Het verborgen gezicht van Marine Le Pen

Marine Le Pen heeft een eigen ziel? Politieke ideeën, die inderdaad in velerlei opzicht afwijken van die van haar vader, Jean-Marie Le Pen? Echte persoonlijke netwerken? Ja, zo is het. En het is een journalist, Romain Rosso, die voor het eerst een boek uitbrengt dat de voorzitter van het Front National consciëntieus omschrijft en dit met desbetreffend materiaal onderbouwt. Het boek heet “Het verborgen gezicht van Marine Le Pen” ( La Face cachée de Marine Le Pen) en laat haar ware gezicht zien, zegt François Maquaire, die het nieuwe boek heeft besproken voor het Franse weekblad Minute.

Eindelijk! De antithese tot de publicistische catastrofe (“Marine Le Pen”), die werd geschreven door Caroline Fourest en Fiammetta Venner, waarin het er om ging tot iedere prijs schandelijke bijbedoelingen van Marine Le Pen te “ontdekken”.

Maar ook een tegenhanger van het boek “Le Système Le Pen” van de journalisten van Le Monde Abel Mestre en Caroline Monnot, die zowel een gebrek aan perspectief als een bijna schokkend gebrek aan nauwkeurigheid bij de psychologische beschrijving van de acteurs kunnen worden verweten. Het nu door Romain Rosso gepubliceerde boek lukt het voor het eerst om een eerlijke beschrijving van datgene te geven wat Marine Le Pen denkt en wat ze wil, en daarbij nog met veel minder theatraal tromgeroffel dan de beide voorgaande boeken over Marine Le Pen.

Achter de sprekende titel “Het verborgen gezicht van Marine Le Pen”, die de uitgeverij aan het boek heeft gegeven, schetst Romain Rosso, journalist bij het weekblad L´Express, waar hij al vijftien jaar bericht over het Front Nationale, een portret van de voorzitter, dat exact overeenkomt met het beeld dat de mensen, die haar ontmoetten, van haar maken. Ook de keuze van anekdotes en andere inzichten, die het boek biedt, werd aandachtig en in gepaste vorm uit de grote hoeveelheid aanwezige informatie samengesteld, om datgene te laten zien wat wezenlijk is voor de loopbaan van Marine Le Pen en haar sterke en zwakke punten duidelijk maakt.

De dag, waarop ze haar aftreden bekend maakte aan Le Pen

Romain Rosso heeft zich niet vergist: door de overname van het partijvoorzitterschap in januari 2011 door de 42-jarige Marine Le Pen, “die zich niet meer bezighoudt met de Algerije-oorlog en de Tweede Wereldoorlog”, is er een “nieuw Front National” ontstaan, dat ze zo zou willen opbouwen, dat het morgen en overmorgen ook nog bestaat.

Officieel – dat is begrijpelijk – is haar blik gericht op de presidentschapverkiezingen van 2012, maar onze journalistieke collega, die haar opkomst nauwkeurig heeft gevolgd, weet natuurlijk, dat ze ook al aan het jaar 2017 denkt, een jaar, waarin ze met haar dan 48 jaar een zeer goede leeftijd zou hebben voor het presidentschap van de republiek. Ze zou echter met de cijfers uit de peilingen in het begin, waarin 15 tot 19% van de ondervraagden voor haar zouden stemmen, moeilijk presidentschapkandidate en ook nog voorzitter van het Front National geworden zijn.

In januari 2005, minder dan drie jaar na haar eerste mediale – en dus ook politieke – optreden aan de vooravond van de tweede verkiezingsronde voor de presidentschapverkiezingen van 2002, zou ze bijna het bijltje erbij hebben neergegooid. Zoals bekend heeft ze zich uit woede over de uitspraken van “Le Pen” – zo noemt ze haar vader – over de Duitse bezetting (hij zei tegenover het weekblad Rivarol, dat de bezetting “in ieder geval in Frankrijk niet bijzonder onmenselijk” geweest zou zijn) in La Trinité-sur-Mer teruggetrokken om na te denken. Ze wilde tot rust komen en de vragen van journalisten ontlopen, die haar of gedwongen zouden hebben haar vader te verloochenen – wat ze nooit gedaan zou hebben – of hem te verdedigen, wat haar om politieke redenen onmogelijk leek.

