Italië en Duitsland: De diepere betekenis van voetbal

Eigenlijk is de titel opzettelijk misleidend. Ik geloof niet dat voetbal betekenis heeft en zeker geen “diepere” betekenis. Maar, als een fervent fan (je kunt niet bijna vijftig jaar in en rond Italië hebben doorgebracht, zoals ik, zonder, eh, nauw betrokken te raken bij de details van het spel en de spelers), en als een cultuurhistoricus ben ik zeer geamuseerd door de vele deskundigen die voetbal analyseren in termen van nationaal karakter of nationale cultuur of zoiets. Meestal laten deze mensen niet alleen zien van voetbal niets te begrijpen, maar tonen pijnlijk hun onwetendheid van de cultuur en het karakter. Italië en Duitsland zijn geweldig goede voorbeelden. 

De meeste mensen verwachtten Duitsland in de halve finale te zien winnen. Dat  deden de Italianen echter met 2-1 (en ze waren duidelijk beter dan de Duitsers). Zij, die de sport volgen, wisten dat Duitsland meer talent had en geloofden dat “Duitsers sterker zijn dan de Italianen.” Ze hadden gelijk over talent, maar ze hadden het mis wat betreft taaiheid. Elke keer als Italië tegen Duitsland speelt, verwachten de Italianen te winnen en de Duitsers verwachten te verliezen. En waarom niet? Zoals Fox News ‘ Jamie Trecker opmerkte voor de wedstrijd: “Duitsland heeft Italië nog nooit verslagen in een belangrijke wedstrijd, hetzij in een WK of een EK. In feite, de laatste keer dat ze elkaar ontmoetten in een knock-out fase gooide Italië hen eruit in juist de World Cup die Duitsland organiseerde.”

Verbaast u dat? Als dat zo is, is dat, omdat u de Italianen of de Duitsers waarschijnlijk niet erg goed begrijpt. U denkt waarschijnlijk over hen in termen van de gebruikelijke stereotypen: Italianen zijn charmante mensen die het leven ten volle genieten, groots in feesten en eten, geweldig in het koken en het wijn maken, mooi om te zien, prachtig land, prachtig weer, maar niet erg goed in oorlog of projecten die het organiseren van mensen in samenhangende eenheden vereisen, zowel grote industriële projecten als sportevenementen. Ja, veel individueel talent – zodat ze bijvoorbeeld heel goed in zijn Formule 1 – maar ze zijn niks waard rond slagvelden of op sportvelden.

Het moet gezegd worden dat veel Italianen hard hun best doen om dit stereotype te bevorderen. Het dient hun belangen om te worden gezien als lieve, niet-bedreigende jongens. Het moedigt anderen aan minder op hun hoede te zijn. Maar Italië heeft een zeer lange traditie – misschien wel de langste en rijkste ononderbroken traditie in de wereld – van politieke moorden. En welk land heeft ons het woord “maffia” eigenlijk geschonken? Is de maffia geen beroemde gedisciplineerde organisatie? En zou je zeggen dat deze normaal gesproken bestaan uit charmante, niet-bedreigende jongens?  Als u dat doet, is het een goed idee op de heropvoedingschool in Corleone te gaan.

Dus op zijn minst is er een zeer taaie subklasse van Italianen. En dit blijft niet beperkt tot de criminelen. Italiaanse politiek kan oppervlakkig onderhoudend lijken, maar in werkelijkheid is het bloedige sport, soms letterlijk. U herinnert zich misschien dat Aldo Moro, de machtigste politicus van het land, werd ontvoerd en vermoord. U zult zich waarschijnlijk niet de vele rechters, advocaten en anderen herinneren die zijn omgekomen of door de terroristen door de knie weren geschoten in datzelfde decennium. Ik wel, want toen ik nog een professor was aan de Universiteit van Rome werd een van mijn collega’s, die toevallig de hoogste rechter van het Italiaanse Hooggerechtshof was, neergeschoten op de campus.

Afgezien van dit geweld, zijn er vele eens zo machtige politici vernietigd door een “schandaal” (merk op dat Berlusconi, die nooit is veroordeeld voor zoiets, onlangs werd vrijgesproken van nog een andere aanklacht –fraude).  Stoere jongens kortom en ze moeten dat zijn. Italië is een moeilijk oord en om er te overleven, laat staan succes te hebben, vereist echte taaiheid.

