Gewetensvolle collaborateurs.

auteur: Mark Steyn

“De kant kiezen van de zogenaamde 99 %-ers, is steun geven aan de vernietiging van de beschaafde samenleving.”

Het is alweer een tijdje geleden, in 1968 tijdens de rellen rond de Democratische Conventie, dat de burgemeester van Chicago, Daley, verklaarde, dat de aanwezigheid van de troepen nodig was om de “disorde” te bewaren. Ik denk dat dit een mooi voorbeeld was van een “Hizzoner’s komische verspreking”. (His Honour) 43 Jaar later heeft burgemeester Jean Quan van Oakland de openbare disorde tot officiëel overheidsbeleid verklaard. Woensdag trok de “Occupy Oakland” een spoor van vernielingen door de stad, zorgde voor de sluiting van ’s lands vijfde haven, terroriseerde inwoners die stom genoeg waren om de reactionare misdaad van het winkelen te begaan, vernielde pinautomaten en bekladde de Christus is Licht-Kathedraal met de diepzinnige observatie “f**k.” En hoe reageerde de gemeenteraad van Oakland? De volgende dag kwam deze met een resolutie voor steun voor “Occupy Oakland” en een oproep aan het stadsbestuur om te “collaboreren met de demonstranten.”

Dit is “collaboreren” in de geest van nazi-bezet Frankrijk (Vichy). De waardeloze politieke elite van de stad collaboreert met anarchisten tegen diezelfde belastingbetalers die hun baantjes in stand houden. Maar ze zijn niet de enigen. Toen het gerucht ging dat de bio-supermarkt “Whole Food” (beursgenoteerd), één van de minst waarschijnlijke, denkbare schurken, had gedreigd om personeel te ontslaan dat had meegedaan aan het protest, plaatste het regiohoofd van de winkelketen op Facebook: “Wij steunen onze teamleden totaal in het deelnemen aan de algemene staking – geruchten dat dit anders is, zijn niet waar!” Ondanks zijn “volledige steun” sloegen ze zijn winkel kort en klein, sloegen ramen in en spoten de muren onder.

Naar het verslag in de Oakland Tribune;

  “Een man die getuige was van de aanval, maar onbekend wil blijven, zei, dat hij in de winkel was om een bio-sinaasappel  te kopen toen de meute arriveerde.”

En vervolgens komt de meest treurige grafrede voor de Republiek die een mens zich kan voorstellen.

 “De ervaring was surrealistisch, zei de man. “Ze waren gemaskerd. Hier was dit zooitje ongeregeld en er was geen politie te bekennen. Dat was heel onwerkelijk.”

Nee, dat was het niet! Het was gemeentelijk beleid. Om tegenover de ongelukkige David Lannon eerlijk te blijven, Whole Foods deed aan begrijpelijke schadebeperking. “Men’s Wearhouse” (kleding) in Oakland had dit excuus niet. In solidariteit liet men een reusachtige poster drukken met daarop: “Wij steunen de 99 %”, met verder de aankondiging, dat men die dag gesloten zou zijn. Als dank werden ook daar de ruiten ingegooid.

Ik ben er trots op bij de 1 % te horen en was toch in de verleiding om de ruiten zelf in te gooien. Een paar weken geleden, toen ik plotseling zonder bagage kwam te zitten, winkelde ik in Men’s Wearhouse, bij gebrek aan beter, in Burlington, Vermont. Nooit weer! Ik wil geen lafharige bedrijven begunstigen, die zo decadent alleen met zichzelf bezig zijn, waar het bedrijfsbeleid is om de vernietiging van onze beschaafde samenleving te steunen. Heeft George Zimmer, de stichter van de warenhuisketen en aanhanger van Howard Dean, die voorstander is van het vrijgeven van marihuana en andere modieuze kwesties, heeft hij ooit naar foto’s van “Wall Street Occupiers” gekeken en er over nagedacht hoeveel van de 99 % waarschijnlijk een kostuum met stropdas (twee halen, één betalen) zouden willen aanschaffen. En dacht hij, dat deze stomkoppen zelfs zo stom zouden zijn om akkoord te gaan met z’n halfhartige poging het tuig tegemoet te komen en te sussen?

Ik sta niet aan de kant van de 99 %, maar ik ben er helemaal vóór dat hun leuke “occupation” nog een tijdje doorgaat. Op een nuttige manier maakt het duidelijk wat er op het spel staat. Op het eerste gezicht lijkt een bondgenootschap tussen overheid en anarchisten enigszins paradoxaal. Maar de formele samensmelting in Oakland maken de doelen van de beweging expliciet; het zijn anarchisten voor meer staatsbemoeienis, wilde jongeren, vrij van geest, vragen om meer en meer totale overheidscontrole op elk aspect van het leven. Tenminste, zolang het fundamentele mensenrecht op luiheid wordt gerespecteerd. Wat in Oakland gebeurd is, is een logische oefening in klasse-solidariteit; de regerende klasse steunt enthousiast de afbraak van de opbenbare orde en maakt gemene zaak met de academische klasse met teveel vrije tijd, het vakbondstuig en de criminele klasse; om datgene wat overgebleven is van de belegerde, werkende, productieve klasse, naar de knoppen te helpen. Het is het monsterverbond van al die maatschappelijke belangen(groepen), die willen genieten van een eeuwig voortdurende levensstijl zonder er voor te willen werken. Alleen de criminele klasse laat hierover geen onduidelijkheid bestaan. De rest – de voor het leven gekozen politici, de vakbonden, die ruime en niet te handhaven uitkeringen verdedigen, de “wetenschappers” die slaperig een half tijdperk op de “Universiteit van Zelfgenoegzaamheid” doorbrengen – zij zijn wel verplicht om het een beetje aan te kleden met waardeloze nonsens als “sociale rechtvaardigheid” en wat dies meer zij.

