Aanslagen op de persvrijheid en de reacties daarop

In een artikel in het Franse weekblad Minute verbaast de journalist Thierry Normand zich over het mediagedoe, dat al meerdere dagen lang in heel Europa als gevolg van de brandaanslag op de redactie van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo plaatsvindt. Hij zegt hierover: “Cela va faire bruit dans Landerneau”, een Franse uitspraak die zoiets betekent als “veel gedoe om niks” (Landerneau is een gehucht in Bretagne).

Het ook (vaak) satirische en zichzelf “politiek incorrect” noemende weekblad Minute, waarvoor Thierry Normand schrijft, was namelijk al sinds zijn oprichting in het jaar 1962 het slachtoffer van meer dan tien aanslagen, zonder dat daar zoveel ophef in de media of de politiek zou zijn gemaakt, om het even door rechts of links. Daarbij zaten achter deze aanslagen naast linkse chaoten zulke illustere organisaties als de Franse geheime dienst…

Hieronder de vertaling van het volledige artikel, verschenen in de nieuwste uitgave van Minute van 9 november 2011:

Minute, het tijdschrift waar in Frankrijk de meeste aanslagen op werden gepleegd

De brandstichting in de redactieruimtes van onze collega´s van Charlie Hebdo aan de vooravond van de publicatie van een nummer met de betekenisvolle titel “Charia Hebdo” (dus “Sharia-weekuitgave”) veroorzaakte een storm van reacties. Politici en journalisten overtroffen elkaar om met een door tranen verstikte stem hun verontwaardiging tot uiting te brengen. Mediawerkzaam tentoongespreide verontwaardiging is echter een zeer variabel goed – waarvan we bij Minute uit eigen ervaring kunnen getuigen – want toen wij hierdoor, meer dan eens, werden getroffen, nam het publiek er nauwelijks notitie van.

“Een vuile streek” was het volgens de Communistische Partij. “Weerzinwekkend” was het voor Jean-Luc Mélenchon, de voorzitter van de Linkse Partij. De minister van Arbeidszaken Xavier was “diep geschokt”. “Totale solidariteit” kwam van Martine Aubry van de Socialistische Partij. Bertrand Delanoë, de burgemeester van Parijs, vond het “walgelijk”. Spontane solidariteit toonden ook de journalisten van de Libération, die hun eigen redactiekantoren aan de collega´s van Charlie Hebdo aanboden als tijdelijke vervanging. Televisiebeelden, die de afschuwelijke aanval veroordeelden, waren er legio. Ook minister van Binnenlandse Zaken Claude Guéant ging vanzelfsprekend naar de plaats van de brandstichting, om tot uitdrukking te brengen, dat “alle Fransen zich solidair voelen met Charlie Hebdo”. Onder de streep dus: stromen krokodillentranen.

Deze bloemlezing van reacties is zeer leerzaam. Nauwelijks had men van de brandstichting gehoord, of er waren al desbetreffende waarschuwingen: “Men mag geen generaliserende conclusie trekken”. Ook al ziet het er naar uit, dat de daders van de brandstichting uit de islamitische gemeenschap afkomstig zijn, zou het geenszins toelaatbaar zijn om de islam te stigmatiseren. Een paar extremisten staan immers niet voor een hele gemeenschap, die ernaar streeft met ons in vrede te leven. Dat klopt wel. Maar was het niet zo, dat na de misdaden van een zekere Anders Breivik plotseling een volledige politieke groepering ter collectieve verantwoording werd geroepen en zou moeten instaan voor de misdaden van een Einzelgänger?  Hoorde men bijvoorbeeld net zo´n kreet van verontwaardiging als echo op de jongste katholieke protesten tegen het “scatologische” theaterstuk van ene Castellucci (de Franse taal kent bloemrijke uitdrukkingen, in het Nederlands zouden we het gewoon stront-“kunst” noemen), waarin zo mooi wordt gezegd: “Of gelovig christen of fundamentalistisch moslim, een en hetzelfde addergebroed”. Een mooi voorbeeld van een relativistische zienswijze! De enen drukken hun ontevredenheid uit door naar het gebed en de rozenkrans te grijpen, de anderen gooien wel eens met Molotovcocktails en stichten branden.

