Inconsequente herdenking van de “Weiße Rose”

Vorige zondag kwam er een groep van ongeveer 40 leden van de “Weiße Rose Stiftung e.V” en de “SPD Arbeitsgemeinschaft verfolgter Sozialdemokraten” in München op de begraafplaats bij de Perlacher Forst bijeen. Daar bevinden zich de graven van de 69 jaar geleden vermoorde leden van de “Weiße Rose”: Sophie Scholl, Hans Scholl, Christoph Probst en Alexander Schmorell. Het komt bizar over – deze patriotten vochten destijds tegen nationale socialisten met hun rode vlaggen, en nu komen Internationale Socialisten en sociaaldemocraten ook met rode vlaggen om hun heldendood te herdenken.

Wanneer Sophie, Hans, Christoph en Alexander nu nog zouden leven, zouden ze vast en zeker te vinden zijn in de rijen van de islamcritici om de vrijheid van Duitsland te verdedigen tegen het totalitaire systeem van de islam. Niemand kan dat zo goed duidelijk maken als Susanne Zeller-Hirzel, het laatste nog levende lid van de “Weiße Rose” en destijds de beste vriendin van Sophie Scholl. Ze is tegenwoordig lid van de “Bürgerbewegung Pax Europa” en is actief betrokken bij de strijd tegen de islamisering:

Susanne Zeller-Hirzel is een moedig vrouw. Ze brengt precies datgene in de praktijk wat Dr. Klaus Hahnzog, lid van de “Weiße Rose Stiftung e.V.” en rechter in Beieren, bij het graf van broer en zus Scholl uit het pamflet van de “Weiße Rose” citeert:

“Niet alleen medelijden moet de Duitse burger voelen, nee, nog veel meer, medeplichtigheid, want hij geeft door zijn apathisch gedrag deze duistere mensen pas de mogelijkheid om zo te handelen”.

Aan het einde van zijn toespraak spreekt hij de waarschuwende woorden:

“Niet wegkijken, niet niet willen luisteren, maar je er in mengen”.

En wat doen hij en zijn linkse kameraden op dit moment? Ze kijken weg, ze luisteren niet en mengen zich er niet in wanneer er opnieuw totalitaire krachten aan het werk zijn die onze vrijheid bedreigen. Het is volledig in tegenspraak met hun linkse wereldbeeld, dat ook een totalitaire ideologie uit het buitenland een existentieel gevaar kan betekenen. Ze bestrijden zelfs 67 jaar na de ondergang van het nationaalsocialisme liever het laatste restant van deze beweging en negeren daarbij volledig een andere snel groeiende beweging, die zich midden onder hen enorm uitbreidt.

En dat niet alleen – ze bestrijden ook nog diegenen, die voor dit gevaar waarschuwen en de bevolking willen informeren. Die zich daarmee exact in de traditie van de “Weiße Rose” bevinden, die met haar pamfletten het Duitse volk wakker wilde schudden. De beste vriendin van Sophie Scholl zegt nu:

“Het fanatisme, de aanspraak op de absolute waarheid en de geestelijke naïviteit lijken sterk op elkaar, zowel in de islam als het nationaalsocialisme.”

Maar deze rode kameraden, die hier zo schijnheilig bij elkaar komen, belasteren, discrimineren en vallen nadrukkelijk alle islamcritici aan. Ze proberen hun bijeenkomsten te verhinderen en beperken hun fundamentele grondwettelijke recht op vrijheid van vergadering, zoals wordt uitgevoerd door de “Fachstelle gegen rechtsextremismus” in München, die rechtstreeks ressorteert onder de rode burgemeester Ude. De chef van deze “Fachstelle”, Dr. Miriam Heigl, schrijft overigens artikelen voor marxistische publicaties. Deze rode socialisten leggen kransen bij de graven van verzetsstrijders, van wie ze het testament niet begrepen hebben. Ze zouden tegenwoordig de leden van de “Weiße Rose” net zo hard bestrijden, als deze zich tegen het totalitarisme van de islam zouden keren.

Wie tegenwoordig wel goed luistert en niet wegkijkt, wie zich wel inmengt, wie zich niet schuldig maakt aan apathisch gedrag, krijgt, in tegenstelling tot de dictatoriale tijd van het nationaalsocialisme, politiebescherming. Tegen deze donkerrode mensen, die het recht op zijn vrije meningsuiting van hem willen afpakken.