Meer is er niet voor nodig om de media en moderne, maar onzekere, entiteiten aan het lijntje te houden. Whole Foods kan het misschien aftrekken van de belasting. Ook Ben & Jerry’s, de dochter van de Engels-Nederlandse multinational Unilever, dat zich desalniettemin succesvol presenteert als een soort Vermontse hippie-commune bij uitstek. Maar een winkelketen die shirts en stropdassen verkoopt, kleding voor de lakeien van de bedrijven, heeft het moeilijker. De klasse die ’s morgens opstaat en slechte kwaliteit Men’s Wearkleding aantrekt om naar het werk te sloffen, moet voor al die andere klassen het brood verdienen en daar komt zo langzamerhand de sleet in.

Vooropgesteld dat de “occupiers” gelijk hebben wat betreft de banken: deze hadden niet gered moeten worden. Amerika heeft één van ’s werelds meest slechts functionerend systemen qua bankwezen en de meeste van deze, zogenaamd onontbeerlijke, instituten, had men moeten toestaan ten onder te gaan? Maar daarop hebben de Occupy Oakland-types geen serieus antwoord, anders dan de omverwerping van het kapitalisme, vervangen door de van overheidswege gesubsidiëerde traagheid.

Amerika begeeft het voor onze eigen ogen; versleten luchthavens, de ingestorte huizenmarkt, het gedoe over het onderwijs, het over-gereguleerde zakenleven. Maar het meest verbazingwekkende voorbeeld van de ziekelijke verharding is de zogenaamde “revolutionaire” beweging zelf. Het is de stem van de jeugd, maar alles daar omheen is mistig. Het lijkt meer op een karaoke-revolutie dan het echte werk. Ik bedoel niet alleen de aanplakbiljetten met de versleten slogans van Lenin cs, maar ook als voorbeeld, de foto in Forbes van Rachel, een 20-jarige werkloze schoonheids deskundige met een opmerkelijk oncosmetische gelaatskleur, met paars haar en een neusring alsof het nog steeds “Londen anno 1977” is, en de tijd dodend in Camden Lock tot het volgende optreden van de Pistols. Behalve dat dit drie en een half decennium geleden was, het is te vergelijken met de Sex Pistols verkleed als de Andrew Sisters. Is Amerika’s jeugd zo pathetisch zieltogend, dat ze zelfs geen eigen afschuwelijk mode-statement kunnen bedenken?

Vorig weekend trad de stokoude communist Pete Seeger op om de onderdrukte massa’s een serenade te brengen met z’n “If I had a Hammer”. Vrede zij met U, mister Seeger, er is niet moeilijk aan te komen. Ik heb er één, maar als ik deze mee zou nemen naar Zucotti Park, betwijfel ik zeer of iemand zou weten hoe hem te gebruiken of er de energie voor zou kunnen opbrengen.

In hun hart willen de Oakland Occupiers en de waardeloze politieke klasse meer van hetzelfde, dat Amerika tot de meest failliete natie in de geschiedenis heeft gemaakt: zij verwachten als begunstigden in een welvarende westerse samenleving te leven zonder zelf een bijdrage te leveren om deze in stand te houden. Dit is het soort idealisme waar de media gemakkelijk sentimenteel over doet en waar voldoende poseurs onder de gewetensvolle leidinggevenden zich graag aan willen overgeven – tenminste, tot het moment dat het ruiten ingooien begint. Om Oakland te occuperen, moet je er iets inzetten. Echter het meest opvallende kenmerk van de Wall Street Occupiers is dat het totaal hol is. En op een vreemde manier is die leegheid in z’n dreigementen misschien een nog duidelijker bewijs voor “Het Einde der Beschaving” in het Westen, dan dat een meer samenhangender protestbeweging ooit zou kunnen oproepen.

Noot: Mark Steyn is columnist voor “National Review” en schrijver van het boek: After America: Get Ready for Armageddon.

Extra: Is Occupy Wall Street Anti-Semitic?

Bron: http://www.nationalreview.com/articles/282280/corporate-collaborators-mark-steyn?pg=1

Vertaald uit het Engels door: Vederso

Lees ook onze nieuwspagina

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in political correctness, socialisme, Socialisten, Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s