De fouten van de klimaatwetenschappers

In het vierde rapport van de Wereldklimaatraad duiken steeds nieuwe fouten op. Daarin wordt ook beweerd, dat grote delen van Afrika met enorme droogte worden bedreigd. Deze these is echter wetenschappelijk niet voldoende bewezen.

Nu wordt het knap lastig voor Rajendra Pachauri, de chef van de Wereldklimaatraad IPCC, die de afgelopen weken zo ijverig had geprobeerd om de eclatante fouten van zijn organisatie te bagatelliseren en zijn persoonlijke deelname hieraan te ontkennen. Van de bewering, volgens welke de gletsjers in de Himalaya tot het jaar 2035 gesmolten zouden kunnen zijn, is niets overgebleven. Hier kon Pachauri zich er nog mee verdedigen dat hij deze bewering nooit persoonlijk zou hebben vertegenwoordigd. Maar op “Glaciergate” volgden meer onzinnigheden.

Nu stuurt het ongelukkige verhaal op een voorlopig hoogtepunt af: “Africagate” heet het jongste schandaal rondom het 4e rapport van het IPCC uit het jaar 2007; het gaat over het zogenaamde tekort aan levensmiddelen in Afrika door uitblijvende regenval en het bezit nog een volledig ander karakter. Want hier is Pachauri persoonlijk bij betrokken. En samen met de chef van het IPCC wordt nu zelfs secretaris-generaal van de VN Ban Ki Moon in de maalstroom gesleurd.

Prominent verkochte prognose

Deze keer is de fout niet te vinden in bijvoorbeeld de diepten van het IPCC-rapport. Het lukte de fout zelfs om – anders dan bij “Glaciergate” – terecht te komen in het “syntheserapport”, de zogenaamde “samenvatting voor politieke beleidsbepalers” – en daarmee in zekere zin in het “allerheiligste” en politiek meest relevante van het IPCC. Het “syntheserapport” vat de kernboodschap van alle werkgroepen van de VN-commissie samen. Het weerspiegelt de gemeenschappelijke opvatting waarop het politieke handelen dient te worden gebaseerd. Tot de auteurs behoort ook Rajendra Pachauri zelf.

Tot het jaar 2020, wordt er op pagina 50 voorspeld, zouden in Afrika “tussen 75 en 250 miljoen mensen” blootgesteld staan aan een verhoogde waterschaarste als gevolg van de klimaatverandering. Ook zouden “tot 2020 in sommige landen de opbrengsten uit de door regen bewaterde landbouw tot 50% kunnen dalen.” Er zou van uit moeten worden gegaan dat “de landbouwproductie, inclusief de toegang tot voeding, in veel Afrikaanse landen sterk bedreigd” zou worden: “Dit zou de zekerheid van de levensmiddelenverzorging verder nadelig beïnvloeden en het probleem van de ondervoeding verscherpen.”

Geen gefundeerde basis

Het IPCC-rapport blijft een wetenschappelijk solide basis voor deze bewering schuldig. De Engelse internetblogger Richard North en het dagblad “Sunday Times” brachten dit gezamenlijk aan het licht, nadat het al enkele dagen borrelde in de bloggerscène. Bij de bronverwijzingen leidt het spoor naar Ali Agoumi, een medewerker van het Marokkaanse ministerie van Milieu evenals van de firma “EcoSecurities”, die haar geld o.a. verdient met de handel in verontreinigingrechten. Agoumi is de auteur van een rapport over de “vatbaarheid van Noord-Afrikaanse landen voor klimatologische veranderingen”, dat de internationale milieuorganisatie “Instituut voor duurzame ontwikkeling” (IISD), met zetel in Canada, in het jaar 2003 publiceerde.

De daarin door Agoumi genoemde kroongetuigen hebben echter slechts betrekking op drie Noord-Afrikaanse landen: Algerije, Marokko en Tunesië – zonder dat daaruit consistente uitspraken over de mogelijke gevolgen van de klimaatverandering voor de waterhuishouding en de landbouw in heel Afrika zouden zijn af te leiden.

