Het tomeloze liegen van Etienne Vermeersch inzake Israël (2)

(Door: Martien Pennings)

(Hier vindt u deel 1 over het tomeloze liegen van Etienne Vermeersch)

Mijn opstel is lang, zo’n dertig A-4tjes tekst en achttien-duizend woorden, terwijl het een interview analyseert van slechts vier A-4tjes, zo’n twee-duizend woorden. Nee, herstel: ik heb slechts zestien-duizend woorden nodig, want ik citeer Etienne Vermeersch – dat is de geïnterviewde – in extenso. Maar de analyse is toch nog altijd zo’n acht keer zo lang als het geanalyseerde.

Dat komt omdat het geanalyseerde interview aan een Israël-hater afgenomen is. Dat zit zo: om Israël te demoniseren moet je altijd alle waarheid (historisch en actueel) rond Israël verzwijgen. Wanneer je dat als criticus-analyticus aan de kaak wilt stellen ben je verplicht die waarheid zelf wél te vertellen. En dat vergt soms veel uitleg. Daarbij komt dat in de plaats van de waarheid door de Israëlhater leugens worden verteld, die totale perverteringen zijn van die waarheid (historisch en actueel). Je moet dus niet alleen zelf de complexe waarheid vertellen, maar ook het karakter van de perverteringen blootleggen, de perverse leugens “doorprikken”. Nóg een factor die de criticus-analyticus verplicht tot heel veel woorden: de perverse leugens worden in de teksten van de Israëlhaters ook nog eens verknoopt. Het zijn in feite Gordiaanse leugenknopen die elke relatie met de aardse waarheid missen. Wel eens geprobeerd los zwevende Gordiaanse leugenknopen terug naar de aarde te krijgen, lezer?

Het inzake Israël sinds 1967 in toenemende mate gehersenspoelde westerse publiek vindt echter zwevende Gordiaanse leugenknopen heel gewoon.  Ze zijn niet anders gewend dan voorgelogen te worden op hun scholen en universiteiten, door de politiek en in de media. Niet alleen over Israël trouwens, maar ook over de islam. De Israël-hatende leugenaars hoeven zelfs de leugenknopen niet meer echt vóór te knopen. Ze kunnen volstaan met codewoorden die de leugenknopen alleen maar áánduiden. Ze zeggen bijvoorbeeld: “bezetting” , “kolonisatie” of “Apartheidsmuur” en iedereen weet al  weer genoeg: dit gaat over “Palestijnen”, wat een codewoord is voor “zielig en onderdrukt door de Israëli’s” en “Israëli’s” is dan weer code voor  “een soort nazi’s”.  Dus die Gordiaanse zweefknopen zijn ook nog eens héél strakke en kleine codewoordknoopjes waar je vaak eerst met de punt van een schaar in moet voordat je je vingers kunt gaan gebruiken.

Samengevat: verzwijgen noopt tot veel vertellen, perverse leugens moeten doorgeprikt, het verknopt-zijn van de leugens maak het nog moeilijker en het gebruik van strak verknoopte leugen-codewoorden maakt ontwarring bijna onmogelijk.

In de aankondiging van dit stuk heb ik nog een paar andere  beelden gebruikt om de praktijken van de Israëlhaters te omschrijven:  het beeld van de Koe in de Wei en dat van het kosmische Zwarte Gat. Ga maar eens kijken, lezer, hoe een Koe een Zwart Gat vangt. Nee, ik ben niet gek, ik schrijf creatief. Wie wél hartstikke gek is: professor doctor Etienne Vermeersch, het lichtende moreel-intellectuele baken van Vlaanderen. Ik heb niet overdreven toen ik in de reeds vermelde aankondiging van dit stuk zei: “Het is misschien moeilijk te geloven, maar wat professor doctor Vermeersch ten beste geeft over Israël is het gezwatel van een gek.” Ik heb nu de inhoud geanalyseerd van wat Vermeersch in dat 2000-woorden-interview in Knack van 10 april 2002 heeft gezegd. En het blijkt inderdaad precies zo erg te zijn als bij de  eerste indruk.

Daar gaan we dan.

Interviewer: Mijnheer Vermeersch, in Israël en het Palestijns gebied blijft het geweld heersen.

Etienne Vermeersch: Bij alle commentaren en beschouwingen valt mij op dat men zelden het kwaad bij de wortel vat. Namelijk dat de staat Israël gebaseerd is op onrecht, en gedurende tientallen jaren het ene onrecht op het andere heeft gestapeld. De staat Israël is ontstaan door een VN-beslissing die een joodse staat toeliet in een bepaald gedeelte van Palestina. Op dat moment, 1946-1947, leefden daar ongeveer zeshonderdduizend Joden en meer dan twee keer zoveel Palestijnen. Die zeshonderdduizend joden waren daar pas de laatste dertig jaar via een paar grote immigratiegolvenaanbeland, want rond 1900 woonden er hooguit vijftigduizend. Zonder de plaatselijke bevolking te raadplegen en goed wetende dat die niet akkoord ging, hebben de VN de Palestijnen verplicht een groot deel van hun grondgebied af te staan. Niemand heeft het recht een volk daartoe te dwingen, ook de Verenigde Naties niet. De staat Israël is dus een fundamenteel onrecht. Men moet zich daarvan goed bewust zijn bij de beoordeling van wat nadien is gekomen.

De materiële essentie uit bovenstaande alinea luidt: landroof door Joden ten koste van de oorspronkelijke bevolking, toegestaan door de VN. En vervolgens is nog  “het ene onrecht op het andere” gestapeld. Ik proef ook een immateriële essentie: de roofzuchtige Jood  heeft geen recht op  een eigen grondgebied.

De “wortel van het kwaad” is voor Vermeersch dus Israël zelf. Toch ligt die wortel veel dieper dan het jaar 1900 en het is niet Israël. Die wortel is te vinden in de aardlaag Anno Domini 638. De Joden, “de plaatselijke bevolking”, woonden al duizenden jaren in Palestina, toen de pas geïslamiseerde Arabieren die landstreek in 638 na Christus , “zonder de plaatselijke bevolking te raadplegen en goed wetende dat die niet akkoord ging”,  bloedig onder het kromzwaard brachten. De Arabieren hadden daar geen ene flikker te maken. Vervolgens hebben die Arabieren daar 1300 jaar een wreed en koloniaal bewind gevoerd, waaronder zowel Joden als Christenen zwaar onderdrukt werden. En bij gelegenheid vermoord werden.  Opnieuw: “zonder de plaatselijke bevolking te raadplegen en goed wetende dat die niet akkoord ging”.

Aan dat “rond 1900” waarmee Vermeersch start, gaan dus een paar duizend jaar van Joodse bewoning van Palestina vooraf plus nog 1300 jaar wreed Arabisch kolonialisme. Toen “rond 1900” de Joden onder de druk van Christelijke pogroms opnieuw naar het verdorde en ontvolkte Palestina trokken, was dat een daad van dékolonisatie. Dat niet alleen, ook een daad van ontwikkelingshulp in een door absenteïstische Arabische grootgrondbezitters leeggeroofd en verwoest land. De Joden onderwierpen niet, moordden niet en roofden niet, maar kochten stukken land voor meer dan rechtvaardige prijzen en maakten het land opnieuw eigenhandig vruchtbaar.

Dat  brengen van zowel materiële als humane ontwikkeling gebeurde inderdaad zonder “de plaatselijke bevolking te raadplegen”. Maar . . . . . . . in tegenstelling tot wat Vermeersch zegt, ging die bevolking wél akkoord. Dat bleek uit het feit dat ze stemden met hun voeten. De door de Joden opgewekte dynamiek en welvaart trokken namelijk vele Arabieren uit de omliggende regio’s aan als immigranten naar Palestina.  Heel veel Arabieren  kwamen dus  later naar Palestina dan heel veel Joden. Ook voor de Arabieren stegen welvaart en ook levensverwachting spectaculair met de komst van de Joden.  Aan de instroom van Arabieren werd door de Engelse Mandaathouders  geen strobreed in de weg gelegd. Dat was anders voor de Joden die vanaf de late jaren 1930 in doodsnood, met de nazi’s in de rug, wanhopig probeerden naar Palestina te komen. Zij werden mondjesmaar toegelaten, volgens quota.

Een ongeïnformeerde lezer, die denkt dat mijnheer Vermeersch een groot geleerde en een moreel integer mens is, zou zo’n hele geschiedenis van een paar duizend jaar zomaar kunnen missen. Zo’n ongeïnformeerde lezer heeft misschien ook nooit gehoord van San Remo 1920-22. En het lijkt of Vermeersch zelf er ook nooit van heeft gehoord. Nadat de Joden na de oproep van Herzl opnieuw naar Palestina waren getrokken en daar de boel dermate vruchtbaar hadden gemaakt dat de Arabieren van heinde en verre ernaar toe trokken, nadat voorts de Joden de Engelsen in het Midden-Oosten-front van WOI goed hadden geholpen, besloten de Engelsen bij monde van ene Balfour zich achter het ideaal van een officieel nationaal tehuis in Palestina voor de Joden te stellen. Die Balfour-verklaring (1917) kreeg op de conferentie van San Remo van 1920 handen en voeten en de besluiten van die conferentie werden in 1922 aanvaard door de Volkenbond, de voorloper van de VN. Daarom spreek ik het liefst van San Remo 1920-1922. In elk geval besloten de overwinnaars van WOI, Engeland en Frankrijk, te San Remo het Turkse kalifaat dat de nederlaag had geleden opnieuw te ordenen en de nieuwe eenheden – (Libanon, Syrië, Irak, Palestina) –  naar zelfstandigheid te begeleiden.

De Joden, als oudste bewoners van Palestina, konden in San Remo met minimaal net zoveel moreel en historisch recht een stuk land claimen als al die Arabische clans en stammen die óók bediend werden toen de Turken baas-af waren geworden. Méér dan dat, want zoals gezegd: ze brachten al vanaf 1880 welvaart en welzijn in het stuk Palestina, het huidige Israël, waar ze naar toe getrokken waren. Die dynamische ontwikkeling zou na San Remo 1920-22 gewoon doorgaan. Nu nog genieten gewone Arabieren in Israël meer welvaart en mensenrechten dan in welk Arabisch land ook.

Wie wél “het ene onrecht op het andere heeft gestapeld” was de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini.  De jaren 1920-22 (San Remo) zijn in zowel juridisch als moreel opzicht sleuteljaren. Daar begint dat “stapelen van onrecht”, niet met Joden als daders, maar met de Joden en de goedwillende Palestijnse Arabieren als slachtoffers. Een fanatiek deel van de  plaatselijke Arabische elite onder leiding van genoemde Moefti van Jeruzalem startte vanaf 1920 met de Koran in de hand bewust een terreur-campagne, ”zonder de plaatselijke bevolking te raadplegen en goed wetende dat die niet akkoord ging”. Er werden minstens zoveel goedwillende Arabieren als Joden vermoord.  Die terreur ging onafgebroken door in de jaren 1920 en 1930 met een hoogtepunt in de zogenaamde “Arabische Opstand” van 1936 – 1939 en liep over in de oorlog van 1948-49.

Alan Dershowitz tekent in zijn “The Case for Israël” (p. 43) de volgende getuigenis op van de Engelse politiechef van Hebron over een door de Moefti ontketende pogrom in Hebron van 1929:

“Bij het horen van gegil in een kamer, ging ik door een soort van tunneldoorgang en zag een Arabier bezig met het afsnijden van het hoofd van een kind met een zwaard. Hij had het kind al getroffen en wilde opnieuw toeslaan, maar toen hij mij zag probeerde hij de slag op mij te richten, maar miste. Hij stond bijna tegen de loop van mijn geweer aan en ik schoot hem laag in zijn kruis. Achter hem bevond zich een Joodse vrouw gesmoord in bloed met een man die ik herkende als een [ Arabische] politieagent genaamd Issa Sheriff uit Jaffa in Mufti. Hij stond boven de vrouw met een dolk in zijn hand. Hij zag me en snelde een aangrenzende kamer in en probeerde me buiten te sluiten, terwijl hij schreeuwde in het Arabisch: ‘Edelachtbare, ik ben een politieagent.’ Ik ging de kamer binnen en schoot hem neer.”

Dit is slechts één “incident” uit een grootschalige en systematische terreur die willens en wetens door de Moefti vanaf 1920 was begonnen en die zowel gericht was tegen de Joden als tegen de goedwillende Arabieren. Het is gedocumenteerd in een baanbrekend boek van 2007 van Mallman en Cüppers, „Halbmond und Hakenkreuz. Das Dritte Reich, die Araber und Palästina“ en hier is een door mij gemaakte samenvatting van het cruciale eerste hoofdstuk van dat boek te lezen. Via de zogenaamde “Arabische Opstand” van 1936 tot 1939 – die in feite een voortzetting van dezelfde moorddadige terreur was, maar dan grootschaliger – groeide er steeds meer een oorlogssituatie. De Joden zijn daarin steeds zo fatsoenlijk mogelijk gebleven, ook de meest radicale strijdgroepen. De verhalen over door Joden begane gruweldaden – het King David hotel, Deir Yassin – zijn inmiddels weerlegd. En waar de “Palestijnen” hun moordenaars vereren en toejuichen, hebben de Israëli’s iedere beschuldiging aan hun adres, vanaf 1922 tot 2012, altijd gewetensvol onderzocht en terreur en verdrijving altijd principieel verworpen.

De drijvende kracht achter de moord- en onderdrukkings- en islamiserings-campagne, de Moefti, bang voor gevangenneming door de Engelsen, vluchtte via Irak naar Nazi-Duitsland waar hij in 1941 Hitler ontmoette en vervolgens nauw samenwerkte met nazi-toppers als Himmler en Eichmann. Nadat nazi-Duitsland in 1945 de oorlog had verloren, vluchtte de Moefti naar Egypte en leidde vandaar opnieuw de terreur tegen de Joden en goedwillende Arabieren in Palestina. De terreur escaleerde tenslotte in de loop van 1948 naar een oorlog op volledige schaal tussen Joden en Arabieren. Midden in die strijd riepen op 14 mei  1948 de Joden de staat Israël uit en dezelfde dag vielen de legers van vijf Arabische staten de pasgeboren staat binnen.

Terug  naar San Remo 1920-1922. In  1922 gaven de Engelsen, die het mandaat over Palestina voerden, al meteen 70% van het gebied waar de Joden zich mochten vestigen weg aan een Arabische clan waarvan de Engelsen vonden dat ze die moesten compenseren. Dat is de eerste reden waarom het zo’n immorele onzin is als ethicus Vermeersch praat over “hebben de VN de Palestijnen verplicht een groot deel van hun grondgebied af te staan”.  Want dat zég je niet als je dat weet. En Vermeersch wéét dat ongetwijfeld. Nou heeft de Volkenbond in 1922 wel toestemming gegeven om die 70% aan een stelletje woestijnrovers af te staan, maar wat Engeland desondanks niet had mogen doen is die 70% gebied afsluiten voor Joodse immigratie.  Matthijs de Blois stipuleert op pagina 49 van zijn boek  “Israël, een staat ter discussie”:

“Overigens maakten de Britten ook de vestiging van Joden in Trans-Jordanië onmogelijk. Dit is op zichzelf in strijd met artikel 25 van het Mandaat dat uitdrukkelijk bepaalt dat bij de opschorting van mandaatverplichtingen niet mag worden afgeweken van onder andere artikel 15. En artikel 15 bepaalt dat de vrijheid van godsdienst in het mandaatgebied zal worden verzekerd en ook dat niemand op grond van zijn godsdienst mag worden gediscrimineerd en of uitgesloten van het grondgebied van Palestina.”

Kijkkijk! Dat betekent dat San Remo 1920-1922 tot op de dag van vandaag Joden het recht geeft zich zélfs in Jordanië te vestigen en al helemáál in Samaria-Judea. Dus wat kletst Vermeersch toch over ”hun grondgebied”, dus dat van “de Palestijnen”waarvan dan “een groot deel” gedwongen zou zijn afgestaan aan Israël. Het is omgekeerd: de Joden zijn door de terreur en de oorlog gedwongen geworden een vestigingsgebied af te bakenen dat veel geringer was als waarop ze oorspronkelijk recht hadden, juridisch en vooral moreel. Vermeersch gaat steeds uit van dat verdelingsplan uit 1947 volgens resolutie 181, maar dat heeft geen rechtsgeldigheid, want de Arabieren hebben dat plan geweigerd. De Joden hebben het aanvaard, maar het was niettemin een uitermate onrechtvaardig verdelingsplan afgedwongen door Arabische terreur. Voorts mocht de koning van Jordanië in 1922 wel het gezag gaan uitoefenen op “de Eastbank”, alias Transjordanië, alias Jordanië, maar hij mocht geen Joden uitdrijven,wat na 1947 wél gebeurde. Omgekeerd hebben de Joden geen Arabieren uit Israël uitgedreven, dat heeft de Moefti-maffia gedaan. En aangaande Samaria-Judea kan je dus al helemaal niet zeggen dat er iets afgenomen is van “de Palestijnen”. Het is omgekeerd:  “de Palestijnen”, in casuJordanië hebben zo’n beetje heel Samaria-Judea (behalve “West-Jeruzalem”) in een agressie-oorlog illegaal bezet. En dan zien we nog af van het feit dat het al een paar duizend jaar het grondgebied van de Joden was voordat de Arabieren er in 638 ná Christus onrechtmatig binnen vielen en er 1300 jaar een wreed koloniaal bewind voerden.

Als we dat nou eens even alleen als verre theorie beschouwen – dat recht op vestiging in Jordanië tot op de dag van vandaag – maar ons beperken tot de praktijk, dan stellen we vast dat volgens San Remo 1920-1922 Palestina inclusief Samaria-Judea (de “Westbank”), dus tot aan de westelijke oever van de Jordaan, vestigingsgebied voor de Joden blééf. Dus nógmaals wat betreft die “Westbank” deze vraag aan Vermeersch: hoezo ”hun grondgebied”, dus van “de Palestijnen”? Nógmaals: óók  op grond van dat verdelingsplan als neergelegd in resolutie 181 van 1947 van de VN is het niet “van de Palestijnen”. Zoals Matthijs de Blois over die resolutie 181 schrijft op pagina 51 van zijn “Israël: een staat ter discussie?”:

“In het door de Algemene Vergadering (AV) van de VN voorgestelde verdelingsplan is voorzien in twee staten: Een Joodse en een Arabische. De Joodse staat is teruggebracht tot een zeer beperkt onderdeel van het oorspronkelijke mandaatgebied. Dit verdelingsplan is nooit gerealiseerd. Het werd niet zonder bezwaren aanvaard door het Joodse leiderschap, ook vanwege de bestaande noodsituatie gevormd door de dreiging van de Arabische naburen en het belang van een opvang voor de overlevenden van de Shoah. Het plan werd echter onmiddellijk verworpen door de Arabische bewoners en de omringende Arabische staten. De in het verdelingsplan voorziene grenzen hebben dan ook geen enkele internationaal-rechtelijke betekenis.” [mijn vet]

Daar kom nog een dingetje bij. Dat hele VN-circus heeft sowieso geen betekenis. In 1947 had je nog enige morele waarde kunnen toekennen aan VN-beslissingen, maar sinds in onze tijd misdadigerstaten de Algemene Vergadering beheersen is ook dat niet meer waar. Als we het puur juridisch bekijken dan hebben resoluties van de Algemene Vergadering geen enkele rechtskracht, alleen zeer bepaalde resoluties van de Veiligheidsraad, namelijk resoluties die zijn aangenomen onder artikel 39 hoofdstuk VII van het Handvest zijn bindend. En wel in die zin dat er sancties aan niet-opvolging verbonden kunnen zijn, zoals militaire interventie. Inzake Israël zijn er géén resoluties ooit aangenomen onder dat artikel 39. En over de morele kracht van zelfs die resoluties mag je tot op de dag van vandaag twijfelen als je weet dat China en Rusland permanente leden van de VR zijn.

Kijk nou toch eens wat één zo’n dom leugenlasterzinsnedetje van Vermeersch aan weerlegging nodig heeft: ”hebben de VN de Palestijnen verplicht een groot deel van hun grondgebied af te staan”. Nee, mijnheer Vermeersch, de erkenning van Israël in 1949 door de VN betekende niet dat de VN aan de “Palestijnen” de verplichting oplegde “hun grondgebied” af te staan, want het wás niet “hun grondgebied”, de VN kúnnen geen verplichtingen opleggen en bovendien hebben de Arabieren resolutie 181 geweigerd.

En dat betekent minimaal dat San Remo 1920-1922 gewoon nog rechtsgeldig is tot op de dag van vandaag en dat de Joden alleen al krachtens dat verdrag recht op vestiging in Samaria-Judea (“de Westbank”) hebben.

Daarna kwamen er nog twee zwaarwegende rechtsgronden bij die het recht op vestiging van de Joden in Samaria-Judea ondersteunen: ten eerste hield Jordanië na een genocidaal bedoelde aanvalsoorlog, namelijk die van 1948, Samaria-Judea illegaal bezet gedurende de periode 1948 – 1967. In 1948 verjoegen ze alle Joden uit Oost-Jeruzalem. De Joden wisten “op de Westbank” alléén aan West-Jeruzalem vast te houden. In die periode 1948 -1967 hielden de Jordaniërs verschrikkelijk huis in Oost-Jeruzalem, vernielden en ontheiligden Joodse begraafplaatsen en synagoges en ontzegden christenen en Joden de toegang.

Ja, ”gedurende tientallen jaren” werd ”het ene onrecht op het andere ( . . .)  gestapeld, maar niet door Israël, want na die genocidaal bedoelde aanvalsoorlog van 1948 en de illegale bezetting van 1948 -1967 door Jordanië was er in 1967 opnieuw een door de Arabieren  genocidaal bedoelde aanvalsoorlog.  Kijk alleen maar eens naar de cartoons die het onderhavige artikel verluchtigen en in de aanloop naar deze juni-oorlog in de Arabische pers verschenen. Nee, de bloeddorstige kreten van Nasser en de  Syrische president, hoe heet-ie ook alweer, over “vernietigingsoorlog” gaan we deze keer niet citeren. Ga zelf eens op zoek, Vermeersch! Je bent toch zo dol op Google?

Zal ik de rechtsgronden waarom Israël recht op vestiging heeft  in heel Samaria-Judea nog eens samenvatten? De anciënniteit van een paar duizend jaar bewoning, wrede kolonisatie door de Arabieren gedurende 1300 jaar, humane en welvaart brengende dekolonisatie en ontwikkelingshulp vanaf 1880, San Remo 1920-22, twee genocidaal bedoelde aanvalsoorlogen vanuit de “Westbank”, illegale en terroriserende bezetting van de “Westbank” door Jordanië van 1948 tot 1967.

En er is nóg meer.

Van de kant van Israël was 1967 een verdedigingsoorlog en werd Samaria-Judea legaal veroverd met het recht dat land legaal te behouden. Maar dat wilde Israël niet. Israël was bereid tot onderhandelen over alles, behalve Jeruzalem. Over alles dus: de Sinaï, de Golan-hoogte, Gaza, Samaria-Judea (“de Westbank”). Zeer onlangs zijn de kabinetsstukken vrijgegeven waarin de besprekingen staan genotuleerd van het Israëlische kabinet over mogelijke onderhandelingsposities meteen na de beëindiging van de juni-oorlog van 1967. Daaruit kan men opmaken dat, als de Arabieren werkelijk hadden willen onderhandelen en Israël erkenning en vrede hadden gegeven, Samaria-Judea (“de Westbank”) minstens voor 95% weer in handen van Jordanië zou zijn gekomen en Israël genoegen zou hebben genomen met een gedemilitariseerde Golan en Sinaï onder internationaal toezicht. Een genereuze vrede van de kant van de overwinnaar lag dus voor het grijpen. Maar de Arabische landen, in Khartoem bijeen  in de herfst van datzelfde jaar 1967, antwoordden met drie keer nee: nee tegen onderhandeling, vrede en erkenning.  Israël had dus geen andere keus dan het bewind over Samaria-Judea te gaan voeren.

En moeten we, teneinde het recht van Israël op bewoning van Samaria Judea nog eens te onderstrepen, óók nog releveren dat Israël in 1973 in de Yom Kippoer-oorlog opnieuw met genocidale bedoelingen door de Arabieren verraderlijk werd aangevallen? De “Westbank” was alléén maar niet opnieuw springplank voor agressie omdat koning Hoessein te bang was van zijn eigen “Palestijnen”,waarvan hij er nog in september 1970 tienduizenden vermassamoord had. Hoessein volstond in 1973 met één symbolische pantserdivisie naar het Syrische front op de Golan-hoogte te sturen. Maar hij had eerst wel aan Israël toestemming gevraagd of hij op deze manier zijn gezicht mocht redden in de Arabische wereld en of er geen sancties van de kant van Israël zouden volgen. “Dat kan alleen in het Midden Oosten”, commentarieerde Henry Kissinger.

Als Vermeersch schrijft  “de staat Israël is ontstaan door een VN-beslissing” dan is dat puur technisch-juridisch alléén al een leugen.  Er zijn maar drie voorwaarden waaraan een staat moet voldoen om volkenrechtelijk te bestaan: er moet een grondgebied, een bevolking en een effectief gezag zijn. Dat is alles. De Israëli’s hebben gewoon op 14 mei 1948 de staat Israël uitgeroepen en vervolgens is die daad erkend door  de VN en de voornaamste democratische staten.  En nu bestaat Israël dus gewoon.

De Joden waren simplweg één van de volkeren, naast de Libanezen, de Syriërs en de Irakezen die óók een woongebied definitief kregen toegewezen in die zomer van 1922 door de Volkenbond. En met net zoveel áls, ja, met veel méér recht dán die Arabische volken. Dus dat besluit van San Remo, bekrachtigd door de Volkenbond, waarmee de Balfour-verklaring van 1917 gehonoreerd werd, namelijk dat de Joden een nationaal tehuis in Palestina zouden krijgen, komt bovenop de morele en historische rechten die de Joden al hadden in Palestina. Zodat we nu een stuk of zes-en-tachtig  legitimaties hebben dat de Joden daar mochten wonen:

1) Ze woonden er al duizenden jaren.

2) De Arabieren hadden Palestina in een agressieoorlog in 638 veroverd.

3) De Arabieren hadden de christenen en de Joden 1300 jaar lang koloniaal onderdrukt en een Palestina geschapen dat ontvolkt en desolaat was.

4) De Joden brachten sinds 1880 opnieuw dynamiek, welvaart en een hogere levensverwachting in Palestina.

5) Volgens besluit van de Volkenbond en van San Remo 1920-22, dat nog steeds rechtsgeldig is,  mochten de Joden zich in heel Palestina, dat is dus inclusief Samaria-Judea (“de Westbank) vestigen.

6) De Joden hebben er alles aan gedaan om zo goed mogelijk met de Palestijnse Arabieren samen te leven en zijn door de terreur van de Moefti en vervolgens een opgedrongen oorlog (1948) gedwongen zich als Joodse staat te vestigen, waar niettemin Arabieren volledige burgerrechten hebben.

7) Samaria-Judea heeft van 1948 tot 1967 onder een illegale terreurbezetting van Jordanië geleden.

8) In 1967 is Israël opnieuw, net als in 1948, aangevallen via Samaria-Judea.

9) Israël heeft direct willen onderhandelen en een genereuze vrede aangeboden, maar de Arabische staten weigerden dat.

10) Israël is zodoende gedwongen geworden het bestuur op zich te nemen van een gebied dat ze wilden afstaan terwijl ze alle recht hadden er zich te vestigen.
En dan is er nog een tijdloze, fundamentele overweging die vriend Roelf-Jan Wentholt ter overdenking meegeeft:

11) Van wie is het land? Van de rondtrekkende bedoeïenen die er niets aan toevoegen en het laten verdorren, riviertjes en plassen laten dicht  slibben zodat uitgestrekte moerassen ontstaan?  Of is de grond van degene die het land ontwikkelt, zodanig dat waar voorheen hoogstens 100 mensen gevoed konden worden er nu 10.000 in welvaart kunnen leven? In de woestenij is het leven gevaarlijk en kort en daardoor ook vaak gewelddadig en gemeen. Zij die de woestenij in stand houden doen hun naasten tekort, zij die het land ontwikkelen schenken de bewoners een menswaardig bestaan. Dus van wie is de grond nou eigenlijk?

De analyse van de eerst compacte verzwijgings-lieg-laster-alinea van Vermeersch kan ik nu gaan afsluiten. Ik heb er vijf A-viertjes voor nodig gehad.  Wat we vast houden is die existentiële afwijzing die Vermeersch laat doorklinken in zijn opvatting dat Joden geen staat zouden mogen hebben. Géén staat werd echter ooit met meer moreel, historisch en juridisch recht gesticht dan Israël: zie boven.

Interviewer: De Arabische landen hebben Israël nooit erkend.

Vermeersch: Ze hebben in 1948 en 1949 oorlog gevoerd, maar de uitkomst was dat Israël een nog groter gebied innam dan het van de VN had gekregen, en de grenzen in het wapenstilstandsakkoord als definitief beschouwde. Dat was een tweede onrecht. Door de oorlog en allerlei vormen van terreur zijn er ongeveer zevenhonderdduizend Palestijnen verdreven die nooit de kans hebben gekregen om terug te keren, een derde groot onrecht. Na de overwinning in de Zesdaagse oorlog in 1967 heeft Israël niet alleen de Sinaïwoestijn van de Egyptenaren en de Golanhoogvlakte van de Syriërs bezet, maar ook Gaza en de Westelijke Jordaanoever, en het oostelijke deel van Jeruzalem dat tot dan toe Palestijns was.

Onmiddellijk daarna is resolutie 242 van de Veiligheidsraad afgekondigd. Daarin stond dat door oorlog veroverd gebied niet mocht worden geannexeerd, en dat het vluchtelingenprobleem moest worden opgelost. Dat is in tal van andere resoluties bijna met unanimiteit bevestigd, maar Israël heeft zich daar nooit iets van aangetrokken. Het heeft integendeel het gebied rond Jeruzalem geannexeerd, in strijd met de VN-bepalingen. Opnieuw sloegen vele Palestijnen op de vlucht, de anderen wonen ondertussen vijfendertig jaar onder een vreemde bezetting. Een vierde immens onrecht.

Ach, ja, Vermeersch en zijn “immens onrecht”. Inderdaad, Vermeersch, ”ze hebben in 1948 en 1949 oorlog gevoerd” die Arabieren, zoals ze al 1400 jaar niks anders kunnen en niks anders doen. Je zou in zo’n onschuldige formulering vergeten dat die oorlog gewoon lag in het verlengde van de genocidale terreur die al vanaf  1920 was geïnitieerd door de Moefti cum suis. En wéér debiteert Vermeersch de leugen ”dat Israël een nog groter gebied innam dan het van de VN had gekregen”. Zoals hier boven is uitgelegd: 70% was er al van de Joden afgenomen in 1922, de VN hadden niks te schenken en niet de Joden maar de Arabieren hadden de landverdeling volgens de resolutie 181 van de VN afgewezen, want ze waren van plán die oorlog te “voeren” en genocide op de Joden te plegen.

Ja, en “tal van andere resoluties bijna met unanimiteit bevestigd”: dat komt omdat de Algemene Vergadering van Verenigde Naties steeds meer een bijeenkomst van Verenigde Nazi’s is geworden, dat wil zeggen steeds meer beheerst is geraakt door de 57 misdadigerstaten verenigd in de OIC, de “Organisation of the Islamic Cooperation” (voorheen: Conference). En die misdadigerstaten houden zich de hele godganselijke tijd alléén maar bezig met vergaderingen saboteren en resoluties indienen tegen Israël. Ja, dan krijg je vanzelf “tal van resoluties”. Honderden zijn het er. En daarbij sluit jij je aan, Vermeersch, beroepsethicus dat je er bent? Ja, dat doe je, inclusief vooral de allerberuchtste, nummertje 3379, die Zionisme gelijkstelde aan racisme. Resolutie 3379 werd herroepen door resolutie 46/86 van 16 december 1991. Maar met die herroeping is Vermeersch het dus niet eens.

En door wie zijn die “zevenhonderdduizend Palestijnen” eigenlijk verdreven,Vermeersch? En wie begonnen “de oorlog en allerlei vormen van terreur”? Niet de Joden. Na de publicatie van het boek van Efraim Karsh, “Palestine Betrayed” (2010) staat dat inmiddels onomstotelijk vast: niet de Joden, maar de Moefti-Arabieren hebben in 1948 hun eigen volk op de vlucht gejaagd om een vrij schootsveld te hebben voor de geplande genocide op de Joden.

