De media en de “Arabische Lente”

Het partijlogo van de Moslimbroeders is de koran met daaronder twee gekruiste zwaarden. Dat alles op een groene achtergrond – de kleur van het islamitische geloof. Het statuut van de Moslimbroeders is eveneens puur islamitisch beïnvloed en sinds 1928 onveranderd. Het luidt: “Allah is ons doel; de koran is onze grondwet; de profeet is onze leider; de Jihad onze weg en de dood voor Allah ons grootste verlangen”.

De boodschap is duidelijk. Wie in Duitsland of elders in Europa een partij met dezelfde explosieve doelen zou willen oprichten, of beter gezegd de poging hiertoe zou willen ondernemen, zou snel op non-actief worden gezet.

Anders is het echter m.b.t. de gevolgen van de “Arabische Lente”. Samen met de eveneens uiterst radicale salafisten hebben de moslims bij de eerste verkiezingen in 2011 een klinkende overwinning behaald. Dit alles werd pas mogelijk na politieke druk uit het Westen, dat geholpen heeft Moebarak ten val te brengen. Vanuit onze optiek zijn de gevolgen daarvan een tamelijke klap in het gezicht – per slot van rekening belichamen de Moslimbroeders alles andere dan datgene wat wij voor Egypte gewenst hebben. Waarden zoals individuele vrijheid, Verlichting, vrijheid van informatie, gelijkheid van alle mensen, vrijheid van godsdienst enz. staan niet in het partijprogramma van de Moslimbroeders en worden slechts mondjesmaat genoemd wanneer er toevallig vertegenwoordigers van westerse media in de buurt zijn.

Wat zich daar nog zal samenpakken, moet worden afgewacht. Men hoeft alleen maar te denken aan vroegere gebeurtenissen in de geschiedenis, waarbij voormalige bondgenoten plotseling vijanden werden: De Koude Oorlog tussen oost en west bijvoorbeeld. Of de aanslagen van Al Qaida tegen de hele westerse wereld, hoewel Amerika daarvoor Osama bin Laden geholpen had om de Russen uit Afghanistan te verjagen.

Niemand heeft daar blijkbaar iets van geleerd. Bondgenootschappen tussen ongelijke partners houden net zo lang stand tot het doel bereikt is – daarna wordt er “opnieuw onderhandeld”. Of om het in het geval van Egypte treffender met de woorden van Erdoğan te omschrijven: “De democratie is een trein, waar men instapt, totdat het doel bereikt is”.

Waar echter is nu de democratie in Egypte? Onze westerse media waren er heel snel bij om de als “Arabische Lente” geloofde opstand de hemel in te prijzen. Wat in de media echter niet goed tot uitdrukking kwam, waren de duistere kanten van de “revolutie”. Bijvoorbeeld het einde van de Libische machthebber: Gaddafi in handen van de “demonstranten”,  te zien in een video op YouTube, toen hij nog leefde. Kort daarna werd hij tentoongesteld in een koelhuis, dood, zijn lichaam zwaar mishandeld.

Op een bepaalde manier een slecht voorteken om het einde van de zogenaamde barbarij in te luiden met een handeling van barbarij. Maar goed, in ieder geval is Moebarak vertrokken, Gaddafi werd vertrokken en nu kon het volk democratisch beslissen wie het aan de top zou willen hebben en het heeft beslist: Gevaarlijke islamisten dienen het te zijn, die ten tijde van de voormalige machthebbers, ter wille van de vrede met het Westen, uit alle functies verbannen waren of zelfs in de gevangenis zaten.

Precies hier stopt de democratie, ook al willen de media ons heel graag iets anders vertellen. “Het begin van de democratie in Egypte (…)” wordt er nu gezegd. Daarbij heeft dit alles (afgezien van de verkiezing van de Moslimbroeders) niets met democratie te maken, anders zou men moeten vaststellen, dat het hele Derde Rijk een uiterst democratische staat was. Of dat het democratie is wanneer twee beslissen om de derde in elkaar te slaan.

Democratie betekent, dat de meerderheid bepaalt. Dat is duidelijk. De democratie is echter opgebouwd op steunpilaren. Eentje daarvan zou zijn, dat minderheden nergens bang voor hoeven zijn. Of dat ieder mens zijn eigen heer is, zijn en doen kan wat hij wil, zolang hij niemand anders schaadt. Aldus bekeken, bevindt Egypte zich juist op de terugweg naar de Middeleeuwen.

Amnesty International attendeert in een pamflet van februari 2012 vooral op de discriminatie van vrouwen. Nog steeds telt een vrouw voor de rechtbank, vooral als het gaat om aanspraken op erfenissen, half zoveel als een man. Er is ook sprake van “maagdelijkheidtesten” in vrouwengevangenissen, met de bedreiging om bij een positieve uitslag de vrouw aan te klagen als hoer.

De Koptische gemeenschap, die in Egypte de christelijke minderheid vertegenwoordigt, heeft sinds het begin van de “Arabische Lente” talrijke doden te beklagen. Islamisten maken gebruik van de instabiele politieke situatie om kerken in brand te steken.