Onbekend gebleven is echter het feit dat Marine Le Pen – die na het verschijnen van het interview met Jean-Marie Le Pen in Rivarol  uitschreeuwde: “Verdomme, dat is toch niet mogelijk. Dat kan toch niet waar zijn, dat heeft hij met opzet gedaan!” – hevige ruzie met haar vader had. Ze had bij het bestuur van het Front National haar aftreden ingediend, voordat ze zich terugtrok in Bretagne. Een schriftelijke verklaring van aftreden voor haar vader. Wat was haar bedoeling met dit schrijven? Wat stond er concreet in? Men kan zich voorstellen, dat het zeer levendige woorden waren. Rosso kent ze niet, wij ook niet. Maar aan het feit, dat dit schrijven bestaat, bestaat geen twijfel. “Men zegt, dat ik mijn aftreden zou hebben ingediend en mijn vader dit geweigerd zou hebben”, antwoordde Marine Le Pen met een glimlachje toen zij door onze collega´s werd geïnterviewd. “Ik kan het me niet meer herinneren. Gelukkig kan men bepaalde dingen ook vergeten…”, antwoordde Jean-Marie Le Pen.

“Geen mens wil een aardig Front National!”

Nog een uitspraak van de oude Le Pen, geciteerd in de Nouvel Observateur  (“Geen mens wil een aardig Front National!”) zorgde ook voor een schokkend effect, deze keer echter in positieve zin, en leidde tot een nieuw politiek pact tussen vader en dochter, nadat het tot een telefonisch gesprek tussen hen beide was gekomen. Marine besloot dit met de woorden, waaraan zij zich tot haar overname van de macht heeft gehouden: “Dan zal ik gewoon de tegenkandidaat van Gollnisch zijn. En als mijn koers mocht winnen, dan blijft hij bestaan!”

Romain Rosso laat ons heel duidelijk zien in hoeverre het optreden van Marine Le Pen verschilt van die van haar vader, die het nooit lukt e de macht te veroveren. Het was een groep van verschillende bewegingen, waaronder de Ordre Nouveau, die Jean-Marie Le Pen aan de top van het Front National had geroepen, het hem echter nooit gunde om de absolute macht te krijgen. In de vroege jaren van het FN moest hij constant manoeuvreren om diegenen van de leiding weg te houden, die dachten hem als een pion voor hun zetten te kunnen inzetten. Hij moest vechten om datgene te behouden, wat na de afsplitsing van Mégret in het jaar 1998 “zijn” partij was geworden.

Waarin verschillen de machtsstrategieën van vader en dochter?

Zolang hij partijvoorzitter was, vielen bij Le Pen twee schijnbaar tegenstrijdige constanten op: het streven om “verschillende families van nationaal rechts, bij elkaar te brengen enerzijds en het streven om te verdelen en te heersen anderzijds. Deze dubbele tactiek had in principe een complementair karakter: de ene keer kreeg de vertegenwoordiger van de ene richting de voorkeur boven de andere, een nadere keer werd Gollnisch tegen Mégret uitgespeeld of omgekeerd, waarmee Le Pen elke kant een zekere betekenis en verantwoordelijkheid deed toekomen, tenminste op het gebied van die sectoren van de partij, waarop deze kant invloed kon uitoefenen. Marine Le Pen echter doet noch aan bij elkaar brengen noch aan verdelen. Mensen bij elkaar brengen, die het nergens met elkaar over eens zijn, hun tijd doorbrengen met sektarische vetes en vooral niet echt een goede mening hebben, interesseert haar niet. Verdelen daarentegen zou voor haar een teken van zwakte zijn. Het zou laten zien, dat het Front National niet volledig op de door haar aangegeven koers zou liggen.

Haar tactiek van machtsbehoud, die ze succesvol had gevolgd bij het verkrijgen van het voorzitterschap over het FN, maar nu ook toepast in haar verkiezingscampagne voor het presidentschap, is het focussen op het apparaat – en desnoods ook het omzeilen van datzelfde apparaat. Vanaf 2005, toen ze nog gold als “pruilend klein meisje”, wat haar tegenstanders over haar zeiden, had Marine Le Pen het zich voorgenomen om de politiek anders te doen. Ze wilde “proberen om uit de leidende instanties van het FN te komen” om “mijn vader te dwingen toe te geven dat ik gelijk heb”. Uiteindelijk lukte haar dit allebei. Ze bleef en wist het apparaat te omzeilen. Eerst omzeilde ze alle associaties met een “dynastieke erfopvolging” in het huis Le Pen. Daarna dwong ze met inzet van alle media en haar resultaten in de peilingen, tegelijkertijd met een enorm propagandawapen, de leden van het Front National toe te geven dat zij gelijk had.

De ware partij van Marine Le Pen is die van Jeanne

Zo verkreeg ze het voorzitterschap over het FN en behield het. Enerzijds verhardt ze het apparaat (of probeert dit in ieder geval) met hulp van haar loyale secretaris Steeve Briois en door het installeren van trouwe aanhangers, de “Marinisten”, op alle belangrijke posities van de partij. Anderzijds bevrijdt ze zich van het apparaat als ze nog niet volledig de overhand heeft en dit haar niet onderdanig genoeg is of niet waard is om te behouden, door parallelstructuren op te richten.

