Een kerstverhaal

In mijn jeugd in het Oostblok werd Kerstmis niet uitbundig gevierd. Enerzijds probeerde de overheid Kerstmis bij ons uit te bannen, anderzijds wilde men ons heropvoeden tot het feest van vadertje winter. Daarom zaten kerkfeesten en klerkdiensten er voor ons niet in, temeer, omdat mijn ouders min of meer een atheïstische instelling hadden. Mijn vader meer, mijn moeder iets minder. Mijn moeder geloofde in allerlei dingen, uit solidariteit met mijn vader ook in atheïsme. Daarnaast geloofde ze uiteraard nog in bepaalde bovennatuurlijke krachten en in andere hemelse wezens, maar ze hield zich in om ons de spanning op school te besparen, waar men uitsluitend het materialistische atheïsme vertegenwoordigde. Daar deed iedereen hieraan mee, tot op de laatste medewerker, ook al gingen veel leraren en partijmensen daarna stiekem naar de nachtmis.

De meeste mensen leefden niet in welvaart, want de moeilijke tijden na de oorlog duurden in veel gebieden zelfs tot de jaren-60 en de jaren-70. Men leed geen honger, maar was blij dat er´s zondags vlees op tafel kwam, hoe weinig dan ook.

Met andere woorden, het was een tijd, waarin de mensen zich vastklampten aan tradities. Men klampte zich des te meer vast aan Pasen en Kerstmis, omdat ze weggehouden werden van de religieuze inhoud, zodat de mensen alleen maar de traditie, de gebruiken van vroeger restten en ze waren daarom voor de familie, voor de kinderen, heel belangrijk. In mijn zuivere wereld bestond Kerstmis uit drie verschillende soorten gebak, een feestmaaltijd met vlees en een kleine kerstboom. Dat was heel veel, wanneer je bedenkt, dat onze ouders meestal juist rondom Kerstmis overuren moesten maken. Mijn werkende moeder deed veel voor ons door voor deze dag meerdere soorten gebak te maken. Onze kerstboom was niet groter dan ik zelf. Hij stond op de tafel en kreeg daardoor de grootte om indruk te maken op kinderen. Er hingen twee oude kersversieringen in. Een groene bal in de top, in plaats van de ster, en een kleine witte precies in het midden. Van de groene was de kleur al behoorlijk afgebladderd, maar dat maakte hem achteraf voor mij nog mooier, nog eerbiedwaardiger. Onze kerstboom was desondanks niet armzalig, ook al denken jullie, tegenwoordig oververzadigd door de luxe in de warenhuizen, dat. Hij had alles wat een kinderhart begeerde: een paar echte kaarsen en ook sterretjes. En vooral heel veel kerstsnoep, gewikkeld in mooie gekleurde, glanzende papiertjes bengelden er aanlokkelijk in de boom, als wonderbaarlijke vruchten van een wonderbaarlijke boom. En als we ´s avonds de kaarsen aanstaken, zong mijn moeder ook een kerstlied. Weliswaar vals, maar dat maakte niets uit. Dit vals gezongen kerstlied en deze groene kerstbal waren en zijn voor mij tot op de dag van vandaag de belangrijkste symbolen van Kerstmis.

Een keer, ik was waarschijnlijk zeven of acht jaar oud, liep alles weer zo ongelukkig, dat mijn beide ouders op kerstavond ingedeeld waren in de middagploeg. Dat betekende voor ons, dat we zelf over onze tijd konden beschikken. We hadden immers kerstvakantie. Pardon, deze heette bij ons destijds politiek correct “wintervakantie”. En we dezen dat natuurlijk op een manier, waarmee onze ouders het niet per se eens waren. Omdat het echt Kerstmis was, met echte sneeuw, pakten we onze sleeën en gingen ermee de straat op, ook een beetje verder weg van huis, waar het wat gladder was. En precies op het moment dat de wereld op z´n mooist was en we samen met nog enkele andere kinderen uit de buurt zoveel plezier hadden, dook mijn vader op. Hij was stiekem van zijn werk weggegaan om bij ons thuis te kunnen zijn. We waren plotseling heel stil, heel ernstig: hij had ons namelijk betrapt en we wachtten op onze terechte straf. Meestal was het al voldoende als hij ons boos aankeek. Maar dat was het nu net: We wisten, dat we iets ergs hadden gedaan, maar hij keek niet eens boos. Integendeel. Hij zei tegen ons:

“Ik heb jullie betrapt hè? Maar ik ben niet boos op jullie, omdat het Kerstmis is.” Hier waren we heel verbaasd over, zoals je je kunt voorstellen. Een complete gemeenschap van gelovige christenen zou bij de aanblik van een echte, kerkelijk-religieuze openbaring niet verbaasder hebben kunnen kijken dan wij bij de onverwachte mildheid van mijn vader. Hij nam ons mee naar huis en daar vroeg hij ons:

“Zullen we naar oma gaan, kinderen?”

En hij nam ons mee naar oma en naar onze oom, de familie van mijn moeder, waar we een echt prachtig kerstfeest meemaakten met meerdere kerstliederen, met een grote boom en een echte feestmaaltijd. Mijn neven en nichten waren er ook. Mijn vader had dat voor ons gedaan, want hij mocht de familie van mijn moeder niet echt.

Zo zie je maar, kerstwonderen komen altijd weer voor, ook nog bij de atheïsten. Want mijn vader was een atheïst, zoals ik nog noot eentje gekend heb.

Bron:

http://www.kybeline.com/2011/12/10/eine-weihnachtsgeschichte/

Auteur: Kybeline

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

(En verder ben ik van mening dat een Populistische Omroep goed voor Nederland zou zijn: word lid van PopNed.nl (Populistische Omroep Nederland). Als u dat doet o.v.v. E.J. Bron, is dat in 2012 gratis.)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Kerstmis. Bookmark de permalink .

11 reacties op Een kerstverhaal

  1. Linsky zegt:

    Mooi verhaal E.J. 🙂
    Zet er nog maar wat op…………..
    We hebben wat nodig om niet helemaal te verharden in deze barre tijden.
    Balans!

    Volgens mij is; Leszállt az ég dicső Királya -Sasvári Kati, Hongaars
    en betekent zoiets als: Voor Kati Sasvári kwam de glorierijke Koning van de hemel.
    Weet ’t niet zeker, ik vraag ’t aan m’n zoon 🙂

    Overigens zijn de meeste atheïsten die ik zelf ken, helemaal niet per definitie ‘ongelovig’,
    ze geloven alleen niet in religies.

    Veel van hen denken dieper na over mens, bewustzijn en God, dan wie dan ook.
    Ze laten zich gewoon niks wijsmaken …door anderen!

    Like

  2. Linsky zegt:

    Is al eens geplaatst maar E.J, en de lezers zullen het niet erg vinden (hoop ik) om het ook met een ander muziekje te horen en te lezen>

    Een vrije vertaling voor hen die geen Duist kunnen lezen.

    De liefde van een moeder….

    Mijn moeder had maar één oog. Ik haatte haar, omdat ze er niet uitzag en me regelmatig in onaangename situaties bracht door haar verschijning, waar ik me enorm voor schaamde.
    Ze werkte als kokkin op onze school en zorgde voor de voeding van de kinderen. Op een zeer onaangename dag bezocht ze me zelfs in de klas. Ik schaamde me zeer en negeerde haar zoveel mogelijk en vermeed haar ook aan te kijken.

    Iedereen keek naar me en een van de anderen zei; ‘Hé, jouw moeder heeft maar één oog!’
    Ik kon wel door de grond zakken en wenste dat ik dood was en dat mijn moeder verdween. De zelfde dag nog vroeg ik haar waarom ze me zo in verlegenheid bracht; ‘Waarom maak je me steeds zo belachelijk. Waarom sterf je eigenlijk niet eindelijk!’
    Maar zij antwoordde niet.

    Ik dacht er verder niet over na en schaamde me er ook niet voor, omdat ik heel erg woedend was. Niet een keer heb ik me om haar gevoelens bekommerd.
    Ik wilde zo snel mogelijk het huis verlaten. Omdat ik erg goed en snel kon leren kreeg ik de kans op een stageplaats in Singapore.
    Zo ging ik daar naar toe zo gauw ik de kans kreeg en studeerde daar af. Ik kreeg een goede baan, kocht een huis, trouwde en kreeg twee kinderen.