De NGO “Open Doors” beklaagt, dat de wereldwijde christenvervolging sinds het begin van de “Arabische Lente” haar hoogtepunt heeft bereikt.

De islam is in Egypte staatsreligie en alle wetten zijn volgens paragraaf 2 van de grondwet gebaseerd op de sharia. Christenen hadden in Egypte tot nu toe sowieso geen fijne tijd. Anders dan verwacht of gehoopt, is er sinds de omwentelingen in heel Arabië voor de christenen niets veranderd – integendeel, de toestanden zijn erger geworden. Nadat midden oktober 2011 in Assoean opnieuw een christelijke kerk in brand werd gestoken, demonstreerden leden van de Koptische gemeenschap in Cairo vreedzaam tegen religieus gemotiveerd geweld. De demonstranten werden snel door radicale moslims ingesloten, het gevolg was minstens 19 doden, bijna uitsluitend christenen.

Maar zulk nieuws hoort men in onze media niet of in het gunstigste geval slechts terzijde. De competitie tussen onze links gerichte media om het miserabele verloop van de “Arabische Lente” toch als een succes te verkopen, neemt lachwekkende trekken aan. Er worden compleet nieuwe woorden bedacht om het debacle zo mogelijk bagatelliserend te beschrijven: Als men het over de Moslimbroeders heeft, dan is er sprake van “gematigde islamisten” – dat klinkt naar zoet zout. Volgens deze definitie zouden de Taliban, die zich eveneens uitsluitend richten naar de regels van de sharia, ook “gematigde islamisten” zijn.

De moslimbroeders willen “democratie, mensenrechten en godsdienstvrijheid op basis van de sharia” – dat is een leugen en een tegenstrijdigheid op zichzelf, net zoiets als een “roofoverval op basis van de grondwet”.

De radicale Moslimbroeders mogen de kafirs (ongelovigen), die wij zijn, beliegen om hun doelen te bereiken – dat wordt dan Taqiyya genoemd, is volgens de sharia legitiem en wordt al daadkrachtig in de praktijk gebracht.

Na de eerste gewonnen verkiezingen in 2011 werd er gezegd, dat de Moslimbroeders geen presidentskandidaat zouden willen opstellen. Dat hebben de moslimbroeders zelfs beloofd, waarmee de angst van westerse regeringen, dat Egypte in handen zou vallen van islamisten, werd verzacht. Alle christenen, Kopten, ongelovigen, alcoholvrienden, vrijdenkers en homoseksuelen haalden opgelucht adem.

Wat Welt-Online op 01-04-2012 echter berichtte is helaas geen 1 aprilgrap:

“De Egyptische Moslimbroederschap bereidt zich voor op de sprong naar het presidentiële paleis. De islamistenbeweging kondigde zaterdag aan om nu toch, tegen eerdere aankondigingen in, een eigen kandidaat voor de presidentsverkiezingen op te stellen.”

“…tegen eerdere aankondigingen in (…)”? – Dan was dan waarschijnlijk gewoon gelogen.

Het wordt heel duidelijk een “Arabische Winter”, en die wordt koud. In de woestijn zullen in ieder geval geen ijspegels groeien, daar kan men van uitgaan. Maar stof voor nieuwe conflicten en het fundament voor onmenselijkheid, moord en terreur. Dat een mensvijandige, het Westen vijandig gezinde, puur religieus gemotiveerde partij zulke successen boekt, mag de politieke aangelegenheid van andere landen zijn – in ieder geval zolang wij daarvan niets merken en de EU niet door politieke (eigenlijk religieuze) vluchtelingen wordt overstroomd.

Dat alle leugen en bedrog van de Moslimbroeders echter zo zonder commentaar geaccepteerd wordt en dat niemand in ons land het waagt om de zaak bij de naam te noemen, dat is het ware schandaal. Wat doen onze mainstream-media, de publiekrechtelijke televisiezenders, dagbladen en radiozenders? Niets. Helaas is dat niets nieuws. Van de zogenaamde “vrije” media zijn we het gewend, dat politiek impopulair nieuws wordt verzwegen en, indien noodzakelijk, politiek correct in elkaar wordt geknutseld. “Negatieve verslaggeving” is met het oog op thema´s, die religies voor het hoofd zouden kunnen stoten, niet gewenst, wat de “burgerdialoog” van Angela Merkel perfect bewijst – dat is echter een ander onderwerp.

Bron:

http://www.pi-news.net/2012/04/die-medien-und-der-arabische-fruhling/

Auteur: M. Schäfer

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Arabische Lente", christenhaat, Europa, Islam, Islamisering, mainstream-media, Moslims, political correctness. Bookmark de permalink .

Een reactie op De media en de “Arabische Lente”

  1. Ad zegt:

    De Moslimbroederschap is net als alle moslims, er bestaat geen gematigde islam zegt zelfs de president van Turkije, “islam is islam” en daar heeft hij dan een keer gelijk in. Het is het grootste gevaar wat er op de wereld bestaat en moet met alle middelen bestreden worden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s