Maar jij hebt vast boeken in de kast staan van de historische school van de wetenschappelijke fraudeurs Benny Morris, Ilan Pappé en Avi Shlaim, waarin die mythes gevormd zijn. Efraim Karsh heeft ook over die linkse leugenaars een boek geschreven: ” Fabricating Israeli History: The ‘New Historians’” (revised edition, 2000) en ik heb weer een artikeltje over dat boek geschreven dat hier te vinden is. Ik citeer uit mijn artikeltje:

Hij [Karsh] kwam een citaat tegen van de Israëlische academicus Benny Morris, van de Ben Goerion-universiteit. Het was een citaat uit een brief van dé Founding Father  van Israël, Ben Goerion, aan zijn zoon. ( . . . )  De brief van Ben Goerion is van 1937. Morris citeerde deze brief als zeggende dat “we moeten de Arabieren verdrijven en hun plaatsen innemen”.

Karsh had deze brief jaren geleden gelezen en herinnerde zich de strekking van deze brief als heel anders. Dat bleek bij controle ook. De tekst van de brief van Ben Goerion luidde in werkelijkheid: “We wensen, we hoeven de Arabieren niet te verdrijven ( . . .) Onze gehele streven is gebouwd op de aanname ( . . .) dat er genoeg ruimte is in het land voor onszelf en de Arabieren.”

Karsh dacht nog even aan een vergissing, maar verder zoeken bracht hem tot een adembenemende  conclusie:

“Tot mijn verbijstering ontdekte ik dat er nauwelijks een enkel document geciteerd door Morris was dat niet herschreven was op een manier dat de oorspronkelijke betekenis helemaal verdraaide.”

Waarna Karsh zich afvraagt: “Zou het kunnen zijn dat deze onderzoeksmethodes representatief zijn voor de standaard werkwijze van deze groep?” En het antwoord van Karsh luidt:

“( . . .) na het ontdekken van de alomtegenwoordigheid van de verdraaiingen van Morris, kon ik er niet langer  omheen het ondenkbare te denken. En inderdaad, een onderzoek ( . . .) leidde naar de onthutsende conclusie dat Morris’ verdraaiingen noch toeval nog uitzondering waren. Ze waren veeleer typisch voor de modus operandi van een flinke groep academici, journalisten en commentatoren, die hun professionele carrières gewijd hadden aan het herschrijven van Israëls geschiedenis naar een beeld van hun eigen keuze met als doel Israël in de rol van de schurk van de regio te drukken. ( . . .) Het was een bewuste poging tot historische misvorming. Niets meer en niets minder.”

Tot zover ikke mezelf citerend uit mijn eigen artikeltje.

Waar waren we? Bij de vraag wie die “Palestijnen” eigenlijk verjaagd heeft. Het antwoord luidt:  niet alleen zijn de Arabieren onder de Moefti in 1920 begonnen met de terreur waardoor de oorlog überhaupt ontstond, maar ook zijn de vluchtelingenstromen van Arabieren bewust gecreëerd door de Arabische “elites”. De Arabieren zijn 100% zelf verantwoordelijk voor het vluchtelingen-probleem, dat zij de “nakba”, de ramp noemen. Onder de titel “Jaffa-prijs voor historica Anja Meulenbelt”, heb ik aan de hand van Karsh gedetailleerd de gebeurtenissen rond Jaffa in 1947 – 1949 geschetst. Het globale beeld is dus: wreedheden vanaf 1922 gepleegd door Moefti-Arabieren, vooral tijdens de “Arabische Opstand” van 1936 – 1939 en verder steeds erger tot het vanaf 1945 een volschaalse oorlog werd. Als ik zeg: “Arabieren”, dan bedoel ik de minderheid van fanatici onder leiding van de Moefti, die, zoals altijd en overal, ook hier de agenda bepaalden en het verloop van de gebeurtenissen beslissend beïnvloedden. Deze fanatici terroriseerden de eigen bevolking nog harder dan de Joden: “verraders” die met de Joden wilden samenwerken, werden bedreigd, vermoord, verminkt. Detail: de islam gebruikt graag uiterlijke symbolen. Je was voor de Moefti-fanatici al verdacht als je als moslim een fez droeg in plaats van die geruite theedoek met hoofdband die we nu kennen als hét symbool van “de Palestijnen”.  Ook het wegjagen van de Arabieren van het grondgebied van het huidige Israël door de Arabische legers ging in 1948 gepaard met beschuldigingen van hoogverraad en doodstraf voor degenen die wilden blijven.

En waarom noem je niet het feit, Vermeersch, dat minstens evenveel Joodse vluchtelingen uit de Arabische landen, die óók door Arabieren werden weggejaagd, rimpelloos in Israël zijn geïntegreerd. En waaróm hebben die “Palestijnse” vluchtelingen “nooit de kans . . . . gekregen om terug te keren”? Omdat de “Palestijnse” maffia’s, van de Moefti tot zijn leerling Arafat en van Abbas tot Hamas, nooit hebben willen ingaan op de meest genereuze aanbiedingen van vrede van de kant van Israël. Omdat deze maffia’s de vernietiging van Israël in hun handvesten hebben staan en het “vluchtelingen-probleem” kunstmatig in stand is gehouden via de UNRWA een organisatie van de Verenigde Nazi’s, speciaal opgericht om dat probleem etterend en zwerend te houden, door speciale regels die alléén voor “Palestijnse vluchtelingen” gelden en zorgen dat het aantal “vluchtelingen” van 700.000 tot 5.000.000 is aangegroeid. Dat aangroeien gebeurt vooral met behulp van de ongetelde miljarden aan dollars die door de “Palestijnse”  maffia’s al zijn weggesluisd naar Zwitserse banken en  besteed aan wapens en haatpropaganda waarmee elke generatie van “Palestijnen” vanaf de prilste kinderjaren wordt vergiftigd.

En waarom heeft Israël na de overwinning in juni 1967 “niet alleen de Sinaïwoestijn van de Egyptenaren en de Golanhoogvlakte van de Syriërs bezet, maar ook Gaza en de Westelijke Jordaanoever, en het oostelijke deel van Jeruzalem dat tot dan toe Palestijns was”? Dat kwam toch omdat de Arabische landen een genocidale oorlog op de Joden van Israël planden en op het punt stonden uit te voeren? En heeft Israël niet direct na die oorlog willen onderhandelen en een genereus compromis willen sluiten? En zeiden toen de Arabieren in Khartoem bijeen niet drie keer nee? En hoe durf jij, Vermeersch,  manipulatief te spreken van “het oostelijke deel van Jeruzalem dat tot dan toe Palestijns was” ? Dat komt omdat bij de eerste genocidaal bedoelde aanvalsoorlog van de Arabieren van 1948 de Jordaniërs meteen alle Joden uit Oost-Jeruzalem verdreven. En wat bedoel je met ”tot dan toe Palestijns”? “Dan toe”? Jeruzalem en vooral Oost-Jeruzalem is behalve in die periode van terreurbezetting van 1948 tot 1967 door Jordanië voor de rest van de geschiedenis altijd overwegend door Joden bewoond geweest. Ben je nou zo onwetend of zo doortrapt, Vermeersch?

Voorts is die “resolutie 242 van de Veiligheidsraad” waarover Vermeersch spreekt, ook zo’n mooi lieger-de-lieg-lieg-wapen in handen van desinformerende Jodenhaters tegenover het reeds gehersenspoelde westers publiek. Resolutie 242 van November 1967 spreekt inderdaad  van “the inadmissibility of the acquisition of territory by war”, maar laat in het midden of dat op Israël slaat. Dat is héél verstandig, want zoals ik zojuist omstandig uitlegde:  Israël had het volste oorlogsrecht “de West-bank” (Samaria-Judea) te bezetten.  Zullen we het nóg maar eens opsommen:  volgens San Remo 1922, Moefti-terreur vanaf 1922 en na twee aanvalsoorlogen van Arabische kant, dus na twee verdedigingsoorlogen van de kant van Israël, eentje in 1948 en eentje in1967, na illegale terreur-bezetting van Samaria-Judea door Jordanië van 1948 tot 1967 en na de weigering van Khartoem (herfst 1967) van de Arabieren om te onderhandelen.

Zoals reeds uitgelegd: voorts hebben die resoluties van de Veiligheidsraad net zoveel morele kracht als de slechtste van haar leden Rusland en China. Nul dus. Juridische kracht hebben de resoluties van de VR alléén als ze onder “hoofdstuk 39” zijn aangenomen, dan zijn ze bindend en kunnen er ook sancties volgen. Resolutie 242 is niet “onder hoofdstuk 39” aangenomen. In feite zijn er aangaande Israël nul (0, zero) resoluties onder hoofdstuk 39 aangenomen. Voorts stipuleert resolutie 242 wel dat er “withdrawal of Israeli armed forces from territories occupied in the recent conflict” moet zijn, maar let op het ontbreken van het bepalend lidwoord bij “territories”. Er staat nietthe territories” en dat staat er niet omdat “every State in the area”, dus ook Israël recht heeft op “secure and recognized boundaries”.

Maar afgezien van de punten en de komma’s: het is dus geen bindende resolutie en voorts aangenomen door een  politiek lichaam met nul moreel gezag. Dus als die  resolutie in tal van andere resoluties bijna met unanimiteit bevestigd” zijn dan wordt de legitimiteit van die resolutie er niet groter op, want nul plus nul is nul en ik zou zeggen dat, als die ”tal van andere resoluties” ook nog door de Algemene Nazi-vergadering zijn aangenomen, de morele kracht zelfs ver onder het nulpunt zakt.

Het zou dus niet zo raar zijn geweest als Israël  “zich daar nooit iets van aangetrokken” zou hebben, maar dat hebben ze juist wél gedaan, door voortdurend vredesvoorstellen te doen, die steeds genereuzer werden en die dan door de “Palestijnse” maffia’s vervolgens gesaboteerd werden. En “Jeruzalem geannexeerd, in strijd met de VN-bepalingen”? Nóg maar een keer dan, Vermeersch, gemakzuchtige, Jodenhaatzaaiende zwetser? Die VN is een misdadigersbende, de Israëli’s hebben alle morele, historische en juridisch recht op Jeruzalem en de hele “Westbank”, ze zijn gedwongen geworden het bestuur “op de Westbank” en dus in Jeruzalem over te nemen,  en ze hebben er alles aan gedaan om ook inzake Jeruzalem compromissen te bereiken. En het enige antwoord wat ze krijgen is terreur.

En wat bedoel je, Vermeersch,  met “opnieuw sloegen vele Palestijnen op de vlucht”? Ja, aanvankelijk zijn er een hoop gevlucht om niet in het oorlogsgeweld terecht te komen. Maar vervolgens zijn de “Palestijnen” na 1967, toen Israël gedwongen het bestuur overnam in Samaria-Judea massaal daar naar toe getrokken! Na de totale terreurstagnatie van 1948-1967onder Jordaanse bewind, nam de economie onder bestuur van de Joden een enorme Aufschwung, met name de “Palestijnen” bouwden zich gek en vooral in Jeruzalem en ze vermenigvuldigden zich als de Arrabits. Dit alles in het kader van wat de Israëli’s noemden het “open bruggen-beleid”. Nu nog blijken de meeste “Palestijnen” desgevraagd het liefst in Israël te willen wonen. Dat zou binnen tien jaar kunnen, althans dezelfde levensstandaard als in Israël zou in humaan en materieel opzicht in “the territories” in die periode makkelijk bereikt kunnen worden . . . . . .  als de Pal-maffia’s hun macht althans zouden verliezen en de terreur zou ophouden.

Vanwege dat “open-bruggen-beleid” van Israël langs de rivier de Jordaan migreerden van1967 tot 1994 grote aantallen Arabieren naar Israël. En in Samaria & Judea (op de “Westbank”) verdriedubbelde de Arabische bevolking van 650.000 tot 2.000.000, kwamen er honderden nieuwe Arabische nederzettingen bij (!) en was de welvaart van deze streek ongekend. Dit dus ondanks dat Jordanië tot 1994 in staat van oorlog met Israël wenste te blijven. Tegen deze achtergrond van bouw- en bevolkingsexplosie van de “Palestijnen” moet het actuele gezeur (2010) van Mahmoud Abbas en zijn PLO gezien worden, namelijk dat de Joden zouden moeten stoppen met bouwen van huizen in Samaria-Judea en vooral in Jeruzalem.

En wat bedoel je met “onder een vreemde bezetting”? Israël heeft nog geen twee procent van het gebied van Samaria-Judea werkelijk bebouwd! Vijf-en-negentig procent van de “Palestijnen” wordt geregeerd door zijn eigen corrupte, incompetente, saboterende en via al zijn media-outlets en in het onderwijs tot in de kleuterscholen Jodenhaat spuitende “Palestinian Authority” (PA). Daar komt dat hele ingewikkelde gedoe rond “Area’s A, B and C” op neer. Alleen wordt er in een flink deel van Samaria-Judea de security gevormd door een gecombineerde Palestijns-Israëlische politiemacht. Dat zulks nodig is, komt alléén door de terreur van de Pal-maffia, zoals alles wat negatief is in the territories door die terreur komt. En het spoor van die Pal-maffia-terreur is terug te volgen tot 1920 en de Moefti en vandaar naar 638 na Christus en het alomvattende terreur-kader heet: islam. “Een vierde immens onrecht” ? Wat brabbel je toch allemaal, Vermeersch?

Interviewer: Israël sprak van een voorlopige bezetting, noodzakelijk voor zijn eigen
veiligheid.

Vermeersch: Dat is de helft van het verhaal. De Israëli’s zijn meteen beginnen te koloniseren en hebben in het hele Palestijnse gebied joodse nederzettingen gebouwd, zelfs in de overbevolkte Gazastrook. De travaillisten spraken over veiligheid maar Likoed, dat sinds de jaren zeventig de meeste regeringen heeft geleid, heeft altijd gesteld dat de Joden een onvervreemdbaar recht hebben op het gehele Eretz-Jisraël. Daarmee bedoelen ze het Palestina van vóór de Tweede Wereldoorlog.

Het basisprincipe van Eretz-Jisraël getuigt van de joodse minachting voor de Palestijnen. De hele Likoedperiode door zag de Israëlische regering als definitieve oplossing een zeer beperkt zelfbestuur voor de Palestijnen. Zoals de Amerikaanse regering dat eertijds verleende aan de indianen in hun reservaten, en de Zuid-Afrikaanse aan de zwarten in hun thuislanden. De Israëlische regering wilde daarmee de opdeling van Palestina in een Joodse en een Palestijnse staat voorgoed onmogelijk maken. Bovendien zou Israël wel
het volledige land beheersen, maar niet alle bewoners ervan konden burger worden van de staat Israël. Dat is een schending van een elementair democratisch recht en een continue vernedering van de Palestijnen.

De Israëli’s zijn niet “meteen beginnen te koloniseren” en voorzeker niet in “het hele Palestijnse gebied”. Want om te beginnen, manipulerende Vermeersch, lagen en liggen de woorden ´het hele Palestijnse gebied´ nou juist bij alle “Palestijnse” maffiabazen van Arafat tot Abbas tot Haniye in de gore bekken bestorven. En dan bedoelen de ploerten “from the river to the sea”. Ga eens kijken in het filmpje The Palestinian Wall of Lies op 3:30, 5:20 en 8:35 hoe de genocidale pervertering ook op Amerikaanse universiteiten breed bezongen wordt:  “from the river to the sea . . . .” Het staat dan ook in de statuten van hun misdaadorganisaties en er staat bij dat ze ook Israël zelf daarbij insluiten en dat Israël vernietigd moet worden.

En juist de Joden hadden én hebben het volste recht zich daar te vestigen. Dus wat lul je nou over  “koloniseren”,  Vermeersch?  De Israëli’s  hebben, in de gehele periode van vlak na 1967 tot nu toe in 2012, zeer selectief nederzettingen gebouwd. Namelijk in sommige gebieden tegen de wapenstilstandslijn aan die Israël sowieso in verband met de veiligheid nooit meer zou opgeven en op sommige plaatsen –  Hebron bijvoorbeeld – die voor Joden een bijzondere betekenis hebben. In Hebron is bijvoorbeeld het Graf van de Patriarchen. En er was nog een bijzondere reden voor de Joden om zich opnieuw in Hebron te vestigen, want na de pogrom van 1929 – (67 afgeslachte Joden: de “anecdote” verteld door Dershowitz hierboven hoort daar bij) – en  de intensivering van de terreur van de Moefti van 1936  tot  1939, ook wel de “Arabische Opstand” genoemd, waren de Joden met achterlating van al hun bezittingen gevlucht uit Hebron. Recent heeft nu een aantal deskundigen inzake internationaal recht in Israël vastgesteld dat er geen sprake kan zijn van “bezette gebieden” in Samaria-Judea, hoogstens van “betwiste gebieden”. Voor de islam is gebied overigens nóóit “betwist”: wat ooit door de islam veroverd is geweest moet bij verlies altijd terugveroverd worden. In Duitsland heette dat rond de jaren 1940 “Blut und Boden” en dat is al 1400 een leidend principe in de islam.

En precies aangaande Hebron is er bijvoorbeeld veel ruzie onder Israëli’s geweest in de tweede helft van de jaren 1990 omdat vele leidende figuren in Israël desondanks Hebron wilden ontruimen. Hoe kan jij dan die gluiperige vooropgezette planmatigheid van de “kolonisatie” suggereren teneinde “de opdeling van Palestina in een joodse en een Palestijnse staat voorgoed onmogelijk [te]maken” en ”wel het volledige land [te] beheersen, maar niet alle bewoners ( . . .) burger [te hoeven laten] worden van de staat Israël”. En nogmaals: de Israëli’’s hadden alle recht dat soort plannen te maken!  Arafat daarentegen was daar tientallen keren veel duidelijker over, bijvoorbeeld in een Stockholms Hotel op 30 januari 1996 voor een gezelschap van Arabieren. Hij wenste, zei Arafat “to eliminate the State of Israel and establish a purely Palestinian state. We will make life unbearable for Jews by psychological warfare and population explosion; Jews won’t want to live among us Arabs.”

Een klein viezigheidje wurmt Vermeersch er nog extra in: ”Joodse nederzettingen gebouwd, zelfs in de overbevolkte Gazastrook”. Ja, inmiddels is de Gazastrook steeds overbevolkter, want het is goed leven van de miljarden die via de VN en de EU en de UNRWA naar binnen stromen. En gezien de voortgaande terreur blijft er nog genoeg geld over voor wapens en gezien de bevolkingsaanwas is er ook genoeg vitaliteit en tijd voor seks.  Nee, bij de “Palestijnen” hoeft moeder de vrouw echt niet te werken, die zit veilig binnen. De bovenlaag van de “Palestijnse” maffia’s leeft in extreme luxe. Maar toen in de vroege jaren 1980 de eerste kolonisten Gaza binnentrokken, zag het er anders uit. Pioneer Sylvia Mandelbaum:

“It’s funny the way the media says Jewish settlers are living in the middle of Palestinian towns. When I arrived the whole thing was nothing but sand. Sand to my doorsteps. No civilization. Then everything turned green.”

Je moet, Vermeersch,  dat ene hoofdstuk in het boek lezen van Aaron Klein. Het boek heet “The Late Great State of Israel” en het hoofdstuk “ Plowshares beaten into Swords in Gaza”: hoe schrijnend dat opbreken van hele levens is geweest voor bijvoorbeeld de Joden van Gush Katif in Gaza. Aaron Klein zag het vóór de ontruiming van Gaza in 2005:

“I was struck by the natural beauty of the place. It looked like Orange County, California, transplanted to the Gaza desert.”

De Joodse kolonisten hadden nog eigenhandig hun huizen gebouwd. Ik denk niet dat de “Palestijnse” maffialeiders daartoe bereid of in staat zijn. Klein beschrijft hoe nog vóór de Israeli’s waren vertrokken,  Hamas al een begin had gemaakt met het ombouwen van Gaza tot een raketbasis en bezig was met het afschieten van raketten op Israël.

Arafat op 10 mei 1994 in een moskee in Johannesburg over de Oslo-Akkoorden:

This agreement I am not considering it more than the agreement which had been signed between our prophet Muhammed and Koraish. And you remember that the Caliph Omar had refused this agreement, considering it solha donia [a despicable truce]

Het is dus een leugen van Vermeersch dat er vanaf het begin, dus vanaf 1967, een plan bij de Israëli’s heeft geleefd om heel het gebied waarop ze een onbetwistbaar moreel, historisch en juridisch recht hadden en hebben ook inderdaad te claimen: ”het basisprincipe van Eretz-Jisraël”, zoals de filosoof het noemt.

En op die leugen baseert zedenmeester Vermeersch  een smerig stukje laster: dat basisprincipe op zijn beurt, zegt hij, ”getuigt van de joodse minachting voor de Palestijnen”. Hij heeft het over ”een continue vernedering van de Palestijnen”. Maar de minachting vóór en  het misbruik van “de Palestijnen” komt van de kant van de eigen Arabische elites, van de kant van hun eigen leiders en van de Arabische staten waarin de “vluchtelingenkampen” zich bevinden, eigenlijk geen kampen, maar gewone slums zoals je ze overal in het Midden Oosten vindt. De ”Joodse minachting voor de Palestijnen” is een leugen, maar de Arabische minachting voor de “Palestijnen” is reëel en zeer groot. Toen ze van 1948 tot 1967 onder de Egyptenaren en Jordanië vielen, zijn ze schandalig en wreed behandeld. Tot op de dag van vandaag zijn “de Palestijnen” in Libanon, Syrië, Jordanië totaal dan wel voor een flink deel beroofd van burgerrechten. Ze zijn gehersenspoeld met Jodenhaat en worden door hun eigen maffia’s en de dictaturen waarbinnen  ze verblijven gebruikt om de haat tegen Israël gaande te houden. Maar dat ziet ethicus Vermeersch dan weer niet.

Nu zijn er natuurlijk overal extremisten. Er zullen best Joden zijn die globaal “Palestijnen” en Arabieren minachten. Dat moet je natuurlijk niet doen, want overal, zelfs binnen en ondanks een walgelijke ideologie als de islam,  bestaan individuen van morele klasse – During the massacre, 67 Jews were killed and Jewish homes and synagogues were ransacked; nineteen local Arab families saved 435 Jews by hiding them in their houses at great risk to themselves” –  maar de islamitisch cultuur op zich behoort natuurlijk ieder fatsoenlijk mens te haten en minachten. Alleen al omdat moslims er de eerste en grootste slachtoffer van zijn. Inderdaad hebben de Joden de Palestijnse Arabieren altijd als individu tegemoet getreden. De hele geschiedenis vanaf 1880 tot heden hebben de Joden geprobeerd zo goed mogelijk en op voet van gelijkheid met de Palestijnse Arabieren samen te leven.

Bijvoorbeeld. Op 16 mei 1948, dus twee dagen ná de onafhankelijkheidsverklaring, zond de officiële Israëlische radio de volgende verklaring uit in het Hebreeuws en Arabisch, terwijl de “elites” van vijf Arabische naties een genocidaal bedoelde aanval hadden losgelaten op de twee dagen oude staat:

“Hoewel wij tot een woeste oorlog zijn gedwongen, behoren wij niet te vergeten, dat binnen onze grenzen leden van het Arabische volk de rechten behoren te genieten van burgers en dat de meesten deze oorlog haten. Wij moeten hun rechten op een gelijk niveau handhaven met die van alle burgers. Wij zien uit naar vrede en strekken onze hand uit om hun medewerking te verkrijgen bij het opbouwen van ons vaderland. Burgers, laat ons de integriteit van ons jonge vaderland handhaven.” (Efraim Karsh, “Palestine Betrayed”, p. 236)

Maar het 19e-eeuwse onterechte optimisme rond de Jodenvriendelijkheid van de islam onder Joodse intellectuelen – tsja, er moest toch érgens een betere wereld zijn dan het pogromse Europa? – is niettemin vanaf 1922 met het optreden van de Moefti veranderd. En niet alleen puur door de terreur, ook de intellectuele kloof bleek te groot. Martin Gilbert schrijft over Judah Magnes (1877 – 1948) die de eerste bestuursvoorzitter van de in 1925 in Jeruzalem geopende Hebrew University was. De universiteit was bedoeld voor Joden en Arabieren. Gilbert zegt in zijn “The Story of Israel” op pagina 16:

“Judah Magnes was among those who worked hardest, both to build up the highest standards of the Hebrew University, and also try to bridge the gap between Jews and Arabs. For 15 years he sought means of communication and cooperation with the Arabs, but in the end he had a deep sense that the gap was unbridgeable.” [mijn vet]

Die ontdekking van onoverbrugbaarheid door Magnes eind jaren 1930 hebben meer mensen in het Westen in de jaren 1990 opnieuw moeten doen. Het boek van Samuel Huntington die in 1996 in zijn “Clash of Civilizations” vaststelde dat de islam altijd “bloody borders” had gehad met zijn buren, was een landmark in een groeiend bewustzijn omtrent de kwaadaardigheid van de islam. Daarna kwam er een stroom aan literatuur op gang, die de ware aard van de nazislam bloot legde. En wie op dit moment de “cultuur” van het Midden Oosten, de islam in het algemeen en in het bijzonder die onder de “Palestijnen” in Gaza en “de Westbank” beziet, ontkomt toch niet aan de indruk dat althans de meeste leiders een soort dolle honden zijn. Wie het wil zien en horen gaat maar eens grasduinen bij het MEMRI of op Palwatch. Maar wie het nu nog niet gezien of gehoord heeft, heeft een grote wil om ziende blind en horende doof te zijn. Dus minachting en angst voor de heersende cultuur in de Arabische wereld is na 1400 jaar jihad en de ervaring van de laatste 90 jaar in Palestina niet echt héél erg irrationeel, om het eens uitermate mild te zeggen.

De vergelijking met “de indianen in hun reservaten, en de Zuid-Afrikaanse aan de zwarten in hun thuislanden” is natuurlijk buitensporig idioot en lasterlijk. Het wonder was nu juist dat in 1993 vele Israëli’s toch nog echt geloofden in de Oslo-Akkoorden en dat inderdaad ”zeer beperkt zelfbestuur voor de Palestijnen” voorzag, maar wat zeer snel uitgebouwd had kunnen worden naar echt zelfbestuur en een echte “Palestijnse” staat in Samaria-Judea als Arafat had meegewerkt. Maar Arafat heeft vanaf dag één elke voorwaarde van de Oslo-Akkoorden willens en wetens geschonden, gesaboteerd en in zijn speeches voor de Arabische wereld duidelijk gemaakt dat de Oslo-Acoorden vodjes papier waren.  Hierboven heb ik  al  een uitspraak van Arafat geciteerd, drie jaar na de Oslo-Akkoordenen gedaan, in een  Stockholms Hotel op 30 januari 1996 voor een gezelschap van Arabieren. Hij wenste, zei Arafat “to eliminate the State of Israel and establish a purely Palestinian state. We will make life unbearable for Jews by psychological warfare and population explosion; Jews won’t want to live among us Arabs”. En wie het hele proces van sabotage door Arafat van de Oslo-Akkoordenen onmiddellijk vanaf  1993 wil leren kennen moet kijken naar de docu Relentless.

In de toon van die docu kan men beluisteren dat vele Israëli’s in 1993 nog illusies hadden over de Arabisch-islamitische mentaliteit. Men heeft er eigenlijk vrij lang over gedaan om er achter te komen dat Arafat werkelijk en waarachtig deed wat-ie deed, bijvoorbeeld de Joden-haatcampagnes in de scholen en in de media die vielen onder de PA niet beëindigen maar juist opvoeren.  Dus wat moet je met die laster van Vermeersch die blijkbaar zonder meer aanneemt dat er altijd een snood plan heeft gezeten achter dat beperkte zelfbestuur.

Interviewer: De socialistische premier Ehud Barak ging in Camp David akkoord met een Palestijnse staat, maar Yasser Arafat heeft het geweigerd.

Vermeersch: Ik zie niet in welk voordeel de Palestijnen hadden bij Camp David II. Ze kregen een verminkte Westelijke Jordaanoever, Jeruzalem mochten ze vergeten, en het vluchtelingenprobleem bleef onopgelost. Je kan momenteel, door de macht van de gebeurtenissen, na vijftig jaar Israël niet meer afschaffen, maar een akkoord moet een poging zijn om het onrecht zo klein mogelijk te houden. Vanuit die optiek is een oplossing mogelijk waarmee ook de Palestijnen kunnen leven. De grenzen van vóór 1967 worden aanvaard als de scheiding tussen Israël en de Palestijnse staat. Dat zijn al twee toegevingen aan Israël: het wordt erkend en het krijgt meer dan door de VN was bepaald. Daarna moet de discussie gaan over de Palestijnse vluchtelingen in Libanon, Syrië, Jordanië en een paar andere Arabische landen. Aan sommigen moet de kans worden gegeven terug te keren naar Israël, waar ze vandaan komen. De anderen moeten een schadevergoeding krijgen. Voor een dergelijke regeling zijn grote sommen nodig. Honderd miljard euro lijkt mij een minimum, maar het kan ook een veelvoud ervan zijn. Hoeveel precies, en wie welk deel betaalt, moet binnen de VN worden uitgemaakt. Verder moet Israël alle nederzettingen in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever aan de Palestijnen overdragen en de joden die er zich op een onrechtmatige manier gevestigd hebben, moeten terugkeren naar het Israëlisch gebied waar zij vandaan zijn gekomen.

Ik weet niet of je kan zeggen: bovenstaande alinea slaat alles, want het hele interview met Vermeersch is in feite is één lange gotspe. Wat is een gotspe? Dat is een definitie van de werkelijkheid die dermate pervers is dat een diepmenselijke mens zoals ik verbijsterd staat. Bijvoorbeeld dat jongetje van 12, dat zijn beide ouders heeft vermoord en dat aan de rechter vraagt: “U gaat toch geen wees veroordelen, hè?”.

Je kunt  een Hollandse koe natuurlijk een Zionistische slang noemen en Karl Lueger heeft ooit gezegd “Ich bestimme wer ein Jude ist. En heeft Hegel niet ooit op een opmerking van leerlingen “Aber das ist doch nicht die Wirklichkeit, Meister!” apocrievelijk geantwoord “Um so schlimmer für die Wirklichkeit!“. Een gotspe is ook wanneer Vermeersch, reagerend op mijn aankondiging van dit stuk, commentarieert: “Op de uitspraken van Pennings kan ik niet antwoorden, aangezien hij inhoudelijk niets zegt.” Inhoudelijk niets zeggen? Dat is wat Vermeersch zelf in zijn hele interview van 2000 woorden constant doet. In deze alinea ook weer: “verminkte Westelijke Jordaanoever, Jeruzalem mochten  ze vergeten, en het vluchtelingenprobleem bleef onopgelost”. Hij doet niks anders dan kwaadaardige en lasterlijke definities plakken. Moet je eens kijken hoeveel tekst ik nodig zal hebben om alleen al deze laatste 12 gemakzuchtige leugenlasterwoorden te weerleggen.

De grove brutaliteit van Vermeersch’ opinies is in deze alinea werkelijk adembenemend, vooral als hij voor de tweede keer uitweidt over het “vluchtelingenprobleem”. Ik heb hierboven al het meest essentiële gezegd, namelijk dat er twee vluchtelingenstromen waren van vergelijkbare grootte, een van Arabieren en een van Joden in omgekeerde richting en dat beide stromen door de Arabieren veroorzaakt zijn. Dat de Joodse vluchtelingen naadloos zijn opgenomen in de staat Israël en dat Arabische vluchtelingen kunstmatig in hun toestand zijn gehouden alleen om als wapen tegen Israël te gebruiken.

Je hebt het, Vermeersch, eerder in je tekst al gehad  over ”Joodse minachting voor de Palestijnen” en “continue vernedering van de Palestijnen”. Ik heb je al gezegd dat zulks een leugen is, maar dat omgekeerd juist de Arabische minachting voor de eigen “Palestijnen” reëel en zeer groot is.  Dat ze altijd rechteloos zijn gehouden en wreed zijn behandeld door hun eigen “elites”.  Ik heb al gezegd dat “de Palestijnse vluchtelingen in Libanon, Syrië, Jordanië en een paar andere Arabische landen” totaal dan wel grotendeels beroofd blijven van burgerrechten. En dan kom je met een gotspe die zelfs in het kader van jouw surrealistisch  perverterings-absurdisme eruit springt. Nadat de Arabieren via terreur het probleem gecreëerd hebben en 65 jaar kunstmatig in stand hebben gehouden, moet Israël,  aldus Vermeersch,  een flink aandeel  hebben in een schadevergoeding van  “honderd miljard euro”. Dat “lijkt mij een minimum”, zegt de academische filosoof, ”maar het kan ook een veelvoud ervan zijn”. Daarmee niet genoeg: ”verder moet Israël alle nederzettingen in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever aan de Palestijnen overdragen”. Ja, die twee procent van het gebied van “de Westbank” die Israël in cultuur heeft gebracht, en waaraan duizenden “Palestijnen” buiten dat directe gebied een broodwinning hebben, moeten hoognodig ontmanteld worden. Dat is wel wereldprobleem nummer één.

