Laten we het Israël-debat herkaderen en de context herbenoemen

Het lijkt erop dat elke Jood een gewone infanterist geworden is in de oorlog tegen de delegitimering van het bestaansrecht van Israël. Maar brengen we wel de juiste boodschap? Lyn Julius stelt in de Jeruzalem Post dat Joodse vluchtelingen een centrale rol spelen in het herkaderen van het Israël-debat:

Volgens het Reut Institute ligt Israël´s legitimiteit in de politiek, de academische wereld, de vakbonden, de media en de kerken onder vuur. Er is een verontrustend verschil tussen de uitstekende relaties van Israël met z’n Europese bondgenoten op regeringsniveau en de publieke opinie, die aan de basis in toenemende mate van Israël vervreemd is geraakt. De pleitbezorgers van Israël worden niet moe te herhalen hoezeer Israël vrede wil en welke zegen dit kleine land voor de wereld zou kunnen zijn op het gebied van technologie, wetenschap, landbouw, ecologie en de integratie van migranten – als de media maar zouden ophouden zich vooral te richten op het slechte nieuws uit Israël, het onder de microscoop te leggen op zoek naar mogelijke smetten en onvolkomenheden.

Maar brengen wij wel de juiste boodschap voor het voetlicht? De discussie met progressief links, dat de meningsvorming in het Westen domineert, zal moeten worden gewonnen, maar kan ook worden verloren.

We moeten de onjuiste opvatting ontmaskeren zoals die bij links gangbaar is, dat Israël een voorpost van westers kolonialisme en imperialisme is. In de regio woonden al Joden 1000 jaar vóór de islamitische verovering, met een ononderbroken aanwezigheid, niet alleen in Palestina, maar in de gehele “Arabische” wereld. De Arabische invasie veranderde de autochtone Joden en christenen in minderheden in hun eigen land. Zij bekeerde hen tot de Islam, eigende zich hun heiligdommen toe en wiste hun geschiedenis uit. Joden “die Arabisch land stelen”, is een beledigende omkering van de werkelijkheid. In 10 Arabische landen werden Joden hun rechten ontnomen en in de meeste gevallen werden ze beroofd van hun eigendom.

De begrippen die we gebruiken, ondermijnen Joodse rechten op ons voorouderlijk thuisland. “Nederzettingen” en “West Bank” versterken het gevoel dat het land altijd al Arabisch is geweest en schildert Israël af als koloniale bedriegers. En toch hadden Joden, tot hun etnische verdrijving in 1948, altijd buiten de “Groene Lijn” gewoond. En ook moet (nadrukkelijk) worden gezegd dat door te spreken over “Judea en Samaria” en over “Israëlische gemeenschappen”, dit geen opmaat is voor een Israëlische terugtrekking als onderdeel van een vredesakkoord.

We moeten voor de discussie een vitale context herstellen: het conflict speelt zich niet af tussen een Israëlische Goliath en een Palestijnse David. Dit plaatst namelijk 6 miljoen Israëli’s tegenover 300 miljoen Arabieren. In termen van waarden is het een strijd tussen het pluralistische, democratische Israël en de Jihadisten van de islam. De Palestijnen zijn echter geen onafhankelijke spelers in het conflict. Economisch worden ze overeind gehouden door internationale hulp; strategisch vertegenwoordigen ze een Pan-Arabisch en in toenemende mate een panislamistische doelstelling; politiek worden ze gecontroleerd door externe, regionale krachten.

We moeten er de nadruk op leggen dat de helft van de Israëlische Joden de regio nooit heeft verlaten. Ze werden losgescheurd van de Arabische en moslimlanden en verdreven naar een klein stukje land aan de Middellandse Zee. Als deze Joden nu volledige en vrije Israëlische (staats)burgers zijn, dan is dat vooral omdat Israël hen een onvoorwaardelijke toevlucht bood voor het voortdurende Arabische en islamitische antisemitisme.

Dit antisemitisme neemt enerzijds de vorm aan van oeroude, religieuze minachting voor “dhimmi”-Joden, anderzijds is het een moderne, door de Nazi’s geïnspireerde, genocidale Jodenhaat. Het voorgaande is de reden voor een diep religieus en cultureel verzet tegen het idee van een joodse staat. Dit verdreef bijna een miljoen Joden uit Arabische staten en geeft nog steeds richting aan het conflict met Israël. Het geweld en mishandelingen tegen deze Joden vormen nog steeds een onopgeloste mensenrechtenkwestie.

Er valt nog een rekening te vereffenen tussen Israël en die Arabische staten, die hun Joden hebben verdreven. Iedere keer zou Israël een oplossing moeten eisen voor het onrecht dat die joodse vluchtelingen werd aangedaan. Palestijnse verliezen en eventuele territoriale aanpassingen van de kant van Israël, zouden in de toekomst bleekjes kunnen uitvallen, vergeleken met de onteigende landerijen en activa van Joden die verbeurd verklaard werden in Arabische landen.