Jeanne is symptomatisch voor deze methode. Jeanne is de naam van een politieke partij – de naam verwijst naar Jeanne d´Arc, zeggen sommigen, of naar de dochter van Marine, aldus anderen –, die door Marine Le Pen op 9 november 2010 werd opgericht, dus twee maanden voordat ze gekozen werd tot voorzitter van het Front National! Een partij, die keurig werd geregistreerd bij de daarvoor verantwoordelijke autoriteiten en ook een financiële vertegenwoordiger heeft, niemand anders dan Steeve Briois. Die op zijn beurt heeft weer nauw contact met Bruno Bilde, de stafchef van Marine Le Pen. In ieder geval dus een vertrouweling onder de vertrouwelingen.

“Minute” had in april een discrete toespeling gemaakt op het bestaan van Jeanne, toen in een artikel werd gezegd, dat de presidentschapcampagne van Marine Le Pen “niet in het teken van Jeanne zal staan, in ieder geval niet politiek”. Boven deze passage stond de tussenkop: “Campagnerekening van Jeanne geopend”. Jeanne, van wiens bestaan Steeve Briois ons alle details onthult, is niets anders dan een micropartij zoals Cotelec dit was (en nog steeds is), dus die micropartij, die Jean-Marie had grootgebracht. Kortom, men bewaart ook hier de familietraditie. Maar waarvoor? Dankzij “grotere kredieten van privépersonen”, vertelt Rosso, kon deze micropartij n.a.v. de kantonale verkiezingen in 2011 geld geven aan de bijna 500 kandidaten van het FN.” De partij zelf, die zelfs niet eens haar voormalige partijcentrale in Saint-Cloud kon verkopen, zou daartoe alleen niet in staat zijn geweest.

Marine Le Pen speelt dus handig tussen twee parallelle structuren met verschillende rollen: een officiële en een inofficiële. Het gaat daarbij om financiën, zoals we gezien hebben, maar ook om uitgevers- en communicatieagenda´s, die normaalgesproken niet door interne partijkrachten worden afgewikkeld. Het naast elkaar bestaan van de beide structuren kan natuurlijk tot wrijving leiden, zoals dit al het geval was bij het netwerk Energie Bleu Marine, dat Marine had opgezet om de partij van buitenaf te veroveren, voordat haar vader beval daarmee te stoppen. Nu staat ze op het punt om dit opnieuw te proberen met het Comité Bleu Marine; dit staat onder leiding van Marie-Christine Arnautu en men verzekert, dat er geen concurrentie tot locale structuren van het FN zal zijn. We zullen zien.

Het is in ieder geval een feit, dat “Marine”, de almachtige voorzitter van het Front National, zich uit de partij, die ze pas onlangs heeft veroverd, probeert los te weken. Waarbij ze altijd terugvalt op een handvol vertrouwelingen, die niet per se hoog in de partij zitten of belangrijke posten bekleden, die geenszins overeenkomen met hun reële functies: dat zijn de “Héninois” (zoals Bilde en Briois), verder voormalige leden van de MNR (Mouvement National Républicain, bijvoorbeeld opnieuw Bilde en Briois, maar ook Nicolas Bay en Philippe Olivier) of vrienden, die ze volledig vertrouwt.

Dat is Marine Le Pen”, een “stijfkop” zoals haar vader, wat ze ook graag toegeeft, en vastberaden haar mooie politieke avontuur met haar eigen methodes, haar eigen netwerken en haar eigen vertrouwenspersonen – kortom met haar eigen team van “lichte cavaleristen”- te doorstaan. Daarmee wil ze datgene bereiken, waarvan de oude Le Pen altijd alleen maar kon dromen: de macht.

Bron:

http://www.unzensuriert.at/content/006300-Das-verborgene-Gesicht-der-Marine-Le-Pen

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Frankrijk. Bookmark de permalink .

Een reactie op Het verborgen gezicht van Marine Le Pen

  1. Linsky zegt:

    Verhip!
    Vertaal je nou ook al uit het Frans, E. J. ? 🙂 Dat gaat smullen worden..

    Je maakt ons niks wijs hoor, je hebt ’t echt gelezen 🙂

    Goed stuk!
    Hoewel ik persoonlijk van mening ben dat we juist eens van al die ‘leiders’ af moeten,
    denk ik wel dat dit de enigen zijn die kunnen helpen de islamisering tegen te gaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s