs, in kwesties aangaande de binnenlandse veiligheid of in de justitie – negatief beïnvloeden. Daarom zou een dringend noodzakelijke eis aan de politiek na 50 jaar van meestal negatieve ervaringen moeten zijn: repatriëringprogramma´s!

Bron:

http://www.pi-news.net/2011/10/deutschland-ohne-turkische-gastarbeiter/#more-218005

Auteur: Daniel Kuhn

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Duitsland, Islam, Islamisering, Turkije. Bookmark de permalink .

7 reacties op Duitsland zonder Turkse gastarbeiders

  1. N.O. Brains zegt:

    Mooi die foto van Schloss Neuschwanstein. Dat waren nog eens tijden.

    Like

  2. Het is natuurlijk heel logisch om uit het mislukken van de multiculturele experimenten de conclusie te trekken dat we repatriëringsprogramma’s moeten steunen, maar die conclusie zal onze huidige sociaal-liberale elite nooit trekken.

    Like

  3. @ N.O.Brains: Ja, ja, vielen dank, liebe Turken! En auteur Arno Widmann natuurlijk ook. Fraai staaltje satire.

    Like

  4. ejbron zegt:

    “rechtse rakker

    Was het maar satire!! De Frankfurter Rundschau is een superlinkse krant!!!

    Like

  5. @ ejbron: Bert, don’t worry, ik ben nog niet helemaal gek!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s