In de “Sunday Times” bevestigde Chris Fields, de nieuwe coördinator van het IPCC-team tot onderzoek van de gevolgen van de klimaatverandering, dat hij in het laatste rapport van het IPCC niets zou kunnen vinden wat die ver strekkende bewering ondersteunt: “Ik behoorde niet tot de auteurs van het ´syntheserapport´, maar als ik het lees, kan ik geen steun vinden voor de bewering m.b.t. een teruggang van de landbouwopbrengsten in Afrika.”

Het “Afrika-argument” van Pachauri werd de afgelopen jaren echter des te vaker, liever en aanvallender ingezet – en ook steeds openbaar, bijvoorbeeld bij de presentatie van het “syntheserapport” op 17 november 2007 in het Spaanse Valencia. De dreigende gevolgen van een zogenaamd door de klimaatverandering veroorzaakt watertekort in Afrika speelden ook een prominente rol bij de toespraak van Pachauri voor de Wereldklimaatconferentie in het Poolse Poznan eind 2008.

Obama met “Afrika-argument” gelokt

En tenslotte in september 2009, toen in het hoofdkwartier van de VN in New York ongeveer honderd regeringschefs uit de hele wereld bijeenkwamen voor de opening van de “Summit on Climate Change”. In naam van de “wereldwijde wetenschapsgemeenschap”, die “vijf jaar lang onvermoeibaar” gewerkt zou hebben om het IPCC-rapport klaar te krijgen, klopte Pachauri de gevaren op, die daardoor zouden ontstaan, dat tot 2020 de landbouwopbrengsten in enkele Afrikaanse landen “tot 50% zouden kunnen dalen”: “De gevolgen van de klimaatverandering zouden onevenredig zwaar zijn voor enkele van de armste regio´s en gemeenschappen in de wereld.”

Tijdens de toespraak van Pachauri zat president Obama op de eerste rij en was direct na Pachauri aan de beurt om een toespraak te houden. Hij beloofde de wereld een nieuwe oriëntering in de Amerikaanse klimaatpolitiek. Prominenter kan het nauwelijks.

Ook Ban Ki Moon, sinds 2007 secretaris-generaal van de Verenigde Naties, maakte zich het “Afrika-argument” eigen. Tijdens een bezoek op 27 juli 2009 aan Ulan Bator in Mongolië schetste hij voor van vertegenwoordigers van de regering en een groot publiek een somber beeld. In een dringend appel om zich in te stellen op de klimaatverandering, klopte ook Ban Ki Moon de – zogenaamde – dramatische situatie in Afrika op: de opbrengsten van de door de regen bewaterde landbouw zouden in enkele Afrikaanse landen binnen de komende tien jaar met de helft kunnen dalen: “Dat zijn angstwekkende scenario´s”.

Klimaatwetenschappers aangeslagen

Allemaal holle frasen? De these van dreigende hongersnood in Afrika als gevolg van de klimaatverandering houdt in ieder geval geen stand tegen een wetenschappelijke controle. De geloofwaardigheid van het IPCC en zijn voorzitter is zwaar aangeslagen. Achter de coulissen zou het wel eens kunnen broeien, een eerste signaal was er al. De “Sunday Times” confronteerde de de prominente Britse klimaatwetenschapper Robert Watson – hij was van 1997 tot 2003 de voorganger van Pachauri als voorzitter van het IPCC – met de beschuldigingen. Zijn reactie liet helemaal niets te wensen over: “Zulke prognoses zouden op vakliteratuur moeten worden gefundeerd, die zich kan beroepen op computermodellen, die aantonen hoe landbouwopbrengsten reageren op de klimaatverandering. Ik kan zulke data, die het IPCC-rapport ondersteunen, niet ontdekken.”

Bron:

http://www.ksta.de/html/artikel/1264185820994.shtml

Auteur: Irene Meichsner

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Afrika, Climategate. Bookmark de permalink .

Een reactie op De fouten van de klimaatwetenschappers

  1. G.Deckzeijl zegt:

    Goed voor het milieu, goed voor het klimaat roepen alle boven-ons-gestelden de laatste jaren in koor, maar het BEWIJS zal nooit geleverd kunnen worden.
    http://tinyurl.com/3ewv9k6

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s