Die charme is een masker, net als veel van de beroemde joie de vivre. Men zal niet zonder veel inspanning voorbij dat masker komen en veel tijd met de Italianen moeten doorbrengen. Toen ik voor het eerst aankwam, zei iemand dat ik niet te snel moest zijn met te denken dat ik er iets van begreep. “Het is een tien jaar durende opleiding”, zei hij. Eigenlijk denk ik dat het langer is, althans dat was het voor mij. Maar ik heb veel geleerd over dat charmante masker en over de onderliggende taaiheid. Op het voetbalveld – om op ons thema terug te komen – proberen ze niet hun tegenstanders te charmeren. Ze proberen hen te vernietigen. Als je kijkt naar hoe Italië voetbalt, hou zorgvuldig hun voeten in de gaten en u zult zien wat ze doen met de enkels van hun tegenstanders. Een beetje zoals de picadores in de arena voor stierengevechten.

En hoe zit het met de Duitsers? Ik heb niet in Duitsland gewoond, maar ik ken wel veel Duitsers, uit de academische wereld tot in de politiek, van commandanten speciale operaties tot bridgekampioenen. Tot mijn grote verbazing vond ik ze het tegenovergestelde van de stereotype agressieve, zelfverzekerde, zelfs arrogante bullebak uit de film en de recente geschiedenis. Toen ik een hoop internationale conferenties over het fascisme (in de jaren zestig en zeventig) bijwoonde, was het merendeel van de Duitsers steevast bezig zich te proberen te verontschuldigen voor de verschrikkelijke dingen die hun land had gedaan. Terecht, dacht ik, maar na een tijdje werd het wel vervelend. Op een dag zei ik tegen een Duitse historicus van mijn leeftijd: “Luister eens Jens, het is nu genoeg. Het was voor jouw tijd en je bent een geweldig historicus, dus ga gewoon verder met waar je goed in bent”. Hij kon het niet. Hij bleef om vergeving vragen. Ik denk dat de meeste hedendaagse Duitsers zich schamen. Ze weten wat de anderen van hen denken en ze liever anders over zichzelf denken en dat anderen hen ook anders zouden zien. Als Europeanen zogezegd. Maar niet als stereotype Duitsers, een soort, indien aan zichzelf overgelaten, weer als machines gaan doden, want dat is wat “Duitsers” doen.

Kohl was van die soort. Hij belichaamde het stereotype van de “Duitser” en ik geloof dat zijn hartstochtelijke omhelzing van het europroject  veel te maken heeft met dat stereotype. Ik denk dat hij geloofde dat het nodig was – voor de zaak van de vrede – om Duitsland te doen verdwijnen. De euro betekende voor hem, en voor veel van zijn landgenoten, of deze werd verondersteld, het oplosmiddel te zijn waarin “Duitsers” zalig zouden ontbinden. Men kan zich niet voorstellen hoeveel Duitsers naar Washington kwamen om aan ons uit te leggen dat de euro niet, of niet in de eerste plaats, over economie ging. Het ging over vrede. Het zou vrede voor Europa garanderen, na honderden jaren van oorlog. Ik heb dat steeds opnieuw gehoord en ik kan me de verschrikkelijke frustratie van die Duitsers vandaag de dag goed voorstellen wanneer de andere Europeanen vragen aan Frau Merkel om de leiding te nemen en het beleid te dicteren aan de anderen. Het is een van die dingen die ons doet denken aan het verfijnde gevoel voor humor van de Almachtige. De Duitsers hebben er geen behoefte aan om de leiding te nemen, ja, het is het laatste wat ze willen. Net zoals de Zweden – lang een van de meest oorlogszuchtige volkeren van Europa – die na de Napoleontische oorlogen geen zin meer hadden, hebben de Duitsers hun militaire roeping verloren. Ik begrijp werkelijk niet wat er met de Zweden is gebeurd, die immers behoorden tot de overwinnaars op de Champs Elysees na de sloop van de legers van Napoleon. Maar het is gemakkelijk om de Duitsers te begrijpen. Zij verloren twee keer in dertig jaar en ze creëerden een monsterlijk regime dat het genocidale kwaad definieerde. Het is voor mij gemakkelijk om te begrijpen hoe en waarom de hedendaagse Duitsers hard willen werken, het goed willen doen en proberen te genieten van het leven, zonder aan wie dan ook te vertellen wat ze moeten doen.