Wat moet je hier nog van zeggen? Aannemend  dat de lezer inmiddels duidelijk is geworden dat Israël in Samaria-Judea met veel en veel minder genoegen neemt dan het recht op heeft, kan er misschien dit aan toegevoegd worden: Vermeersch hoeft eigenlijk niks anders te doen dan bepaalde codewoorden uitspreken “onrecht” of bezetting” of “kolonisatie” of “verdreven” of zelfs “Palestijn” dat door een gehersenspoelde westerse bevolking als synoniem met “slachtoffer van Israël” wordt gezien. Hij bewijst niks, vertelt geen historisch verhaal, komt niet met feiten, maar met louter emotioneel anti-Joods geladen woorden die al veertig jaar in toenemende mate in de politiek, in de media en op scholen en universiteiten klinken.  De linkse propaganda-machine is uiterst effectief geweest. En Vermeersch kan er dus gemakkelijk de meest uitzinnig-onrechtvaardige eisen ten aanzien van Israël aan koppelen.

Hierboven heb ik ergens de zin neergeschreven: “Ik proef ook een immateriële essentie:  de roofzuchtige Jood heeft geen recht heeft op een eigen grondgebied.” Dat wordt door Vermeersch hier expliciet gemaakt: Je kan momenteel, door de macht van de gebeurtenissen, na vijftig jaar Israël niet meer afschaffen, maar een akkoord moet een poging zijn om het onrecht zo klein mogelijk te houden.” De Joodse staat moet eigenlijk gewoon weg, zegt Vermeersch, want  Israël  = het onrecht. Maar hij lijkt bereid de Joden in Palestina te laten bestaan, mits overspoeld door “Palestijnen”: het onrecht zo klein mogelijk ( . . .) houden. En wat daarvan het gevolg zou zijn, lijkt duidelijk: Israël alsnog weg.

Blijven twee brokjes Vermeersche vuiligheid over. Om nou eens te beginnen met die ”verminkte Westelijke Jordaanoever”: hierboven heb ik uitgebreid uitgelegd dat Israël een historisch, moreel en juridisch recht heeft op het gebied dat  al duizenden jaren Samaria-Judea heet en dat we pas  de laatste 45 jaar  “Westelijke Jordaanoever” zijn gaan noemen  door  de gecombineerde links-islamitische propaganda. Die “bank”, die oever dus, is overigens 40 kilometer breed. Wel eens eerder een rivier-oever van 40 kilometer breed gezien? En dan dat “verminkt”, echt een woord om woede op te wekken jegens de Joden en medelijden met de “Palestijnen”. Je ziet de satanische Jood als het ware grijnzen terwijl hij het verminkte cadeautje aan de grootogig-onschuldige “Palestijn” aanbiedt. En wat is de werkelijkheid?  Ik heb het al een paar keer gezegd: twee procent echt bebouwd en in zo’n beetje de rest van “de Westbank” door Pal-maffia-terreur afgedwongen security.

Je moet blijkbaar zo gestoord zijn als een Vermeersch – dat zou in Vlaanderen een staande uitdrukking moeten worden: kierewiet als Vermeersch –  om de Joden, die al duizenden jaren in Palestina wonen, die in een agressie-oorlog in 638 na Christus onder de voet gelopen zijn door de Arabieren, die vervolgens door die Arabieren 1300 jaar koloniaal onderdrukt zijn,  die vanaf 1880 opnieuw welvaart en humaniteit naar Palestina brachten, die te San Remo in 1920 ook formeel-volkenrechtelijk het recht kregen zich opnieuw te vestigen tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee, die vanaf 1920 de terreur van de “Palestijnse” maffia’s moesten ondergaan, die drie keer met genocidale bedoelingen werden aangevallen waarvan twee keer vanuit vanuit Samaria-Judea, die voortdurend bloedige aanslagen te verwerken kregen van terroristen die vanaf de Westbank kwamen totdat de een veiligheids-hek plaatsten  . . . . . . . hoe totaal gestoord moet je zijn, vraag ik, om die Joden te verwijten dat ze twee procent van dat gebied uit veiligheidsoverwegingen hebben bebouwd en de security in het gebied wensen te controleren?

Vermeersch heeft de propaganda die normaal bestaat uit “Israël biedt de Palestijnen geen levensvatbare staat” dus lekker vet aangedikt tot ”verminkte Westelijke Jordaanoever”. Wie geïnteresseerd is in de details van het genereuze aanbod van Barak aan Arafat in het kader van Camp David II moet de fantastische Mitchell Bard en zijn onbetaalbare “Myths & Facts” terzake lezen.  Bard heeft over precies die wijd verbreide anti-Joodse mythe die Vermeersch hier gebruikt om Israël te belasteren geschreven en wel onder de titel “Yasser Arafat rejected Barak’s proposals in 2000 because they did not offer the Palestinians a viable state.”

Elk zinnig mens weet zo langzamerhand en had ook in 2002 kunnen weten – uit dat jaar stamt het interview met Vermeersch dat we hier fileren – dat de Palestijnse maffia’s geen vrede kunnen en willen sluiten, omdat maffia’s nu eenmaal leven bij geweld en corruptie. Vooral islamitische maffia’s, want die moeten aldus leven volgens het voorschrift van Allah zelf en dat is nu eenmaal een roofmoordenaarsgod wiens voor altijd onveranderlijke woord in de “eeuwige en ongeschapen Koran” staat.   Abbas heeft dus inderdaad vervolgens in 2008 op een nóg genereuzer aanbod van Olmert dan Barak had gedaan opnieuw nee gezegd. Zelfs de linkse cultuurverraderskrant Haaretz – (cultuurverraders zijn landverraders, maar dan in het groot en ze verraden een superieur-humane cultuur, namelijk de Joods-Christelijk-Verlichte aan een inferieur-wrede cultuur, namelijk de islamitische) – kopte: “Abbas: Olmert offered PA land equaling 100% of West Bank”. Maar ook daar zei Abbas dus nee tegen. En waarom dan toch wel? Zou-ie geen vrede willen? Zou dat mogelijk zijn?

Ten tweede het manipulatieve Jodenhaatopwekkende en Palestijnenzieligmakende zinsnedetje: ”Jeruzalem mochten ze vergeten”. En dat is dan leugenachtige lasterverzwijging nummer zevenmiljoen-zevenhonderdduizend-zevenhonderd-zeven-en-zeventig van Vermeersch. Zoals Mitchell Bard in bovengelinkt artikel schreef:

“Barak [in januari 2001] also made previously unthinkable concessions on Jerusalem, agreeing that Arab neighborhoods of East Jerusalem would become the capital of the new state. The Palestinians would maintain control over their holy places and have “religious sovereignty”over the Temple Mount.”

En Jeruzalem zouden de Arabieren inderdaad eindelijk eens moeten vergeten, want die islamitische cultus rond Jeruzalem is een recente “invented tradition”. De hele zogenaamde heiligheid van Jeruzalem is altijd politiek gemotiveerd geweest in de islam. De mythische Mohammed (572 – 632) probeerde aanvankelijk de Joden voor zijn geloof te winnen en beval dat de bidrichting (“kibla”) naar Jeruzalem moet zijn. Toen de Joden hem afwezen, werd het toch maar richting Mekka. Jeruzalem wordt overigens niet één keer in de Koran genoemd. Vijftig jaar na de dood in 632 A.D.van de mythische Mohammed, in 682 A. D. dus, werd door een moslimse rebel, in opstand tegen de islamitische kalief Abd al-Malik in Damascus, de hadj (pelgrimstocht) naar Mekka voor de onderdanen onmogelijk gemaakt. De geblokkeerde kalief Abd al-Malik maakte toen van de nood een deugd: omdat hij toevallig Jeruzalem in bezit had, beval hij dat de hadj en dus ook de bidrichting opnieuw naar Jeruzalem moest wezen. Daarbij haakte geblokkeerde kalief Abd al-Malik aan bij een mededeling in de koran dat Mohammed zijn vliegend-paard-met-het-vrouwenhoofd (Baraq) bij de “verste moskee” zou hebben aangebonden. (Soera 17:1) en die “verste moskee” zou dan de al-Aqsa-moskee bij Jeruzalem geweest moeten zijn. Echter! Dit was een verzinsel van die geblokkeerde kalief Abd al-Malik in Damascus. Als de ”verste moskee” gold en geldt , in de communis opinio van zowel islamitische als westerse deskundigen, de moskee bij Mekka. Kortom: dat was weer net zo’n staaltje van politiek opportunisme in 682 van deze geblokkeerde kalief Abd al-Malik als in 632 van de mythische Mohammed, toen hij de bidrichting van Jeruzalem in Mekka veranderde. De laatste daad van politiek opportunisme rond Jeruzalem dateert van 1967. Tot dat jaar was Jeruzalem nog illegaal bezet door Jordanië en werd aan Jeruzalem geen bijzondere status gegeven. Maar nadat “de Westbank” (Samaria en Judea) en Jeruzalem in Israëlische handen kwamen, begonnen de islamitische ideologen die opvatting over Jeruzalem van 1250 jaar geleden, uit het jaar 682 dus, weer te recyclen. Dus driemaal politiek opportunisme rond Jeruzalem: door de mythische Mohammed (572 – 632) zelf, in 682 door de geblokkeerde kalief en vervolgens na 1967.

Ook de Arabische traditie van geweld  in Palestina is in Jeruzalem hervat de Nebi Musa-progrom van 1920, de eerste van een reeks pogroms die Moefti Amin al-Hoesseini organiseerde en ook de bovenvermelde pogrom van Hebron van 1929 opleverde: “Five Jews and four Arabs were killed, while wounded were 216 Jews, 18 critically; 23 Arabs, one critically. (  . . .) About 300 Jews from the Old City were evacuated.”

Onder de illegale bezetting van 1948 tot 1967 door Jordanië van Samaria-Judea (de “Westbank”) weigerde koning Hoessein om de Joden toegang te geven tot hun heilige steden en plaatsen. In Oost-Jeruzalem, inclusief dus de Oude Stad, de Westelijke Muur en de Tempelberg werden vernielingen aangericht. Jordanië “ontheiligde ook zeer oude Joodse graven op de Berg van Olijven, legde een weg aan dwars door de begraafplaats, gebruikte veel van de grafstenen als latrines voor het Arabisch Legioen, vernielde opzettelijk tientallen zeer oude synagoges overal in de Oude Stad en gebruikte de Tombe van Simon als een stal. De Joodse inwoners van de Oude Stad en buitenwijken van Oost-Jeruzalem waren intussen uit hun huizen verdreven en gedwongen om voor hun veiligheid naar West-Jeruzalem te vluchten. Gedurende de negentien jaren van de Jordaans-Arabische illegale bezetting protesteerden de Verenigde Naties niet één keer tegen de woeste en systematische vernietiging van de oude Joodse wijk.

Jacques Gauthier heeft meer dan 20 jaar besteed aan een onderzoek naar de vraag “Van wie is Jeruzalem”, maar dan in de puur juridische en volkenrechtelijke zin. Hij kwam tot de conclusie: Jeruzalem is van de Joden, Jeruzalem is van Israël. En ik zou daar aan willen toevoegen: en dus van de Hele Mensheid met een Geweten.  Nee, niet van ethicus Vermeersch, natuurlijk! Gauthier vervatte zijn betoog en conclusies in een promotie-these van zo’n 1000 pagina’s, die hij succesvol verdedigde aan het “Graduate Institute of International Studies of the University of Geneva”. Hier is een televisie-interview met hem onder de titel “Who owns Jerusalem?”. De Joden hebben inderdaad een band met Jeruzalem als geen ander volk met “hun” stad. Na het jaar 70 na Christus volgde een diaspora over Europa en het Midden-Oosten van zo’n 1800 jaar, waarin de Joden overal voornamelijk werden gediscrimineerd, regelmatig lijdend onder pogroms, waaronder natuurlijk de gruwelijkste van alle pogroms, de Holocaust. Al die achttien eeuwen is het verlangen naar de terugkeer naar het Joodse Heilig Land steeds sterker met de Joodse godsdienstige rituelen versmolten geraakt: “Volgend jaar in Jeruzalem!”, luidt de meest bekende heilwens van de Joden bij feestelijke gelegenheden.

Op dit moment gaat het precies hetzelfde als het altijd is gegaan in Jeruzalem: de Joden doen hun best en zijn fatsoenlijk, de corrupte Arabische elites saboteren, liegen en zijn gewelddadig zo gauw ze de kans krijgen. Zoals ik eerder schreef: Ga eens kijk-luisteren naar de goedwillende Joodse burgemeester van Jeruzalem die uitlegt hoe moeitevol en integer de Israëlische autoriteiten de gigantische problemen rond “Palestijnse” illegale bouwactiviteiten te lijf gaan.

Interviewer: Als de grenzen van vóór 1967 weer gelden, moet Israël de Golan teruggeven aan Syrië. Dat kan het zich uit veiligheidsoverwegingen niet veroorloven.

Vermeersch: Het zal moeten, want anders komt er ook met Syrië nooit een duurzame vrede. Ook de waterverdragen moeten nog geregeld worden. Dat alles lijkt vandaag niet realiseerbaar, maar moet niettemin het uitgangspunt zijn van onderhandelingen. Sommigen beweren dat we een neutrale houding moeten aannemen, maar je kan niet neutraal zijn tussen een agressor en een geagresseerde.

Ach ja: Syrië: schoolvoorbeeld van de twee mogelijkheden die een Arabisch land heeft na 14 eeuwen islam: militair-islamitische dictatuur of theokratisch-islamitische terreur. Dus dat er tussen  Israël en Syrië of n’importe welk Arabisch land dan ook ”nooit een duurzame vrede” kan komen ligt echt niet aan de Golan-hoogte of aan regelingen rond het water, maar wat Dennis Praeger het fundamentele kernprobleem van het Midden-Oosten noemt: de Arabieren willen de Joden vermoorden.

Zal ik Vermeersch maar eens iets uitleggen over de Golanhoogte? Want hij schijnt er niks van te weten, of te willen weten. Tussen 1948 en 1967, 19 jaar lang,  controleerde Syrië de Golan-hoogte. Van daaruit werden gedurende al die jaren de lager gelegen aangrenzende Israëlische gebieden Joden beschoten door Syrische scherpschutters.  Dat lager gelegen land is de Hula-vallei, het vruchtbaarste en voornaamste Israëlische landbouwgebied. Arafats PLO en de Syriërs zelf gebruikten de Golan als uitvalsbasis om mijnen te leggen in het noorden van Israël.  Inderdaad: ”Je kan niet neutraal zijn tussen een agressor en een geagresseerde”.

De Golan-hoogte werd  op 9 juni 1967 door Israël veroverd op Syrië in een oorlog die, net als de oorlog van 1948,  aan Israël  was opgedrongen door de Arabische landen en genocidaal was bedoeld. Israël veroverde de Golan ten koste van 115 doden. Dat is erg veel doden voor een klein landje als Israël. In 1973, op Yom Kippoer, belangrijkste religieuze feestdag van de Joden, pleegden de Arabische landen een verrassingsaanval, opnieuw zoals altijd, met genocidale bedoelingen. Opnieuw moesten de Israëli’s , net als in 1948 en 1967, op verschillende fronten tegelijk vechten tegen een enorme overmacht. Op de Golan-hoogte stonden dit keer 180 Israëlische tanks tegenover 1400 Syrische tanks.  De Israëli’s wonnen.  Inderdaad: ”Je kan niet neutraal zijn tussen een agressor en een geagresseerde”

Sinds 1974 is de Golan rustig. Syrië is tot op de dag van dit schrijven, december 2008, doorgegaan met terreur tegen Israël, direct en indirect, met name in Libanon via de verschillende “Palestijnse” terreur-organisaties. Enige honderdduizenden Syrische soldaten, zo’n 17% van het Syrische leger, zijn permanent gelegerd in de buurt van de Golan.  Vanaf de rand van de Golan is het nog geen honderd kilometer voor tanks in gemakkelijk terrein naar Haifa en Acre, het industriële hartland van Israël.  Inderdaad: ”Je kan niet neutraal zijn tussen een agressor en een geagresseerde”.

Als de Syriërs de kans krijgen zich opnieuw in te graven op de Golan-hoogte, zal daarvan een gruwelijke dreiging blijven uitgaan voor Israël. Met islamitische landen is geen vrede te sluiten, omdat de Mohammedaanse ideologie voorschrijft dat de ongelovigen bedrogen moeten worden (taqiyya). als dat nodig is om ze te slachten of onderwerpen (jihad). Dat geldt zeker voor Joden, ergere Untermenschen immers nog dan “gewone” ongelovigen in de ogen van de islam. Daarnaast is er op de Golan-hoogte nu een early-warning-radar-system geïnstalleerd, dat na teruggave van de Golan-hoogte na verhuizing richting het dal veel minder early in zijn warning zal zijn.  Dat is niet handig met het oog op de verraderlijke, genocidaal bedoelde verrassingsaanvallen en terreur in het verleden en in verband met die “taqiyya”, het tot verraad aan ongelovigen verplichtende leerstuk van de islam. Inderdaad: ”Je kan niet neutraal zijn tussen een agressor en een geagresseerde”.

En dan is er dat punt dat steeds belangrijker wordt, maar dat voor Israël nooit een primaire reden is geweest de Golan te bezetten: het hooggelegen meer van Galilea op de Golan is een belangrijke bron van water. “Ook de waterverdragen moeten nog geregeld worden”. Zeker. En als de islamitisch-Arabierische cultuur ook maar iets van normaliteit en humaniteit zou hebben, zou dat waterprobleem een secundair probleem zijn geweest dat allang zou zijn opgelost via Israëlische ingenieurs. Dat is het probleem dan ook niet, het probleem is de fundamentele onbetrouwbaarheid en agressie van de islamitische Arabier. De gebeurtenissen in Syrië nog een beetje gevolgd de laatste tijd, Vermeersch?

Vermeersch: Wat weinigen durven zeggen, is dat Israël op termijn zichzelf moet opheffen als ‘Joodse staat’. Dat het dat is, blijkt uit de ‘Wet op de Terugkeer’. Een Jood uit bijvoorbeeld Rusland, van wie de voorouders sinds eeuwen in Rusland wonen, heeft zonder meer het recht zich in Israël te vestigen. Maar een naar Beiroet gevluchte Palestijn van wie de voorouders eeuwen in Palestina hebben gewoond, mag niet terugkeren. De joodse staat discrimineert dus mensen enkel en alleen op basis van hun biologische afstamming. Het spijt me, maar dat is een vorm van racisme. Men zal opwerpen dat je ook via de godsdienst Jood kunt worden, maar dat voegt aan het racistisch een theocratisch element toe en dat is zeker geen verbetering. Vanuit dezelfde overweging ben ik ook radicaal gekant tegen ‘islamitische staten’.

Zolang Israël de Wet op de Terugkeer handhaaft, is het een immorele staat. En het zionisme is een immorele beweging, omdat het in zijn streven een Joodse staat in Palestina te vestigen geen rekening hield met het feit dat daar rond het miljoen Arabische mensen woonden. Ik verwacht dat sommigen mij nu van anti-semitisme zullen beschuldigen, maar dat ze mij maar overtuigen dat de Joodse staat en het zionisme wél moreel zijn. Ik weet dat Theodor Herzl en zijn volgelingen pas echt zionist zijn geworden door het anti-semitisme in Europa. Dat maakt hun streven verklaarbaar, maar een echte
rechtvaardiging is er niet. De Palestijnen dragen geen schuld voor wat de
nazi’s hebben aangericht.

Uit het voorgaande kan duidelijk zijn geworden dat het zionisme een intens morele beweging was die humaniteit en welvaart naar Palestina bracht en die daardoor juist eminent rekening hield met ”het miljoen Arabische mensen” dat daar woonde. Het zijn de eigen leiders die hun volk verraden hebben door kunstmatig vanaf 1920 een haatcampagne op gang te brengen en een terreurcampagne tegen zowel de Joden als degenen die wilden samenwerken met de Joden. Maar het is Israël dat zich moet opheffen als Joodse staat, volgens Vermeersch, want het is een immorele, racistische staat. Om dat te bewijzen verzwijgt Vermeersch zo’n beetje de hele reële geschiedenis van Israël en het Jodendom en liegt hij alles aan elkaar, zoals ik aan het aantonen ben. Want als er een eminent morele staat is in deze wereld, dan wel Israël. Zo gezien is het misschien niet zo héél erg raar dat “sommigen mij nu van anti-semitisme zullen beschuldigen”?

Al die Arabische racistische Übermensch-staten door wie de Joden al in 1948 uitgedreven zijn en nu met de christenen bezig zijn, hoeven zich van Vermeersch overigens niet op te heffen. Ook de “Palestijnen” in Samaria-Judea, die herhaaldelijk bij monde van Abbas bijvoorbeeld, betoogd hebben dat na een PA-machtsovername de gehele landstreek Judenrein zal moeten worden, zijn daartoe zeer gerechtigd: ”verder moet Israël alle nederzettingen ( . . .) op de Westelijke Jordaanoever aan de Palestijnen overdragen”.

En waarom zou uit de “Wet op de terugkeer” racisme blijken, Vermeersch? Worden de Russische Joden bij aankomst in Israël dan gescreend  op ”hun biologische afstamming”? Wordt er DNA afgenomen, worden er weefselmonsters genomen, gekeken of ze zuivere Joods genen hebben? Nee toch? Wat is er dan racistisch aan een Joodse staat? Het Jodendom is toch een cultuur, net als de islam een “cultuur” is. Wat bedoel je dan, Vermeersch,  met ”een theocratisch element” dat het racisme nóg erger zou maken? Dat “theocratische” is toch hetzelfde als “cultuur”? En wat is er aan “islamitische staten” hetzelfde als aan Joodse staten? Is de islam ook een ras waaraan een “theocratisch element” wordt toegevoegd? Overigens:  als alleen de typische “gevluchte Palestijn van wie de voorouders eeuwen in Palestina hebben gewoond” en niet zijn kinderen en kindskinderen tot in alle oneindige geslachten, dan zouden de werkelijke “Palestijnse vluchtelingen”wel eens slechts een enkele tienduizenden kunnen zijn.

Vermeersch weet de Joden ook te vertellen hoe zij de Holocaust, de pogroms van de 19e eeuw in Europa en eigenlijk de hele geschiedenis van vervolging door christenen hebben te interpreteren. Ja, want als de “christenen” de Joden niet bepogromden, dan waren ze wel bezig hen de morele les te lezen. Dus onderwijst kardinaal Vermeersch de Joden – we zetten hem in gedachten dat rode keppeltje op dat keurslagershoofd – aangaande Herzl en dat Zionisme en zo, dat het allemaal best wel verklaarbaar is, maar geen “echte rechtvaardiging” om “de Palestijnen” te verdrijven.

Een moeilijk punt is natuurlijk wél dat de Joden geen “Palestijnen” hébben verdreven, niks gestolen hebben, heel veel gebracht hebben, alle morele recht hebben te zijn waar ze zijn en . . . . . . ja, de “Palestijnen” dragen wél “schuld voor wat de nazi’s hebben aangericht”, althans hun leidende maffia’s dragen schuld.

Dat je nou dat puntje toevallig te berde brengt, Vermeersch! Van die “Palestijnse” schuld  aan wat de nazi’s aangericht hebben! Want ik weet daar iets van!  Hierboven is al vermeld dat de Moefti van Jeruzalem, Amin-al-Hoesseini, in 1942 naar nazi-Duitsland vluchtte en daar nauw samenwerkte met de nazi-top. Een speciale korte-golf-zender, “Radio Zeesen”, die al vanaf 1939 vanuit nazistisch Berlijn actief was, zond tot 1945 zeven dagen per week en 24 uur lang over het hele Midden Oosten nazi-propaganda uit die was toegesneden op de eigen Jodenhaat-traditie van de islam. Na zijn ontmoeting met Hitler in november 1941 kreeg de Moefti steeds meer invloed op de uitzendingen en werd zijn stem in het hele Midden-Oosten steeds meer gehoord.

De propaganda greep op vele punten aan. Zo werden Duitsland en de Arabische naties tot slachtoffers van hetzelfde “Dictaat van Versailles” bestempeld. De Duitse eenwording werd tot voorbeeld van toekomstige Arabische eenwording genomen. Frankrijk en Amerika, maar vooral Engeland, als grootste koloniale macht in het Midden-Oosten, werden neergezet als machtig, wreed, onderdrukkend, kapitalistisch en imperialistisch, maar tegelijk toch ook als decadent en moreel minderwaardig.

Die tweeslachtigheid zat ook in de Jodenhaat van de uitzendingen van “Radio Zeesen” vanuit dat Belijn van 1942 tot 1945: de Joden waren inferieur maar ook almachtig, want achter de schermen trokken zij niet alleen aan de touwtjes in de hele Westerse wereld, ook achter het “Bolsjewistische gevaar” schuilden de Joden. De regeringen van niet alleen Amerika, Engeland, Frankrijk, maar ook van de Sovjet-Unie waren Joden-knechten. De kern van al het kwaad in de wereld was dus eigenlijk Joods. In de kern dus gewoon eigenlijk de opvatting die Vermeersch tot op de dag van vandaag heeft, alleen noemt hij de Joden “Israël”

Ondanks die vermeende almacht schilderde de propaganda de Joden als een inferieur ras, die krankzinnige rituele wreedheden bedreven. Die nazi-propaganda sloot aan bij de opvatting van de Jood als inferieure Untermensch in het hele islamitische Midden-Oosten. Dat beeld was al sinds de dagen van Mohammed – dus tijdens WO II al zo’n 1300 jaar – volstrekt gangbaar. De islamitische Jodenhaat werd dus vooral op één punt verrijkt: de Jood gold voortaan wel degelijk als gevaarlijk, niet alleen als inferieur, maar tegelijk als superieur, niet alleen als minderwaardig, maar ook als almachtig.

De Moefti verbleef in de oorlogsjaren 1942-45 in een villa in Berlijn en zorgde er met name persoonlijk voor dat bepaalde deals van de nazi’s met de geallieerden waardoor Joden, en vooral Joodse kinderen, gered konden worden, niet doorgingen. Duizenden Joods kinderen zijn door persoonlijk ingrijpen van de Moefti alsnog vergast. Over vergassen gesproken: in samenwerking met de nazi-top had de Moefti gezorgd dat, als de Duitse generaal Rommel in 1942 via Egypte zou doorstoten naar Palestina, in Griekenland de mobiele vergassings-installaties klaar stonden om verscheept te worden naar Palestina om ook daar de genocide op de Joden ter hand te nemen. “De Palestijnen dragen geen schuld voor wat de nazi’s hebben aangericht”? Mijn Brabantse grootmoeder zou gezegd hebben: “Ge lult noar dâ ge verstaand hèt, Vermeersch!”

En het gaat nóg verder. Ik schreef eerder:

Zou het een te ver gaande speculatie zijn om te veronderstellen dat de Moefti met het afsluiten van de laatste afschuifmogelijkheid van de Joden, namelijk naar Palestina, een beslissende invloed heeft gehad op het besluit van Hitler tot de Endlösung? De Moefti had zijn eerste gesprek met Hitler op 28  november 1941. In een voor het laatst in 1999 ge-update stuk komt Gord McFee op grond van nieuwe gegevens (het dagboek van Goebbels) plus een plausibele redenering die te ver voert om hier uiteen te zetten tot de volgende conclusie: “Het nieuwe bewijs wekt sterk de indruk dat Hitler vroeg in december 1941 besloot alle Europese Joden uit te roeien.”

Als McFee gelijk heeft dan hebben er dus slechts dagen gezeten tussen de ontmoeting van Hitler met de Moefti en het bekend worden van het definitieve besluit.

Vermeersch: In het charter van de PLO werd het bestaansrecht van Israël aanvankelijk ontkend. Voor zover ze daarmee bedoelden: ‘… het bestaanrecht van Israël
als zionistische staat…’ hadden ze volkomen gelijk. In de loop van de jaren tachtig heeft Arafat dat bijgeschroefd om redenen van politieke haalbaarheid. Hij heeft het bestaansrecht van Israël erkend, zonder daarbij te stipuleren dat het een van de doelstellingen moest zijn om de Wet op de Terugkeer vreedzaam op te heffen. Daardoor gaf hij de indruk dat een zionistische staat legitiem is, maar dat is niet zo.


Het meest schrijnend tragi-komische aan bovenstaande perverterings-passage is dat een schurk als Arafat, een pedofiel die de jongetjes net zo makkelijk zichzelf liet opblazen als-ie ze verkrachtte, een moorddadige gek, leugenaar en totaal gewetenloze opportunist door Vermeersch tot een morele instantie wordt verheven die er een uiterst “verfijnd” rechtsgevoel op na hield. Het is in elke geval helemaal in lijn met de opvatting van de Pal-maffia over Arafat als een soort Jezus. Volgens Vermeersch was de Nobelprijswinnaar er helemaal niet zo op uit Israël te vernietigen, maar wilde hij gewoon het racisme van de staat Israël vreedzaam opheffen. Zou dat nou projectie in Arafat door Vermeersch kunnen zijn van het verfijnde antisemitisme van Vermeersch zelf? Die edele Arafat, gedwongen door de harde realiteit van de dagelijkse politiek, werd gedwongen  iets te doen wat de ethicus Vermeersch toch wel jammer vindt: namelijk de indruk geven ”dat een zionistische staat legitiem is”. Ik denk inderdaad dat kardinaal Vermeersch zelf niet naar een openlijke genocide op de Joden verlangt, zoals Arafat ongetwijfeld deed,  maar wel verlekkerd in zijn vette kardinaalshandjes zou wrijven als Israël overspoeld zou worden met “Palestijnse vluchtelingen”. Waarna de Joden weer op hun plaats gezet zouden worden, iets waarvan kardinalen als Vermeersch gedurende de hele geschiedenis van het christendom voorstander zijn geweest. In al zijn atheïsme heeft Vermeersch één ding toch behouden van zijn Jezuïten-opleiding: de vervanginging-theologie, waarin de christenen het uitverkoren volk in plaats van de Joden zijn geworden.

Interviewer: De Amerikanen beginnen voor het eerst wat tegengas te geven, maar tot nu toe kreeg Ariel Sharon ‘carte blanche’.

Vermeersch: In 1947 speelde bij de Amerikanen, net als bij de Sovjets en vele anderen, de verontwaardiging over de jodenvervolging door de Duitsers. En voor de VS was een Israëlische staat in het Midden-Oosten tijdens de Koude Oorlog ook een nuttig bruggenhoofd. Daarbovenop is er constant politieke druk van de Amerikaanse joden, vooral in New York. Niet omdat ze zo uitzonderlijk talrijk zijn, maar omdat ze bijna allemaal gebruik maken van hun stemrecht.

George W. Bush legt de nadruk op de terreur van de Palestijnen. Maar wat kan je anders verwachten van een moegetergd volk dat geen hoop op een toekomst heeft? De Amerikanen en de Israëlische regering eisen van Arafat dat hij die aanslagen veroordeelt en de daders arresteert, maar dat is een onhaalbare eis. Als hij dat nu doet, is hij elke greep op zijn volk en dus ook op de extremisten kwijt. Het probleem dateert al van bij de oprichting van de PLO. Toen werd hij meteen geconfronteerd met extremistische linkse groepen als het Volksfront en het Democratisch Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. Nadien zijn die opgevolgd door fundamentalistische islamitische groepen als Hamas, Jihad en Hezbollah. Arafat heeft daar tegen zijn zin mee moeten leven. Hij kan pas zijn gezag doen respecteren en de aanslagen beteugelen, als hij zijn volk resultaten en vooruitzichten kan aanbieden.

In Israël beseften ze, zeker bij Likoed, helemaal niet dat Arafat hun noodzakelijke partner was. Menachem Begin en Yitzhak Shamir weigerden met hem te praten. Hadden ze hem als volwaardige partner aanvaard, dan had hij Hamas en Jihad misschien onder controle kunnen houden. In Oslo koos Arafat voor een partieel akkoord, dat hij wel onrechtvaardig vond, maar dat hem de kans gaf zich als de enige Palestijnse leider te doen gelden. Had men toen de Palestijnse autonomie doorgedrukt en de nederzettingenpolitiek gestopt, had Arafat een kans gehad. Maar nu hebben zowel in Israël als bij de Palestijnen de anti-Oslostrekkingen de bovenhand gekregen.

