Turkije – een gijzelaar van Cyprus

Na de Turkse invasie in het jaar 1974 waarschuwde de Britse Minister van Buitenlandse Zaken James Callaghan: “Nu is de republiek Cyprus een gevangene van het Turkse leger. Morgen zal het Turkse leger zichzelf terugvinden als gevangene van de republiek Cyprus”.

Veertien dagen geleden was de commissie voor buitenlandse zaken van het Britse Lagerhuis het eens over de betrekkingen tussen Groot-Brittannië en Turkije: “De toetredingsonderhandelingen van Turkije met de EU zijn blijven steken, Turkije is uiteindelijk de gijzelaar van het Cypriotische conflict geworden.”

In het jaar 1921 bood het verdrag tussen Engeland en Ierland de deling van het eiland in de beide delen aan, die de huidige Republiek Ierland en Noord-Ierland als deel van het Verenigd Koninkrijk vormen. Sinds de hereniging van Duitsland in het jaar 1990 is de deling van Cyprus het langs smeulende dispuut van Europa gebleven en, zoals de commissie voor buitenlandse zaken vaststelde, dit heeft het toetredingsproces van Turkije effectief tot ontsporen gebracht.

De weigering van Turkije om zijn verplichtingen uit het jaar 2005 na te komen en de tolunie  met de Republiek Cyprus uit te breiden, leidde tot een beslissing van de Europese Raad een jaar later, om de opening van 8 van de 35 hoofdstukken betreffende de toetreding te blokkeren. Bovendien had Cyprus nog zes andere hoofdstukken geblokkeerd en Frankrijk vijf (inclusief eentje, dat al door de Europese Raad was geblokkeerd). Deze stilstand kan alleen worden opgelost d.m.v. een overeenkomst in de Cyprus-kwestie.

Hoewel Cyprus een lidstaat van de EU is, bevindt het zich in feite onder buitenlandse bezetting. Toen Cyprus in het jaar 1960 onafhankelijk werd, bleef 3% van het eiland onder Britse controle, namelijk de beide onafhankelijke gebieden rondom de militaire bases Akrotiri en Dhekelia. Hoewel de Britse regering aangeboden had 50% van het gebied als een “soort stichting/schenking” in het kader van een kolonisatie aan Cyprus te geven, heeft het Cypriotische Huis van Afgevaardigden ertoe opgeroepen de aanwezigheid van de Britse militaire bases op Cyprus te beëindigen.

En sindsdien heeft Turkije, een kandidaat voor het lidmaatschap van de EU, in het jaar 1974 het noordelijke deel van Cyprus bezet, ondanks een aantal resoluties van de VN-veiligheidsraad en het Europese Parlement, die ertoe oproepen de Turkse troepen terug te trekken. Vorige maand nog stelde de Turkse Minister voor Europese aangelegenheden, Egemen Bagis, vast, dat Turkije ook een bezetting zou overwegen als de vredesonderhandelingen zouden mislukken. Omdat het Europese Hof van de Mensenrechten het noordelijk deel van Cyprus “ondergeschikt plaatselijk bestuur” heeft genoemd, zou dit een logische stap zijn voor Turkije, hoewel dit het einde van Turkse toetredingsonderhandelingen tot de EU zou betekenen.

Volgens documenten, die in het bezit zijn van de commissie voor buitenlandse zaken, schijnen Europese toppolitici en het publiek ervan overtuigd te zijn dat de islamitische achtergrond van Turkije onverenigbaar zou zijn met de Europese normen, maar dat staat ook in Cyprus op het spel. Wanneer de verschillen niet in een statenbond overwonnen kunnen worden, welke hoop is er dan nog voor Turkije om binnen het Europese raamwerk te passen?

De belangrijkste thema´s, die een vereniging verhinderen, zijn kwesties van de regering, grondbezit, gebiedsaanspraken en staatsburgerschap, dat wil zeggen, de status van de Turkse kolonisten, die zijn binnengestroomd van het vasteland. Aan velen van hen werd een Turks-Cypriotisch staatsburgerschap gegeven, dat echter alleen geldig is in Noord-Cyprus.