Vluchtelingen zijn het meest belangrijke onderwerp op de agenda van het Midden-Oosten. Over grenzen kan men het eens worden en Jeruzalem zou kunnen worden verdeeld, maar de Palestijnen zijn keihard in hun eis betreffende hun “recht op terugkeer.” Alleen als men ze bewust maakt van het lijden en het verlies van een groter aantal (joodse) vluchtelingen, kunnen we hopen de impasse te doorbreken.

Men hoeft alleen maar getuige te zijn van het treurige lot van vervolgde en ontheemde, niet-islamitische en niet-Arabische volkeren om te begrijpen dat de zogenaamde “Arabische wereld” geen ruimte laat aan ontelbare etnische groepen en religies. Ze hebben allemaal geleden in totalitaire autocratieën, zowel nationalistische als islamitische. Helaas voorspelt de “Arabische Lente” nog meer repressie. Er zijn twee keer zoveel Kopten als Palestijnen, maar waar blijft het protest van links tegen de schendingen van de mensenrechten? Er zijn drie keer zoveel Koerden als Palestijnen, maar waar zijn de oproepen voor hun culturele en politieke rechten? Als één van de soevereine minderheden in het Midden-Oosten, moet Israël opkomen voor andere minderheden. Als één van de weinige democratische landen, moet het zich verbinden met de seculiere libertijnen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika.

We moeten westerse libertijnen ervan overtuigen om het recht op zelfbeschikking van een klein inheems volk te zien als een progressieve zaak. Verwerping van Israël is geworteld in een religieus en cultureel beeld van “dhimmi”-Joden en christenen als inferieur en gedwongen hun rechten af te staan aan een islamitische opperheer. Dat een niet-moslim volk zichzelf bestuurt, is voor Arabische moslims nog steeds een gruwel. Door het ondersteunen van de Palestijnse campagne tegen Israël – verborgen in het gepraat over mensenrechten – zijn het de onwetende, westerse libertijnen, die het herstel van de Arabische en islamitische heerschappij over een “dhimmi”-volk mogelijk maken.

Israël staat voor de nationale bevrijding van de Joden. één van de oudste inheemse volkeren van het Midden-Oosten. Als we de harten en de geesten willen winnen, moeten we het debat herkaderen of de context herbenoemen.

Bron:

http://jewishrefugees.blogspot.com/2012/01/lets-reframe-israel-debate.html

Vertaald uit het Engels door:

vederso

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestina", antisemitisme, Arabische wereld, Israël, Joden. Bookmark de permalink .

7 reacties op Laten we het Israël-debat herkaderen en de context herbenoemen

  1. rowi2011 zegt:

    Geen vredesonderhandelingen mogelijk ( ook nooit de intensie geweest van Arafat) zolang men de STAAT Israel niet accepteerd: dat was wat Netanyahu o.a. meldde.

    Like

  2. vederso zegt:

    Zie ook het artikel van Isser op DDS over Human Rights Watch. (HRW)

    http://www.dagelijksestandaard.nl/2012/01/human-right-watch-omhels-islamisten

    Like

  3. vederso zegt:

    @ Columnist. Als u meer weet over de situatie in bovenstaande link, ben ik nieuwsgierig. De video maakt het allemaal nog ingewikkelder voor mij. Hoe moet het dan verder met de seculiere Joden?
    Misschien overbodig maar hier de video via YouTube;

    Like

  4. Hier worden dus de accenten gelegd die ik al een aantal jaren in mijn successievelijke stukken over Israël aanbreng.
    Er is slechts sprake van “kolonisatie” door Joden op een zeer paradoxale en dialectisch wijze, want de trek van de Joden naar Palestina na 1880 was veel meer een daad van dé-kolonisatie waardoor een einde werd gemaakt aan 1300 jaar koloniaal terreur-bewind door Arabieren in Palestina.
    De Israëli’s en Joden ueberhaupt hebben alle morele en juridische recht in Samaria en Judea te wonen, om vele redenen, die ik hier heb opgesomd: http://bit.ly/uNSlmB
    Er moet inderdaad steeds weer gesproken worden over de oceaan van haat waarin het eilandje Israël moet overleven.
    De nadruk moet worden gelegd op hoe sinds de Hitler-Moefti-as het nazistisch antisemitisme naadloos in de eigen Jodenhaat-traditie van de islam is geïncorporeerd.
    Benadrukt moet worden dat er méér Joodse vluchtelingen naar Israël zijn gevlucht uit Arabische landen dan Palestijnse Arabieren uit Palestina naar Syrië, Libanon en Jordanië en dat al die vluchtelingen, de Joodse en Arabische . . . . . door Arabieren zijn weggejaagd

    Like

  5. vederso zegt:

    Oorlogsmonument in Westerbork vernield! Metaaldieven? En een link naar een volgend artikel van Isser op DDS.

    http://www.dagelijksestandaard.nl/2012/01/uiteindelijk-kiest-israël-voor-zichzelf

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s