De Holocaust, suggereert Vermeersch hier, was een dingetje van beperkt belang dat nu eenmaal in een bepaalde periode “speelde”, een  soort onterechte smoes om de verderfelijke zionistische staat goed te praten. De “Joodse lobby” in New York waar Hitler ook al zo fel op was, komt ook even voorbij, maar Vermeersch is te slim om te spreken van de duistere manipulaties van die lobby. Echte stemrechtgebruikers, die gewiekste Joden, meent hij. Wat hij niet zegt is, dat vele Amerikaanse Joden, net als Europese en Israëlische Joden, aan de linkse ziekte lijden en vooraan staan bij het plegen van cultuurverraad,dus bij verraad aan Israël en bij het pamperen van de nazislam.

Het zijn namelijk net mensen, die Joden, vanuit hun traditie extra geneigd tot zelfkritiek en nog meer daarin doorgeschoten dan het christendom in het aangezicht van een genadeloze en totalitaire vijand die van zelfkritiek nog nooit heeft gehoord: de nazislam. Daarin zit natuurlijk een stukje Stockholm-syndroom. In Nederland kennen we meegaande Joden als Jaap Hamburger die in perverse Israël-bashing niet onderdoet voor een Vermeersch. Meegaande Joden hebben In Nederland zelfs een club gevormd onder de naam “Een Akelig Joods Geluid” (EAJG). Daarin zit een Jood als Hajo Meijer, een psychiatrische patiënt die in Auschwitz heeft gezeten, die gelooft dat de Twin Towers een inside job van de CIA was en die er een speciale missie van heeft gemaakt scholen te bezoeken tot in Duitsland en België om daar te vertellen wat voor een satanische staat Israël is. Ja, je hebt Joden die net zo gek zijn als Vermeersch, die overigens natuurlijk vertrekt van de tegenovergestelde  kant: het kardinaals-syndroom, de vervangings-theologische, de christelijke maar vooral katholieke behoefte om de Joden op hun plaats te zetten.

Zoals Multatuli zei: mijn verhaal wordt eentonig. Maar wie bovenstaand verhaal gevolgd heeft, of anderszins op de hoogte is van de werkelijke geschiedenis en actualiteit van Israël zal ook, net als ik, zijn blijven haken achter “een moegetergd volk”. Maar in Godsnaam! Ja, dat ben je geneigd uit te roepen. Is er dan geen einde aan de pervertering? Is 180 graden niet genoeg, Vermeersch? Moet het 540 worden? 720? Gaan we een perverterings-centrifuge maken? Dit onttrekt zich toch langzamerhand aan kritiek? Ten eerste al die term “volk”. Moeten we wéér herhalen en bewijzen dat er geen “Palestijns volk” bestaat, dat het een term is die na 1967 door een uitgekiende linkse propaganda gepusht is precies om wat sinds de Moefti van Jeruzalem alleen maar een terreurbeweging was het masker op te zetten van een “volk” dat tegen de “imperialistische vijand” aan het vechten was? Moeten we wéér vertellen dat zulks precies in het straatje van de Sovjet Unie en zijn Koude Oorlogs-retoriek paste? En nadat ik voorgaande zinnen had opgeschreven, zag ik een artikel dat een nieuw boek aankondigt:

De rol van de voormalige Sovjet-Unie bij Arabische terreur blijkt veel groter dan gedacht. Dat blijkt uit 50.000 topgeheime documenten , die door de Russische historicus en researcher Pavel Stroilov – zonder toestemming – zijn gekopieerd uit de archieven van het Kremlin.”

De conclusie van Stroilovs boek:

“De bewijzen laten er geen twijfel over bestaan dat het hele systeem is uitgevonden door Moskou als een wapen tegen het Westen. De PLO was daarbij de parel in de kroon.”

Moegetergd? Wie? En vooral:  dóór wie? Een baanbrekend boek als dat van Efraim Karsh heet natuurlijk niet voor niks “Palestine Betrayed” , want daarin wordt het verhaal verteld van het begin van het misbruik door de islamitisch-Arabische ”elite” van zijn eigen bevolking. Het verhaal dus hoe de kliek rond de Moefti van Jeruzalem vanaf 1920 de humaniteit-en-welvaart brengende Joden en de goedwillende Arabieren in Palestina heeft geterroriseerd. Tot op de dag van vandaag hebben dezelfde  maffia’s, de opvolgers van de Moefti,van Arafat tot Abbas tot Hamas, deze “Palestijnen” in hun greep en gebruiken hen om hun maffia-structuren te handhaven. Dáárom en daarom alleen is er “geen hoop op een toekomst” voor “de Palestijnen”, al schijnt het materiële heden, dank zij de miljarden van de Verenigde Nazi’s en de Europese Sovjet zowel in het hongergetto van Gaza als in Samaria-Judea erg mee te vallen.

Was het niet Immanuel Kant, ethicus Vermeersch, die het erover had dat je een ander mens nooit alléén maar als instrument, maar minstens dééls als doel moet zien? Hier worden, niet alleen door hun eigen “Palestijnse” maffia’s, maar ook door die van de omringende Arabische landen: Egypte, Syrië, Jordanië en Libanon, de “Palestijnen” uitsluitend als middel gebruikt.  Nooit hadden de “Palestijnen” het slechter dan toen ze tussen 1948 en 1967 in Gaza en “op de Westbank” onder Egypte respectievelijk Jordanië vielen. Wéét jij eigenlijk, Vermeersch, waarom die terreurbende die de aanslagen pleegde op de Olympische Spelen van 1972 München zichzelf “Zwarte September” noemde?

”Maar wat kan je anders verwachten van een moegetergd volk dat geen hoop op een toekomst heeft?” Soms hoop ik, Vermeersch, dat God tóch blijkt te bestaan en dit is een van die gevallen. Ik hoop dat Hij bestaat en hopelijk is het een Negerin en dat Zij jou alleen al voor deze zin zwáár straft. “Moegetergd” is het Joodse volk, zijn de bewoners van Israël en er is géén mogelijkheid dat jij dat niet weet! En ook in 2002 al wist. Ondanks zijn enorme productiviteit lijdt de bevolking onder de last van de bewapening die het moet bekostigen om die oceaan van haat buiten zijn grenzen te houden. Israël is een land dat voortdurend in een staat van hysterische stress wordt gehouden,  niet alleen door die haat, maar door het verraad van degenen die bondgenoten zouden moeten zijn. Door jouw verraad, Vermeersch. Jij deugt niet, Vermeersch. Waarachtig, ik kan niks anders meer concluderen. Weet je nog wat vroeger op het schoolplein een criterium was bij een ruzie, Etienne? Dan vroeg je je af wie er begonnen was. En het zijn altijd de Arabieren die beginnen. Vanaf het Jaar onzes Heren 638 al. Ze moorden, liegen, terroriseren, parasiteren en onderdrukken. Als er een Godin bestaat die ik zou willen erkennen, dan zijn de elites van de Arabieren, is een groot deel van de Arabische massa’s, is die hele islam, een Vloek in Haar Aangezicht. Als de islam en de Arabische “elites”, als een groot deel van de Arabische massa’s morgen als bij toverslag fatsoenlijk zouden worden en zouden ophouden te terroriseren, materieel en geestelijk, dan is er stante pede vrede en morgen welvaart en welzijn voor alle “Palestijnen”. En rust voor de Joden.

Ook ik ben een beetje moegetergd. Van het eindeloos weerleggen van de smeerlapperijen van rotzakken zoals jij, Vermeersch. Want jij en je soort houden maar niet op met je manipulerende leugenwoorden, je verzwijgingen, je perverteringen, subtiel en grof. Schijtziek ben ik van jou, walgelijke huichelaar, en je soort. Dries van Agt, bijvoorbeeld, óók opgevoed door Jezuïeten. Arafat veroordeelde geen aanslagen en arresteerde geen daders? Maar niet omdat hij dan “elke greep op zijn volk en dus ook op de extremisten kwijt” zou zijn geweest, lul-de-behanger! Want hij gaf zelf leiding aan de aanslagen.

“Arafat heeft daar tegen zijn zin mee moeten leven.” Uit welke Arabierische lieg-hagiografie heb je dat, Vermeersch? En welk virus in je kop gaf je in om op te schrijven dat hij “zijn volk” geen “resultaten en vooruitzichten” kon aanbieden? Alle fatsoenlijke literatuur, alle fatsoenlijke mensen die de Oslo-Akkoorden en hun nasleep hebben gevolgd weten dat de Oslo-Akkoorden een weg waren naar steeds betere ”resultaten en vooruitzichten”. Het staat onomstotelijk vast dat Arafat nooit vrede heeft gewild, omdat zijn maffia én die van zijn opvolgers leefde en leeft van oorlog en terreur. Hij, zijn opvolgers en hun boevenbendes, zouden hun bestaansrecht in het geval van vrede hebben verloren. En misschien is dit inderdaad het grote verschil tussen “de Palestijnen” en de Israëlische Joden: die tussen een roversbende die volgens maffia-codes leeft en een civiele staat, Israël, die een normale demokratische en humane rechtsorde heeft. En wie zou trouwens aan de “ulema”, de priesterkaste van de islam, hebben uitgelegd dat er waarachtig naar vrede met de Joden op basis van gelijkwaardigheid werd gestreefd? Onmogelijk volgens elke fundamentele code in het Mohammedanisme! Want de “Palestijnse” maffia is géén gewone maffia, maar een die handelt in opdracht van een Allah die al 14 eeuwen onveranderlijk de oorlog predikt, vooral tegen de Joden.

Nee, het lag echt niet aan die twee Joden, Begin en Shamir, die ”weigerden met hem te praten”. Want premier Rabin en president Clinton praatten wél met Arafat en wel voor het oog van de hele wereldpers. We herinneren ons allemaal die iconische foto uit 1993 waarop Rabin en Arafat elkaar de hand schudden onder de letterlijke aegis van Clinton. En dacht jij, Vermeersch, in 2002 werkelijk dat als ”men toen de Palestijnse autonomie doorgedrukt en de nederzettingenpolitiek gestopt” zou hebben, Arafat wél een brave Palestijnse staat had gesticht? Dat Arafat elk vertrouwen beschaamde kwam, omdat we Arafat te weinig vertrouwen gaven? We tikken nog maar eens op ons voorhoofd.

Vermeersch: Dat alles is geëscaleerd met Palestijnse aanslagen en Israëlische vergeldingen of beledigingen. Denk aan Benjamin Netanyahu die de tunnel onder de Al-Aksamoskee in gebruik nam, of aan Ariel Sharon die provocatief op de Tempelberg ging wandelen. Twee keer een onverantwoord ophitsen van de Palestijnen om ze in de armen van de extremisten te drijven. Dat iemand als Sharon, die de dood van minstens achthonderd onschuldige vrouwen en kinderen in Sabra en Chatilla op zijn geweten heeft, door zestig procent van de Israëli’s wordt verkozen tot premier geeft aan dat zij de weg van de confrontatie en het geweld kiezen.

“Dit alles is geëscaleerd”. Gut ja, hoe komt dat toch dat “dit alles” steeds maar weer escaleert rond Israël? Dat komt omdat die “Palestijnse” maffia telkens met geweld begint en dat doet ze niet omdat haar onrecht wordt aangedaan, maar omdat ze geen vrede kan en wil sluiten, mijnheer Vermeersch.

Ook in de goedkope details zet Vermeersch de demonisering voort. Netahyahu heeft een tunnel laten graven “onder” de Al-Aqsa-moskee. Bekijk dit propaganda-filmpje van Hamas over het zogenaamde graven onder als-Aqsa even, Vermeersch, en zie de mentaliteit van de wereld die jij verdedigt. Het is tenslotte ook jouw mentaliteit. Of niet? In elk geval is het tunnelverhaal gewoon een gore leugen zoals ze standaard uit alle Arabische leugenfabrieken komen, maar Vermeersch hoort natúúrlijk bij diegenen “who are ready to believe any libel emanating from the Palestinian Authority, zoals Mitchell Bard zeg, die netjes uitlegt wat er wél aan de hand was in een van zijn “Myths & Facts”-afleveringen: “Israel is digging under the Al-Aksa mosque and intends to destroy it”.

Niettemin ziet Vermeersch in het tunnelverhaal géén lasterleugen van de “Palestijnen”.  Welnee! Je bent beroepspervertant of niet! Het is een provocatie van de Joden. Ach ja, die rot-Joden en die altijd maar weer geprovoceerde moslims . . . . . . ik zing wel eens een zelfgemaakt liedje met dit refrein: “Alwéér een provocatie richting moslims/de moslims worden wéér geprovoceerd/ die Wilders dat is de nieuwe Hitler/hebben wij dan nog steeds niks geleerd?”

Een provocatie was volgens Vermeersch óók het bezoek van Sharon aan de Tempelberg in 2000. Mitchell Bard vertelt het hele verhaal van dat bezoek en wat je daaruit kan leren is de waarheid van wat Hafid Bouazza onsterfelijk zei: de islam is geweld op zoek naar een excuus. Het is een steeds wederkerend patroon als de Palestijnse maffia-bazen weer eens geweld nodig hebben. Ik heb er onlangs nog een artikeltje over geschreven onder de titel: “Het gerucht gáát weer! De Joden ontheiligen de moskee! Mars op Jeruzalem!” Ook in het geval van het bezoek van Sharon was de erop volgende “intifada” zorgvuldig gepland.  Ik heb hierboven al uitgelegd dat de heiligheid van Jeruzalem een invented tradition is in de islam. En ze is uitgevonden om geweld tegen Joden op te wekken. De eerste keer was trouwens onder de eerste Palestijnse maffia-baas, de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini, in 1920, met de Nebi Musa-progrom in Jeruzalem. Moslims zitten trouwens met hunne reten omhooggestoken naar de moskee – kijk hier op 3:00 – als ze op het plein voor de al-Aqsa zitten te “bidden”. Oh ja, en voor ik het vergeet: de al-Aqsa-moskee is zoals zovele moskees in de geschiedenis van de islam, gebouwd op de vernielde tempel van de oorspronkelijke bevolking, de Joden. Wist je dat, Vermeersch? Met je ”twee keer een onverantwoord ophitsen van de Palestijnen om ze in de armen van de extremisten te drijven”. Heb jij eigenlijk geen schaamte, Vermeersch? Of ben je daar te bot voor, professorale ethicus?

En dan is er natuurlijk het voornaamste “detail” dat Vermeersch releveert: Sharon, de moordenaar van 800 vrouwen en kinderen is door de Joden tot premier gekozen en dat bewijst dat ze toch eigenlijk niet deugen, die Joden. Wat zegt u? Ja, ik lees heel goed: “op zijn geweten heeft” en ”zestig procent van de Israëli’s”, maar Vermeersch weet prima hoe zoiets door de gemiddelde krantenlezer wordt opgepikt  en vooral in de context van het Joden-demoniseringsverhaal dat hij aan het ophangen is.

De feiten rond Sabra en Shatila zijn natuurlijk anders en we moeten maar weer naar Mitchell Bard verwijzen voor de ontkrachting van ook deze mythe: “Israel was responsible for the massacre of Palestinian refugees at Sabra and Shatila”. Nee, dus. En Sharon slechts op een indirecte manier. Hij had moeten voorzien dat de christelijke “Falangisten” uit Libanon – want zij hebben het gedaan! –  tot zoiets in staat zouden zijn. Een tot atheïstisch kardinaal omhooggevallen spekpater als Vermeersch, die zijn hele leven heeft gewijd aan het leunstoel-Jezuïtisme, heeft natuurlijk geen idee van de haat die mensen kan bevangen, die een relatief zeer tolerant en vrij land, Libanon, met een hoofdstad die “het Parijs van het Midden-Oosten” werd genoemd kapot-geterroriseerd hebben zien worden door een zwerm agressieve parasieten die daar plotseling was neergestreken: Arafat en zijn bende die door koning Hoessein van Jordanië in 1970-1971 van de “Westbank” waren gejaagd middels een slachting die aan tienduizenden “Palestijnen” het leven kostte.

Koning Hoessein kondigt op 16 september[1970] de staat van beleg af. De twee volgende dagen worden door tanks de hoofdkwartieren van de Palestijnse organisaties in Amman aangevallen. Ook kampen in Irbid, Salt, Sweileh en Zarka worden aangevallen waarbij geen onderscheid wordt gemaakt tussen burgers en strijders. ( . . .). Het conflict leidde tot tienduizenden slachtoffers en aan beide zijden werden bewust ook burgers getroffen.” [mijn vet].

Nee, over de directe terreur van Arabieren onder elkaar en tegen de Joden heeft Vermeersch het niet, alleen als er Joden, al is het maar indirect, de schuld kunnen krijgen, dan is het ineens van belang. Die obsessie bij types als Vermeersch is overigens één ding, maar een ander is dat ze elke zicht verliezen op wat wérkelijk voortdurende dood en verderf veroorzaakt, namelijk de haat die inherent is aan de islam:

“Brigitte Gabriel lost her childhood to militant Islam. In 1975 she was ten years old and living in Southern Lebanon when militant Muslims from throughout the Middle East poured into her country and declared jihad against the Lebanese Christians.”

Ze heeft een boek geschreven over haar ervaring. De titel? “Because they hate”. Daarin staan ook mooie passages over hoe ze erachter kwam dat de Joden niet de monsters waren uit de verhalen die ze had gehoord in Libanon, maar humane wezens, die in het ziekenhuis waar haar moeder belandde zonder onderscheid des persoons, Jood of Arabier, christen of moslim, eerder of later hielpen zuiver op grond van de ernst van de verwonding.

Interviewer: De Amerikanen steunen Sharon, de Europese Unie houdt het bij vage en
vrijblijvende retoriek.

Vermeersch: De Amerikanen hebben de sleutel in handen. Zonder hun steun kan Israël niet leven. Maar ook Europa kan een veel belangrijkere rol spelen. De EU moet alle diplomatieke betrekkingen met Israël verbreken en een totale blokkade voeren, zoals indertijd tegen Zuid-Afrika. Misschien zouden ze dan in de VS ook wat dieper nadenken. Maar ik heb niet veel illusies. Louis Michel (PRL) verdedigt zowat in zijn eentje een ethisch onderbouwd standpunt, zonder dat daar partijpolitieke of individuele belangen mee gediend zijn. Integendeel, het zal hem in de huidige internationale constellatie veeleer schade toebrengen. Ik vind dat Michel zich de jongste tijd opwerpt als een van de grote staatslieden uit onze geschiedenis.

Uit de gemakzuchtige demonisering trekt Vermeersch natuurlijk automatische de immorele én irrationele conclusie: “een totale blokkade voeren, zoals indertijd tegen Zuid-Afrika”. Dus de enige staat in het Midden-Oosten die gelijkberechtiging voorstaat én praktiseert moet geboycot worden ten gunste van de wereld van “de Palestijnen”, de Arabische wereld en de islam, een conglomeraat dat in elk opzicht de ideologie van het nazisme vertegenwoordigt en praktiseert.

Interviewer: Frieda Brepoels (N-VA) dient een wetsvoorstel in om het samenwerkingsverdrag met Israël op te zeggen.

Vermeersch: Het komt niet elke dag voor dat een Belgische politieke partij zich laat leiden door zuiver ethische afwegingen. Brepoels had eerder al een felle protestbrief naar de Israëlische ambassade gestuurd. Voor zover ik weet, is daarop alleen in het Belgisch-Israëlitisch Weekblad een reactie gepubliceerd. Daarin werd haar brief afgedaan als een vorm van anti-semitisme, wat volstrekt onterecht is. Waarom andere media geen
aandacht hebben geschonken aan haar initiatief heb ik niet begrepen.

Deze oproep tot boycot noemt beroeps-ethicus Vermeersch hier dus een “ethisch onderbouwd standpunt” dat voortkomt uit  ”zuiver ethische afwegingen”. Nogmaals: deze ethicus Vermeersch steunt dus een wereld, die van de islam, die al 1400 jaar de voornaamste kenmerken van het nazisme vertoont: de Jodenhaat, de Übermenschen-leer, de expansieve oorlogszucht inclusief bloed-en-bodem-principe en het Führer-prinzip. De enige reden dat de nieuwe Holocaust nog niet door de islamitische wereld aan Israël en de Joden is voltrokken is onmacht. Maar de tijd dat het westen tegenover de  islam “veilig in de armen van de wetenschap” was  (Churchill)  loopt ten einde. De dag is niet meer ver dat Iran met gestolen nucleaire technologie de apokalyps kan inzetten. Middelen en mentaliteit zijn aanwezig. Enfin: wat is er tenslotte van Gaza geworden, toen Israël er weg ging in 2005 en Hamas de macht greep? De “Westbank” zal dezelfde weg gaan als Israël zich volledig terugtrekt.

Conclusie

Als ik het bovenstaande opstel bezie, dan begin ik steeds meer te beseffen dat ik in de loop van de afgelopen vijf jaar misschien al tien keer hetzelfde opstel heb geschreven. Het wordt wel steeds beter –  hoop ik –  en de details verschillen, maar het grondpatroon is hetzelfde. Dat komt omdat ook wat ik bestrijd, namelijk het liegen van de links-islamitische coalitie inzake Israël en islam, hetzelfde blijft. Wat eveneens hetzelfde blijft: de mate waarin de westerse cultuur door deze coalitie en deze leugens wordt beheerst. Ik beuk gewoon voortdurend tegen een solide plafond van leugens.

Soms heb ik wel eens de illusie dat het links-islamitische plafond op instorten staat: niet alleen inzake Israël, maar ook inzake de islam, het Europa-project en de milieu-hoax wordt het steeds duidelijker dat dezelfde totalitaire krachten aan het werk zijn die vroeger dweepten met Stalin, Mao en Che Gueavara dan wel met Hitler en Mussolini.  Hun gemeenschappelijk kenmerk: anti-westerse retoriek en overtuigingen. Hun geschreeuw wordt steeds schriller, ongeloofwaardiger, huichelachtiger, bewijsbaar idioter, maar de machts-structuren geven voorlopig geen krimp. Ze worden zelfs, lijkt het wel, openlijker tartend. Dat “in your face!” heeft volgens Theodor Dalrymple een functie: de bedoeling van de leugen-propaganda van totalitaire machts-structuren is om het publiek openlijk te vernederen om de mensen zo hun “ziel” te ontnemen. Het voortdurend blootgesteld worden aan definities van de werkelijkheid die openlijke en flagrante leugens zijn, maakt de mensen cynisch en wanhopig: ideaal voor totalitaire regimes.  Aan wat Dalrymple zegt zou ik iets willen toevoegen: de mens is liever schuldig dan beschaamd. De huidige quasi-elite staat voor een enorme catastrofe: ze zal op alle bovengenoemde punten haar historische ongelijk moeten bekennen. En dat gaat verschrikkelijk veel schaamte opleveren en dus wordt onze nep-elite steeds brutaler en rent ze steeds harder op alle fout ingeslagen wegen voort.

De officiële media in het hele westen – de Amerikaanse New-York Times en NBC, de Engelse BBC en Guardian, het Nederlandse NOS-journaal en NRC-Handelsblad, het Vlaamse Ter Zake en ochtenblad De Morgen – beginnen de trekken te vertonen van een totalitarisme, minstens van een penséé unique en van een monocultuur die misschien des te gevaarlijker is omdat zij informeel is. Wie niet in de pas loopt, wordt buitengesloten, kan een carrière vergeten en schrijft op relatief obscure weblogs in plaats van gedienstig door de Knack geïnterviewd te worden, zoals Etienne Vermeersch.

En dus citeer ik voor Etienne Vermeersch, voor de rest van de leugenaars en voor hen die in de leugenaars geloven nog maar eens Efraim Karsh die op zijn beurt citeert uit “Promise and Fulfillment: Palestine 1917-1949” (1983) van Arthur Koestler:

“Deir Yasin heeft zijn beruchtheid omdat het een uitzondering was; en in elk geval begingen de Joden geen individuele daden van sadisme (. . .) Maar op andere plekken werden de lijken van Joden die in Arabische handen waren gevallen gecastreerd en met uitgestoken ogen gevonden. ( . . .) Voor ik Tel-Aviv verliet heb ik de hand gelegd op een collectie foto’s die ik aan Alexis Ladas van de Commissie van de Verenigde Naties heb doorgegeven. Ze tonen grinnikende mannen in Arabische uniformen poserend voor de fotografen met hun bajonetten verzonken in een stapel naakte en verminkte lijken, en dergelijke ( . . . ) ik vermeld dit onderwerp met tegenzin ( . . .) dit soort zaken is niet begonnen met de oorlog; vanaf de dag van de eerste Joodse nederzettingen, was een Jood als hij de langs de kant van de weg vermoord werd gevonden bijna altijd verminkt.” [mijnvet]

Inmiddels weten we dat Deir Yasin zelfs geen “uitzondering” was. De Joodse strijdgroepen hebben hier géén onnodige wreedheden begaan. David Meir Levi heeft in zijn “History Upside Down: The Roots of Palestinian Fascism and the Myth of Israëli Aggression” (2007) de kwestie Deir Yasin geanalyseerd. Nadat de strijd gestreden was en de Joodse strijdgroep Irgoen de krijgsgevangenen had verzameld, gebeurde er dit:

“Vervolgens, terwijl ze nog steeds een groep vormden, nog steeds gekleed als vrouwen en nadat ze zich hadden overgegeven en akkoord waren gegaan met krijgsgevangenschap, openden een aantal van de Irakezen opnieuw het vuur met wapens verborgen onder de vrouwenkleding. De strijders van de Irgoen werden hierdoor verrast, nog een aantal van hen werden gedood en anderen openden het vuur op de groep. Irakezen die zich inderdaad hadden overgeven werden samen gedood met degenen die alleen maar gedaan hadden alsof en vervolgens toch het vuur hadden geopend.”

En daarna is deze gebeurtenis bewust uitgebuit door de Palestijns-Arabische propaganda en ze kan model staan voor de leugenmachine die sinds 1967 op gang is gekomen. Sinds de juni-oorlog van 1967 is in het Westen een traditie ontstaan van enerzijds het demoniseren van Israël dat in antwoord op de grofste en tegelijk meest ongrijpbare terreur, zich zo humaan mogelijk verdedigt en het anderzijds voorstellen als onschuldige slachtoffers van een “Palestijnse” haat-elite die terreur pleegt, at random in het rond moordt, en de eigen bevolking, “de Palestijnen”, daarbij al negentig jaar, vanaf 1920, genadeloos verraadt en misbruikt. Dat gebeurt tegenwoordig door vanuit dichtbevolkte gebieden raketten af te schieten en de Israëli’s te dwingen tot extra voorzichtig en humaan militair optreden, waarbij niettemin elke vergissing van de Israëli’s maximaal propagandistisch uitgebuit wordt. En als Israël geen foutje maakt, dan worden er wel verzonnen gruwelverhalen verteld.

De Westerse media vréten dit soort verzinsels. Deze traditie begon in 1948 en heeft in 1967 definitief de wind in de zeilen gekregen. Want Joden die winnen, dat pikt een dominante stroming in de westerse cultuur blijkbaar niet. Dan mogen ze zich nog zo “atheïstisch” voordoen, dáárin zijn ze “christelijk” gebleven.

Efraim Karsh heeft in 2010 een baanbrekend boek geschreven: “Palestine Betrayed”, waarin alle mythes rond de oorlog van 1948-1949 worden doorgeprikt. In de introductie zegt hij:  “Het is om de historische waarheid terug op te eisen dat dit boek is geschreven.” Bijvoorbeeld op de leugens van Edward Said, die ooit beweerde: “Vanaf het begin van de serieuze Zionistische planning voor Palestina ( . . .) kan men de toenemende invloed van het idee zien dat Israël gebouwd moest worden op de ruïnes van ( . . .) Arabisch Palestina.”

Het is alsof je Etienne Vermeersch hoort.

Toen ik aan deze kritiek begon, wist ik niets van Etienne Vermeersch. Dat vond ik goed: ik heb zijn ideeën over Israël sec tot mij genomen zonder meer te weten van zijn biografie dan op Wikipedia te vinden was. Inmiddels, na het voltooien van bovenstaande tekst, heb ik een uitgebreid en vrij recent interview met hem in – alweer – de Knack gelezen. En vervolgens heb ik een aantal van de meest razende invectieven jegens Ouwe Etienne uit mijn tekst gehaald. Bij nader inzien is de man misschien te aandoenlijk om echt boosaardig te kunnen zijn. In dat interview van 29 juni 2011, zegt hij:

“Ik ben volkomen geweldloos.( . . .) Ik heb nooit meer een mens of een dier of een object geweld aangedaan – zelfs geen object, nee, ik heb bijvoorbeeld nooit een bord kapot gegooid. Ik heb dieren opgegeten, dat wel. Als ik mijn leven kon overdoen, zou ik wellicht kiezen voor het vegetarisme. Maar daar is het nu een beetje laat voor.”

Maar in datzelfde interview zegt hij ook:

“Iedereen heeft zijn geheime tuin. Ik zou u bijvoorbeeld kunnen vertellen dat ik begrijp waarom mensen aan sm doen. Ik kan dat aanvoelen, de sadomasochistische seksualiteit. Ik kan daardoor geprikkeld worden. Niet dat ik het ooit zou doen in het echte leven, maar in de wereld van de verbeelding spreekt het mij wel aan.”

Ik proef hier een contradictie terwijl Vermeersch toch ook meldt “dat je niet in contradicties mag vervallen”: die volkomen geweldloosheid zoekt dus toch compensatie, blijkbaar. En zou het dus kunnen dat het Joden pesten van Vermeersch niet zozeer uit antisemitisme is, maar meer uit een behoefte aan kinky filosoferen? Vermeersch de filosoof met het zweepje? Zo van: “Wat Auschwitz? Niks Auschwitz! Smoesjes om te kunnen stelen en onderdrukken!”

Misschien is Vermeersch dus toch geen antisemiet, maar iemand met vrij alledaagse emotionele en intellectuele kwaliteiten en banale afwijkingen. Mijn Antwerpse vriendin Anna, die mij op het betreffende interview en de opmerkelijke uitspraken daarin wees, zegt: “Vermeersch is een veel mindere geest dan bijvoorbeeld de Vlaamse radiomaker Jean-Pierre Rondas.” En als zodanig is Vermeersch blijkbaar een doorsnee linkse zelfmanifestant, zoals ze er bij honderdduizenden bijlopen in het Westen. Een hedonist die het primair prettig wil hebben in zijn eigen hoofd, een conformist die tegelijk met de mode meegaat én nochtans bijzonder wil zijn zonder daarbij echt gevaar te lopen. Voor zo’n middelmatige is de aangewezen weg dus het zich moreel verheffen boven zijn medemensen en hen de les lezen. Als het oer-type van dit soort zelfmanifestant heb ik vaker de ex-politica van Groen-Links Femke Halsema opgevoerd. Als zij in de Nederlandse Tweede Kamer naar voren kwam was de grootogig en met licht trillende stem gebrachte mededeling eigenlijk altijd dezelfde: “Ik ben Femke Halsema. Heb ik geen mooi jurkje aan? Ik ben een goed mens. Waar zijn de racisten en milieubedervers?” Ik vermoed wel eens dat de hele baby-boomse quasi-elite van “1968” die zich inmiddels al twee keer gekloond heeft en alle subsidie-niches in de maatschappij bezet houdt, in zijn gehéél van povere .kwaliteit is en zich dáárom gestort heeft op het better-than-thou-ism.  Het morele krukje als carrière-vehikel.

In datzelfde interview in de Knack van zomer 2011, zegt Vermeersch: “Ik heb dankzij de wetenschap inzicht verworven. Over de structuur van de werkelijkheid heb ik geen fundamentele vragen meer.”

Wel, als je althans één mens zoveel zekerheden hebt verschaft, kan je toch terugkijken op een welbesteed leven. Ons zonnestelsel is een druppel in de oceaan en misschien is de kosmos wel eindeloos, maar Vermeersch heeft geen vragen meer.

Hij zegt in dat interview ook: “Ik ben een man van de rede. Ik heb altijd een mateloze behoefte gehad aan helderheid. ( . . .)  Ik ben een positivist. Dat wil zeggen dat woorden voor mij een duidelijke betekenis moeten hebben. Dat je je altijd moet laten leiden door de feiten. En dat je niet in contradicties mag vervallen.”

Ik hoop dan maar dat ik voor Vermeersch inzake Israël die “mateloze behoefte aan helderheid” heb verschaft  en hem duidelijk heb gemaakt dat hij uitsluitend perverse leugenwoorden heeft gebezigd en dat hij zich totaal niet heeft laten leiden door de feiten.

Ik moet hem er overigens ook op wijzen dat hij zelfs in het kleine bestek van genoemd interview in meer dan één contradictie is vervallen.

Je zegt, Vermeersch: “Al vind ik vooral dat je moet proberen om het lijden te verminderen, veeleer dan het geluk te verhogen. Het grote lijden drastisch reduceren, dat is voor mij het belangrijkste.”

Maar als je tegelijk zegt “als ik mijn leven kon overdoen, zou ik wellicht kiezen voor het vegetarisme, maar daar is het nu een beetje laat voor”, dan is dat in tegenspraak met de gedachte dat de mens vooral moet proberen “het lijden te verminderen”.

