Frans-Afrikaans zwaard van Damocles boven de eurozone

Om het onvermijdelijke staatsbankroet van Griekenland toch nog te verhinderen, vormden de verantwoordelijken van de eurozone een “reddingsfond” (waarmee ze in werkelijkheid slechts het gevaar van een domino-effect verhoogden). Dit reddingsfonds wordt hoofdzakelijk gedragen door Frankrijk en Duitsland. De afgelopen weken werd er steeds meer melding van gemaakt, dat Frankrijk ook wankelt, meer zelfs dan Italië en Spanje. Een ander gevaar uit Afrika, waaraan tot nu toe geen aandacht is geschonken, bedreigt Frankrijk en daarmee alle eurolanden.

Afrikaanse valuta eerst aan de Franse Franc en daarna aan de euro gekoppeld

In 1999 werd de euro ingevoerd, wat o.a. het einde van de Franse Franc betekende. Voor Parijs ontstond er zodoende een probleem bij zijn buitenlandse politieke machtsspelletjes. In Afrika bestaan namelijk de UEMOA (West-Afrikaanse Economische en Monetaire Unie), met de leden Benin, Burkina Faso, Ivoorkust, Guinee-Bissau, Mali, Niger, Senegal en Togo en de CEMAC (Economische en Monetaire Gemeenschap van Centraal-Afrika) met de leden Equatoriaal Guinee, Gabon, Kameroen, Kongo, Tsjaad en de Centraal-Afrikaanse Republiek. Hun gezamenlijke valuta is de CFA-Franc. Deze was aan de Franse Franc gekoppeld.

Omdat Frankrijk zijn invloed in de voormalige koloniën niet wilde kwijtraken, drukte de toenmalige Franse socialistische president François Mitterand door, dat de gezamenlijke Afrikaanse valuta gekoppeld wordt aan de euro. De beslissing daarover (die ook de Franc van de Komoren omvatte) nam de Raad van de Europese Gemeenschappen op 23 november 1998 ( 98/683/EG).

In het door de toenmalige raadspresident, de Oostenrijkse SP-minister van Financiën Rudolf Edlinger ondertekende stuk werd vastgelegd, dat de Europese Centrale Bank voortdurend op de hoogte dient te worden gehouden over de omzetting van de afspraken van het EU-lid met de francofone landen. Wanneer men veranderingen zou willen aanbrengen, zou Parijs de toestemming van de raad nodig hebben. In de motivering van diens beslissing legt de raad in punt 7 vast: “Het is onwaarschijnlijk, dat deze afspraken materiële uitwerkingen op de valuta- en wisselkoerspolitiek van het eurogebied zullen hebben.” Bovendien zegt de raad, dat hieruit geen verplichtingen voor de ECB zullen voortvloeien.

Minister-president Fillon: “We zijn aan het eind van ons Latijn”

13 jaar later staat de Franse economie er als volgt voor (“Der Spiegel”, 6 november 2011): “Ik betwijfel of de Fransen weten wat er echt aan de hand is”, klaagt Sarkozy over het niet beseffen van de situatie. Zijn minister-president Fillon wordt gegrepen door onbeheerste woede: Al twee jaar lang probeer ik de politieke klasse wakker te schudden, die niet wil geloven, dat we aan de rand van de afgrond staan. We zijn aan het eind van ons Latijn.”

En de CFA-Franc blijkt nu een zwaard van Damocles te zijn. Zijn koppeling aan de euro is op zich geen gevaar, maar wel het feit, dat in punt 6 staat: “De converteerbaarheid van de CFA-Franc en de Franc van de Komoren wordt door een begrotingsverplichting van de Franse autoriteiten gegarandeerd.” Als er in Afrika iets misgaat, hoedt de ECB in Frankfurt weliswaar niet helpen, maar dan valt Frankrijk definitief af en sleurt alles mee de afgrond in.

Bron:

http://www.unzensuriert.at/content/006054-Franko-afrikanisches-Damoklesschwert-ueber-der-Euro-Zone

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

 

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Afrika, EU, Eurocrisis, Europa. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s