Deze bescherming voor de “foute” mening had de “Weiße Rose” in 1943 niet. Als je het zo bekijkt, is dit zeker een vooruitgang in vergelijking met die donkere tijden. Terugkijkend is het bijna een luxe als de vrijheidslievende burger nu een tamelijk moeizame zoektocht naar een vergaderplaats op zich moet nemen. Om een moedige waard te vinden, die hem en zijn “foute” mening onderdak biedt. Dat kleine pak slaag, die de een of ander daarvoor moet over hebben, omdat de “Anti”-fascisten hem aan de tand voelen, is toch niet teveel gevraagd.

De leden van de “Weiße Rose” hebben veel meer risico gelopen. Ze waren destijds niet alleen schadelijke elementen in de samenleving, ze zouden, gemeten aan huidige maatstaven, volksophitsers zijn. Wat een eer. Ze zouden niet alleen tegen de nationaalsocialisten zijn, maar ook tegen de kameraadschap van de “anti”-fascisten met de islam.

Niet voor niets zegt het laatste nog levende lid van de “Weiße Rose”, Susanne Zeller-Hirzel, over de nationaalsocialisten:

“Critici van de nazi-ideologie werden destijds direct in de gevangenis opgesloten. Nog hebben we dit punt niet bereikt. Maar als we niets ondernemen, zal het er opnieuw toe komen. Dan sluiten ze de islamcritici op.”

Hoe staat het maar weer zo treffend in het pamflet:

“Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst, bescherming van de individuele burger tegen de willekeur van misdadige geweldstaten…”

Deze ware woorden rusten zwaar op de begraafplaats, waar de doden het liefste zouden schreeuwen als ze zouden weten hoe het met de vrijheid gesteld is, waarvoor zij hun leven gaven. Dr. Hahnzog, ontving instemmende blikken. Maar ook de spreker voor hem, die spreekt over de Amadeu-Antonio-Stiftung:

“Zij gaat sinds 1990 uit van 182 dodelijke slachtoffers van rechts-extreem geweld.”

En hij vraagt aan de rouwenden:

“Als een neonazi een mens met een migratieachtergrond of met een andere huidskleur doodslaat, of dat een politiek gemotiveerde misdaad is?”

Dan zou men heel graag willen vragen of het ook een politiek gemotiveerde misdaad is wanneer extreem-linksen andersdenkenden eraan hinderen hun recht van vergadering uit te oefenen. En of het racistisch gemotiveerd zou zijn wanneer Duitsers voor “Scheißdeutsche” en “Schweinefleischfresser” worden uitgescholden. En niet zelden in elkaar geslagen of gedood worden.

Het is maar goed, dat de “geëerde” leden van de “Weiße Rose” niet tegenspreken. Zo kan men zich verder ongestoord voordoen als wachters van de waarheid, voor alle democratische tijden, waarover bondskanselier Merkel al zei, dat deze niet gegarandeerd voor eeuwig is te krijgen, de democratie…

De rouwenden trekken verder naar het graf van Alexander Schmorell. Ook hij moet hen verdragen. Zij en hun rode vlaggen, die hij nooit meer wilde zien, destijds niet, en nu niet.

Wij islamcritici proberen om het testament van de “Weiße Rose” – het verzet tegen totalitaire ideologieën – in hun zin voort te zetten. Ook tegen het heftige verzet van het linkse establishment in, dat sinds de jaren-68 ons land in veel opzichten geestelijk heeft vergiftigd. Sophie, Hans, Christoph en Alexander, jullie zijn ware helden.

Bron:

http://www.pi-news.net/2012/02/inkonsequentes-gedenken-an-weise-rose/#more-242312

Auteurs: Roland Heinrich (foto´s) en Michael Stürzenberger

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Duitsland, Links verleden, political correctness, Socialisten. Bookmark de permalink .

8 reacties op Inconsequente herdenking van de “Weiße Rose”

  1. G.Deckzeijl zegt:

    Wer gegen dieser Staat ist wird vernichtet, aldus de beambte van de GESTAPO tegen Susanne Hirzel, destijds in feb 1943.
    Nu, in 2012, horen we steeds vaker in alle toonaarden van Arabisch, Turks, Berbers, Indonesisch, noem maar op, waar die allahschreeuwers de horizon VERPESTEN, hetzelfde,met één verschil, dat het nu niet de Staat is maar de islam!
    Tijd voor VERZET, VERZET en nog eens VERZET. Laten we het voorbeeld van Sophie, Hans, Christoph en Alexander en ook de nog in leven zijnde Susanne volgen door ons in 2012 te weer te stellen tegen de opkomende TERREUR van de islam!
    (elders op dit blog meer info over Susanne Zeller-Hirzel)

    Like

  2. Linsky zegt:

    Valt weinig aan toe te voegen.
    Heel goed dat je dit hebt geplaatst E.J. 🙂

    Zonder dit soort mensen was er al helemaal geen hoop voor de kudde.