Je bent nu 78, Vermeersch en misschien word je wel 90. Nog ruim de tijd dus om een aantal dieren niet op te eten.  En er is ook nog tijd om het leed van de Joden te gaan verminderen in plaats van het te vermeerderen. Bijvoorbeeld door luid en duidelijk in een opzienbarend stuk afstand te nemen van je gevaarlijke idioterieën uit 2002 rond Israël. Ik heb al een kop voor je stuk: “Martien Pennings heeft mijn ziel gered”.

Door:

Martien Pennings

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Nuttige idioten", "Palestina", antisemitisme, Arabische wereld, Israël, Joden, Jodendom, Jodenhaat, Linkse Kerk, Racisme. Bookmark de permalink .

102 reacties op Het tomeloze liegen van Etienne Vermeersch inzake Israël (2)

  1. Anita Kloes zegt:

    Het zal mij wel minpunten opleveren, maar dit artikel is ECHT te lang. 😦
    We weten toch wel hoe de vlag hangt…

    Like

  2. E.J. Bron zegt:

    @Anita

    Het is niet verkeerd om zo af en toe eens een goed “boek” te lezen hoor i.p.v. al die korte internetstukjes! 😉 😀

    Like

  3. Linsky zegt:

    Da’s helemaal mooi!
    En we krijgen altijd op ons flikker als de verhalen te lang zijn 😦

    Like

  4. E.J. Bron zegt:

    Wie zijn “we”….. 😀

    Like

  5. vederso zegt:

    @ Anita, Helaas, in dit geval is het verwijt onterecht. Dan ken ik er van Pennings een zeer goed essay van wel 75 pagina’s. Gewoon even de tijd voor nemen, doe ik ook. Het gaat hier om inhoud en daarbij tel ik niet de bladzijden af.

    Like

  6. E.J. Bron zegt:

    @Anita

    In dit geval echter uiterst noodzakelijk, deze lengte. Martien moet even een antisemitische Belgische professor aan de Universiteit Gent fileren. Voor zo´n doel krijgt iedereen bij mij ALLE RUIMTE die daarvoor nodig is, zeker als zo´n “boekwerk” doorspekt is met feitelijke argumentatie!

    Like

  7. piet klont zegt:

    Tjonge…is het goed wanneer ik mijn bevindingen over dit stuk volgend jaar hier kom rapporteren?

    Like

  8. vederso zegt:

    @ Piet Klont. Nee, oneens. Je maakt me razend nieuwsgierig naar je mening en daar wil ik niet tot volgend jaar op wachten. Nee dus.

    Like

  9. E.J. Bron zegt:

    Even geduld vederso! Volgens mij is Piet zo dyslectisch als een deur, dus gun hem even wat tijd. Een jaar vind ik persoonlijk echter ook lichtelijk overdreven…. 😉

    Like

  10. vederso zegt:

    @ EJ. Als Piet in vorm is gaan we genieten van zijn antwoord!

    Like

  11. E.J. Bron zegt:

    We wachten geduldig af….

    Like

  12. piet klont zegt:

    @Bron:

    De brutaliteit!
    Ik ben hooguit bijziend en zo scheel als een cycloop maar lesdictisch…toe nou!!
    Ik sla doorgaans ook altijd de Bron-vermeldingen over! 😀
    (Zo, die zit, Klont)

    Like

  13. piet klont zegt:

    Nou…dat helpt nog al wanneer je tekst als sneeuw op de kachel bevriest.
    Wat is dat voor ongein?

    Like

  14. piet klont zegt:

    Ik schreef dus:

    @Bron:
    De brutaliteit!
    Mij lecdistisch te durven noemen.
    Ik ben enkel bijziend en zo scheel als een cycloop maar verder mankeert er niets aan.
    En ik sla ook altijd de Bron-vermeldingen over….:D
    (Zo, die zit, Klont!)

    Like

  15. vederso zegt:

    @ Piet Klont. Huh? (gejat van toetsteen) Verklaar u nader.

    Like

  16. piet klont zegt:

    Ik schreef dus:

    @Bron:
    De brutaliteit!
    Mij lecdistisch te durven noemen.
    Ik ben enkel bijziend en zo scheel als een cycloop maar verder mankeert er niets aan.
    En ik sla ook altijd de Bron-vermeldingen over….
    (Zo, die zit, Klont!)
    😀

    Like

  17. piet klont zegt:

    Ik schreef dus:

    @Bron:
    De brutaliteit!
    Mij lecdistisch te durven noemen.

    Ik ben enkel bijziend en zo scheel als een cycloop maar verder mankeert er niets aan.
    En ik sla ook altijd de Bron-vermeldingen over….
    (Zo, die zit, Klont!)

    Like

  18. piet klont zegt:

    Ba !
    Zie je nou wel?
    Ik zie dubbel!

    Like

  19. E.J. Bron zegt:

    Sorry Piet,

    Vreemd, opeens zaten er wel drie van je in het spamfilter!!

    Like

  20. vederso zegt:

    @ EJ. Zie, de kwaliteit van een Klont verloochend zich niet. (tranen van plezier)

    Like

  21. piet klont zegt:

    Ik ga naar huis….me bezatten of zo.
    😦

    Like

  22. piet klont zegt:

    PSssst:

    @Vederso:
    Leuk hè? O wat leuk om een gekaptihande een oog uit te steken.
    Z’n enige nog wel…

    Like

  23. vederso zegt:

    @ Piet Klont. Op weg naar huis geef ik het volgende mee. Bedankt voor alle sublieme, creatieve relativeringen. Inderdaad, mogelijk ben ik ook wel eens te zwaar op de hand, maar ik ben werkelijk nieuwsgierig naar jouw mening. Tenslotte ben je bijna de enige in de blogosfeer die weet mij/ons met de voeten op de grond te zetten, daarvoor mijn eeuwige dank!

    Like

  24. piet klont zegt:

    Waarde Vederso, dat is teveel credit, daar ben ik wel blij mee maar nu moet je niet denken dat je een fooi krijgt.
    Probeer dat maar bij Martien, die heeft Penningen zat!
    Daar!

    Like

  25. piet klont zegt:

    Neemt niet weg dat die malle E.J. hier een dijk van een blog heeft!
    What took me so long to discover??

    Like

  26. E.J. Bron zegt:

    Bedankt Piet. Zegt het voort!! 😀

    Like

  27. vederso zegt:

    @ Piet Klont. Man! Prachtig! Waar haal je het vandaan? Natuurlijk is het dat. (sukkels bij A7)

    Like

  28. piet klont zegt:

    @E.J. & vederso: Ik heb dat geweldige artikel van gisteren over ‘Als de EU mislukt, mislukt de elite’ inmiddels gekopieerd voor familieleden die nog steeds zich van geen kwaad bewust zijn.
    Zó helder en zó duidelijk en prettig leesbaar, daar kan niemand omheen.

    Het eerste deel van Martien hierboven tot aan: ‘Géén staat werd echter ooit met meer moreel, historisch en juridisch recht gesticht dan Israël: zie boven.’ gelezen, geweldig wat Martien hier doet.
    Dit eerste stukje doet me denken aan: ‘One flew over the cuckoo’s nest’, hoe de arabieren de vruchten willen plukken van de noeste arbeid der Israëli’s.
    1973 weet ik nog, die symbolische pantserdivisie van de lafbek Hoessein, mijn vader legde ons dat uit, die zat constant gekluisterd aan de radio.
    Ook prachtig hoe Pennings keer op keer Vermeersch confronteert met diens stupide krankzinnige stellingen en vooringenomenheid. Hoogstaand.
    Morgen verder!

    Like

  29. Martien Pennings zegt:

    Potvoordriedubbeltjes! Nu zie ik dat ik een feitelijk foutje heb gemaakt. Laten we dat snel verbeteren voordat Eddy Daniels het ziet, want dan zal hij het uitmelken alsof het een foutje van een Jood zou zijn.

    Ik schrijf:

    “Hij [de Moefti] slaagde erin een speciale korte-golf-zender “Radio Zeesen” in de lucht te brengen die van 1939 tot 1945, zeven dagen per week, 24 uur lang nazi-propaganda uitzond die toegesneden was op de traditie van de islam. Gedurende die jaren werd in het hele Midden-Oosten de stem van de Moefti gehoord.”

    Maar dat moet worden:

    “Een speciale korte-golf-zender, “Radio Zeesen”, die al vanaf 1939 vanuit nazistisch Berlijn actief was, zond tot 1945 zeven dagen per week en 24 uur lang over het hele Midden Oosten nazi-propaganda uit die was toegesneden op de eigen Jodenhaat-traditie van de islam. Na zijn ontmoeting met Hitler in november 1941 kreeg de Moefti steeds meer invloed op de uitzendingen en werd zijn stem in het hele Midden-Oosten steeds meer gehoord.”

    Laat dit comment na verbetering maar staan “for the record”. heer Bron!

    Like

  30. E.J. Bron zegt:

    OFF-TOPIC

    Fubar, wil je me even een mailtje sturen!!!

    E.J.

    Like

  31. Al het persoonlijke gehakketak en heen en weer gesnavel in de commentaren is voor mij ballast die me vermoeit om te kijken of er ook nog wat interessants tussen staat.
    Zelf heb ik twee feitelijke vragen, na alleen nog maar lezing van het eerste item: was resolutie 181 niet geldig omdat de Arabieren er tegen waren? Waarom moesten die er dan voor zijn om het geldig te maken?
    Dan lees ik dat zeg maar ongeveer Samaria-Judeo volgens resolutie 181 WEL aan de joden werd toegewezen. Los van de juridische status van 181 en los van het feit dat ongeveer dit gebied vervolgens door Jordanië is bezet: de “west bank” werd volgens mij in resolutie 181 toegewezen aan de “Palestijnen”.

    Like

  32. Martien Pennings zegt:

    Je bent natuurlijk al een heel oude generaal, heer Pardon, ouder nog dan de oudste generaal uit de boeken van Gabriel Garcia Marquez, maar als je even zou willen gaan naar Wikipedia http://bit.ly/Lz6pye dan zie je dat volgens resolutie 181 Samaria-Judea NIET aan Israël werd toegewezen.
    Het was een onrechtvaardig verdelingsplan, zoals ik hierboven al schrijf, maar de Joden accepteerden het.
    De Pal-maffia wees het af en in de oorlog die volgde kregen ze minder gebied dan wanneer ze het plan geaccepteerd zouden hebben.
    Omdat de Pal-maffia het afwees heeft het verdelingsplan nooit rechtskracht gekregen.
    En dus geldt San Remo 1920-22 gewoon nog steeds, met het recht van vestiging van de Joden in óók Samaria-Judea.
    En de Joden doen dat ook volgens de regels, want ze hébben gelaten en láten zeer ruim bewoning toe in dat gebied door Arabieren.
    De Pal-maffia’s daarentegen laten er geen twijfel over bestaan dat, wanneer ze aan de macht komen in Samaria-Judea, zij dat gebied Judenrein zullen maken.

    Like

  33. Lucky9 zegt:

    Martien Pennings chapeau!

    Al de antwoorden in dit vraaggesprek zijn zonder uitzondering inderdaad op elk gebied totaal onverdedigbaar. Ofwel is het een product van indoctrinatie ofwel was het een doelbewuste poging tot indoctrinatie van de lezers.

    Wat jij niet vermeldt maar mij moreel nog het meest van al stoort is het feit dat het dateert van nà 9/11.

    Ik hoop dat Etienne Vermeersch in deze uw uitdaging met dank zal aangrijpen en niet zal opteren voor het allerslechtste voor het grootst mogelijke aantal.

    Volledigheidshalve: voor islamofielen géén genade, nooit!

    Like

    • Heer Pennings, u schrijft terug:
      “…als je even zou willen gaan naar Wikipedia http://bit.ly/Lz6pye dan zie je dat volgens resolutie 181 Samaria-Judea NIET aan Israël werd toegewezen.”
      Ja, dat had ik ook al gedaan, en daarom reageerde ik op uw zinsnede:
      <>
      Daarin lees ik dat u zegt dat de ‘westbank’ volgens 181 voor Israël was, maar nu zegt u hetzelde als ik in mijn vraag.

      Was één van de voorwaarden in het verdelingsplan rond 181 dan dat de Arabieren het ermee eens waren? De resolutie werd aangenomen met 33 landen vóór, 13 tegen en 10 onthouding. Een resolutie is toch geldig als de meerderheid van de VN-leden de resolutie aanneemt?

      Like

  34. brabosh zegt:

    Zowel E.J. Bron als Martien weten hoe ik denk over een tekst op een blog van meer dan 18.500 woorden. Een blog op het internet is nu eenmaal de verkeerde format voor zoiets. Desalniettemin heb ik op mijn blog eveneens de tekst integraal geplaatst. Dat heeft een technische reden. Teksten op WordPress (waar zowel mijn blog als die van Bron zijn gehost) zijn – voor zolang ze online blijven staan – ten allen tijde eenvoudig via Google in slechts enkele seconden op te vragen, Google en WordPress zijn namelijk gelinkt aan elkaar. Handig om te weten dus als je je verhaal snel en aan velen kwijt wilt.

    Wat de tekst op zich betreft, moet je ervan uitgaan dat om de haverklap newbies (nieuwelingen op het internet) voor het eerst info over het Arabisch-Israëlisch conflict opzoeken en met wat geluk direct op deze tekst (of op mijn kopij) stuiten. Als ze er niks of bitter weinig over weten en ze geduldig die 18500 woorden tot de laatste komma en punt lezen, hebben ze een stevig betoog en goed onderbouwde introductie in handen waar ze nog jaren mee zoet zijn.

    Vandaar hoed af voor Martien die tijd nog moeite spaart om een dergelijke mammoetenarbeid op het internet te presenteren.

    Like

  35. Heer Pennings, de hierboven weggevallen zinsnede luidde:
    Nógmaals: óók op grond van dat verdelingsplan als neergelegd in resolutie 181 van 1947 van de VN is het niet “van de Palestijnen”.

    Ik had de zinsnede tussen groter/kleiner-dan-tekens geplaatst maar dat mag dus niet.

    Like

  36. max zegt:

    @Generaal P. Pardon zegt: 8 juli 2012 om 16:04

    Hier het antwoord op u vraag:

    Op http://brabosh.com/2012/06/23/pqpct-ijk/#comment-14256 wordt door Roelf-Jan Wentholt heel helder uitgelegd hoe het zit met de resoluties. Alleen resoluties gebaseerd op dit artikel 39 van hoofdstuk VII zijn bindend. Geen enkele resolutie ter zake van Israël is gebaseerd op dit artikel 39 van hoofdstuk VII.

    Een aanrader!

    Like

  37. Schnoebel zegt:

    Inmiddels het ik het stuk tot de helft gelezen. De andere helft bewaar ik tot morgen want zoveel anti-Israël geneuzel dat deze “heer” meent te kunnen verkopen kan ik niet verhapstukken op een dag. Het is dat Martien het schrijft en ik een groot bewonderaar ben van zijn fileerkunde wat antisemieten betreft, anders zou ik “de brui er aan geven”. Voor mij is het bijna onbegrijpelijk dat Martien kan blijven volharden in zijn strijd tegen deze, de naam “mens”niet verdienende groepering. In mijn visie is Martien een (verguisde) held. Bewondering rest mij slechts voor zijn doorzettingsvermogen en zijn, niet aflatende, wil de “verraders” op het schavot te krijgen. Eigenlijk zou ik wensen genoeg financiële middelen ter beschikking te hebben om zodoende Martien te kunnen ondersteunen in zijn “kruistocht” tegen dit krapuul. Martien, mocht u financiële ondersteuning behoeven, laat het mij dan weten. Ik kan mij nl. voorstellen dat uw mening in de “mainstreammedia niet “op waarde” beoordeeld wordt en u daardoor inkomsten derft. Laat u niet omkopen a.u.b. en zoek desnoods (financiële) steun bij uw volgers.

    Like

  38. Schnoebel zegt:

    By the way, geneuzel over zaken die niets met het onderwerp te maken hebben zijn mij een gruwel. Op een ander blog werd ik geconfronteerd met dit euvel en ik heb daarop mijn keuzes verlegd. Hoop niet dat alhier hetzelfde euvel grip krijgt op de algemene opinie.

    Like

  39. E.J. Bron zegt:

    @Schnoebel

    Welkom! 😀

    Daar is normaalgesproken geen sprake van!!

    Mag ik zo vrij zijn om te vragen op welk blog u hiervoor reageerde? Uw nickname komt me namelijk bekend voor.

    E.J.

    Like

  40. Schnoebel zegt:

    Kijk E.J., ik ben een fan van u. Op welk blog dan ook lees ik met graagte, uw bijdragen. Ik reageerde meestal op A7 (in een lang verleden) en nu soms op AP. Heb ik uw vraag hiermee beantwoord?

    Like

  41. E.J. Bron zegt:

    @Schnoebel

    Voor de volle 100% 😉 (van die blogs ken ik uw naam dus)

    Like

  42. Schnoebel zegt:

    E.J., dank voor uw welkomswoord. Uw bijdragen hebben, op welk blog dan ook, mijn goedkeuring. Echter ik nog heb nog verzuimd te vermelden dat ik veelvuldig reageer op DDS. En wel om aldaar het favoriete VVD sentiment dwars te zitten. Zeer vermeldingswaardig is dat ik een fan ben van Pennings. Elk blog dat zijn opinie weergeeft heeft “in mijn hart gestolen”.

    Like

  43. E.J. Bron zegt:

    @Schnoebel

    Dan bent u dubbel welkom! De landverraders van de VVD moeten zoveel mogelijk dwars gezeten worden! Trouwens, die hele islamofiele en eurofiele kliek in de Tweede Kamer. Ja, en Martien Pennings is een klasse apart. Dat is geen enkel punt van discussie. 🙂

    Like

  44. Lucky9 zegt:

    @ Generaal P. Pardon op 8 juli 2012 om 16:04
    Pennings zal me corrigeren als ik verkeerd ben, maar mijns inziens speelt U bewust of onbewust met woorden.

    Geldig is iets anders dan uitvoerbaar. Als 1 van de 2 echt betrokken partijen weigert een geldige resolutie te aanvaarden of uit te voeren, wat op hetzelfde neerkomt, blijft de resolutie weliswaar geldig maar ook onuitvoerbaar vanwege de weigering van één der partijen. De morele verantwoordelijkheid van de verwerpende partij is duidelijk. Althans voor mij en naar ik hoop ook voor U.

    Overigens vind ik ook dat U derhalve (!) nogal redelijk gemakzuchtig heen stapt over al de reeds gemaakte opmerkingen inzake de gevolgen artikel 39 van Hfst. 7.

    Aan welke kant staat U in feite? Mag ik hopen dat U geen islamofiele takiyya-pleger bent?
    Zo moeilijk is dit toch niet te begrijpen? Positief en negatief neutraliseren elkaar. Net als bij koord trekken blijft de toestand ongewijzigd vanwege de botte weigering om akkoord te gaan door één der moreel verantwoordelijke partijen.

    Fundamentalisten en fascisten gaan overigens nooit akkoord met een compromis, waarmee ik niet wil gezegd hebben dat elk compromis rechtvaardig of billijk is omdat ook fascisten compromissen kunnen voorstellen en aanhangen om ze nadien te misbruiken zoals in het onland.be overigens gebruikelijk is.

    Het morele gezag van de VN, Unicef en tutti quanti is overigens uiterst betwistbaar zo niet zelfs onmogelijk te verdedigen.

    Internationale organisaties die zichzelf laten gijzelen -zoals in casu het geval is door de Arabische islamitische oliehandelaars- hebben elk moreel gezag bij voorbaat verloren. Dat is de reden waarom het voortbestaan van natie-staten zo belangrijk is. Zij alleen kunnen het been stijf houden tegen elke vorm van fascisme.

    Zij zijn de schildwachten van de vrijheid, de firewall tegen barbarij!
    Ter attente van alle linkse interlocktuelen: uw reductio’s ad hitlerum nam ik bij voorbaat reeds op in het logisch stramien van mijn argumentatie. Noodgedwongen zal U hier met de staart tussen de benen of poten moeten afdruipen!

    Like

  45. Schnoebel zegt:

    Eigenlijk is het wel redicuul. Er zijn, zich aldus, genoemde “anti eu en islam” blogs die Marien hebben gediskwalificeerd als zijnde discutabel. Wat zegt dat over dergelijke blogs? Ik weet het wel, het enige rest deze blog hun discutabele mening in “de haren” te smeren.

    Like

  46. Piet Klont zegt:

    Over ‘geneuzel’ gesproken….

    Like

  47. Lucky9 zegt:

    @ Schnoebel om 18:21
    Over “onduidelijheid” gesproken….

    Like

  48. E.J. Bron zegt:

    Oké dames en heren. De webmaster was mede debet aan dit kleine persoonlijke intermezzo met Schnoebel, waarvoor hij het boetekleed aantrekt. We gaan weer ON-TOPIC! 😀

    E.J.

    Like

    • Lucky9 – U vraagt: “Aan welke kant staat U in feite? Mag ik hopen dat U geen islamofiele takiyya-pleger bent?”
      Daar moet u achter zien te komen want als ik een taqiyya-pleger ben dan tracht ik u met uw eigen denkbeelden te misleiden.
      De schrijver schreef: “Vermeersch gaat steeds uit van dat verdelingsplan uit 1947 volgens resolutie 181, maar dat heeft geen rechtsgeldigheid, want de Arabieren hebben dat plan geweigerd.”
      Wat mij intrigeerde was waarom het geen rechtsgeldigheid zou hebben vanwege het feit dat Arabieren het afwezen. Resolutie 181 werd immers met 33 voor aangenomen. Beantwoord wordt mijn vraag alleen niet. Maar dat Arabieren het niet willen UITVOEREN snap ik ook wel.
      De schrijver schreef:
      “Nógmaals: óók op grond van dat verdelingsplan als neergelegd in resolutie 181 van 1947 van de VN is het niet van de Palestijnen.”
      Later antwoordde de schrijver het omgekeerde, namelijk dat de ‘westbank’ wel voor de ‘Palestijnen’ was in resolutie 181.
      Aan welke kant sta ik?
      Aan de kant van… Israël.
      Het intrigeert me hoe het zit. En ik vraag me van alles af. Hebben de joodse immigranten op de vlucht voor vervolging zich gerealiseerd dat zij Israël gingen opzetten in een jodenhaters-regio? Toen ze naar hun gecultiveerde aangekochte land met betere omstandigheden Arbieren áántrokken misschien nog niet.
      Wat is de meest formele grondslag voor de legitimiteit van Israël? Pennings analyseert dat. Morele historische rechten vind ik overigens bijkomstig, zo niet onbruikbaar; ik ga hoogstens anderhalve eeuw terug.
      Intrigerend vind ik het soort mensen rond Van Agt. Die stellen zelden dat Israël überhaupt niet mag bestaan of zichzelf af moet bouwen zoals Vermeersch hierboven. Waar ze dan niet aan willen als ze zeggen dat Israël wel bestaansrecht heeft, is dat de Arabische staten en de terreurorganisaties het dan helemaal met ze óneens zijn. Dat die als levensdoel hebben om Israël te vernietigen moeten die Palestijnenaanbidders dan ontkennen, anders zitten ze in een cognitief dissonantie-conflict.

      Like

  49. Eddy Daniels zegt:

    Martien Pennings heeft zijn huiswerk gemaakt, maar hij is handig. In zijn betoog plaatst hij enkele evidenties die niet evident zijn, en in feite hangt alles op aan zijn insinuatie (want hij zegt het niet openlijk) dat de Arabieren in 638 het Heilig Land veroverd hebben op de Joden.
    Ik wil daar nog wel eens op ingaan, want het betreft een zeer giftige adder in het gras.
    1) Volgens de eigen Bijbelse mythe hadden twaalf Israëlitische stammen circa 1200 vCT het land in bezit genomen op instigatie van hun God Yahweh, die van hen zijn Uitverkoren Volk had gemaakt. Dit gebeurde niet slechts met minachting voor het Kanaänitische volk dat er al woonde, maar met verwoesting van hun cultuur. Pennings heeft dus gelijk dat er al duizenden jaren Joden leefden (de ‘heilige rest’ van Israël), maar zij hadden dat land wel gestolen. De autochtonen waren landbouwers, de invallers waren herders-nomaden.
    2) Dat land werd dan veroverd door Mesopotamiërs. In 721 vCT het noorden door Assyrië, in 586 vCT het zuiden door Babylonië. Eén van de kenmerken van een verovering in die dagen was dat de elite van een volk werd gedeporteerd, de gewone boeren bleven ter plekke. Daarna werden andere volkeren geïmporteerd. Volgens Bijbelse cijfers (die niet accuraat hoeven te zijn) werden uit het noorden een 27.000 mensen gedeporteerd, uit het zuiden een 4.600. Waarschijnlijk ging het essentieel om de afstammelingen van woestijnnomaden, terwijl het boerensubstraat van de Kanaänieten ter plekke bleef (en misschien zelfs opgelucht adem haalde). In het noorden ontstond een mengvolk dat zich dat der Samaritanen ging noemen, terwijl zijn ‘elite’ oploste in andere volkeren (de tien verdwenen stammen). De zuidelijke elite wist zich evenwel te reorganiseren aan de oevers van de Eufraat, rond wetsbeleving. Het zou ons te ver leiden om daarop in te gaan. Toen de Perzen opdrongen, steunden zij hen en kregen daarom de opdracht om terug te keren naar Jeruzalem en dit als een voorpost te organiseren tegen Egypte. De teruggekeerden besloten die staat te organiseren niet langer rond een koning, maar rond de tempel. Bij de wederopbouw weigerden zij elke medewerking van achtergebleven autochtonen, met het argument dat dezen zich ondertussen gemengd hadden met inwijkelingen, meer nog: die leden van de teruggekeerden die met vreemde vrouwen waren gehuwd, werden mishandeld en gedwongen hun kinderen te verstoten. Het ‘heilig zaad’ moest zuiver blijven.
    3) De zo ontstane tempelstaat wist zich te handhaven door zich te verschuilen. Tegelijkertijd bouwde hij een zeer zeldzame diaspora uit. Joden verspreidden zich tot Spanje en Indië en zij maakten overal bekeerlingen. De reden was eenvoudig: alle volkeren werden gemengd in die dagen, eerst door het hellenistische rijk van Alexander en zijn diadochen, vervolgens door het Imperium Romanum. Individuen die als slaaf, huurling of ambachtsman elders terecht kwamen leefden gescheiden van hun clan. Dat werd verschrikkelijk geacht in die tijd, onder andere omdat men dan geen fatsoenlijke begrafenis kreeg. Alléén het joodse volk vond een uitweg: overal waar tien Joden aanwezig waren (zelfs als die elkaar helemaal niet kenden) vormde er zich een solidariteitsnetwerk, een synagoge. De kern was het samenbrengen van geld voor de wederopbouw van de tempel, de halve shekel. Dit netwerk verving de primitieve clan en gaf geborgenheid. Losgeslagen individuen van andere volkeren konden toetreden mits ze ook de halve shekel betaalden (de godvrezenden) en in een volgende fase zich lieten besnijden (en dus volkomen verjoodsten). Jeruzalem werd het hart van een volk dat expandeerde omdat het verloren zielen veiligheid gaf voor een al bij al lage kostprijs. Ondertussen leefde het land zelf onder vreemde heersers.
    4) De Syrische vorst Antioches IV Epiphanes zag het gevaar van een Vijfde Colonne (wat ook beschreven wordt in het Boek Esther) en ging dus de besnijdenis bestrijden. Dit leidde tot de revolte van de Makkabeeën, waarna het land onder de Romeinen kwam. De Romeinen stelden zich ontzettend tolerant op, maar tegen dan ontwikkelden de diasporagemeenten zich tot centra van provocatorische agitatie. Aan de ene kant eisten zij een apart statuut op (een politeuma), aan de andere kant wilden zij volledige burgerrechten genieten (toetreden tot gymnasia). Dit explodeerde in Alexandrië in 38 CT, met het eerste in de geschiedenis geregistreerde pogrom als gevolg (lang voor het christendom was doorgedrongen).
    5) In het Jodendom ontwikkelden zich drie stromingen. De zelotische fractie droomde van een opstand tegen de Romeinen waarna Jeruzalem het centrum van de wereld zou worden en alle volkeren hun offergaven naar daar zouden brengen. De herodiaanse stroming zocht een integratie in het Romeinse rijk waarbij Rome het politiek centrum zou worden en Jeruzalem het geestelijke centrum. Flavius Josephus was waarschijnlijk een gematigde herodiaan. De christelijke fractie tenslotte streefde naar een vergeestelijkt Jodendom dat zich niet meer druk zou maken om die tempel, maar het Romeinse vredesrijk een ethische ziel zou verschaffen.
    6) De zeloten werden verslagen in 70 CT en hun tempel verwoest. Eén groep, die der farizeeën, pleegde bijtijds vaandelvlucht en kreeg van de Romeinen de toestemming om een jodendom zonder tempel op te bouwen in Yavneh, rond de Talmud, een wetsinterpretatie. Precies wat er zeshonderd jaar eerder gebeurd was in Babylon. De herodiaanse fractie raakte geïsoleerd en trad in Romeinse dienst, om te verdwijnen uit de geschiedenis. De kleine christelijke sekte bleek de toekomst te hebben. Zij pikte aan bij de menslievende traditie van de synagogen, en specialiseerde zich onder andere in het begraven van sukkelaars (de Romeinen gooiden mensen zonder bezit of familie in vuilnishopen na het overlijden). Op die manier bouwden zij nieuwe solidariteitsnetwerken op, waarin onder andere vele slaven soelaas vonden, terwijl de Joden die zich rond Yavneh groepeerden zich voor de anderen gingen afsluiten. Het christendom werd daardoor de dominante godsdienst van het Imperium, terwijl het Jodendom gemarginaliseerd werd. Het gevolg was dat de boeren of am ha-aretz van het Heilig Land, die achtergebleven waren na de Joodse opstanden (en eerder afstamden van Samaritanen en dus Kanaänieten dan van Israëlieten) in groten getale christianiseerden. Judea (of Palestina) was dus overwegend niet meer Joods toen in 638 de Arabieren binnenvielen, het was christelijk.
    7) Martien Pennings laat het nu uitschijnen dat in 638 een overwegend Joodse bevolking vervangen werd door een Arabische bevolking. Dat is onzin, en dat hebben zelfs de zionisten nooit durven beweren. Om te beginnen waren er al niet veel (religieuze) Joden meer aanwezig en hadden de post-Kanaänieten zich tot het christendom bekeerd. Bovendien waren de Arabieren nooit of nergens geïnteresseerd in verplaatsing van bevolking. Essentieel om de bedoeïenenstorm van de zevende eeuw te begrijpen, is het begrip ghazwa, plundertocht. De mohammedanen waren rovers en zij wilden de autochtone bevolking niet verdrijven of uitmoorden maar uitbuiten. Typerend is dat zij hun hoofdstad in Ramallah vestigden en niet in Jeruzalem. Ramallah was een tentenkamp en de eerste kaliefen verboden hun bedoeïenen om zich te vermengen met de bevolking. Zij hadden echter één factor over het hoofd gezien: dat de islam geen bekeerling kan weigeren. Heel geleidelijk aan islamiseerde daardoor de autochtone bevolking. De voordelen waren legio: geen hoofdelijke belasting meer, maar zelf mee op de diwan liggen, genieten van de retributie uit die belasting.
    8) Martien Pennings liegt dus als hij insinueert dat de Joden in 638 verdreven werden. Hoe verwerpelijk ik de mohammedaanse bezetting ook vind, er vond geen deportatie of genocide plaats, wel een integratie in een achterlijker cultuur. De zogeheten Arabieren van Palestina zijn in hun diepste kern verarabiseerde en geïslamiseerde Kanaänieten. De zogeheten ‘terugkeer’ van de Joden naar het land dat zij altijd al bewoond hebben, is dus een mythe.
    Ik zal op de andere argumenten van Pennings in volgende bijdragen ingaan.

    Eddy Daniels

    Like

  50. Martien Pennings zegt:

    @eddy daniels. Je houdt niet op , hè? En altijd hetzelfde patroon, dat krypto-antisemitisme-van-het-detail. Ik zal je vanavond of morgen antwoorden. Ik heb meer te doen dan me met jouw gedrens bezig houden.

