Zuid-Soedan, Israël´s nieuwe bondgenoot

Het gebeurt niet elke dag, dat het hoofd van een gloednieuwe staat zijn eerste buitenlandse reis naar Jeruzalem, de hoofdstad van het zwaarst belegerde land ter wereld, maakt. Maar Salva Kiir, president van Zuid-Soedan, deed dit eind december, begeleid door zijn Minister van Buitenlandse Zaken en Minister van Defensie. President Shimon Peres verwelkomde zijn bezoek blij als een “ontroerend en historisch moment”. Het bezoek bevleugelde het gepraat over het feit of Zuid-Soedan zijn ambassade in Jeruzalem zou kunnen oprichten, waarmee zij de enige regering ter wereld zou zijn, die dat doet.

Deze ongebruikelijke ontwikkeling is het resultaat van een ongebruikelijke geschiedenis.

Het huidige Soedan kreeg in de 19e eeuw zijn vorm, toen het Ottomaanse rijk de noordelijke regio´s controleerde en probeerde de zuidelijke te veroveren. De vanuit Cairo heersende Britten schiepen in 1898 de contouren van de moderne staat en regeerden de 50 jaar daarna gescheiden over het islamitische noorden en het christelijk-animistische zuiden. Maar in 1948 gaven de Britten toe aan de druk van het noorden en smolten de beide besturen samen onder controle van het noorden in Khartoem, waarmee ze van de moslims in Soedan de dominerende kracht en het Arabisch tot de officiële taal maakten.

Dientengevolge bracht de onafhankelijkheid in 1956 burgeroorlog, toen de mensen in het zuiden vochten om zich te verzetten tegen de islamitische hegemonie. Ze hadden het geluk, dat minister-president David Ben-Gourion´s “strategie van de periferie” leidde tot ondersteuning van niet-Arabieren in het Nabije Oosten, waartoe de zuidelijke Soedanezen behoorden. De regering van Israël was gedurende de hele eerste Soedanese burgeroorlog – die duurde tot 1972 – de belangrijkste bron van morele ondersteuning, diplomatieke hulp en bewapening.

Kiir sprak in Jeruzalem zijn dank uit voor deze bijdragen. Hij zei: “Israël heeft het Zuid-Soedanese volk altijd gesteund. Zonder haar hadden wij niet kunnen ontstaan. Ze heeft aan onze kant gevochten om de oprichting van Zuid-Soedan mogelijk te maken.” President Peres antwoordde, dat hij zich herinnerde aan zijn tijd in Parijs in het begin van de jaren-60, toen de toenmalige minister-president Levi Eshkol en hij het initiatief namen tot het eerste contact met leiders van het zuidelijke Soedan.

De burgeroorlog in Soedan duurde vanaf 1956, met onderbrekingen, tot 2005. In de loop der tijd werden de islamitische noorderlingen steeds kwaadaardiger tegenover hun zuidelijke medeburgers, wat in de jaren-80 en de jaren-90 zijn toppunt bereikte in bloedbaden, slavernij en genocide. Gezien de vele tragedies van Afrika zullen zulke problemen vermoedelijk geen indruk meer hebben gemaakt op het medeleven van de vermoeide westerlingen – met uitzondering van de buitengewone inspanningen, die geleid werden door twee moderne Amerikaanse abolitionisten (opm. vertaler: abolitionisme = het streven naar afschaffing van de slavernij).

Vanaf het midden van de jaren-90 bevrijdde John Eibner van Christian Solidarity International tienduizenden slaven in Soedan; Charles Jacobs van de American Anti-Slavery Group voerde in de VS een “Soedan-campagne”, die een brede coalitie aan organisaties bijeenbracht. Omdat alle Amerikanen slavernij verafschuwen, vormden de abolitionisten een unieke alliantie van links en rechts, waaronder Barney Frank en Sam Brownback, de “Black Caucus” van het Amerikaanse Congres en Pat Robertson, zwarte priesters en blanke protestanten. Daarentegen werd Louis Farrakhan door zijn pogingen de slavernij te ontkennen, gecompromitteerd en in verlegenheid gebracht.