    Overigens heb ik zelf geen enkel vertrouwen meer, en zeker niet nu ook mijn laatste voorspelling van een tijdje terug uitkomt. Ik vroeg toen hoe lang Wit Rusland nog zelfstandig mocht blijven. hoe lang men Aleksandr Loekasjenko nog in het zadel duldde daar.

    Wel, het is zover!
    Ook de laatste dictator/dwarsligger van Europa zal geslachtofferd worden aan het onverzadigbare monster EU!
    Europese ondernemingen mogen geen wapens meer leveren en ander materiaal waarmee de Wit-Russische bevolking kan worden onderdrukt?????????????
    De laatste reportages die men ons zelfs liet zien op de Nederlandse televisie, was alleen maar te zien dat de man op handen werd gedragen,

    http://www.europa-nu.nl/id/vixdwh25r5y3/nieuws/europese_ambassadeurs_teruggeroepen_uit?ctx=vh6ukzb3nnt0&s0e=vhdubxdwqrzw

    Like

  3. jowitteroos zegt:

    Heel heel heel erg bedankt voor het plaatsen en vertalen van dit geweldige artikel E.J. Bron!!

    Ps had een traantje weggepikt……… wat een vrouw die Susanne Zeller-Hirzel!!!!! Geweldig

    Like

  4. E.J. Bron zegt:

    @jowitteroos

    Ik vond het zelf ook een geweldig artikel! Graag gedaan 😉

    Like

  5. Marijke . zegt:

    Puik stukje werk EJ .thanks

    Like

  6. G.Deckzeijl zegt:

    Islam…
    Zu Risiken und Nebenwirkungen lesen Sie die Packungsbeilage
    oder fragen Sie Ihren Artzt oder Apotheker.

    Like

  7. baksteen zegt:

    Blijkbaar is het gebruik bij de dictatoriale denkers dit soort ijkpunten van onderdrukking en vrijheidsstreven, zoals ook bij bv Anne Frank, te kapen, en daarna te reframen. Propaganda in de goede oude traditie uit de bruine tijd.
    Goed stuk, bedankt. Ik wordt er wel wat somber van, waarom moeten dictaturen toch elke keer weer de kop opsteken, daarna veel bloed, bezinning, puin ruimen en weer opnieuw beginnen

    Like

  8. Jules Vismale zegt:

    Buiten de Witte Roos was er in Nazi-Duitsland een andere Duitse verzetsorganisatie actief al had deze helaas communistische ideeen en steunden zij in WO II de ene dictator tegen de andere. Zo was er bijvoorbeeld ook de Duitse communiste Liselotte Hermann (1909-1938) geweest die door de nazi’s werd gearresteerd omdat ze een plattegrond van een Duitse munitie- en vliegtuigfabriek bij Celle, de geboortestad van nazi-rechter Roland Freisler, in haar bezit had. Omdat ze deze plannen wou doorspelen aan de KPD (de Communistische Partij van Duitsland) in Zwitserland, waar deze partij naartoe was geïmmigreerd, werd dit door de nazi’s als pure hoogverraad gezien. Ze werd hierna door het Volksgerichtshof ter dood veroordeeld maar omdat Liselotte Hermann een jonge moeder was van een zoontje wilden talloze Duitsers en buitenlanders dat ze alsnog werd vrijgelaten. Helaas wisten de nazi’s de internationale protesten te weerstaan (waar ze vast HEEL erg trots op waren!) en stuurden zij haar samen met drie vrienden en KGB-ambtenaren; Stefan Lovász, Josef Steidle en Arthur Göritz, in de Plötzensee-Gevangenis van Berlijn op 20 juni 1938 naar de guillotine toe!
    En helaas zouden er in 1942 en 1943 eveneens een groot aantal andere communistische verzetsstrijdsters van ‘Die Rote Kapelle’; Libertas Schulze-Boysen, Mildred Harnack, Elisabeth Schumacher, Maria Terwiel, Cato Bontjes van Beek, Liane Berkowitz, Hilde Coppi, Eva-Maria Buch, Ursula Götze en Erika von Bronckdorff, in dezelfde gevangenis onder de guillotine sterven terwijl hun mannelijke bondgenoten overwegend werden opgehangen, op Adam Kuckhoff en een paar andere mannen na!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s