    Like

  51. Eddy Daniels zegt:

    Deel 2.
    Het argument van Martien Pennings dat de Joodse vestiging in Palestina in de jaren twintig een daad van dekolonisering was, ging dus niet op (zie mijn vorig stuk): de ooit onder de plak van de joodse tempel geleefd hebbende autochtonen (de am ha-aretz of post-Kanaänieten) waren in 638 lang verchristelijkt en zouden daarna in groten getale verislamiseren. Men noemt ze nu Arabieren, maar in feite zijn ze met de bedoeïenen uit Arabië slechts zijdelings verwant (al zal er zich wel wat vermenging hebben voorgedaan). De Joden die zogezegd ‘teruggekeerd’ zijn stammen hoegenaamd niet af (of in zeer geringe mate) van de Joden die in de eerste eeuw in het Heilig Land leefden. Het zijn grotendeels afstammelingen van bekeerlingen toen de synagogen nog een sterke aantrekkingskracht uitoefenden omwille van de sociale zekerheid die ze boden (wat ook blijkt uit hun raciale diversiteit). Een functie die vanaf de eerste eeuw meer en meer werd overgenomen door de christelijke kerken.
    Voor ik verder ga, toch nog een kleine bedenking: het valt mij steevast op, als ik deze standpunten inneem tegenover zionisten of sympathisanten van het zionisme, dat zij eerst hoog opgeven over een historische continuïteit (er was er op dit Forum zelfs eentje die er een reisverslag van een Utrechtse hoogleraar van omstreeks 1700 bij haalde, terwijl blijkt dat de man nooit zijn vaderland verliet). Als je die argumenten dan onderuit haalt, dan krijg je te horen dat ze er eigenlijk ook niet toe doen en dat het over de situatie in het heden gaat. Selectief gebruik van de geschiedenis heet dat, maar kom, laten we wat dichter bij het heden gaan kijken.
    Martien Pennings heeft het over de voorbereiding van de staat Israël vanaf circa 1920: ‘De door de Joden opgewekte dynamiek en welvaart trokken namelijk vele Arabieren uit de omliggende regio’s aan als immigranten naar Palestina. Heel veel Arabieren kwamen dus later naar Palestina dan heel veel Joden. Ook voor de Arabieren stegen welvaart en ook levensverwachting spectaculair met de komst van de Joden.’
    Er zijn hierop weer enkele opmerkingen te maken. Om te beginnen is het zo dat een deel van de Joodse immigranten inderdaad economisch actiever was dan de lethargische Arabieren (wat natuurlijk niet echt moeilijk was). In feite werd geheel het Nabije Oosten in die tijd overeind gehouden door de dynamiek van de overgebleven christenen, terwijl het mohammedanisme al eeuwenlang de levenskracht uit het volk zoog met zijn inherent fatalisme. Op dat punt heeft Pennings gelijk.
    Maar: die Joodse dynamiek was hoegenaamd niet bedoeld om de bevolking van de regio te ontwikkelen. In het basismanifest uit 1896 ‘Der Judenstaat’ had Theodor Herzl al het beroemde citaat neergeschreven: ‘Men moet de plaatselijke bevolking geen werk geven’. Ze waren goed voor ‘het droogleggen van moerassen en het uitroeien van slangen’ en daarna kon men ze ‘ongemerkt over de grens zetten’ (p. 98 en 108-109).
    Dat programma was al verworpen voor het op papier was gezet, in 1891 door Ahad Ha’am (Asher Ginsberg), de ‘vader’ van het cultuurzionisme en van het moderne Hebreeuws, die geschreven had over het gedrag van de joodse kolonisering uit Oost-Europa (die al voor Herzl op gang was gekomen): ‘Wat doen onze Joodse broeders in Palestina? In de diaspora waren zij zelf slaven, in Palestina voelen zij zich vrij. Dat gevoelen roept een verlangen op naar despotisme. Zij behandelen de Palestijnen wreed en vijandig, ontnemen hun alle rechten, kwetsen hen zonder reden en gaan bovendien nog prat op hun handelswijze’ ( in Wrestling with Zion, Grove Press, 2003, p. 15). Ik kan iedereen het Wikipedia-artikel over deze merkwaardige man aanbevelen, die toen al voorspelde dat het project dat later zou worden toegeschreven aan Herzl (weer een zionistische mythe) tot een langdurige en verscheurende oorlog zou leiden.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Ahad_Ha'am.
    Wat was inderdaad de realiteit? Binnen de Joodse kolonie ontwikkelde zich een scherpe strijd. De Joodse bezittende klasse was geneigd Arabische seizoensarbeid in dienst te nemen omdat die natuurlijk erg goedkoop was, en in die zin heeft Pennings gelijk: de toestanden in de regio waren deplorabel, de mensen leefden in grote armoede en sommigen vonden een onzeker bestaan door voor hongerlonen te werken op plantages van Joodse grondbezitters. Maar tegelijk organiseerden Joodse immigranten, die overigens sterk beïnvloed waren door het marxisme, zich in een vakbond, Histadrut, waar later de Arbeiderspartij uit geboren is. Die vakbond eiste niet slechts hogere lonen, maar ook een systeem van ‘closed shop’, slechts vakbondsleden mochten te werk worden gesteld. Maar die vakbond wilde wel exclusief Joods blijven en stond geen Arabische toetreding toe.
    Laten we evenwel aannemen dat een aantal Arabieren uit het Overjordaanse in Joodse bedrijven in Palestina werk vonden, en daardoor een zekere welvaart genoten. Dan nog is het zeker niet zo dat alle Arabieren op die manier in Palestina waren terecht gekomen en zelfs niet de meerderheid. De gedachte van een leeg land dat op kolonisten lag te wachten, die het dan vruchtbaar maakten zodat ook de buurvolkeren afgezakt kwamen, is natuurlijk van de pot gerukt, en zelfs Pennings gaat zo ver niet. Hij insinueert wel een massale Arabische migratie als gevolg van de Joodse migratie. Een soortgelijk verhaal werd ook door de Hollandse Boeren verzonnen over Zuid-Afrika omstreeks 1900, als ik me goed herinner: de zoeloe’s moesten er hun mond houden, want waren zogezegd late immigranten. Bovendien ontwikkelden ze het land niet, dat wil zeggen: kenden ze de geavanceerde landbouwtechnieken niet die de Hollanders uit Europa mee brachten.
    Maar zelfs als het waar zou zijn dat de Arabieren dankzij de Joden de vetpotten van Egypte voor zich zagen gevuld worden, dan nog blijft dit een vreemd argument. Precies hetzelfde werd immers in Zuid-Afrika gezegd om de apartheid goed te praten: de zwarten hadden het er beter dan in Zwart-Afrika. Ook als dit argument opgaat, en vaak gaat het inderdaad op, dan nog miskent dit een basisstelling van onze cultuur: ‘De mens leeft niet van brood alléén’. Mensen die honger hebben, kruipen om eten te krijgen, ‘erst das Fressen und dann die Moral’ zegde Meckie Messer in de Dreigröschenoper van Bertolt Brecht. Maar als de honger gestild is, hernemen zij hun eergevoelen en dan willen zij vechten, niet slechts voor brood, maar voor hun menselijke waardigheid. Eén van de trieste aspecten van het kolonialisme is dat het de mensen wel een beperkte hoeveelheid voedsel verschaft in een ondergeschikte positie (de évolué’s), maar tegelijkertijd hun waardigheid als mens en als lid van een volk ontneemt. Daarom zijn antikoloniale gevechten ook zo bitter. Pennings schrijft zich evenwel volkomen in die koloniale logica van de jaren twintig in, en dat blijkt ook uit het vervolg.
    Hij ontwikkelt een hele redenering rond San Remo 1920-1922. Wat houdt dit in?
    1) Het is een oude discussie of resolutie 181 van de UNO van 29 november 1947, waarbij Palestina in twee gebieden werd verdeeld, rechtsgeldig is. De voorstanders zwijgen, want Israël heeft meer genomen dan het plan toestond, en de tegenstanders zeggen dat de UNO niet kon weggeven wat hij niet bezat (zoals tussen haakjes Yahweh dat niet kon toen hij het land van de Kanaänieten aan Abrahams nakomelingen beloofde). Pennings vindt nu evenwel een variant: de resolutie was niet rechtsgeldig omdat de Arabieren tegenstemden. Vanuit de statuten van de UNO is dat natuurlijk een lachertje: de Arabieren vormden een minderheid in de algemene vergadering en bezaten geen vetorecht in de Veiligheidsraad. De resolutie was dus wel degelijk geldig, maar het recht om een dergelijke resolutie te stemmen werd achteraf aangevochten.
    2) Pennings heeft die verwarring evenwel nodig om een andere resolutie op te diepen, de besluiten van de Volkenbond op basis van besprekingen in San Remo in 1922. Dat zou dan wel rechtsgeldig zijn, want daar stemden de Arabieren niet tegen. Nogal wiedes, ze zaten niet aan tafel, hun grondgebied werd door Britten en Fransen nogal arbitrair onder elkaar verdeeld in hun afwezigheid (ze kregen het als mandaat om de lokale bevolking op te voeden tot zelfstandigheid). In die besluiten konden de zionisten het door Balfour beloofde homeland (niet ‘een staat’) uitbreiden tot in het huidige Jordanië. De droom van Likud van een groot Israêl, door Herzl geformuleerd ‘van Nijl tot Eufraat’. Als ze het nu nog maar bevolkt krijgen!
    Wat doet Pennings dus feitelijk? Hij vervangt een min of meer begrijpelijke kolonialistische ingreep uit 1947 (de Holocaust was toen net bekend geraakt en de Britten wilden Palestina kwijt wegens te moeilijk en toch geen olie), door een veel willekeuriger kolonialitische ingreep uit 1922, en klaar is kees: Israël is volkenrechtelijk gelegitimeerd. Handig is hij wel, die Martien.
    Ik ga verder op zijn redeneringen in, in een derde deel.

    Eddy Daniels 09/07/2012

    Like

  52. Lucky9 zegt:

    @ Eddy Daniels
    Interessant uw uiteenzetting maar Uw voorstelling van de geschiedenis na 600 lijkt me betwistbaar en uw conclusie onbewezen.

    Wat weten we echt? In 628, vier jaar voor de dood van de rovers-hoofdman Mohammed werd Khaybar tot dan toe bewoond door Joden veroverd door Moslims. In dat jaar veroverden Moslims ook Mutah, ten zuiden van de dode zee in het hedendaagse Jordanië door een ongemotiveerde Christelijke leger van Griekse Byzantijnen te verslagen. Doel van deze verovering was het bemachtigen van de wapenindustrie rond Mutah. (het smeden van Mashrafujah zwaarden)

    In de turbulentie van de islamitische opmars door de mohammedaanse legers later in de zevende eeuw werden vele steden niet vernietigd door de islamieten maar verlaten door hun bewoners, ongeacht de samenstelling van de bevolking, ook het Joodse gedeelte ervan.

    De redenen hiervoor waren zeer lang het voorwerp van discussie. Maar in 1951 beslechtte de Harvard historicus Rhoads Murphy het geredetwist door te stellen dat behoudens enkele steden en centra die misschien wel waren gedecimeerd door een epidemie, de hoofdoorzaak de verwoestijning van het Arabisch schiereiland, de hoorn van Afrika en heel de kuststrook van Noord Afrika was.

    De verwoestijning werd veroorzaakt door het vernietigen van de Romeinse irrigatie-systemen door de Arabische nomaden wiens kuddes geiten en schapen tot overmaat van ramp de tot dan toe uitstekende landbouwgronden binnen enkele decennia kaal graasden.

    Een bevolkingsmigratie werd op gang gebracht en de moslim-cavalerie volgden de vluchtelingen op een afstand om ze verder te beroven, af te persen of tot slaaf te maken: naar Cyprus, Kreta, Sicilië, Italië en Spanje. De Omayaden en Abassiden lieten een enigmatisch hiaat na in de historische artefacten.

    Stellen dat de Joden niet verdreven werden uit de door moslims veroverde gebieden is dus al even betwistbaar en absurd als de stelling dat er in wat nu Palestina of Israël wordt genoemd alleen maar Joden zouden gewoond hebben voor 638, hetgeen door Pennings overigens niet is gesuggereerd noch geschreven.

    Samengevat U schijnt zich niet helemaal bewust te zijn van de volksverhuizingen tijdens en na de zevende eeuw en dat is jammer want een hoofdkenmerk van de historische realiteit en helemaal niet ondergeschikt aan een occasionele marginale integratie in een achterlijke cultuur door het aannemen van de dhimmi-status.

    Like

  53. max zegt:

    @Eddy Daniels zegt: 9 juli 2012 om 13:44
    Voor ik verder ga, toch nog een kleine bedenking: het valt mij steevast op, als ik deze standpunten inneem tegenover zionisten of sympathisanten van het zionisme, dat zij eerst hoog opgeven over een historische continuïteit (er was er op dit Forum zelfs eentje die er een reisverslag van een Utrechtse hoogleraar van omstreeks 1700 bij haalde, terwijl blijkt dat de man nooit zijn vaderland verliet). Als je die argumenten dan onderuit haalt, dan krijg je te horen dat ze er eigenlijk ook niet toe doen en dat het over de situatie in het heden gaat. Selectief gebruik van de geschiedenis heet dat, maar kom, laten we wat dichter bij het heden gaan kijken.

    Hoe jij het ook wendt of keert er is historische continuïteit van Joodse bewoning. Dat is buiten kijf.

    Wat betreft die hoogleraar, Heer Eddy, daar zijn inderdaad de meningen over verdeeld of hij wel of niet in Palestina is geweest, en heb ik ook aan gegeven! Maar het geeft geen pas om dat zomaar aan de kant te gooien.

    Zie: http://lib.haifa.ac.il/departments/nedirim/eng/hadriani.html

    Men noemt het “in-depth research”

    Met andere woorden jij kunt het onderuit halen, maar Dr. Zur Shalev Dept. of General History and
    Dept. of Land of Israel Studies, doet dat niet.

    Ik las ooit een boek en daar in stond: “Ik wist hoe ik de Bijbel moest lezen door bepaalde gedeeltes over het hoofd te zien en andere zodanig te interpreteren, dat zij altijd zeiden wat ik geleerd had.”

    Dat is wat jij ook doet met de geschiedenis, delen van de geschiedenis over het hoofd te zien en andere delen van de geschiedenis zodanig interpreteren zodat de geschiedenis zegt wat jij wil zeggen: dat de Joden er niet in Palestina thuis horen!

    En daarom is het onmogelijk met u van gedachten te wisselen. We lopen vast in futiliteiten en bijzaken. Dus ik wens u veel succes!

    Like

  54. Lucky9 zegt:

    @ Eddy Daniels
    In uw deel 2 schrijft U “… Joodse immigranten, die overigens sterk beïnvloed waren door het marxisme…”

    Wat U hierbij weer vergeet te vermelden is dat het grootste deel van die immigranten terug op de vlucht waren ditmaal voor het bolsjewisme, zeker toen bleek dat ze ook in het naoorlogse en vrij snel nationaal-socialistische Duitsland ook niet echt welkom waren.

    Ook uw zinsnede “de zoeloe’s moesten er hun mond houden, want waren zogezegd late immigranten…” is van hetzelfde kaliber: het tracht de daadwerkelijke en gedateerde volksverhuizingen en hun gevolgen te bagatelliseren en abstractie te maken van hun oorzaken en gevolgen.

    Dit is misschien te begrijpen maar kan voor mij in het licht van de inhoud van het bekritiseerde artikel niet echt door de beugel. Waarom is het voor U blijkbaar goed als moslims en Zoeloes (veroverend en -hoe kan het anders- onderwerpend) migreren maar zou het fout zijn als Joden en blanken (vluchtend) migreren?

    Misschien bent U toch meer cultuur-relativistist en multicultureel gehersenspoeld dan U zelf beseft.

    Behoudens een gemotiveerde reactie van Etienne Vermeersch alhier (zonder te refereren naar de mistgordijnen hier opgetrokken door Eddy Daniels) blijf ik van mening dat de onbeschofte analyse met provocerende titel van Martien Pennings feitelijk overeind blijft als een paal boven water.

    Ik begin meer en meer te voelen voor de conclusie van Generaal. P. Pardon op 8 juli 2012 om 21:38: “cognitief dissonantie-conflict.” Cognitieve dissonantie, het is niet eens zo ver gezocht!

    U gaat duidelijk over de schreef van het aantoonbare waar U schrijft “Hij insinueert wel een massale Arabische migratie als gevolg van de Joodse migratie”. Oorzaak verwisselen met gevolg. Niet met ons! Insinueren? En ik ben niet eens een Jood maar een Vlaming!

    Waar haalt U het lef om een migratie van Zoeloes te betrekken bij de Balfour-verklaring en San-Remo? De kern van de waarheid kan U vinden in het werk van de Senegalese antropoloog en economist Tidiane N’diaye.

    Etienne Vermeersch zal zichzelf dus moeten verdedigen over de onverdedigbare inhoud van zijn antwoorden in een tien jaar oud vraaggesprek. Of niet natuurlijk, iedereen en alles is vrij behalve de wil.

    Like

  55. Roelf-Jan Wentholt zegt:

    Daniels beweert Herzl aan te halen maar zo heeft Herzl het niet geschreven. Morgen meer, ik moet wat andere dingen doen. Ik krijg haast medelijden met Daniels, kan ik u allen vast verklappen.

    Like

  56. E.J. Bron zegt:

    @Lucky

    De heer Etienne Vermeersch kan zich niet verbergen achter onwetendheid, aangezien hij via zijn mailadres op de hoogte is gesteld van dit stuk van Martien Pennings.

    Webmaster

    Like

  57. Roelf-Jan Wentholt zegt:

    Daniels haalt uit het manifest ‘Der Judenstaat’ van Theodor Herzl de volgende tekst aan:
    “Men moet de plaatselijke bevolking geen werk geven”. Deze aanhaling zou te vinden zijn op pagina 98 van genoemd manifest. Ik ben naar deze tekst op zoek gegaan. Hij is in het manifest niet te vinden. Daniels had dat zelf ook makkelijk na kunnen gaan. Bijvoorbeeld door vast te stellen dat bedoeld manifest maar 86 pagina’s telt. Zie: http://de.wikisource.org/wiki/Der_Judenstaat
    Voor een kopie van de laatste pagina: http://de.wikisource.org/wiki/Seite:DE_Herzl_Judenstaat_86.jpg

    De aangehaalde tekst is wel te vinden in Herzl zijn dagboekaantekeningen. En het loont de moeite de volledige tekst te lezen waaruit Daniels die ene zin gehaald heeft.

    “When we occupy the land, we shall bring immediate benefits to the state that receives us. We must expropriate gently the private property on the estates assigned to us. We shall try to spirit the penniless population across the border by procuring employment for it in the transit countries, while denying it any employment in our country. The property owners will come over to our side. Both the process of expropriation and the removal of the poor must be carried out discretely and circumspectly. Let the owners of immovable property believe that they are cheating us, selling us things for more than they are worth. But we are not going to sell them anything back.
    It goes without saying that we shall respectfully tolerate persons of other faiths and protect their property, their honor, and their freedom with the harshest means of coercion. This is another area in which we shall set the entire old world a wonderful example. …
    Estate owners who are attached to their soil … will be offered a complete transplantation–to any place they wish, like our own people. …If this offer is not accepted either, no harm will be done. … we shall simply leave them there ….” (dagboek van Herzl p. 88)

    Dat is toch wat je noemt hele andere koek. Waarom haalt Daniels zo gretig verkeerd aan? Daar is maar een verklaring voor mogelijk: antisemitisme.

    Vervolgens legt Daniels Herzl in de mond waar de plaatselijke bevolking goed voor zou zijn: “het droogleggen van moerassen en het uitroeien van slangen”. Ook van deze aanhaling heb ik het origineel gevonden. Bedenk bij het lezen hiervan dat op het moment dat Herzl dit schreef nog onbekend was waar de Judenstaat gevestigd zou worden. En bedenk dat het vanuit het perspectief van een Jood uit Wenen mogelijk niet zo gek is om in te zien dat lokale bewoners handiger zijn in de omgang met gevaarlijke, lokale beesten, zo als bijvoorbeeld slangen.

    “If we move into a region where there are wild animals to which Jews are not accustomed – big snakes etc. – I shall use the natives, prior to giving them employment in the transit countries, for the extermination of these animals. High premiums for snake skins, etc, as well as their spawn.” (dagboek van Herzl p. 98)

    Weer stel ik mij de vraag waarom Daniels zo gretig de Joden beschuldigt. En waarom hij deze twee quotes aan elkaar heeft verbonden zodat het klinkt alsof de Joden als een soort slavendrijvers het leven van de lokale bevolking in de waagschaal stellen om ze daarna genadeloos over de grens te kieperen.
    Dan ga ik zo meteen verder met de-Arabieren-zijn-eigenlijk-Kanaanieten bewering.

    Like

  58. Martien Pennings zegt:

    @ Eddy Daniels

    Ik zal je comments chronologisch afwerken.
    Eerst dat van op 8 juli dus en daarna dat van 9 juli.

    Kijk, Daniels, jij bent een antisemiet en dat blijkt uit het feit dat je er een roeping van maakt om Joden lastig te vallen.
    Je kán ze maar niet met rust laten, samen met al die gekken van links en van rechts, die samen optrekken met de islam.
    Dat mini-landje aan de Middellandse Zee zal en moet kapot, eerst kapot geschréven en dan natuurlijk letterlijk kapot gemáákt.
    En als iemand de Joden verdedigt, dan sta jij meteen klaar de verdediger aan te vallen.

    Benno Barnard heeft ooit eens gezegd dat Jodenhaters het gewoon niet binnen kúnnen houden.
    Je maakt het niet zo bont als in je comments onder mijn eerste stuk http://bit.ly/MJ04P0 contra Vermeersch.
    Maar ook in deze comments móét het er blijkbaar uit.
    In je comment van 8 juli zeg je: bij dat ontstaan van die Jodenstaat zit er “een zeer giftige adder in het gras”.
    Oh ja? Maar hoe komt het dan dat jij vooral zelf het gif blijkt kwijt te moeten?
    Kijk maar:
    “land in bezit genomen op instigatie van hun God Yahweh die van hen zijn Uitverkoren Volk had gemaakt”
    “met minachting voor het Kanaänitische volk dat er al woonde, maar met verwoesting van hun cultuur”
    “maar zij hadden dat land wel gestolen”
    “die leden van de teruggekeerden die met vreemde vrouwen waren gehuwd, werden mishandeld en gedwongen hun kinderen te verstoten. Het ‘heilig zaad’ moest zuiver blijven”
    “provocatorische agitatie”
    “ Aan de ene kant eisten zij een apart statuut op ( . . .), aan de andere kant wilden zij volledige burgerrechten genieten”.
    “het eerste in de geschiedenis geregistreerde pogrom als gevolg (lang voor het christendom was doorgedrongen)”
    “Jeruzalem het centrum van de wereld”
    “Jeruzalem werd het hart van een volk dat expandeerde”

    Landstelende, cultuurverwoestende racisten, die Joden en dan is het geen wonder dat de eerste pogrom plaats vond nog vóór er Christendom was, nietwaar, Daniels?
    Ik vat de fijne hint: het lag toch echt aan die Joden zelf, want ook pre-Christenen hadden de pest aan ze.
    En dan heb je nog een paar opmerkingen die vallen in de categorie “die Joden zijn gewiekst”:
    “Alléén het joodse volk vond een uitweg: overal waar tien Joden aanwezig waren (zelfs als die elkaar helemaal niet kenden) vormde er zich een solidariteitsnetwerk, een synagoge”. “
    “veiligheid gaf voor een al bij al lage kostprijs”
    Vermeersch had ook zo’n opmerking:
    “Daarbovenop is er constant politieke druk van de Amerikaanse joden, vooral in New York. Niet omdat ze zo uitzonderlijk talrijk zijn, maar omdat ze bijna allemaal gebruik maken van hun stemrecht.”

    Je hele verhaal van 8 juli is verder erop gericht uit de oudste geschiedenis te bewijzen dat de Joden in Palestina vóór de inval van de Arabieren in 638 slechts een minderheid waren die ook nog versplinterd was in sectes.
    En vervolgens besluit je met:
    “De zogeheten ‘terugkeer’ van de Joden naar het land dat zij altijd al bewoond hebben, is dus een mythe.”
    En moet ik van die conclusie nou onder de indruk raken?
    Ik heb je al uitgebreid uitgelegd dat alle staten ter wereld een stichtingsmythe hebben – en niet alleen staten trouwens, ook voetbalclubs en vakbonden: mengelingen van historische feiten en idealen – maar dat het gaat OM HET KARAKTER VAN DIE MYTHE.

    Ik mezelf maar citeren uit het commentaar dat ik je al eerder gaf http://bit.ly/MJ04P0 en hopen dat het deze keer doordringt:

    “Ah, zo ken ik je weer, Daniels! Jij bent op de hoogte van de fijne details uit Oude Tijden en die doen jou altijd besluiten dat het toen ook al niet helemaal jofel zat met die Joden. Maar het punt is dat die Joden geëvolueerd zijn, de stamvaders zijn van wat ik graag de Joods-Christelijk-Verlichte traditie noem. Dan mogen de Joden, zoals jij claimt in 1200 vóór Christus in de vorm van “twaalf woestijnstammen”en als narcistisch “Uitverkoren Volk” het “Beloofde Land” bezet hebben onder leiding van “hun roversgod Yahweh”, maar die moslims zijn pas in de jaren 630 ná Christus in dat stadium aangeland en hebben het nooit meer verlaten tot op de dag van vandaag. En of Zion annex aliyah nou een mythe is, is totaal niet relevant, Je hebt een hele hoop mythes, een Christelijke, een Joodse, een Verlichte, die van het Vliegende Spaghetti-Monster, die van de communisten, die van de nazi’s, die van de zegen van de euro en die van de opwarming van het klimaat, maar waar het om gaat is het karakter van die mythe. En de mythe van de Joden is goedaardig en die van de islam kwaadaardig. En als een mythe een boost krijgt van het zich afzetten tégen pogroms en Holocaust, dan zou ik zeggen: beter dan de mythe van de elite van de “Palestijnen” die vanaf de Moefti van Jeruzalem (1922) een boost kregen van het pogroms bedrijven en propageren in Palestina en die een Holocaust (compleet met mobiele vergassings-installaties) aldaar hebben voorbereid.”

    DUS HOU NOU OP MET BEWIJZEN AANDRAGEN DAT DIE JOODSE STAAT OP EEN MYTHE BERUST, WANT DIE MYTHE (mengeling van historische feiten en idealen) IS SUPERIEUR AAN AL WAT TER WERELD AAN STATELIJKE STICHTINGS-MYTHES VOORHANDEN IS.

    Wel aardig overigens dat je zelf die superieure kiem aanduidt waaruit de huidige Joods-Christelijk-Verlichte traditie is gesproten:

    “De kleine christelijke sekte bleek de toekomst te hebben. Zij pikte aan bij de menslievende traditie van de synagogen, en specialiseerde zich onder andere in het begraven van sukkelaars (de Romeinen gooiden mensen zonder bezit of familie in vuilnishopen na het overlijden). Op die manier bouwden zij nieuwe solidariteits-netwerken op, waarin onder andere vele slaven soelaas vonden, terwijl de Joden die zich rond Yavneh groepeerden zich voor de anderen gingen afsluiten. Het christendom werd daardoor de dominante godsdienst van het Imperium, terwijl het Jodendom gemarginaliseerd werd.”

    Natuurlijk werd het Jodendom NIET gemarginaliseerd. Je moet dat anders zien: het christendom werd gewoon de grootste Joodse secte ter wereld. En als zodanig droeg die Joods-Christelijke traditie de kiemen en voorwaarden in zich voor de Lichte Kant van de Verlichting met als hoogste product de Universele Mensenrechten, precies dat wat humane oase Israël verdedigt in een woestijn van “sharia-mensenrechten”, dus van barbaarse wreedheid.

    Nu het comment van 9 juli van Daniels.

    Het feit dat de Joden een minderheid vormden in Palestina vóór de kolonisatie door de Arabieren in 638 én ook gedurende die 1300 jaar durende kolonisatie is voor Daniels reden om te zeggen dat de komst van de Joden na 1880 naar Palestina dus géén daad van dekolonisatie kan zijn geweest.
    Maar ik zie dat niet in.
    Kan een minderheid, de Joden, niet ook in naam van een meerderheid van christenen dekoloniseren?
    Sterker nog: de Joden dekoloniseerden zelfs de moslims die er woonden.
    Namelijk in de zin dat zij hen ontvoogding brachten van Arabische absenteïstische landheren plus materiële vooruitgang plus een kans de meest antihumane ideologie die deze aardkloot ooit gezien heeft, de islam, te humaniseren. (Inmiddels weten we dat de islam niet gehumaniseerd kan worden: die ideologie kan je alleen in zijn geheel verwerpen.)
    Natuurlijk probeert Daniels langs twee uiterst modieuze lijnen die vooruitgang voor te stellen als een verderfelijke daad van niet dékolonisatie, maar van kólonisatie en van imperialisme.

    Die twee lijnen zijn: de Joden demoniseren en de islam mooi praten.

    De Joden in Palestina demoniseert hij door ze voor te stellen als slavendrijvers met bijbehorende mentaliteit.
    Hij haalt door andere antisemieten verminkte uitspraken van Theodor Herzl aan om die mentaliteit aan te tonen. Zie het commentaar van Roelf-Jan Wentholt hierboven waarin dat aangetoond wordt. Daar mee betoont Daniels zich een goede leerling van de school van de “New-Historians”, Benny Morris, Illan Pappé en Avi Shlaim: http://bit.ly/PJWY0C .
    Hij vergelijkt de ontginning van Palestina zelfs met de Boeren-apartheid in Zuid-Afrika rond 1900.

    De islam praat hij mooi door het te hebben over “een basisstelling van onze cultuur: ‘De mens leeft niet van brood alléén’. ( . . .) als de honger gestild is, hernemen zij hun eergevoelen en dan willen zij vechten, niet slechts voor brood, maar voor hun menselijke waardigheid. Eén van de trieste aspecten van het kolonialisme is dat het de mensen wel een beperkte hoeveelheid voedsel verschaft in een ondergeschikte positie ( . . .), maar tegelijkertijd hun waardigheid als mens en als lid van een volk ontneemt. Daarom zijn antikoloniale gevechten ook zo bitter.”
    Maar Daniels toch!
    “Onze” cultuur is nu juist wat de Joden daar brachten!
    En de “menselijke waardigheid” werd ze ontnomen door de Moefti cum suis die met de handboeken van de barbarij in de hand, de Koran en de Soenna, zich te buiten ging aan moordpartijen op de eigen bevolking! Ik citeer uit een samenvatting die ik maakte van het eerste hoofdstuk uit het boek van Klaus-Michael Mallmann en Martin Cüppers, „Halbmond und Hakenkreuz. Das Dritte Reich, die Araber und Palästina“: http://bit.ly/MdaS3s:

    “Ondergronds waren sharia-rechtbanken gevormd die beslisten over ‘fouten’ in eigen kring en over het lot van Joodse gegijzelden. De terreur richtte zich niet alleen tegen de Joden en de Britten, maar vooral ook tegen ‘verraders’ uit eigen kring. Tussen 1936 en 1939 werden 547 Joden en 494 Arabieren gedood door Arabische terreur. Wie van de Arabieren tot enig compromis bereid was met de Engelsen of de Joden, dan wel weigerde de terroristen het geld te geven dat ze vroegen, werd bedreigd en vervolgens,bij volharding, gedood. Een Arabische ambtenaar die voor de Engelse mandaatsmacht werkte, werd bijvoorbeeld verplicht tot spioneren. Alle mannen werden door de terroristen verplicht dezelfde hoofdbedekking te gaan dragen als de terroristen zelf, de hoofddoek met hoofdband. De “tarbush” [die omgekeerde grote beker] de dracht van de Arabische stedeling, verdween uit het straatbeeld. Niet alleen islamitische vrouwen, ook christelijke werden gedwongen zich te behoofddoeken en zwaar in de lappen te hullen. Vrouwen die weigerden werden voor “hoer” uitgescholden en een eventuele hoed werd ze van het hoofd getrokken. Terroristenleiders dreigden met straf voor de vrouwen die ‘volhardden in hun lichtzinnigheid’.”

    Ja, de “antikoloniale gevechten” waren bitter in Palestina, en ze waren gericht tegen de Joden, tegen de eigen bevolking, tegen de humaniteit en in dienst van islamitische wreedheid.
    Het comment van Daniels van 9 juli loopt uit op gezwatel over San Remo 1922 en resolutie 181 van 1947 dat ik eerlijk gezegd niet kan volgen.
    De redenering zal te hoog gegrepen zijn voor mijn klein verstand.
    Aan het einde van het betoog van 9 juli heeft Daniels alweer een deel 3 aangekondigd, maar ik zou waarachtig willen dat-ie eens een keer zijn geobsedeerde gelul voor zich hield.
    Ik kan er natuurlijk voor kiezen om hem niet te antwoorden, maar dan gaan mensen nog denken dat ik hem gelijk geef.

    Like

  59. Eddy Daniels zegt:

    Deel 3.