    En zo was ik heel gelukkig en tevreden met mijn gezin en mijn leven.
    Op een dag kwam ze mij bezoeken, omdat ze mij al jaren niet meer had gezien. Toen ze voor mijn deur stond begonnen de kinderen te lachen, omdat ze er zo raar uitzag met dat ene oog.
    Ik schreeuwde; ‘Hoe kun je dat nou doen. Hier zomaar ineens aan de deur komen en mijn kinderen zo laten schrikken! Weg wezen hier en laat je nooit meer zien!’
    Ze keek me rustig aan en zei; ‘Sorry, ik ben hier aan het verkeerde adres.’ En ze ging.

    Jaren later kreeg ik een uitnodiging voor een schoolreünie. Ik heb mijn vrouw belogen en vertelde dat ik op zakenreis moest. Na de reünie, bleef ik een week en ging daarna meer uit nieuwsgierigheid eens in mijn oude straat kijken.

    Het huis was leeg. De buren, die toevallig buiten kwamen, vertelden me dat mijn moeder net die week was overleden.
    Ik liet geen traan. Zij gaven me wel een brief van haar mee, die ik besloot op de terugreis te lezen……………….;

    Lieve jongen.
    Ik heb veel tijd gehad om na te denken.
    Vergeef me dat ik je in Singapore opzocht en ook je kinderen liet schrikken.
    Ik hoorde van de reünie en was blij je dan misschien te kunnen zien.
    Hoewel ik waarschijnlijk niet uit bed zal kunnen komen. Ik ben te ziek.
    Vergeef me als ik je in je leven in onaangename situaties heb gebracht en je beschaamde.
    Toen je klein was heb je door een ongeluk een oog verloren.
    Zoals elke moeder kon ik het niet verdragen je te zien opgroeien met een verminkt gezicht en met maar één oog.
    Daarom schonk ik je een van mijn eigen ogen.
    Ik ben hoe dan ook gelukkig dat mijn kind de wereld kan aanschouwen.
    In liefde.

    Je moeder.

    Like

  3. Kybeline zegt:

    Oh, du hast sogar meine grüne Kugel wiedergefunden 🙂
    Sie sah genau so aus, nur mit vielen abgeblätterten Stellen.

    Danke, dass ihre meine Geschichte übernommen habt. Für mich ist sie natürlich eine sehr persönliche Geschichte. Und es ist ein schönes Gefühl, sie mit anderen zu teilen.

    Like

  4. E.J. Bron zegt:

    Ja, der Kugel sieht doch schön aus, oder nicht? Ich verstehe dass es eine persönliche Geschichte ist, aber eine sehr gelungene Weinhnachtsgeschichte. Danke dafür!! 🙂

    Like

  5. Linsky zegt:

    Severn Suzuki, het meisje wat in 1992 de wereld 6 minuten stil zette!

    Dit Canadese meisje pleit op een vergadering van de Verenigde Naties voor de toekomst van haar generatie.

    Haar rede is heden ten dagen nog even actueel.
    Waarom doen jullie dingen, waarvan je ons zegt het NIET te doen?!

    Like

  6. Linsky zegt:

    En hier een zeldzaam mooi muziekje om weer in de wereld van de emotie te komen en de Kerstdagen in de juiste stemming te kunnen doorbrengen.

    Like

  7. Linsky zegt:

    “Leszállt az ég dicső Királya -Sasvári Kati”
    “De Hemel daalt neer op Sasvári Kati de glorierijke koning”
    volgens een Hongaarse vriendin. 🙂

    Like

  8. Linsky zegt:

    “Der Hund ist das einzige Wesen auf Erden, das dich mehr liebt als sich selbst.”

    Like

  9. Linsky zegt:

    Ihr geht niemals alleine (You Never Walk Alone)

    Like

  10. Linsky zegt:

    Hier, om effe weer wat rustig te worden, 🙂

    Like

  11. Linsky zegt:

    En hier een heel inspirerende om tot rust en bezinning te koen met de vrije dagen.
    POUR UN AMOUR PERDU. 😦

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s