Het Westen is oorlogsmoe en verliest zijn macht

Het grote wereldtoneel vindt al lang niet meer in Europa plaats, maar in het Nabije Oosten. Ook het wel en wee van de Europeanen zal daar worden beslist.

Oorlogen brengen zaken aan het licht, die anders verborgen blijven. Dat geldt ook voor Irak, Iran en Libië en het effect op de Verenigde Staten, die oorlogsmoe zijn, op de Europeanen, van wie de gemeenschappelijk buitenlandse en veiligheidspolitiek de toetsing aan de werkelijkheid niet doorstaat, en voor de NAVO.

Wat betreft de laatste, kan men terugdenken aan de woorden van de Amerikaanse senator John McCain op de veiligheidsconferentie in München in het jaar 1994. Toen hem werd gevraagd, wat na de Koude Oorlog het beslissende artikel 5 nog zou betekenen voor de NAVO, antwoordde hij: “Iets, van de nucleaire aanval tot aan de ansichtkaard met de uitdrukking van spijt.”

Het grote wereldtoneel vindt al lang, nauwkeurig gezegd sinds ayatollah Khomeini de fakkels van de revolutie en religie de wereld in gooide, niet meer in Europa plaats, maar in het Nabije Oosten.

Globalisering, de afhankelijkheid van het Westen van olie en de ligging van de zeewegen tussen de Grote Oceaan en de Atlantische Oceaan hebben tot gevolg, dat er ten oosten van Suez wordt beslist over het wel en wee van de Europeanen. Daar komt de “Arabische Lente” nog bij: tot nu toe heeft deze alle structuren weggeveegd, echter nieuwe, en bovendien zeer tegenstrijdige, naar boven gebracht.

De helden zijn moe. De Amerikaanse president Barack Obama belooft de Amerikanen, dat de laatste Amerikaanse GI Irak tot het einde van 2011 zal hebben verlaten. De Britten zijn al aan het inpakken. Daarmee eindigt een militaire inzet, die negen jaar geleden begon, die aan 4400 Amerikanen en honderden Britten het leven kostte, evenals aan ontelbare inwoners van Irak.

De Amerikaanse natie is gespleten

De oorlog kostte de Amerikanen meer dan een biljoen dollar, bovendien geloofwaardigheid en de morele leidersrol van de westerse landen. De Amerikaanse natie is gespleten. Er ontstonden scheuren in het Atlantische bondgenootschap, die nog lang zullen nawerken. I.p.v. de “moeder van alle oorlogen”, waarmee Saddam Hussein de Amerikanen en de Britten had gedreigd, was er sprake van een snelle hightech-oorlog in de woestijn.

Daarna verschoof het doel van massavernietigingswapens naar regimeverandering en democratische bekering van het Nabije Oosten. In plaats daarvan valt het Tweestromenland, van oudsher een tegenwicht tot het rijk van de Perzen, voor lange tijd als stabiele factor uit.

In plaats van Amerika onaangevochten hegemonie te garanderen, kwam door de oorlog de dominante rol bij het Iran van de moellahs te liggen, van opleiding, bewapening en inzet van de sjiietische milities in Irak tot het aansturen en bemoedigen van Hezbollah in Libanon en Hamas in Gaza, van de onlusten in de sjiietische olieprovincies van het Saoedische koninkrijk tot aan de militair onderdrukte opstand van de sjiietische onderklasse in Bahrein, waar de Amerikanen een gigantische vlootbasis hebben.

Dat de onbesliste oorlog wordt gevolgd door een stabiele vrede, is niet te verwachten. Daarvoor zitten de bitterheden tussen Soennieten, die worden geholpen door Saoedi-Arabië, en de sjiieten, die worden gesteund door het naburige Iran, te diep.

Daarbij komt het Koerdische streven naar olie, autonomie en meer. Voor de oorlog waren de Amerikanen de leidende macht, die alle geschillen in de regio in evenwicht hielden. Dat wordt ze nu financieel teveel, ze zijn verzwakt, de strijdkrachten zijn uitgehold, de leiding is aangeslagen.