    De kern van de inspanningen van Martien Pennings is te ontkennen dat het zionistisch project een kolonialistisch project is. Daartoe dient de nadruk gelegd op de ‘historische aanspraken’ (maar als je daarop met argumenten antwoordt dan krijg je te horen dat dit ‘krypto-antisemitisme-van-het-detail’ is). Daartoe dient ook het verzinsel dat de Joden in 638 verdreven werden door de Arabieren, terwijl er toen nog amper Joden aanwezig waren. Daartoe dient tenslotte de redenering rond San Remo, een kolonialistisch onderonsje waar de grote Europese mogendheden de ‘vrijgekomen’ wereld (na de ineenstorting van het Turkse kalifaat en van het Duitse keizerrijk) onder elkaar verdeelden.
    Het is merkwaardig welk een verdediging de Pennings-adepten daarnaast opbouwen: een ontmaskerend deel in de filantropische brij van Theodor Herzl wordt oneerlijk genoemd, terwijl het natuurlijk zo is dat geheel de koloniale werkelijkheid van die tijd continu verpakt werd in verdoezelende filantropie (Leopold II kreeg Congo Vrijstaat om de Arabische slavenhandel te bestrijden, bijvoorbeeld, maar voerde wel de rubberslavernij in; je kan in Antwerpen en in Oostende nog steeds een standbeeld zien van een dankbare negerin, uiteraard met ontblote borst, die haar kinderen aanbiedt aan de blanke bevrijders).
    Nu, als ik een antisemiet ben door de zinnen te citeren waarin Herzl zich blootgaf voor wat hij echt was, dan was Herzl’s tijdgenoot Ahad Ha’am – de vader van het cultuurzionisme – dat zeker. Maar op diens citaat over het zionistische bevolkingskolonialisme, dat hij al in 1891 aan het werk had gezien, gaat wel niemand in. Dat had ik ook niet verwacht. Aan Ahad Ha’am, Judah Leon Magnes of Hannah Ahrendt worden zionisten nu eenmaal niet graag herinnerd, of het weze buiten context, zoals we zullen zien.
    Verder over onze vriend Martien Pennings die er zich overigens 9 juli 2012 om 12:20, als een verwend kind, over beklaagt dat ik hem zijn bal afpak als ik een goal scoor. ‘Je houdt maar niet op hé’, klaagt hij, nadat hij het Onomstreden Werkstuk van dertig A4-velletjes heeft geproduceerd. Dat is toch ook erg, hé Martien, dat er iemand ter wereld is die het aandurft jou tegen te spreken. Wat zou de wereld toch mooi zijn als jij alléén aan het woord kwam, met een bereidwillige claque die luid applaudisseert voor ieder gezegend woord dat jij neerschrijft. Martinus locutus, causa finita. Ik ga daarom nog even in op Martiens eerste conclusie: ‘Wat we vast houden is die existentiële afwijzing die Vermeersch laat doorklinken in zijn opvatting dat Joden geen staat zouden mogen hebben’.
    Pennings had evengoed kunnen schrijven dat in de opvatting van Vermeersch katholieken of islamieten of boeddhisten geen staat mogen hebben. Vermeersch verdedigt een seculiere staat met vrijheid van godsdienst en is tegenstander van elk staatsverband dat aanhorigheid tot een religie verplicht maakt. Hij is er dus ook tegen dat de Arabische landen de islam als staatsgodsdienst hanteren en andersgelovige minderheden als dhimmi’s behandelen. Dus waarom zou hij niet tegen een staat mogen zijn die op etnisch-religieuze basis werd opgericht? Waar is het eigenlijk om te doen, om een Joodse staat of om veiligheid voor de Joden? De overgrote meerderheid van de Joden was voor de Holocaust tegen het zionisme. Een vurig pleidooi van Vladimir Jabotinsky (de man die de Likud-gedachte naar voren schoof van een zionistische staat ook in Jordanië) om alle Oost-Europese Joden in de jaren dertig te evacueren, werd door de Joodse autoriteiten in Polen met verontwaardiging afgewezen.
    Na de oorlog was het wereldjodendom natuurlijk vertwijfeld, het leek alsof men Jabotinsky had moeten volgen. De enigen die zich nog georganiseerd konden opstellen, waren de zionisten. Zij trokken de erfenis van de Holocaust aan zich, moreel en financieel, en bevrijdden zo de Europese landen van de ondraaglijke last met hun geweten in het reine te komen en zich ernstig vragen te stellen over hun houding tegenover het Jodendom voor (en tijdens) de oorlog. In feite dumpte Europa, dankzij het zionisme, zijn Jodenvraagstuk op de nek van de Palestijnen.
    Wat hadden de Palestijnen de Joden misdaan? Zij hadden er zich tegen verzet dat hun land werd gekoloniseerd, maar dat deden de Mau-Mau in Kenia ook. En hun mufti al-Husseini was gevlucht voor de Britten en gaan aanschurken tegen Mussolini en Hitler. Maar dat had de geciteerde Jabotinsky ook gedaan. Husseini rekende op Hitler om de Joodse migratie naar zijn land stop te zetten en kwam zo in nazistisch vaarwater terecht (hij rekruteerde in Bosnië voor het Oostfront). Jabotinsky rekende op onder andere Hitler om de Joodse migratie naar zijn toekomstig land te bevorderen. Geen mens wist toen dat er een Endlösung-programma in de maak was, of kon dat zelfs maar vermoeden (de Wannsee Conferentie van januari 1942 verliep in het grootste geheim en er zijn ernstige vermoedens dat zelfs Albert Speer toen nog niet op de hoogte was; Pennings insinueert dat al-Husseini de Führer op dat idee bracht; alsof dat nodig zou zijn geweest).
    Na de Holocaust kwam Israël tot stand, tot verontwaardiging van de Arabieren. Merkwaardig is hoe Pennings plots overschakelt naar schromelijke overschatting van de door hem elders zo geminachte Arabieren: ‘Inderdaad, Vermeersch, ”ze hebben in 1948 en 1949 oorlog gevoerd” die Arabieren, zoals ze al 1400 jaar niks anders kunnen en niks anders doen.’ Pardon. De Arabieren hebben ongeveer honderd jaar oorlog gevoerd (of liever: geplunderd). Je zou de terminus ad quem min of meer kunnen plaatsen in 732 toen ze door Karel Martel op hun donder kregen bij Poitiers. Daarna hebben ze nog slechts onder elkaar gevochten, veelal met vuile streken (sluipmoord en zo), en vanaf ongeveer 900 werden ze zelf overheerst door de veel vitaler Turken.
    In 1948 hebben ze gedacht dat ze oorlog voerden, in werkelijkheid plaatsten zij een symbolisch en slecht bewapend legertje veldwachters tegenover zwaarbewapende en goed getrainde zionistische milities. Behalve wat grootspraak, waren ze tot niets in staat. De Palestijnen, die op de vlucht waren geslagen, waren het kind van de rekening. Ze waren niet gevlucht voor de zionisten, zo beweert Ephraïm Karsh, maar voor de paniekzaaierij van de Arabische haatzenders. Dat wil ik best aannemen, maar die paniekzaaierij moest ergens zijn basis vinden, en die lag in het gegeven dat er wel degelijk zionistische terreurbendes aan het werk waren. Het valt mij op dat verderop Pennings Ephraïm Karsh citeert waar hij min of meer erkent dat Deir Yassin effectief heeft plaatsgevonden zoals steeds werd aangeklaagd, maar – zegt Karsh – wat de Arabische bendes deden was veel en veel erger.
    Ook dat wil ik best geloven, maar dat mohammedaanse schurken en bandieten met een wreedheid te werk gaan die in de Koran aangemoedigd wordt, was toen al lang bekend. De zionisten stonden evenwel voor ‘de beschaving’ en beweerden een volk te vertegenwoordigen dat pas het slachtoffer was geweest van de meest walgelijke genocide ooit. Men had kunnen verwachten dat de zionistische milities dus een hoge moraliteit zouden handhaven, maar alleszins al in Deir Yassin – en er zijn andere gevallen bekend – hebben ze zich verlaagd tot het niveau van de barbaren die ze beweerden te bestrijden.
    Nu, ik wil hier de gecompliceerde historiografie van 1948 niet overdoen, en laat in het midden wie precies welke wreedheid heeft begaan, feit is dat ze intense angst bestond, want als er geen reden was om schrik te hebben, dan had zelfs de meest intense haatzender de Palestijnen er niet toe kunnen overhalen om have en goed achter te laten en ordeloos op de vlucht te slaan. Men kan antwoorden dat die mensen vreesden in het schootsveld te komen liggen, en ook dat wil ik aannemen, maar als dat de enige reden was, dan hadden de zionisten achteraf geen enkele reden om de vluchtelingen niet te laten terugkeren, want dan waren ze toch niet gedreven door haat? Men kan zelfs opmerken dat die mensen vreesden om, als ze niet op de loop gingen, het slachtoffer te worden van Arabische represailles, maar dat zou net een reden zijn geweest om ze wel te laten terugkeren, want dan zouden ze immers opgelucht de zionisten in de armen zijn gevallen en hen om hun veiligheid hebben bedankt. Dan had Ben Gurion zijn loyale Palestijnen waar hij op uit zou zijn geweest.
    De waarheid is anders. In werkelijkheid hebben de zionisten van die vlucht geprofiteerd om al de gronden en bezittingen van de autochtonen aan te slaan. Pure diefstal. Een geraffineerd stelsel van wetten op annexatie van gronden van afwezigen werd vanaf 1950 opgezet om dit te legitimeren. In dit verband kan ik u het werk aanbevelen van de Zweeds-Iraëlische journalist Göran Rosenberg, ‘Het Verloren Land’ (uitgeverij Atlas) die gedetailleerd uiteenzet welk een smerige trucs er na 1948 werden gebruikt om de Palestijnen hun land te ontfutselen. Maar terug naar Pennings.
    ‘En waarom noem je niet het feit, Vermeersch, dat minstens evenveel Joodse vluchtelingen uit de Arabische landen, die óók door Arabieren werden weggejaagd, rimpelloos in Israël zijn geïntegreerd.’
    Hier passen twee opmerkingen: ten eerste is de verdrijving van Joden uit Arabische landen maar op gang gekomen na de oprichting van Israël. De paradox wil dus dat de staat die als doel had alle Joden overal ter wereld te beschermen, meteen een bedreiging betekende voor de Joden in de Arabische landen die tot dan geen behoefte hadden aan die bescherming, en wie de zionistische gedachte volkomen vreemd was. Toegegeven: ze leefden, net als christenen, in een minderwaardig statuut (als dhimmi’s) maar hadden zich daar blijkbaar in weten te voegen (na de vervolging door de Inquisitie in Spanje verkozen veel Sefardische Joden de islamitische wereld boven de christelijke). Het was de oprichting van Israël die hun situatie onhoudbaar maakte.
    Ten tweede had Israël die oriëntaalse landvlucht nodig omdat die Joden waar het voor en door opgericht was – de overgebleven askhenazim uit Oost-Europa en Rusland – Israël meestal massaal links lieten liggen en hemel en aarde bewogen om in de VS te geraken (wat later herhaald werd met de emigratie van de Sovjetjoden). De integratie in Israël van de oosterse Joden verliep overigens helemaal niet rimpelloos, maar met veel vernederingen omdat deze mensen zich in een ander soort Jodendom dan zij gewend waren moesten inpassen, maar kom: ik wil toegeven dat de prestatie van Israël in deze grandioos is geweest. Zoals alles wat Israël ondernomen heeft grandioos is.
    Maar het gaat hier niet over de grandioziteit van ontegensprekelijk de meest geniale cultuur op de planeet, maar over het ethisch karakter van andermans land in bezit nemen. Heel de daarop volgende retoriek over de Palestijnse maffia moet daarom tegen die achtergrond worden gezien: je maakt van niemand een menslievende filantroop die je welkom heet in zijn woning, door hem zijn portefeuille te ontfutselen. Als de Palestijnse leiding vandaag zoveel domme en misdadige dingen doet dan is dat te wijten a) aan een onrechtvaardige behandeling die b) zich ent op een religieus systeem dat onrecht in zijn statuten heeft ingeschreven, maar waaraan de fatsoenlijke mensen zich probeerden te ontrukken. Maar net die fatsoenlijke mensen werden tussen hamer en aambeeld gevat.
    Die krachten immers in de Palestijnse wereld – vooral dan de Palestijnse christenen – die naar een ethische oplossing streefden, werden in de polarisering op de vlucht gejaagd en hebben het terrein (noodgedwongen) moeten overlaten aan de fanatici. Daar stonden voortdurend Israëlische schijntoegevingen tegenover die moesten verdoezelen dat Israël geen seculiere maar een Jodenstaat wil zijn. In plaats van dat Israël dus een bastion van beschaving is geworden in een wereld van barbarij, zoals Herzl het zich droomde, is het een permanente aansporing tot barbarij geworden. Elke mohammedaanse schurk gebruikt Israël om in eigen achterlijke kring zijn gram te halen. Daardoor wordt elke interne democratiseringsbeweging in de Arabische wereld a priori onmogelijk gemaakt.
    Men kan zeggen dat dit de zaak niet is van Israël, maar ik heb het altijd een bijzonder slecht idee van de zionisten gevonden om uitgerekend te midden zulk een bende gekken een veilig thuisland te willen creëren. Het doet mij denken aan het meisje – ik zegde het elders al – dat ’s nachts in kort rokje over straat loopt en dan verkracht wordt. Natuurlijk moet de verkrachter bestraft worden, maar als het mijn dochter is dan zeg ik haar wel dat ze in het vervolg voorzichtiger moet zijn. De zogeheten ‘slettenmarsen’ verkondigen evenwel dat ze dat recht heeft (en dat heeft ze ook) en dat daarmee de discussie gesloten is, maar dat is natuurlijk niet zo. In alles in het leven geldt het voorzichtigheidsprincipe, ook in het opeisen van je rechten. Van in het begin was duidelijk dat Israël in het Nabije Oosten in een kruitvat ging leven, dat het maar zou kunnen bedwingen door zich als een permanente kolonisator op te stellen. Daar heeft de mufti dan op ingespeeld.
    Kwestie is evenwel dat de interne democratisering in de Arabische wereld vanaf de jaren twintig aan de gang was, zodat de mufti’s en tutti quanti in de verdediging werden gedreven. De Baathpartij in Syrië en Irak was opgericht door een christen (Michel Aflaq) en streefde naar secularisering op basis van fierheid op het Mesopotamisch verleden, en zij heeft de macht in handen gekregen (om daarna te ontsporen). De Nasser-revolutie in Egypte bewoog zich in seculiere richting. In Turkije, Iran en Algerië waren er sterke seculiere tendenzen. De blijvende vernedering door Israël evenwel – dat inderdaad in alle opzichten superieur is aan de mohammedaanse wereld – heeft overal de achterlijke krachten de wind in de zeilen gegeven. Israël is in een wespennest gaan wonen en doet nu verbaasd als die wespen willen steken.
    Er komt bij Pennings dan nog eens een uitleg over het hemels manna Israël over de Palestijnen heeft doen neerdalen. Daarbij haalt hij als positief voorbeeld de reeds geciteerde Judah Leon Magnes (1877-1948) aan, zowat de geestelijke erfgenaam van Ahad Ha’am. Hij doet dat op een eigenaardige wijze: de man wordt geprezen omdat hij de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem oprichtte en openstelde voor Arabieren. Hij zegt er niet bij dat Magnes als cultuurzionist een fervent tegenstander was van de oprichting van de staat Israël en de Joodse Yishuv (de voorloper van Israël) een kunstmatige gemeenschap achtte. Na de Biltmore Conferentie in New-York in 1942 brak hij met de zionistische beweging precies omdat zij een eigen staat eiste op Palestijns grondgebied. Hij was tegen het verdeelplan eerst van de Britten en dan van de UNO, noemde de milities ‘een Joodse oorlogsmachine’ en trad in oktober 1948 terug uit een Amerikaans-Joods hulpfonds aan vluchtelingen omdat dit weigerde hulp te bieden aan Palestijnen. Dàt vermeldt Pennings evenwel niet. Van selectief citeren gesproken. Ik kan overigens iedereen de lectuur van het Wikipedia-artikel over ook deze merkwaardige man warm aanbevelen:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Judah_Leon_Magnes
    De rest van Pennings verhaal is eigenlijk één lange herhaling, gelardeerd met ellenlange uithalen naar hoe idioot, pervers, gemeen, door en door slecht, kierewiet, rotzakken – ik doe een losse greep – iedereen is die het met hem niet eens is (hij beschrijft zichzelf als ‘een diepmenselijke mens zoals ik’). Elke poging van Vermeersch om een redelijke uitweg te schetsen wordt met bitter cynisme de grond in geboord. Steeds weer komt ook de mantra terug die zo gemakkelijk te ontzenuwen valt dat de Joden in 638 verdreven zijn, en dat Israël geen koloniaal maar een dekoloniserend project is. Dit alles gebeurt met een taalvirtuositeit die effectief bewonderenswaardig is en waar zijn claque zich blijkbaar graag aan laaft, kwestie van niet meer te moeten denken. Eigenlijk de techniek die wordt toegepast in de Koranschool, met dit verschil dat ze het daar ook nog uit het hoofd leren.
    Ik denk daarom dat dit nu wel volstaat, ik zal doen wat Pennings mij gevraagd heeft en ermee ophouden. Eén bijdrage mag men van mij nog verwachten, mijn visie hoe mogelijk uit de impasse weg te geraken. Mijn utopie mag je zeggen, I have a dream. Tot morgen.
    Eddy Daniels 10/07/2012

    Like

  60. Lucky9 zegt:

    @ Eddy Daniels
    Ook van uw deel 3 ben ik niet onder de indruk. Omdat ik weet dat de door U geformuleerde Palestijnse territoriale claim op eigendom en grondgebied niet op wetenschappelijke wijze door demografische gegevens kunnen worden gestaafd. Zie hierover http://www.mideastweb.org/palpop.htm

    Uw voorstelling van zaken in uw deel 3 lijkt dus vooral te berusten op de aanname dat “de Palestijnen” zich wel sedentair en niet nomadisch gedroegen in de decennia voor en na 1900. Het tegendeel was waar. U past dus een hedendaags juridisch begrip “territoriale eigendom” toe op een periode in de geschiedenis waar dit begrip ter plaatse niet of nauwelijks erkend werd of soms zelfs helemaal niet gekend was.

    Wat mij stoort is dat u er zo maar van uitgaat dat iedereen hier alles kritiekloos aanneemt wat Pennings schrijft. Het is echter niet Pennings die ons tegen U in het harnas jaagt. U volhardt in uw deel 3 nog steeds in uw boosheid door te blijven beweren dat bijna iedere overlevende en dus ook de overlevende Joden in 638 niet zouden verdreven zijn door de Arabieren daar waar ik deze stelling eerder om 9 juli 2012 om 14:03 ontkrachtte. Iedereen die niet verdreven of gedood was werd slaaf. De meerderheid werd verdreven, ook de Joden.

    U bent dus niet erg alert want archeologisch is a contrario aangetoond en bewezen dat dit geen verzinsel maar de realiteit is geweest. Neem me daarom a.u.b. niet kwalijk dat voor velen ook het overige van uw betoog als een fundamentalistische tunnelvisie over komt. De verbetenheid of noem het Judaïstische visie van Pennings moet op een andere manier verzacht en gepolijst worden dan met geschiedenisvervalsing.

    Like

  61. Martien Pennings zegt:

    @Eddy Daniels op 10 juli.

    1) Nee, Daniels laat de Joden niet met rust en mij ook niet.
    Ik besef nu ook weer des te duidelijker waarom ik op een gegeven moment, toen ik met Daniels in een mailgroep zat, ben opgehouden hem te antwoorden: hij stopt nóóit, hij leert niks en je kunt werkelijk hele dagen, hele weken met hem bezig blijven.
    Neem nou eens uit zijn commentaartje nummertje 3 alléén al het onderstaande zinnetje:
    “ In feite dumpte Europa, dankzij het zionisme, zijn Jodenvraagstuk op de nek van de Palestijnen.”
    Ja, dat is weer een dermate krankzinnige pervertering van wat er werkelijk gebeurde dat je alleen aan die zin wéér drie flinke alinea’s moet wijden, maar het houdt natuurlijk een keer op.
    Ik antwoord hem hier alleen omdat ik anders de indruk geef me gewonnen en hem gelijk te geven.

    Ik begin met een bijzonder gore alinea ergens midden uit zijn woordenbrei:

    “Wat hadden de Palestijnen de Joden misdaan? Zij hadden er zich tegen verzet dat hun land werd gekoloniseerd, maar dat deden de Mau-Mau in Kenia ook. En hun mufti al-Husseini was gevlucht voor de Britten en gaan aanschurken tegen Mussolini en Hitler. Maar dat had de geciteerde Jabotinsky ook gedaan. Husseini rekende op Hitler om de Joodse migratie naar zijn land stop te zetten en kwam zo in nazistisch vaarwater terecht (hij rekruteerde in Bosnië voor het Oostfront). Jabotinsky rekende op onder andere Hitler om de Joodse migratie naar zijn toekomstig land te bevorderen. Geen mens wist toen dat er een Endlösung-programma in de maak was, of kon dat zelfs maar vermoeden (de Wannsee Conferentie van januari 1942 verliep in het grootste geheim en er zijn ernstige vermoedens dat zelfs Albert Speer toen nog niet op de hoogte was; Pennings insinueert dat al-Husseini de Führer op dat idee bracht; alsof dat nodig zou zijn geweest.”

    Tsja, de “Palestijnen” als slachtoffer van de Joden en de Moefti als een nobele verzetsstrijder die zijn prettige autochtone cultuur verdedigde. Terwijl de werkelijkheid is dat de Arabieren in drommen naar Palestina trokken, vanwege de dynamiek en de welvaart die de Joden genereerden en de Moefti de moordpartijen organiseerde niet alleen tegen de Joden, maar vooral tegen de eigen “Palestijnen” die met de Joden wilden samenwerken. De Moefti ,zegt Daniels,is “gaan aanschurken” tegen Hitler, hij kwam “in nazistisch vaarwater terecht”. Ach ja, zoals tegenwoordig in West-Europa islamitische immigranten “op het slechte pad geraken”: verkeerd afslagje genomen, kan iedereen overkomen. Slachtoffer van de sociale omstandigheden, die Moefti. Had geen vermoeden, die Moefti , dat het zó erg zou worden. En waarom zorgde hij dan persoonlijk dat deals van de nazi’s met de Engelsen die duizenden Joodse kinderen hadden kunnen redden niet doorgingen en ze alsnog vergast werden? En waarom stonden de mobiele vergassingsinstallaties dan al klaar in Griekenland om verscheept te worden naar Palestina? En waarom zorgde de Moefti dan voor 7 x 24 radiopropaganda voor het Midden Oosten vanuit Berlijn via “radio Zeesen”, waarin een typische zinsnede door de Moefti persoonlijk in de microfoon gebrald luidde: “Vermoord de Joden, waar je ze ook maar vindt. Dit is welgevallig aan Allah, de geschiedenis en de religie.”

    Ik ga maar voorbij aan de walgelijke vergelijking tussen Jabotinsky en de Moefti.
    Je bent ziekelijk, Daniels, er is iets niet goed in je hoofd.
    Maar ik zal niettemin nóg een paar andere kromme beweringen van je weerleggen.

    2) Daniels zegt:

    “De kern van de inspanningen van Martien Pennings is te ontkennen dat het zionistisch project een kolonialistisch project is. Daartoe dient de nadruk gelegd op de ‘historische aanspraken’ (maar als je daarop met argumenten antwoordt dan krijg je te horen dat dit ‘krypto-antisemitisme-van-het-detail’ is).Daartoe dient ook het verzinsel dat de Joden in 638 verdreven werden door de Arabieren, terwijl er toen nog amper Joden aanwezig waren. Daartoe dient tenslotte de redenering rond San Remo, een kolonialistisch onderonsje waar de grote Europese mogendheden de ‘vrijgekomen’ wereld (na de ineenstorting van het Turkse kalifaat en van het Duitse keizerrijk) onder elkaar verdeelden.”

    Het zionistisch project was inderdaad een “kolonialistisch” project in zijn conceptie, want het had net zo goed in Afrika kunnen plaatsvinden.
    Nou ja, niet net zo goed dus, want het was logischer dat het plaatsvond op een plek waar alle mythes van het Jodendom al 1800 jaar naar toe wezen, waar ze gedurende een paar duizend jaar een constante aanwezigheid hadden gehad en waar een dor land op groene handen lagen te wachten en waar ze met meer recht een staat konden claimen dan de Arabische clans die er ook een kregen.

    Als je het al “kolonialistisch” mocht noemen dan toch kolonialistisch in de ethische fase.
    Natuurlijk is het er niet overal in de wereld bijster ethisch aan toegegaan, vooral in Congo niet en ook niet in Nederlands-Indië, maar er was onmiskenbaar een bewustzijn dat je een vooruitgang moet noemen vergeleken met de koloniale geest van de 17e, 18e en 19e eeuw.
    Het is te gemakkelijk om de hooggestemde humanitaire idealen van Herzl af te doen als “verdoezelende filantropie” die plannen á la Leopold II in Congo zou verbergen.
    Roelf-Jan Wentholt zal overigens vandaag in een comment aantonen dat Daniels bewust de woorden van Herzl verdraait en uit context haalt.
    Daarin is Daniels een goede leerling van de fraudeschool van Ilan Pappé, Benny Morris en Avi Shlaim.

    Het zionistisch project was niet alleen in de conceptie idealistisch, maar ook in de uitvoering. Natuurlijk heeft Daniels weer die ene Joodse stem Ahad Ha’am http://bit.ly/LM0Fga gevonden die beweert dat de Joden van het eerste uur in Palestina slavendrijvers,schurken en racisten waren.
    Tsja, zelfkritiek is de Joden nooit vreemd geweest en vooral de hysterische variant niet.
    Ik wijs er nog maar eens op dat de Peel-commissie in 1937 een verhoging van de welvaart onder vooral de gewone Arabieren constateerde, een sterke bevolkingstoename en een verhoging van de gemiddelde levensduur.

    Je kunt natuurlijk San Remo “een kolonialistisch onderonsje” noemen, maar dat was het dus NIET, het was een conferentie die typisch was voor de ethische fase van het kolonialisme, waarin de oprechte wil aanwezig was om de volkeren naar zelfstandigheid te begeleiden en als het even kon op humane en demokratische benen te zetten.
    “Make the World safe for Democracy” en zo.
    Maar ook als je dat met een korrel zout neemt, dan nog is het zo dat de Joden minstens zoveel recht hadden op een stuk land als al die Arabische roverhoofdmannen die zich meldden om aan het hoofd van een staat te gaan staan.

    Ik mag van Daniels om nóg een reden niet beweren datje het koloniseren van de Joden met méér recht dékoloniseren kan noemen: omdat ik verzonnen zou hebben dat in 638 na Christus bij de inval van de Arabieren i n Palestina de Joden verdreven zouden zijn: “het verzinsel dat de Joden in 638 verdreven werden door de Arabieren”.
    Maar het gáát hier helemaal niet om verdreven of onderworpen of vermoord .
    Het gaat hier om het blote feit van koloniale verovering door de Arabieren en een periode van 1300 jaar van wrede kolonisatie.
    Dat staat vast en daarom ben ik gerechtigd te zeggen: de Joden begonnen Palestina te dékoloniseren vanaf 1880.
    Lucky (op 9 juli 2012) meent overigens te weten dat door de archeoloog Rhoads Murphy in 1951 heeft bewezen dat de Joden wel degelijk grotendeels verdreven zijn.
    Wat ik dus staande houd is dit: als het Zionistische project al koloniaal was, dan toch in een zeer ethische vorm, die meer ontwikkelingshulp was en het kan met meer recht zelfs een dékolonisatie genoemd worden.
    En nogmaals: die Arabische roverhoofdmannen die aan een staat werden geholpen?
    Dat was niet “koloniaal”?
    Moeten we niet de legitimiteit van de staat Libanon, Syrië, Jordanië en Irak gaan betwijfelen?
    Maar nee, natuurlijk niet: Daniels wil uitsluitend Joden lastig vallen.

    3) Daniels beklaagt zich dat niemand op mensen als Ahad Ha’am, Judah Leon Magnes of Hannah Ahrendt wordt ingegaan.
    Dat zal ik dan hier maar eens wél doen.
    Kijk, beste Daniels, deze Joden konden zeggen wat zij wilden en dat tekent de cultuur die ze naar Palestina brachten: zelfkritiek.
    Critici van de Moefti werden massaal omgebracht.
    Eigenlijk hoef je toch niet méér te weten?
    Je zou er eindelijk eens zelf van overtuigd moeten raken dat er zieks in je kop zit, Daniels.
    Een diepe neiging om voortdurend het veel betere te demoniseren en het echte Kwaad te verharmlosen.

    4) Daniels schrijft:
    “ Ik ga daarom nog even in op Martiens eerste conclusie: ‘Wat we vast houden is die existentiële afwijzing die Vermeersch laat doorklinken in zijn opvatting dat Joden geen staat zouden mogen hebben’. Pennings had evengoed kunnen schrijven dat in de opvatting van Vermeersch katholieken of islamieten of boeddhisten geen staat mogen hebben. Vermeersch verdedigt een seculiere staat met vrijheid van godsdienst en is tegenstander van elk staatsverband dat aanhorigheid tot een religie verplicht maakt. Hij is er dus ook tegen dat de Arabische landen de islam als staatsgodsdienst hanteren en andersgelovige minderheden als dhimmi’s behandelen. Dus waarom zou hij niet tegen een staat mogen zijn die op etnisch-religieuze basis werd opgericht? Waar is het eigenlijk om te doen, om een Joodse staat of om veiligheid voor de Joden? De overgrote meerderheid van de Joden was voor de Holocaust tegen het zionisme.”

    De hatelijke domheid van Vermeersch/Daniels is hier tweeledig.

    Vermeersch zegt: “De joodse staat discrimineert dus mensen enkel en alleen op basis van hun biologische afstamming. Het spijt me, maar dat is een vorm van racisme.”
    Laat dat eens goed doordringen wat daar staat: biologisch-racistische discriminatie.
    Dat is toch het gewauwel van een gek?
    Ik ben er in mijn stuk op ingegaan: nergens wordt het genenpakket gedefinieerd dat een Jood moet bezitten.
    Lasterlijke onzin dus.

    Maar dan de tweede vorm van hatelijke domheid.

    De gelijkstelling van islamitische staten met Israël is idioot: islamitische staten waar de sharia heerst en dus de totalitaire onderdrukking, waar geen vrijheid van godsdienst is , waar op uittreding de doodstraf staat, andere religies verboden zijn dan wel zwaar onderdrukt worden kan je niet gelijk stellen met de religie-van-voorkeur van de Joodse staat , waar een humaan en democratische klimaat heerst, waar vrijheid van godsdienst is en waar een islamiet net zoveel rechten heeft als een orthodoxe Jood.

    Daniels vraagt waarom het te doen is: veiligheid of een joods staat.
    Om veiligheid, Daniels, en de hele geschiedenis is daar om te bewijzen dat zulks alleen in een Joodse staat mogelijk is.

    5) Ik wil nog iets zeggen over dat existentiële in de afwijzing van Israël door Vermeersch/Daniels.

    Dat existentiële zit ‘m in dat tomeloze, pitbull-achtige, constante bijten naar dat ene staatje waardoor het vertoog van jou en Vermeersch gekenmerkt wordt.
    Het is die ziekelijke geobsedeerdheid waarmee onophoudelijk op de Joden ingebeukt wordt, terwijl er zóveel staten zijn die zóveel inbeukenswaardiger zijn.
    En die ziekelijke obsessie wordt van een nog intensere morbiditeit gegeven het verleden van het Jodendom, altijd al singled out, altijd vervolgd, buitengesloten, vermoord, onderdrukt en belasterd.
    Daarom bracht ik de obsessie met Joden ook in verband met het begrip voor sm-seks van Vermeersch, er zit iets diep verrots, iets pervers in die overgave, de begéérte, de lust waarmee de laster dik aan de Joden aangesmeerd wordt.

    Voor de rest geef ik het op.
    Dit is niet te doen.

    Like

  62. Roelf-Jan Wentholt zegt:

    Tsja, wat moeten we nu met Daniels? Hij is betrapt op het verminken van uitspraken van Herzl om de Joden in een kwaad daglicht te stellen en wat zegt-ie-dan? Dan zegt ie: Ja, Koning Leopold loog ook. Dat is van zo’n laag allooi dat ik er van sta te kijken.
    Later meer over die Kanaanieten. Omdat ik het heb beloofd. Intussen is het wachten op de reactie van Vermeersch. Ik vermoed dat Vadertje Vermeersch eerst kereltje Daniels om een boodschap heeft gestuurd, hopende er zo gemakkelijk van af te komen.

