De stille exodus van de vervolgde christenen

In Irak is het te gevaarlijk om Kerstmis te vieren. Duizenden christenen vluchten uit hun geboortelanden in het Nabije Oosten.

Het is vochtig en donker in de kelder in Bagdad, waarin Safiya en haar familie het uithouden. Als ze het geld ervoor zouden hebben, zouden ze vluchten. Naar de Koerdische gebieden in het noorden van het land, waar al zoveel andere christenen uit Bagdad naartoe zijn gegaan. Ze hebben geen stroom in de kelder en ze willen ook niet door brandend licht de aandacht op zich vestigen. In de Irakese hoofdstad is het voor christenen inmiddels zo gevaarlijk geworden, dat zij meestal helemaal niet meer de straat op kunnen zonder aangevallen en in veel gevallen zelfs afgeslacht te worden. Bevriende islamitische buren doen boodschappen voor Safiya´s familie. Aan een kerstfeest, misschien zelfs met een kerstboom, valt niet te denken.

Verslechterd

De situatie van christenen in het Nabije Oosten is de afgelopen jaren verder verslechterd. De Duitse Nabije Oosten-deskundige Udo Steinbach noemt in een gesprek met de KURIER vier politieke algemene omstandigheden die verband houden met de slechte positie van de christenen in de regio:

1. Het nationalisme, dat na de Eerste Wereldoorlog sterker is geworden in de regio;

2. De stichting van de staat Israël en de rol van het Westen in het Midden-Oostenconflict’

3. Het verval van de centrale autoriteit van de staat (bijvoorbeeld in Irak);

4. En de daardoor steeds groter wordende rol van radicaalislamitische krachten.

De val van Saddam Hussein in 2003 betekende voor de Chaldeeuws-katholieke christenen in Irak geen verlossing.

Integendeel: Sindsdien is ongeveer de helft van hen uit Irak gevlucht, duizenden werden binnenlandse vluchtelingen. Ze gingen naar het Koerdische noorden, waar er minder overvallen op hen en over het algemeen minder terreuraanslagen zijn. Nu leven er nog ongeveer 385.000 christenen in Irak, maar hun leven is een dagelijkse strijd om te overleven – getekend door intimidatie, vernedering, ontvoeringen, marteling en moord.

Egypte

In Noord-Afrika ziet het er zo uit alsof de christenen als verliezers uit de “Arabische Lente” tevoorschijn komen. In de plaats van de ten val gebrachte regimes schijnt een politieke islam te treden. Hoe de revoluties in de Arabische wereld concreet van invloed zullen zijn op de godsdienstvrijheid, zou men echter nog niet kunnen zeggen, zegt de mensenrechtenexpert van “Kerk in nood”, Berthold Pelster.

De “Arabische Lente” heeft de situatie van de christenen in Egypte in ieder geval sterk beïnvloed. Waar christenen en moslims tijdens de revolutie nog schouder aan schouder gedemonstreerd hebben voor het aftreden van Hosni Moebarak, wordt het voor de 7 miljoen Koptische christenen steeds moeilijker. Ook al heeft de militaire interim-regering enkele maatregelen ter bescherming van de christenen genomen, toch neemt het aantal overvallen en aanslagen op kerken toe.

Syrië

De Maronitische christenen in Syrië zijn intussen bang voor het verval van de staat. De voorbeelden Irak en Egypte schrikken hen af. Ze zijn bang voor een aflossing van de Baath-partij en daarna een machtsvacuüm, waarin radicale krachten regeren, zegt Steinbach. En ook in Libanon en in Palestina kunnen christenen hun religie niet veilig uitoefenen. In Bethlehem, de overgeleverde geboortestad van Jezus Christus, is nog slechts 25% van de inwoners christen, tien jaar geleden was dit nog 30%. “Wie kan, emigreert uit de Palestijnse gebieden”, zegt Steinbach. De christenen hebben zowel economisch te lijden onder de pesterijen van de Israëli´s als sociaal onder de Palestijnen, die hen zien als collaborateurs van de Israëlische aartsvijanden.

Christenen in het Nabije Oosten en Noord-Afrika worden er door islamitische landgenoten van beschuldigd “lakeien van het Westen” te zijn, denkt Steinbach: Velen zijn al eeuwenlang met Rome verbonden. Het Westen ziet zichzelf als beschermingsmacht. In de tijd van het kolonialisme hadden christenen in deze regio betere carrièrekansen en betere toegang tot onderwijs dan moslims.

Geboortestreek

“Ze zien zichzelf als deel van de Oriëntaalse cultuur – ze willen in hun geboortestreek blijven”, zegt Steinbach. Maar in de meeste landen vormen ze nog slechts minder dan 1% van de bevolking. Ook wanneer velen graag zouden blijven, de trend gaat naar een volledige emigratie – met als doelen Europa, Australië, Canada en de VS.

Bron:

http://kurier.at/nachrichten/4478957-der-stille-exodus-der-verfolgten-christen.php

Auteur: Karoline Krause

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

(Voorts ben ik van mening dat een Populistische Omroep goed voor Nederland zou zijn: word lid van PopNed.nl (Populistische Omroep Nederland). Als u dat doet o.v.v. E.J. Bron, is dat in 2012 gratis.)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Arabische wereld, Christenvervolging, Islam, Terrorisme. Bookmark de permalink .

2 reacties op De stille exodus van de vervolgde christenen

  1. Klaas Heitinga zegt:

    Tsja, wie moet je nou geloven he. Ik krijg bericht van familie die de kerstdrukte ontvlucht naar Egypte en daar nog meer over kerstbomen struikelt dan hier in Europa. Misschien valt het nog wel mee…

    Like

  2. Hallo zegt:

    Mischien valt het nog wel mee…
    Dat zeiden de Joden ook tegen elkaar toen ze berichten hoorden over dat ze moesten werken in Polen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s