In onze redactie heerst vaker een “explosieve sfeer”

De genoemde kreten van verontwaardiging nemen we bij Minute alleen al daarom niet meer echt serieus, omdat we de desbetreffende reacties heel goed kennen uit onze eigen geschiedenis… aanslagen, bommen en brandstichtingen, die hebben we allemaal al gehad! Welgeteld vijftien zijn het, die ons tijdschrift sinds zijn oprichting in 1962 mocht meemaken. Vijftien terreurdaden, die onder de treurende gemeenschap, die zich nu zo luid liet horen, destijds slechts een beperkt medeleven hadden veroorzaakt. Het komt er dus vermoedelijk op aan of men als slachtoffer van zulke terreur machtige vrienden bezit…

Laten we in herinnering roepen:

02 december 1963. Het tijdschrift Minute bestond destijds al iets meer dan een jaar. Een criminele brandaanslag verwoestte destijds de redactiekantoren. Het duurde 17 jaar, voordat men er achter kwam wie er achter deze operatie zat: het waren de Franse geheime diensten. Het “motief”: Minute was in het bezit gekomen van documenten, die betrekking hadden op bepaalde geheimen in de landsverdediging.

30 juni 1968. Een geweldige bom explodeerde in de woning van de medeoprichter van Minute, Jean-François Devay. De daders bleven onbekend, maar het geweld nam spoedig daarna in intensiteit nog verder toe.

14 mei 1971. Opnieuw een aanslag op de nieuwe redactieruimte van Minute in de Parijse Rue Marceau. Een commando legde een bom onder de toevoer naar de brandstoftanks en gooide twee molotovcocktails tegen de ingang van de krant. Voor deze daad nam een links gerichte groepering genaamd “Nouvelle résistance populaire” de verantwoordelijkheid op zich en Le Nouvel Observateur stelde de groepering daarna ruimte beschikbaar om deze heldendaad te rechtvaardigen.

15 juni 1972. Een Algerijnse vuilnisman genaamd Saïd Mekki pakt op zijn ronde een zich bij een vuilnisemmer bij de ingang van de eengezinswoning van François Brigneau, een columnist van Minute, bevindend pakketje op. Het ging om een bom, die bij aanraking explodeerde. De ongelukkige man moest een hand missen en de andere werd zwaar verminkt. Een wond aan zijn oog moest speciaal behandeld worden, maar hij blijft blind. De toenmalige burgemeester van Parijs, Jean-Pierre Foucade, die later onder Giscard d´Estaing minister van Financiën zou worden, vond het zelfs niet eens de moeite waard om contact op te nemen met het slachtoffer of met François Brigneau.

30 augustus 1974. Een door de redactie geparkeerde Renault 4 explodeerde om 02.00 uur in de ochtend. Palestijnse terroristen namen de verantwoordelijkheid voor de aanslag op zich. Zes maanden later explodeerde er nog een bom. Het onderzoek leidde naar de internationaal gezochte terrorist Carlos – die absurd genoeg na zijn arrestatie, toen hij in de Franse gevangenis “de la Santé” zat, jarenlang onder zijn eigen naam een abonnement had op Minute.

19 augustus 1982 en 13 april 1985. Terroristen van de linkse Action Directe laten tweemaal achter elkaar bommen ontploffen in de redactieruimtes van Minute. Alleen al vijf kilogram springstof bij de tweede aanslag! Op zich zou de kracht van de bom voldoende zijn geweest om het hele gebouw te laten instorten. De enige positieve verrassing na de aanslag; voor het eerst waren er steunbetuigingen van politici zoals François Léotard, Jacques Toubon en Jacques Chirac, die ons het volgende schreef: “De dood van mijn vader stond het me niet toe om na deze afschuwelijke aanslag op uw krant me persoonlijk bij u te melden. Ik wil echter heel graag mijn verontwaardiging en mijn oprechte bekentenis tot de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting tot uitdrukking brengen. Met hartelijke groeten, ….” Zelfs de socialistische minister van Binnenlandse Zaken Pierre Joxe liet zich niet de kans ontnemen om de plaats van de misdaad te bezoeken, maar bezat niet de hoffelijkheid om de uitgever van de krant, die te midden van de puinhopen stond, een hand te geven.

Na al deze gebeurtenissen kunnen wij nu slechts moeizaam glimlachen als we zien, hoe de “satirische opkomende generatie” van Charlie Hebdo hun wonden likken in radio- en televisieshows – nog steeds verbaasd over het feit, dat iemand geen begrip wilde opbrengen voor hun kunst. Het was immers ook pas de eerste keer…

Bron:

http://www.unzensuriert.at/content/006099-Anschlaege-auf-die-Pressefreiheit-und-die-Reaktionen-darauf

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Bekijk ook onze Nieuwspagina!

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Islam, Islamkritiek, political correctness, Socialisten, Terrorisme. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s