Amnesty: Het leger van Egypte is erger dan Moebarak

Zware onlusten doen de “Arabische Lente” haperen. Het overgangskabinet dient zijn ontslagaanvraag in.

De eerste Egyptische parlementsverkiezingen zonder de ten val gebrachte president Hosni Moebarak zou een feest van de democratie worden. Nu lijkt het echter meer op een rouwdienst. Een week voor de geplande verkiezingen vloeit er opnieuw bloed op het Tahrir-plein in Cairo. Op de vierde dag van de gewelddadige onlusten tussen demonstranten en veiligheidstroepen in Egypte is het aantal doden tot 33 gestegen. Alleen gisteren al zouden er 9 mensen om het leven zijn gekomen, zei een medewerker van een lijkschouwer. De meeste dodelijke slachtoffers zouden rondom het Tahrir-plein zijn gevallen.

Het leger, dat door de revolutionaire jeugd in de winter nog als redder was gevierd, is nu een vijandbeeld van de protestbeweging geworden. “Het volk wil de val van de veldmaarschalk”, roepen de demonstranten. De voorzitter van de Militaire Raad, veldmaarschalk Mohammed Hoessein Tantawi, is voor hen de nieuwe Moebarak. De overgangsregering van minister-president Essam Sharaf, tegen wie de protesten ook gericht waren, gaf gisteravond toe en bood zijn aftreden aan. Een militaire woordvoerder zei dat de militaire Raad nog geen beslissing zou hebben genomen. Men zegt, dat de generaals eerst een nieuwe minister-president willen zoeken, voordat ze Sharaf en zijn kabinet ontslag verlenen.

In Egypte is men begonnen om vanaf maandag in drie fases een nieuw parlement gekozen. Daarmee duren de verkiezingen tot januari. Daarna moet het land een nieuwe grondwet krijgen.

In de negen maanden sinds de val van Moebarak sturen de heersende generaals – allemaal door Moebarak benoemd en steunpilaren van het oude regime – met ijzeren vuist de ontwikkeling, waarvan de revolutionairen de overgang naar de democratie hadden gehoopt. Ze hebben hun positie verstevigd en zichzelf omvangrijke bevoegdheden gegeven, terwijl het land steeds slechter geregeerd wordt en de burgers bang worden vanwege een stagnerende economie. De jeugd, die de opstand in januari op touw zette, is naar de kant gedrongen en geïsoleerd. “We hadden op straat moeten blijven. We hebben de militairen de macht op een zilveren presenteerblaadje aangeboden”, zegt de activist Ahmed Imam.

Nu al proberen de generaals de belangrijkste taak van het parlement te sturen, de vorming van een commissie om een grondwet uit te werken. Ze eisen een politieke rol voor zichzelf op als “grondwetbeschermers”, een vetorecht en de geheimhouding van de Militaire Raad. Wanneer er eind 2012, begin 2013 een nieuwe president wordt gekozen, zou de eigenaar van het hoogste staatsambt het volgende aan de generaals verplicht kunnen zijn: Omdat hij zelf uit het leger komt of omdat ze tot dan toe meer macht bezitten dan hij. “Als ik Egypte aan de vooravond van de revolutie verlaten zou hebben en vandaag zou terugkeren, zou ik niet merken dat er een revolutie heeft plaatsgevonden, afgezien van het gebrek aan veiligheid en de slechte economische situatie”, zei de hervormingsgezinde politicus en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede Mohammed al-Baradei vorige week op de televisie.

Een behoorlijk verschil met de stemming in Tunesië, waar de “Arabische Lente” in januari begon. Enthousiast gingen de burgers in oktober naar de stembus. De islamisten werden de sterkste kracht, maar zelfs de zich over de toenemende religieuze invloed zorgen makende liberalen beschouwden de verkiezingen als een overwinning voor de democratie. Het leger bleef op de achtergrond en liet de burgerregering samenstellen.

De enigen, die in Egypte het hoofd bieden aan de chaos, zijn de islamisten. Want de moslimbroeders en hun mogelijke coalitiepartners – de radicale islamisten van de Salafisten-beweging en de Gamaat Islamija – hebben twee doelen voor ogen, die zij vastberaden nastreven: Ze willen na de parlementsverkiezingen de sterkste fractie zijn om van hun kant invloed op de nieuwe grondwet uit te oefenen. En zij zijn het, die willen voorkomen dat de door het leger ingezette overgangsregering van tevoren richtlijnen voor deze grondwet vaststelt, die hun plannen voor een verdere islamisering van de staat zouden kunnen verhinderen.

Daarom en omdat de Militaire Raad nog steeds geen datum heeft genoemd voor de presidentsverkiezingen, hebben ze hun aanhangers afgelopen vrijdag naar het Tahrir-plein geroepen, waar de “revolutie van de 25e januari” begonnen was. De islamisten verschenen in groten getale en samen met hen protesteerden linksen en liberalen, die het ook niet eens zijn met een door viceregeringschef Ali al-Selmi geformuleerde richtlijnen voor een nieuwe grondwet. Bijna alle Egyptische politieke partijen hebben kritiek op zogenaamde Selmi-communiqué, dat verregaande autonomie aan het leger garandeert. Het leger zou zijn budget kunnen bepalen en beheren zonder daarbij rekening te hoeven houden met de regering en tot aan de verkiezingen voor een nieuwe minister-president een belangrijke rol in het politieke proces mogen spelen.

Wat niet door alle partijen wordt afgewezen, is het tweede gedeelte van de richtlijnen voor de grondwet, waarin vastgelegd dient te worden dat iedere burger gelijke rechten heeft – ook vrouwen, christenen en leden van etnische minderheden. Bovendien dienen de vrijheid van meningsuiting en andere burgerrechten als onveranderlijke principes te worden vastgelegd.

“Dat al-Selmi dit debat nu heeft veroorzaakt, dat geleid heeft tot de splijting en ongeregeldheden, was een grote fout. Hij zou daarmee hebben moeten wachten tot na de verkiezingen”, bekritiseert de Egyptische politicoloog Abdel Moneim Said. Anders dan veel Egyptenaren, die nu voor het eerst willen gaan stemmen, verbindt hij geen grote hoop aan de verkiezingen. “Verkiezingen alleen zijn nog geen democratie”, zegt hij, “het Egyptische volk moet de democratie misschien eerst langzaam leren”. In een commentaar met de titel “Wij hebben geen kalifaat nodig” had hij verklaard, dat het beste wat Egypte zou kunnen bereiken een staat volgens Turks zou zijn. In het ergste geval zou het een staat naar Iraans model worden.

Bron:

http://www.abendblatt.de/politik/ausland/article2101323/Amnesty-Aegyptens-Militaers-schlimmer-als-Mubarak.html

Auteurs: Anne-Beatrice Clasmann & Hamza Hendawi

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

 

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Arabische Lente", Islam, Islamisering. Bookmark de permalink .

Een reactie op Amnesty: Het leger van Egypte is erger dan Moebarak

  1. Columnist zegt:

    Het leger weet hoe daar de dingen werken. Gelukkig maar.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s