Dus waarom verslaat Italië Duitsland altijd met voetballen? Ik denk dat het komt, omdat de Italianen beter zijn in improviseren dan de Duitsers en omdat de Italianen, in tegenstelling tot veel van de andere Europese teams, niet in het minst bang zijn voor de Duitsers. Zij weten wel beter en ze weten dat ze net zo goed zijn als iedereen, zoals hun geschiedenis laat zien. Trap niet in de stereotypen alstublieft en geniet van Spanje vs Italië. Spanje heeft meer talent en als de Spanjaarden goed spelen, zijn ze elegant, fantasierijk en explosief. Italië is erg moeilijk te verslaan. Het zijn stoere jongens. Maar dat zijn de Spanjaarden ook. Geen wonder dat ze 1-1 gelijkspeelden in een eerdere ronde van het toernooi. Voor degenen onder u die houden van Braudel’s grootse de mediterrane wereld , wordt de finale het best begrepen als een mediterraan verschijnsel, waarbij elk team hoopt om te winnen … elegant. Ik hoop dat het een prachtige wedstrijd wordt.

Bron:

http://pjmedia.com/michaelledeen/2012/06/30/italy-and-germany-the-deeper-meaning-of-soccer/

Auteur: Michael Ledeen.

Vertaald uit het Engels door:

vederso

(voor https://ejbron.wordpress.com/)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

9 reacties op Italië en Duitsland: De diepere betekenis van voetbal

  1. G.Deckzeijl zegt:

    Heb m’n kijkdoos uitgezet. Om 1 over 9 scoorde Spanje z’n eerste goal. Heb ’t nooit belangrijk gevonden, dat hele voetbal. Heb me in al die jaren afgevraagd waarom voorbeschouwingen zo lang moeten duren. Met geouwehoer kun je geen wedstrijden winnen, alleen door ze te spelen.
    Die laatste quote verzin ik hier ter plekke. Goed istie hè?

    Like

  2. @G.Deckzeijl: Ik vind hem heel pakkend!

    Like

  3. vederso zegt:

    @ Pieter.Veenstra. Het is inderdaad schitterend!

    Like

  4. vederso zegt:

    4 – 0, ongelooflijk.

    Like

  5. treintrien zegt:

    Ik zou bijna zeggen Cruyffiaanse wijsheid, Deckzeijl, ware het niet dat ik jou een flink aantal treden hoger heb zitten als die a’damse windbuil. (die wel soms schitterende one-liners heeft, eerlijk is eerlijk).

    Like

  6. Moses35i zegt:

    @Hans: Dit zou vragen om een Godwin kunnen worden. Ik vraag me af of ze uberhaubt iets van deze, voor haar bijzondere onprettige, ervaring heeft geleerd…

    Like

  7. G.Deckzeijl zegt:

    Bezopen spel, dat voetbal, als je ’t goed nagaat: lopen ze met 22 man achter een bal aan te rennen, hebben ze ‘m eindelijk te pakken trappen ze ‘m weer wèg, sterker nog: hij moet en hij zal met alle geweld in één van die hokjes met netten er omheen…
    Nee, zoiets verzin je niet. Ja, en dan ook nog als klap op de vuurpijl de trainer de schuld geven als verwachtingen niet waargemaakt worden, te krom voor woorden gewoon. Niet de trainer staat in het veld, de spelers nota bene. De schuld dat verwachtingen niet waargemaakt worden ligt bij het ontbreken(…) van inzet en vooral technisch dan wel TAKTISCH inzicht van de spelers.
    Ik vraag me al heel lang af waarom voetballers een trainer nodig hebben. Ze kunnen toch zelf nadenken? Ze weten toch hoe taktiek werkt?

    Like

  8. louis-portugal zegt:

    Goed stuk van Ledeen.
    En dan nog te bedenken dat Duitsland niet alleen met voetbal verloren heeft maar ook in Brussel een flinke mep van Monti gekregen heeft.
    Misschien wel de doodsklap voor de EU op termijn.
    Ik hoop het tenminste.
    Gerrit Italië deed me bij deze finale denken aan Nederland.

    Like

  9. G.Deckzeijl zegt:

    Heb de wedstrijd niet uitgekeken.Heb andere dingen aan m’n hoofd, zoals proberen in leven te blijven.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s