Irak wordt aan zichzelf overgelaten

Irak moet aan zichzelf worden overgelaten, net alsof het een stabiele staat zou zijn: eeuwenlang echter was Irak drie Ottomaanse provincies, daarna kolonie van de Britten en toen republiek van de angst. Dat op zo´n verleden een stabiele, democratisch georiënteerde toekomst zou zijn te bouwen, verlangt veel geloof in het menselijke verstand.

De oorlog tegen Saddam Hussein was, op z´n Amerikaans gezegd, “a war of choice”. Afghanistan echter “a war of necessity”. Het antwoord op de schrik van 11 september was een wereldconstellatie om Al-Qaida van Bin Laden te bestraffen en om de basis van terroristenleider af te pakken.

Bondskanselier Schröder garandeerde “onbeperkte solidariteit”, de NAVO activeerde artikel 5 van het Noord-Atlantische verdrag, aan de Amerikanen werd meer militaire bijstand aangeboden dan ze konden gebruiken.

Op de Petersberg bij Bonn werd, nadat de heerschappij van de Taliban met hightech-wapens en ouderwetse oorlogsvoering binnen enkele weken was weggevaagd, een Bondsrepubliek Afghanistan ontworpen, met een centrale regering en democratische rituelen, die zich nog nooit thuis voelden aan de Hindoekoesj. Waarschijnlijk was het de snelheid van de oorlog, die ertoe leidde, de inspanningen van de overwinning te onderschatten.

De Verenigde Naties gaven hieraan hun zegen. Er was ook geen gebrek aan bondgenoten. Maar de Taliban werd sterker, Pakistan speelde een dubbelspel en de Pakistani komen niet op de been. In 2014 vertrekken de troepen. Daarna is er bloedige chaos te verwachten.

“De onontbeerlijke natie”

Nog altijd is Amerika, zoals Bill Clinton ooit zei, “de onontbeerlijke natie”. Maar Amerika leidt onder de ziekte, die “imperial overstretch” heet. De korte luchtoorlog in Libië is de voorbode van komende constellaties. De Amerikaanse leiding had het moeilijk, leverde raketten en informatie en hield zich op de achtergrond.

Europa viel echter uit elkaar, toen op 17 maart in de VN-veiligheidsraad de Duitsers de oude bondgenoot in de steek lieten: men zou zich, aldus bondskanselier Merkel, moeten instellen op nieuwe machtscentra. China en Rusland bijvoorbeeld. Europa? Gespierde Europese veiligheids- en defensiepolitiek is papier, geen realiteit. Zonder gezamenlijke gevarenanalyse ontbreekt het aan solidaire strategie. Het ontbreekt aan organiserend principe.

Islamitische tsunami

Ondertussen brengen aan de zuidkant van de Middellandse Zee jonge generaties hun oude dictators ten val. Wat daaruit voortkomt, kan niemand voorspellen. Westerse democratie is echter onwaarschijnlijk. De nieuwe machthebbers in Libië vrezen de dag, waarop de NAVO vertrekt. Vanaf de tegenoverliggende kust van Europa dreigt een islamitische tsunami.

Iran gooit overal olie op het vuur en bouwt, om de buurlanden te intimideren en om Amerika dwars te zitten, atoomwapens en raketten. Intussen wordt er getwijfeld aan de Amerikaanse herverzekering, waarop Europa na 1945 werd opgericht. In plaats daarvan meer Europa? Wat voor de schuldencrisis goed is, kan voor de veiligheidscrisis niet verkeerd zijn.

Bron:

http://www.welt.de/debatte/kommentare/article13681715/Der-Westen-ist-kriegsmuede-und-verliert-seine-Macht.html

Auteur: Michael Stürmer

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Arabische Lente", Algemeen, Europa, Islam, NAVO, Wereldcrisis. Bookmark de permalink .

Een reactie op Het Westen is oorlogsmoe en verliest zijn macht

  1. koddebeier zegt:

    Ik vrees dat er maar 1 oplossing is…een keiharde….want zachte heelmeesters maken stikkende wonden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s