Egypte: Narrenvrijheid van islamisten en Militaire Raad

Een jaar na de val van Hosni Moebarak maakt het land de balans op. In het parlement heersen de islamisten, op straat de Militaire Raad.

Wanneer een afgevaardigde van de radicaalislamitische Salafistenpartij “al-Nur” het voorstel doet om de parlementsdebatten in het vervolg niet meer op de televisie uit te zenden, omdat het “onreligieus” zou zijn om te laten zien hoe regeringsambtenaren beledigd zouden worden, springt Mohammed Schabana bijna uit zijn vel. “Ik dien het voorstel in om alle parlementsdebatten vanaf nu alleen nog maar uit te zenden op het comedy-kanaal”, brult de afgevaardigde de zaal in en heeft even de lachers op zijn hand.

“Het is niet gemakkelijk, het is erop of eronder”, geeft hij in een debatpauze toe en is toch blij. “Een jaar geleden werd er in dit gebouw niet gebruld en nauwelijks gediscussieerd. Dat ha immers toch geen zin. Moebarak en zijn vertrouwelingen hadden alle macht in handen, de wetgevende vergadering was een farce.”

Nu zou het in ieder geval om iets gaan en dientengevolge zouden de vergaderingen dan ook opwindend verlopen, zegt de afgevaardigde van het liberale blok “De revolutie gaat door”.

Moslimbroeders en Salafisten elkaars vijanden

Hij maakt er geen geheim van, dat hij graag een andere verkiezingsuitslag gezien zou hebben. Slechts 2% van de stemmen heeft zijn lijst van de liberale jonge revolutionairen gekregen: “Daarbij zou deze revolutie zonder ons helemaal niet hebben plaatsgevonden.” Maar de onaangevochten verkiezingsoverwinnaar werd de Partij voor Vrijheid en Gerechtigheid van de Moslimbroederschap met 47% van de stemmen, op de tweede plaats kwamen verrassend de nog radicalere Salafisten met 23%.

Een parlement vast in handen van de islamisten – en toch zijn beide groeperingen in werkelijkheid elkaars vijanden. Terwijl de Salafisten dromen van een islamistische Godstaat naar het voorbeeld van Saoedi-Arabië, schijnen de Moslimbroeders zich eerder te oriënteren richting Turkije.

Toen tijdens het parlementsgebed een afgevaardigde van “al-Nur” plotseling opstond en opriep tot gebed, waren het Moslimbroeders die hem het scherpst tot de orde riepen. Als hij zou willen bidden, zou hij toch naar de moskee aan de overkant kunnen gaan, zei de woordvoerder van het parlement tegen Saad al-Katatni, de stoorzender. Om daarna heel duidelijk maken dat hij daarom niet vromer of godvruchtiger zou zijn dan anderen.

Angstig respect voor de nieuw gewonnen macht

Dat maakt de Salafisten niets uit: Zij genieten van hun oppositionele narrenvrijheid. De Moslimbroeders echter schijnen hun nieuw gewonnen macht met een behoorlijke portie respect tegemoet te treden, die vaak zelfs wat angstig overkomt.

30 jaar lang werden ze brutaal onderdrukt en misschien hebben ze daarom al te duidelijke kritiek op de in feite regerende Militaire Raad zelfs toen nog vermeden toen de stemming op straat zich de afgelopen week duidelijk tegen het leger keerde.

Na een voetbalwedstrijd in Port Said kwamen bij een massale paniek 71 mensen om het leven, de meeste werden doodgetrapt, omdat de poorten van het stadion op slot zaten. Uit protest trokken duizenden demonstranten naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken, de veiligheidstroepen zetten traangas, schrootpatronen en rubberen kogels in.

Daarbij kwamen 15 demonstranten om het leven, ongeveer 2000 mensen raakten gewond. Egypte komt niet tot rust. Het leger en de veiligheidstroepen gebruiken nog steeds dezelfde brutale methodes van het oude regime.

De generaals willen hun schaapjes op het droge brengen

Dat zou niet verrassend zijn, zegt Mohammed Schabana. “Zij zijn het oude regime!” Het afgelopen jaar werden 16.000 Egyptenaren door een militaire rechtbank veroordeeld i.p.v. door een civiele rechtbank. I.v.m. het eenjarige jubileum – op 11 februari vorig jaar werd president Hosni Moebarak ten val gebracht – wilde de Militaire Raad royaal overkomen en liet 1959 van hen vrij.

Ook de bekende blogger Michael Nabil was een van hen. Nabil was vanwege belediging van het leger tot twee jaar gevangenisstraf veroordeeld. “Is dat een rechtsstaat?”, vraagt Schabana. Niemand weet of de Militaire Raad echt bereid is om in juni de macht af te staan aan een gekozen president.