Resolutie nr. 550 (uit het jaar 1984) van de VN-veiligheidsraad roept ertoe op om de “spookstad” Varosha onder VN-bestuur te plaatsen en het Europese Parlement heeft er driemaal toe opgeroepen Varosha aan zijn rechtmatige inwoners terug te geven. Maar minister-president Erdoğan heeft deze stap als “ongegrond en onacceptabel” uitgesloten en in plaats daarvan een twee-staten-oplossing geëist.

Wanneer deze hereniginggesprekken mislukken, heeft Turkije ermee gedreigd om het Cypriotische tijdelijke presidentschap van de EU vanaf 1 juli te boycotten. President Gül liet Turkse journalisten tijdens een staatsbezoek in Londen in november weten: “Er zal een half presidentschap zijn, dat een miserabele unie leidt”.

De Internationale Crisis Groep (ICG) beweert in zijn onlangs gepubliceerde rapport Aphrodite´s Gift, dat de grote aanwezigheid van gas, dat men in de Cypriotische exclusieve handelszone ten zuiden van het eiland gevonden zou hebben, een extra reden tot vereniging zouden kunnen zijn. De commissie voor buitenlandse zaken is tot dezelfde conclusie gekomen en noemt de potentiële rol van Turkije als transitstaat voor energie voor de EU.

Beide Cypriotische politieke leiders zijn het erover eens, dat het beheer van de gasvondsten bij het eiland een federale competentie nodig heeft en zoals de speciale adviseur van de VN-secretaris-generaal, Alexander Downer, het uitdrukte: “Een succesvol huwelijk heeft een uitzet nodig”. De belangrijkste hindernis is echter de weigering van Turkije om onderhandelingen op te nemen met de Republiek Cyprus.

De ICG stelt daarover vast: “Deze positie, gebaseerd op het nul denken uit de jaren-60 en de jaren-70 gaat in toenemende mate in tegen de belangen van Turkije en haar buurlanden”. Het rapport komt tot de conclusie, dat de gasvondsten de locomotief zouden kunnen zijn voor de hereniging en dat “het zo´n overeenkomst is en niet het gas, dat op zekere dag het reële economische geluk voor alle bewoners van het eiland zal zijn”.

Bron:

http://europenews.dk/de/node/53980

Vertaling: Liz

Bron oorspronkelijk artikel:

http://www.neurope.eu/blog/turkey-hostage-cyprus

Auteur: Robert Ellis

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Cyprus, EU, Turkije. Bookmark de permalink .

3 reacties op Turkije – een gijzelaar van Cyprus

  1. Linsky zegt:

    Het feit alleen al dat er door Europa met die Turken gesproken wordt bewijst al de verraderlijkheid van de EU leiders aan.
    m.i. is het trouwens gewoon een van de tactieken om heel Europa en de USA te onderwerpen aan een nieuw stelsel van ‘geloof’ wat door de elite zal worden gecontroleerd.

    Van begin af aan was het al duidelijk dat uitgerekend de islam uitermate geschikt zou zijn om de massa onder controle te krijgen en te houden.
    Erdogan spreekt niet voor niks met twee tongen.

    En historisch gezien, evenals vanuit de oude voorspellingen, is juist Turkije een bijzonder geschikte kandidaat om het een en ander te bewerkstelligen!
    Zelfs Nostradamus wist dat al!
    Alles wat er nu gebeurd en de wereld verbaasd en schokt…is al lang geleden voorgekookt.

    Like

  2. Tom Hendrix zegt:

    @Linsky, U haalt terecht Nostradamus aan. Deze “ziener”, heeft het al vaker bij het juiste einde gehad. Hij heeft ook de komst van A.Hitler voorspeld, alleen had hij de achternaam niet goed gespeld, nl. Hilter i.p.v. Hitler. Helaas heeft “de grote massa”, niet in de gaten hoe ze worden gemanipuleerd.

    Like

  3. louis-portugal zegt:

    James Callaghan krijgt gelukkig wel gelijk.
    Ondanks de eurofielen wil het Turkije verhaal maar niet lukken en hopelijk blijft het zo.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s