De inspanningen van de abolitionisten bereikten in 2005 hun hoogtepunt, toen de regering van George W. Bush Khartoem dwong om de Comprehensive Peace-Agreement  te ondertekenen, die een einde maakte aan de oorlog en de zuiderlingen de kans gaf om voor hun onafhankelijkheid te stemmen. Dat deden ze in januari 2011 met veel enthousiasme, toen 98% voor de afsplitsing van Soedan stemde; dat leidde tot de oprichting van de Republiek Zuid-Soedan zes maanden later, een gebeurtenis, die door president Peres werd begroet als een “mijlpaal in de geschiedenis van het Nabije Oosten”.

Israël´s langdurige investering heeft zich uitbetaald. Zuid-Soedan past in een vernieuwde strategie van de periferie, waartoe Cyprus, de Koerden, de Berbers en wellicht ooit een postislamitisch Iran behoren. Zuid-Soedan biedt toegang tot natuurlijke bronnen, vooral olie. Zijn rol bij de onderhandelingen over het water van de Nijl biedt invloed tegenover Egypte. Afgezien van het praktische nut vormt de republiek door haar integriteit, volharding en betrokkenheid een inspirerend voorbeeld van het verzet van een niet-islamitische bevolking tegen het islamitische imperialisme. In die zin galmt in de geboorte van Zuid-Soedan de geboorte van Israël na.

Als het bezoek van Kiir aan Jeruzalem echt een mijlpaal vormt, dan heeft Zuid-Soedan een lange weg van een straatarm, internationaal protectoraat met zwakke instellingen naar moderniteit en echte onafhankelijkheid te gaan. Deze weg vereist van de leiding, dat zij de bronnen van de nieuwe staat niet misbruikt of droomt van de vorming van een “Nieuw Soedan”, dat Khartoem verovert, maar de basis legt voor een succesvolle zelfstandigheid.

Voor de Israëli´s en andere westerlingen betekent dit zowel hulp bij de landbouw, de gezondheidszorg en het onderwijs evenals het er bij Juba op aandringen dat hij zich op verdediging en ontwikkeling concentreert en daarbij gewilde oorlog vermijdt. Een succesvol Zuid-Soedan zou uiteindelijk een regionale macht kunnen worden en niet alleen een robuuste bondgenoot van Israël, maar van het Westen kunnen zijn.

Bron:

http://de.danielpipes.org/10490/suedsudan-israel-verbuendeter

Auteur: Daniel Pipes

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Afrika, Israël. Bookmark de permalink .

4 reacties op Zuid-Soedan, Israël´s nieuwe bondgenoot

  1. hans van de mortel zegt:

    Slavenij is een algemeen geaccepteerd goed binnen islam, de leer van slavendrijver en perverse analfabete roverhoofdman profeet Mohammed. Trouwens, slavernij is sowieso een uitvinding van dat weerzinwekkende islamisme.

    Islam hoort en past NOOIT in onze kennisbeschaving. Alles wat met islam te maken heeft behoort teruggedrongen te worden in die contreien waar hij thuishoort: de zandbak van Allah, de waardeloze knecht van de perverse ziekelijke geestesgestoorde Arabische slavendrijver Mohammed.

    Like

  2. louis-portugal zegt:

    Idd. Hans. Het doet me goed het bovenstaande artikel te lezen.
    Ik pleit al vaker om die christelijke Zuid-.Soudanezen te helpen.
    Misschien kan daar wel een bruggehoofd gebouwd worden van christenen die de islam in de Sahel weerstand gaan bieden. Geweldig en reken maar dat Israël graag helpt.

    Like

  3. Columnist zegt:

    Een zeer goede zaak. Zuid-Soedan is het beste argument tegen Islam-knuffelende politieke correctheid. Eigenlijk zouden de Arabieren gedwongen moeten worden herstelbetalingen over te maken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s