In ieder geval willen de generaals van tevoren hun schaapjes op het droge brengen. Ze controleren 20% van de economie en ook in de nieuwe grondwet dient te worden vastgelegd dat hun budget niet mag worden gecontroleerd.

Stijgende prijzen, meer criminaliteit

Het oppermachtige leger is echter nu een probleem van het nieuwe Egypte. De overgangsregering zou zojuist hebben beslist om de benzinesubsidies voor de industrie te verlagen – de prijzen zouden met 75% stijgen. De benzinesubsidies kosten de staat jaarlijks minstens 11,3 miljard euro – die hij niet meer heeft.

Eind januari was er bij de benzinepompen in het land plotseling geen benzine meer te krijgen. Leveringsproblemen, werd er gezegd. In werkelijkheid beschikt de regering waarschijnlijk niet over voldoende financiële middelen om benzine te kopen. Van de 36 miljard dollar deviezenreserves aan het einde van de periode Moebarak is nog maar slechts de helt over.

De toeristen blijven weg, de beloofde buitenlandse financiële hulp ter hoogte van miljarden is gebonden aan het bevorderen van projecten en deze projecten zijn er niet. Maar nu al is alles duurder geworden en de criminaliteit is toegenomen.

“We maken een nieuwe revolutie”

Mohammed al-Beitagui zucht wanneer hem gevraagd wordt naar het belangrijkste politieke doel van zijn Partij voor Vrijheid en Gerechtigheid. En dan somt hij meteen een hele lijst op: er zouden arbeidplaatsen moeten komen, er zouden projecten betreffende de infrastructuur moeten worden gestimuleerd, de stijgende prijzen voor de eerste levensbehoeften en kookgas zouden een tijdbom zijn, de strijd tegen de corruptie zou belangrijk zijn, de hervorming van de veiligheidstroepen ook.

En de religie, de invoering van de sharia? De Moslimbroeder Beitagui laat zich niet van zijn stuk brengen. De islam zou altijd al een belangrijke rol in Egypte spelen, zegt hij. De islam zou ook in de nieuwe grondwet de staatsreligie worden en de basis vormen van de wetgeving.

Dat zou er echter geenszins toe hoeven leiden, dat moslims hun christelijke medeburgers niet zouden mogen feliciteren met hun feestdagen, en gaat daarmee in op een van de eisen van de Salafisten. Beitagui doet zich voor als een Verlichte islamist, als pragmaticus. In hoeverre hij daarmee zijn partij vertegenwoordigt, moet nog blijken.

Mohammed Schabana in ieder geval heeft na net twee zittingsweken al genoeg van het parlementaire werk. Na een heftige ruzie over het feit of de politie schrootpatronen zou hebben ingezet om de demonstraties neer te slaan of niet, begint hij samen met vier van zijn collega´s een zitstaking voor het parlement. “Goed zo”, zegt een voorbijganger. “Kom weer naar ons toe op het Tahrirplein. We maken een nieuwe revolutie!”

Bron:

http://www.welt.de/politik/ausland/article13862460/Narrenfreiheit-von-Islamisten-und-Militaerrat.html

Auteur: Michael Borgstede

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Arabische Lente", Egypte, Islam, Moslims, sharia. Bookmark de permalink .

7 reacties op Egypte: Narrenvrijheid van islamisten en Militaire Raad

  1. Ja, die Moslimbroeders zijn gematigd: maar een of twee keer per tien jaar een steniging, hoorde ik een van hen verklaren.

    Like

  2. louis-portugal zegt:

    Die lui zullen nog vele jaren nodig hebben om een beetje werkende democratie te krijgen indien überhaupt.
    Als ze Iran gaan volgen wordt het helemaal niks en vooral omdat ze geen olie hebben.

    Like

  3. chantal zegt:

    PopNed.nl, dat moet een slechte verbinding ziijn geweest via welke je info binnenkwam. 😉
    Of een fraai staaltje takiya, dat kan natuurlijk ook, en lijkt me meer voor de hand liggen.

    Like

  4. @ chantal
    Ja, de verbinding met het Midden-Oosten is al een jaar of 1400 slecht. Op een klein kuststrookje na, daar is de verbinding sinds 1948 heel goed mee!

    Like

  5. Marie-José zegt:

    Over de farce van democratie in gewelddadige landen staat een mooi stuk op ” Keizers en Kleren “.
    http://www.islamofobie.nl/index.php/blog/meer/democratie_naema_tahir/
    je kunt een begrip van samenleven dat organisch gegroeid is in een westers land niet transplanteren naar tribale samenlevingen.
    Het blijft ” vorm ” , wat steeds weer blijkt bij bloedige verkiezingen. En waar eigenlijk niets te kiezen valt , behalve de aflossing van de ene ellendeling door de andere.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s