    Like

  63. Roelf-Jan Wentholt zegt:

    Eerst nog even deze bewering van Daniels:
    “1) Het is een oude discussie of resolutie 181 van de UNO van 29 november 1947, waarbij Palestina in twee gebieden werd verdeeld, rechtsgeldig is. De voorstanders zwijgen, want Israël heeft meer genomen dan het plan toestond, en de tegenstanders zeggen dat de UNO niet kon weggeven wat hij niet bezat (zoals tussen haakjes Yahweh dat niet kon toen hij het land van de Kanaänieten aan Abrahams nakomelingen beloofde). Pennings vindt nu evenwel een variant: de resolutie was niet rechtsgeldig omdat de Arabieren tegenstemden. Vanuit de statuten van de UNO is dat natuurlijk een lachertje: de Arabieren vormden een minderheid in de algemene vergadering en bezaten geen vetorecht in de Veiligheidsraad. De resolutie was dus wel degelijk geldig, maar het recht om een dergelijke resolutie te stemmen werd achteraf aangevochten.”

    Daniels is niet de enige die niet begrijpt, of weigert te begrijpen, hoe het zit met VN resoluties afkomstig van de Algemene Vergadering. Ik bied graag de helpende hand:
    1. Resoluties van de Algemene Vergadering zijn niet meer dan een advies. Hoe zou het ook anders kunnen zijn? Of je moet geloven dat de Algemene Vergadering van de VN beschikt over een dusdanig superieure moraliteit dat zijn wil kracht van wet zou moeten hebben.
    2. Een resolutie die wordt aanvaard door de betrokken landen kan vervolgens uitmonden in een overeenkomst tussen die landen. Dat is in geval van resolutie 181 niet gebeurd.
    3. Wie nu nog een beroep doet op 181 is als de geïnteresseerde huizenkoper die vandaag nog meent recht te hebben op een aankoop die hij liet lopen ….. eind veertiger jaren. Ja, dat waren nog eens koopjes indertijd.

    Bij mij leidt dit wederom tot de vraag: Is Daniels te goeder trouw? Het is toch haast niet mogelijk dat hij hetgeen ik hierboven schrijf niet weet. En Vermeersch, zou die te goeder trouw zijn? Vermoedelijk niet want hare majesteit van de hogere Vlaamse moraliteit laat niets van zich horen.

    Ach, hoeveel regels kunnen nog besteed worden aan al die halve waarheden en hele leugens van Daniels cs? En hoe nuttig is het om dat allemaal te weerspreken? Want op iedere ontzenuwing volgt weer een hele zee van nieuwe verdachtmakingen, halve waarheden en hele leugens. Wel interessant om de ziel van de ware antisemiet zich te zien openen. Bij Daniels zie je zelfs het een en ander terug van de agressieve vervangingstheologie.

    Like

  64. Roelf-Jan Wentholt zegt:

    Voor ik nader op de Kanaanieten-theorie van Daniels in ga wil begrip vragen voor het wonderlijke type redeneren en filosoferen van Daniels en ook van Vermeersch. Wat is het toch dat deze mensen zo gretig verklaringen omarmen die van armetierigheid bij elkaar hangen? Hoe komt het toch dat als de ene bewering van deze heren ontzenuwd wordt zij meteen met de volgende pervertering gereed staan? Ik weet dat. En ik ga het u aan de hand van twee beelden die ik gisteren op de prachtige tentoonstelling in de Hermitage in Amsterdam zag, uitleggen.

    De tentoonstelling onder de titel “Impressionisme, sensatie en inspiratie” laat de ontwikkeling van de steeds wilder schilderende impressionisten zien. De curator heeft twee schilderijen van het zelfde type tafereel naast elkaar gehangen. Links hangt een werk van Edmond-Georges Grandjean (1844–1908), rechts een schilderij van Camille Pissarro (1830–1903).

    Hier het werk van Grandjean: http://bit.ly/M23psm
    Hier het werk van Pissarro: http://bit.ly/N0cXoU

    De reproductie op internet laat te wensen over. Maar laat ik u verzekeren dat het werk van Grandjean van een verbluffende ‘echtheid’ is. Het werk van Pissarro is van een andere orde. Mogelijk toont het een ‘inspirerende sensatie’ zoals de titel van de tentoonstelling als motto aanreikt.

    Stelt u zich nu voor dat u een beginnende schilder bent met beperkte mogelijkheden. Oog in oog met Grandjean kan deze beginner zich slechts realiseren dat alleen door een ongehoorde inspanning hij heel misschien ooit in de buurt kan komen van de kwaliteit van dit werk. Kijkend naar het werk van Pissarro zal de beginner denken: “Welaan, er liggen voor mij in de schilderkunst best hele goede kansen.”

    Dit, lieve lezer, is de ziekte van Vermeersch cs. De mens die vreest niet goed genoeg te zijn kiest uit het aanbod van mogelijkheden een parcours dat geen al te hoge drempels opwerpt. En omdat deze ziekte –de angst niet goed genoeg te zijn, cq de wil bijzonder te zijn- diep in de menselijke natuur verscholen ligt en zeer wijd verspreid is, zal er voor het mindere altijd een groot publiek te vinden zijn. Voila. Dit is de reden waarom Vermeersch zo graag pervers filosofeert en dit is ook de reden waarom Eddy Daniels het opneemt voor de Arabische maffia bendes en hij zich keert tegen het in en in behoorlijke, zij het niet onfeilbare, Israel.

    Voor de denkers onder u: Dit is de omkering van Nietzsches omkering.

    Like

  65. Linsky zegt:

    Roelf-Jan Wentholt om 10:05
    Chapeau!
    Uitstekende argumenten.
    En de laatste twee alinea’s, zelfs onweerlegbaar.

    Als je zo de lijn even doortrekt naar ‘democratie’ wordt onmiddellijk duidelijk waarom die nooit zal kunnen werken. Althans niet op een hoog intellectueel niveau.
    De massa is namelijk ongeïnteresseerd, onverschillig, kortzichtig, adorerend, dom en waarschijnlijk achterlijk. Het mag evident zijn dat deze kudde nooit een persoon(en) kiest die buiten het bereik van haar eigen mentale vermogens is.

    De weinigen die werkelijk inzicht, verstand en kloten hebben, worden eerder beledigd en verguist, maar vaak zelfs dat niet eens…gewoonweg omdat niemand in de kudde in staat is dezen als zodanig te herkennen!

    Een heel leuk voorbeeld is de grote schaker tegen de ‘rest van de wereld’.
    De wereld kan NOOIT winnen!
    Simpel, ..omdat er een zet van de ‘wereld’ wordt gedaan, die gekozen is doordat deze het meest werd ingezonden!
    Daarbij kan dus nooit de enkele malen ingezonden ‘geniale zet zijn.

    Like

  66. Martien Pennings zegt:

    Webmaster E. J. Bron tipte me over een filmpje waarin Etienne Vermeersch door een snoeshaan van een Vlaamse tv-zender (Canvas) wordt geïnterviewd: http://bit.ly/NJSkdq.
    Kijk eens op ongeveer 1 minuut van dit 4-minutenfilmpje.
    Nadat Vermeersch heeft uitgelegd dat de 57 OIC-landen de sharia boven de rechten van de mens stellen, zegt interviewende snoeshaan dat zulks toch eigenlijk hetzelfde is als het Vlaams Belang dat “eigen volk eerst” zegt.
    En dan die innig ja-knikkende bevestiging van Vermeersch.
    Goed gezegd, snoeshaan!
    Dus een democratische partij, het Vlaams Belang, die de humane verworvenheden van de rechtsstaat nu juist verdedigt tégen die sharia en de ongelimiteerde instroom van de dragers van die leer is dan hetzelfde.
    Op het einde van het interviewtje zegt Vermeersch met diepe hartstocht dat hij zo’n grote liefde voor de feiten en de waarheid heeft.
    Maar ik ben bang dat hij de primaire faculteiten mist om de feiten en de waarheid te herkennen.

    Like

  67. Tom Hendrix zegt:

    @Martien Pennings 11.02. uur, ja Hr. Pennings, dat is nu wat Churchill bedoelde met; citaat: ” De fascisten van de toekomst zullen zich anti-fascisten noemen”. Voor mij is deze Vermeersch een duidelijke vertegenwoordiger van het nieuwe fascisme, te weten het islamofascisme!

    Like

  68. Martien Pennings zegt:

    @Roelf-Jan 10:05: de werken in één oogopslag: http://bit.ly/Mi5keo

    Like

  69. Lucky9 zegt:

    @ Pennings om 11:02
    Het journaille (samentrekking van de Franse woorden journalist en racaille wat uitschot betekent) dat U snoeshaan noemt is intussen zelf aan politiek gaan doen.
    Bracke, want zo heet dat kereltje past in het filmpje een klassiek fascistisch trucje toe waar professor Vermeersch in tuimelde als de eerste de beste snotneus.

    Niet ongebruikelijk bij de Belgische staatszenders. De vraagsteller suggereert een vooringenomen, en leugenachtig maar politiek correct antwoord als vraag waar de bevraagde dan de keuze heeft mee in te stemmen!
    Het alternatief is dat de micro van de ondervraagde wordt afgesloten en hij of zij voor het publiek in de huiskamers wordt belachelijk gemaakt, gedemoniseerd of zelfs uitgescholden door andere “gasten” in de studio.

    Uiteraard heeft U gelijk het antwoord van Vermeersch had moeten zijn: “Waarom past U zulke werkelijk verwerpelijke onethische technieken toe? U beledigt mij en moest zich schamen. Nee dus, het is precies het tegendeel !”

    Het opgedrongen cultuur-relativisme en politiek correct multiculturalisme heeft de geesten vele Vlamingen vergiftigd en verkleuterd. De rol van de pers en de media bij deze hersenspoeling was en is ook in Vlaanderen nog steeds doorslaggevend en hallucinant.

    Broodroof wordt hierbij door het regime niet geschuwd. Deze vrijzinnige auteur kan er ook over meespreken: http://www.bol.com/nl/c/nederlandse-boeken/frank-thevissen/3259120/index.html

    Het hedendaagse fascisme treft niet alleen Joden maar iedereen die niet met de islamofiele en dus corrupte eurocraten akkoord gaat.

    De morele verantwoordelijkheid van professoren zoals Vermeersch is weliswaar soms verpletterend. Maar pak deze man niet te hard aan want het zou me niet verwonderen dat hij zijn eigen fouten uit het verleden inziet en ook in de mate van het mogelijke nog wil corrigeren.

    Hij kan dat alleen zelf in tegenstelling met wat Daniels hier ten onrechte meent te moeten doen.

    Like

  70. Eddy Daniels zegt:

    Deel 4. I have a dream.

    Ik denk dat ik veilig een aantal conclusies mag formuleren, na mijn weerlegging van de essentie van het verhaal van Martien Pennings en zijn acolieten.
    1) De ‘historische’ aanspraken van de zionisten houden geen steek. Er was slechts een marginale historische continuïteit van het Jodendom in Palestina. De meeste bewoners van het land in de eerste eeuw christianiseerden tegen de derde eeuw, om vervolgens te islamiseren. De mohammedanen hebben geen Joden verdreven in 638 omdat die er amper waren en de bedoeïenenstorm was trouwens helemaal niet gericht was verdrijving maar op plundering en uitbuiting.
    2) De zionisten stammen uit de diaspora. Die diaspora is wel de mythische maar niet de feitelijke erfgenaam van het tempeljudaïsme. Hun voorouders bestaan hoofdzakelijk uit bekeerlingen die zich tussen pakweg 450 vCT en 70 CT rond de synagogen overal ter wereld hadden gevoegd om, via het betalen van de halve shekel voor de tempel, deelachtig te worden aan een solidariteitsnetwerk dat hun begrafenis in den vreemde verzekerde.
    3) Tegelijkertijd leefden de Joden in geheel de wereld in geïsoleerde gemeenschappen die vaak bloot stonden aan vervolging. De belangrijkste vervolgingen waren a) het pogrom van Alexandrië door de Grieken toen de Joden wilden toetreden tot hun gymasion in 38 CT; b) die tijdens de kruistochten tussen circa 1100 en 1200, maar dat waren geïsoleerde gebeurtenissen die niet centraal gestuurd werden (zie bvb Pinchas Lapide, ‘De laatste drie pausen en het jodendom’ uit 1967. c) Tijdens de almohadische vernietiging van al-Andalus vanaf circa 1150, maar die vervolgingen waren veelal gericht tegen de machtige Joden die de bestuursfuncties in het ummayadisch kalifaat bekleedden. d) Na de Reconquista van Spanje en vooral dan tegen het einde van de zestiende eeuw toen er jacht werd gemaakt op schijnbekeerlingen (marrano’s). e) In het late tsarisme vanaf circa 1860, met woeste pogroms die van overheidswege zo niet aangemoedigd dan toch oogluikend toegestaan werden. En f) natuurlijk vooral tijdens de nazi-Holocaust die officieel begon met de Wannsee-conferentie van januari 1942.
    4) De reden voor deze judeofobie – ten onrechte meestal antisemitisme genoemd – waren divers. Ik som er enkele op. a) Elke cultuur heeft een ingebouwde neiging zich af te zetten tegen wat Hitler Fremdkörper noemde. De Fransen konden ook niet verdragen dat de Bretoenen een eigen taal en cultuur hadden, en de Britten namen dat niet van de Welshmen. In België woedt al honderd jaar een taalstrijd die homogenisering zoekt op basis van territotialiteit. Multiculturele samenlevingen blijken zeer wankel te zijn, getuige daarvan Libanon of ex-Joegoslavië. Ook na de val van de Sovjet-Unie zagen we een zeer snelle terugkeer van het nationalisme, dat dood en begraven leek te zijn. De Jood was overal de vreemde, en dus de gedroomde zondebok als het misliep. Aan de andere kant is de meest succesvolle samenleving ter wereld uitgesproken multicultureel, en tolerant tegenover de Joden, de VS. Cruciaal lijkt te zijn dat zij rond het Thanksginving-ritueel erin geslaagd zijn een soort collectiviserende mythe te creëren en dus een metacultuur met meta-ethiek.
    5) b) Tegelijk heeft de Joodse cultuur zijn apartheid gecultiveerd. Het Jodendom zoals wij dat vandaag kennen, kreeg feitelijk zijn vorm bij de wederopbouw van de tweede tempel onder Ezra en Nehemia circa 450 vCT. Essentieel daarbij was het verbod op gemengde huwelijken en de weigering om met autochtonen samen te werken. Dit is een wezenskenmerk gebleven van het orthodoxe Jodendom dat elke convivialiteit afwijst, onder andere via zijn strikte voedselregels en sabbatviering.
    6) c) Daar kwam evenwel bij dat de Joodse cultuur, ondanks zijn isolement, op vele plekken een zeer succesvolle cultuur werd. Er zijn proportioneel meer genieën bekend in de Joodse traditie dan in welke andere ook, men hoeft maar naar het aantal Nobelprijzen te kijken. Voeg daarbij dat Joden relatief vaak actief waren in precies die sector die het meeste wrok losmaakt, de geldhandel en het bankwezen (met als meest negatieve uiting de pandjesbaas). Minder succesvolle groepen gingen dus de Joden benijden omdat zij slimmer of handiger waren. Dat was ook zo in nazi-Duitsland, waar Hitler de dolkstoottheorie aanhing: de Eerste Wereldoorlog zou verloren zijn door verraad in eigen rangen, van Joodse journalisten (de bolsjevieken) die demoraliserende commentaar hadden uitgebracht op de gebeurtenissen aan het front; en van Joodse distributiefirma’s (de oligopolies) die grof geld hadden verdiend aan de bevoorrading van het front. Omdat succesvolle Joden nu eenmaal vaak aanwezig waren in opinievormende beroepen en in handelsactiviteiten, ging dit erin als zoete koek.
    7) Het was logisch dat er vanaf het einde van de negentiende eeuw een stroming opkwam die het Jodendom wilde redden. De kosmopolitisering van de geëmancipeerde Joden, die de deur van het getto en daarmee vaak van het Jodendom achter zich dicht hadden getrokken na de Franse Revolutie, was blijkbaar mislukt. Dat bleek in Rusland, maar ook met het Proces Dreyfus in Frankrijk waar alle reactionairen zich rond de gedachte schaarden dat die officier wel schuldig moest zijn aan hoogverraad vermits hij Jood was. In die ambiance ontstond in Rusland het zionisme. Dat nam drie vormen aan.
    8) Het cultuurzionisme meende dat het Jodendom kon gered worden door dit op een hoger plan te tillen en van zijn achterlijke karaktertrekken te bevrijden, zonder zijn ziel op te offeren. De grote voorman van die beweging was Asher Ginsberg (Ahad Ha’am). Hij was voorstander van de uitbouw van een Joodse cultureel uitstralingspunt in Jeruzalem, min of meer vergelijkbaar met wat het Vaticaan was voor de katholieken. Zijn aanpak leidde tot de oprichting van de Hebreeuwse universiteit in die stad door Judah Leon Magnes. Zij waren sterk gekant tegen bevolkingskolonialisme omdat dit nieuw onrecht zou creëren, ditmaal tegen de autochtone Palestijnen, en dan nog uitgeoefend door een volk dat zelf zo lang vervolgd was geweest. Het bevolkingskolonialisme zou, in hun optiek, hun ethische streefdoel ondermijnen.
    9) Tegenover het cultuurzionisme deed zich een bevolkingskolonialisme voor dat marxistisch geïnspireerd was en zich vanaf 1920 in nationalistische richting ontvouwde, met een vakbond, Histadrut, die ijverde voor Joodse arbeiders in Joodse bedrijven. Uit deze stroming ontstond Mapai, de arbeiderspartij, die hegemoniaal zou zijn bij de oprichting van Israël.
    10) Tenslotte scheurde er zich in 1923 een fascistische stroming af van het officiële zionisme, het zogeheten Jabotinsky-revisionisme dat een herziening wenste van de nationalistische ambities, niet tevreden was met Palestina alléén, en het Jodendom zag als een soort elite die geheel het Nabije Oosten tussen Nijl en Eufraat naar de beschaving zou leiden. Uit deze stroming ontstonden terroristische groepen, Lehi en Stern. Zij werd vooral sterk als Likud na de Juni-oorlog van 1967, toen de vraag zich opdrong of men het bezette gebied zou opgeven in ruil voor vrede of niet.
    11) Het zionisme wekte snel verzet op van de autochtone Palestijnse bevolking die zich in eigen land stelselmatig gediscrimineerd voelde. Dat verzet werd gerecupereerd door de mufti al-Husseini die het in religieuze termen duidde, tot ongenoegen van de christelijke Palestijnen, die een belangrijke rol speelden. Husseini moest op de loop gaan voor de Britten, en ging aanschurken tegen Adolf Hitler. De Jabotinsky-aanhangers probeerden ook in de gratie te komen bij Hitler, om van hem een grootse emigratie te krijgen. De Histadrut-Mapai-fractie ging samenwerken met de Britten om de Palestijnse opstand te onderdrukken. Dit gaf de zionistische milities de kans om tijdens de Tweede Wereldoorlog een gigantisch wapenarsenaal en een uitstekende militaire organisatie op te bouwen.
    12) Na 1945 vormden zich de Arabische staten in de regio. Zij waren van meet af aan corrupt. Hiertegen reageerden modernistische krachten: Baath in Syrië en Irak, opgericht door de christen Michel Aflaq, en het nasserisme in Egypte dat voorstander was van een panarabisch nationalisme om de macht van de aftandse religieuze leiders en de woestijnsjeiks te breken. Dit nationalisme kwam sterk onder marxistische invloed, zij het niet openlijk, maar ontwikkelde ook snel een overheidsbureaucratie die opnieuw erg corrupt werd.
    13) Ondertussen duwden de zionisten, propagandistisch gesteund door de Holocaust, hun project van een Joodse staat door. De Britten wisten met het gebied geen raad en de pas gestichte, en door koloniale naties gedomineerde UNO nam de zaak over. In resolutie 181 van 29 november 1947 werd een verdeelplan voorgesteld, dat door de Arabische naties meteen verworpen werd. Op 14 mei 1948 riep de Joodse Yishuv of gemeenschap dan de staat Israël uit. Hij werd aangevallen door zes Arabische legers die slecht bewapend waren en niet onder een centraal bevel stonden en in totaal ongeveer 23.000 soldaten telden. De Joodse Hagannah plaatste daar 35.000 goed bewapende en getrainde manschappen tegenover onder centraal commando, nog eens versterkt door 3.000 Irgun-militieleden die terroristische bliksemoperaties uitvoerden (als Deir Yassin). Voor de precieze aantallen zie
    http://en.wikipedia.org/wiki/1948_Arab-Israeli_War#The_Arab_League_as_a_whole.
    14) Het oprollen van de Arabische legers was een fluitje van een cent. Dit betekende een diepe vernedering voor de pas gevormde Arabische naties en deed de dwaze retoriek daar tot ongekende hoogten stijgen. Binnen die retoriek gingen honderdduizenden Palestijnen in paniek op de vlucht. Ik laat in het midden of ze dat deden omdat hun eigen ‘leiders’ hen daartoe aanzetten, dan wel of ze echt geloofden in zionistische terreur, feit is dat ze na het einde van de vijandelijkheden niet meer mochten terugkeren en dat al hun bezittingen op semilegale wijze gestolen werden.
    15) De verklaring die Israël geeft voor die landroof is intern tegenstrijdig en strookt ook niet met de feiten: ofwel gingen de Palestijnen op de loop uit haat voor de Israeli’s, en dan bestond er een objectieve basis voor die haat, want mensen laten niet zomaar have en goed achter. Ofwel gingen zij lopen uit schrik om als kanonnenvlees te dienen, en dan was hun terugkeer geen feitelijk probleem. Dan zouden zij de zionisten zelfs dankbaar zijn geweest omdat die hen van hun aftandse leiders hadden bevrijd.
    16) Na 1948 heeft Israël op alle mogelijke manieren Joden aangetrokken die met dat Heilig Land niets te maken hadden, en er ook helemaal niet naar verlangden. Eerst de oriëntaalse Joden die slachtoffer werden van wraakacties in de Arabische wereld, daarna Sovjetjoden die hemel en aarde bewogen om te kunnen doorreizen naar de Verenigde Staten. Van de Joden waar het om te doen was geweest, de askhenazim, trok slechts een klein percentage naar hun ‘herwonnen’ vaderland. Uiteraard omdat er gigantisch veel uitgemoord waren door de nazi’s, maar ook omdat ze daar feitelijk niet wensten te zijn. Velen leven nu met een dubbel paspoort in Europa of de VS
    17) Ondertussen was Israël het gedroomde voorwendsel voor alle aftandse despoten in de Arabische en islamitische wereld om hun retoriek los te laten, en alle interne problemen naar buiten te projecteren. Mede daardoor werd de opkomende democratisering en modernisering van Baath en het nasserisme in de kiem gesmoord en traden overal militaire dictaturen aan die nu blijkbaar omgeruild worden voor fundamentalistische gekken. De reëel bestaande moderniseringsbeweging wordt daartussen geplet, zoals dat al in de Palestijnse Bevrijdings Organisatie is gebeurd.
    18) Israêl leeft daardoor permanent in onveiligheid. Het enige wat de zionisten daar nog weten tegen te doen, is met hun spierballen rollen en tegelijk zichzelf als underdog voorstellen. Die dynamiek raakt uitgeput, je kan niet eeuwig op voet van oorlog leven en toch blijven beweren dat je een veilige wijkplaats uitbouwt. Op termijn is het bestaan van Israël dus een onmogelijkheid, zoals dat met de kruisvaarderstaten het geval was. Ook zij waren militair superieur, maar toen de interesse in Europa afnam, bloedden zij langzaam dood. Dat zal ook met Israël gebeuren als de VS zijn steun terugtrekt. Voorlopig blijft die echter verzekerd, vooral door de verblinding in de Bible Belt die alle gebeurtenissen in het Nabije Oosten niet vanuit de werkelijkheid duidt, maar (net als de kruistochten) vanuit het Boek der Openbaring en zijn voorspelling van het Armageddon. Hoe lang dat vol kan worden gehouden is nog maar de vraag.

    Hoe ooit nog uit die impasse te geraken? De sleutel voor het hele gebeuren ligt mijns inziens daar waar het probleem ontstaan is: in Europa. Het zionisme is maar kunnen ontstaan door de latente en daarna virulente judeofobie in Europa. Europa heeft dus een historische schuld tegen het Jodendom, dat zelf een historische schuld heeft tegenover de Palestijnen, of anders gezegd: Europa heeft zijn probleem met de integratie van het Jodendom op de nek van de Palestijnen geschoven. Het herstel moet dus van Europa komen. Hoe?
    Strikt genomen is de oplossing eenvoudig: Europa kan, zodra het zich zal hersteld hebben van de huidige Eurocrisis, openingen maken naar landen waar het toch heel veel mee te maken heeft als Turkije, Libanon en Marokko via een Euromed-associatie: die landen blijven buiten Europa maar worden er wel sterk mee geïntegreerd (wat nu feitelijk al het geval is). In die samenwerking kan ook een confederatie Israël-Palestina opgenomen worden. Hét grote voordeel zal enerzijds zijn dat Israël zoals het nu bestaat behouden kan blijven, terwijl de daar levende Joden een uitweg wordt geboden naar Europa als ze er weer weg willen (wat volgens mij onvermijdelijk zal gebeuren); en anderzijds dat de Palestijnen een illusie van een ééngemaakt Palestina wordt geboden, en dat hun economie dan kan ontwikkeld worden met Europese fondsen (die nu in de bodemloze put van de noodhulp worden gestort).
    Belangrijk daarbij is 1) op te houden met discussiëren over symbolische kwesties; en 2) iedereen een gevoelen van veiligheid geven. Daartoe is geen akkoord met Arabische regimes nodig. Dit kan wel een aanzuigende dynamiek in de Arabische wereld op gang brengen waar de modernistische en democratische krachten zich zullen aan optrekken, zodat de fundamentalisten en fanatici geleidelijk geïsoleerd worden, naarmate duidelijker wordt dat zij geen enkel probleem aankunnen (een proces dat volop aan de gang is in Iran, waar de gekken eerder aan de macht zijn gekomen). Uiteraard zullen de aftandse krachten in de Arabische (en zionistische) wereld zich daar met hand en tand tegen verzetten, maar die verzetten zich tegen alles wat vooruitgang heeft, dus dat hoef je je eigenlijk niet aan te trekken.
    Men zal mij ook zeggen dat ik een utopist ben, en dat is zo, maar dat was Herzl ook. Wie geloofde in volle ernst in 1896 toen hij zijn Judenstaat publiceerde dat die in 1948 een feit zou zijn? Men zal mij ook zeggen dat de achterlijkheid in de Arabische wereld zo dominant is, dat er geen beginnen aan is, maar wat wil men dan? Een resem atoombommen op hun kop? Men zal ook beweren dat het allemaal onbegonnen werk is omdat de achterlijkheid het zal halen, de EU in elkaar zal storten, Holland zal verzuipen door het broeikaseffect en de Armageddon onvermijdelijk is. Ja, als men mij daarvan weet te overtuigen, dan zal ik wel een brug vinden om vanaf te springen zeker?

    Maar ik geloof niet dat het Armageddon komen zal, de atoommacht die Ahmedinejad opbouwt is een papieren tijger. Ik geloof niet dat Holland zal verzuipen, want dat zijn calvinisten en die bouwen dijken (Bangla Desh daarentegen …). Ik geloof ook niet dat Europa in elkaar zal storten, het zal doorheen een heel moeilijke periode gaan en zich op gezonder basis reconstrueren, Europa is al 2.000 jaar een feniks die steeds weer uit zijn as verrijst. Ik geloof zelfs niet dat de achterlijkheid in de mohammedaanse wereld zo dominant is dat het modernisme er geen kans zal krijgen, ik denk dat de islam op de rand van de implosie staat en die slechts weet uit te stellen omdat hij zich voortdurend aangevallen voelt. Neem die paranoia weg en je krijgt miljoenen mensen die mee zullen helpen aan de uitbouw van een betere wereld.

    Men zal tenslotte van mij zeggen dat ik een multiculturalist ben, zowat het ergst mogelijke scheldwoord in bepaalde kringen vandaag. En dan antwoord ik: ja. Ik ben geen principiële multiculturalist, ik zie dat niet als een na te streven ideaal, maar als een realistische uitweg, ik zie dat als onze enige mogelijkheid. Ik ben daarom verre van naïef, zie de problemen wel, maar ook het alternatief: een grondeloos pessimisme waarin dan schuimbekkende profeten als Martien Pennings opstaan die in een veilig afgesloten universum een serie beate volgelingen achter zich aan krijgen die er genoegen in scheppen in alles en iedereen het kwade te zien en met niemand nog tot een dialoog in staat te zijn.
    Ik dank E.J. Bron, die ik hoegenaamd niet ken, voor de gastvrijheid op zijn site en voor het feit dat hij blijkbaar niet tot die diepten van bekrompenheid is afgedaald.

    Eddy Daniels 11/07/2012

    Like

  71. E.J. Bron zegt:

    @Eddy Daniels

    Een goed blog onderscheidt zich door het feit dat er echt gediscussieerd kan worden! 😀

    Like

  72. E.J. Bron zegt:

    Aan alle belangstellenden:

    Ik heb vandaag via de mail bevestiging gekregen dat Etienne Vermeersch zal reageren op het stuk van Martien Pennings. Hij heeft alleen nog wat tijd nodig, zegt hij.

    (Nu kan het vuurwerk echt beginnen!)

    Webmaster

    Like

  73. louis-portugal zegt:

    Jezus mensen jullie hebben zo´n beetje de hele joodse geschiedenis uitgeplozen.
    Mijn immense dank hiervoor. Het kost me wel een pak papier en een partij inkt.
    Maar ik zal het moeten printen en met stukjes en beetjes verwerken want ik wil het wel weten en begrijpen..

    Like

  74. Martien Pennings zegt:

    @ Het 4e epistel van Eddy Daniels

    “I have a dream” zegt Daniels, maar wie het boven een beetje gevolgd heeft, beseft inmiddels dat hij wel verwant is met Luther maar zeker niet met Luther King.
    Zijn openings-zin is onthullend:
    “Ik denk dat ik veilig een aantal conclusies mag formuleren, na mijn weerlegging van de essentie van het verhaal van Martien Pennings en zijn acolieten.”
    Men ziet dat het waar is wat ik hierboven een aantal keren schreef: Eddy Daniels stopt nooit en leert niks omdat hij lijdt aan die blijkbaar ongeneeslijke geestesziekte die we antisemitisme noemen.
    Hij heeft het weerlegd, zegt-ie en voelt zich veilig in zijn overtuigingen.
    En voorts blijft Daniels natuurlijk altijd de meester van de terloopse suggestie, meestal anti-Joods of pro-Arabisch, soms ook persoonlijk, maar altijd pervers:
    “Ik dank E.J. Bron, die ik hoegenaamd niet ken, voor de gastvrijheid op zijn site en voor het feit dat hij blijkbaar niet tot die diepten van bekrompenheid is afgedaald.”
    Heb ik gepleit voor censuur op Daniels?
    Je zou het zomaar kunnen denken als je deze zin leest.
    Maar het enige dat ik verzucht heb is: “Daniels hou toch in godsnaam je kop en laat mij en de Joden met rust.”
    Daniels moet, na mijn waarschuwingen en opsommingen, inmiddels bijzonder alert zijn geworden op zijn eigen antisemitische oprispingen.
    Maar zoals gezegd: hij houdt het niet binnen.
    Ook in deze vierde bijdrage weer.
    Ik had bijna geschreven “laatste bijdrage”, maar dat is bij Daniels nooit het geval.
    Dit is een mooi en zeer openlijke: “Ondertussen duwden de zionisten, propagandistisch gesteund door de Holocaust, hun project van een Joodse staat door.”
    Nu volgt er eentje die meer doorwrocht is, doorspekt met leugens en kwart-waarheden waarin vooral weer veel verzwegen wordt:
    “Het zionisme wekte snel verzet op van de autochtone Palestijnse bevolking die zich in eigen land stelselmatig gediscrimineerd voelde. Dat verzet werd gerecupereerd door de mufti al-Husseini die het in religieuze termen duidde, tot ongenoegen van de christelijke Palestijnen, die een belangrijke rol speelden. Husseini moest op de loop gaan voor de Britten, en ging aanschurken tegen Adolf Hitler. De Jabotinsky-aanhangers probeerden ook in de gratie te komen bij Hitler, om van hem een grootse emigratie te krijgen.”
    Het spijt me, maar ik ga er niet meer op in.
    Ik zeg alleen nog: ga eens puntje 14, 15 en 16 goed lezen en proef de Jodenhaat eronder.
    Zo, en dan zal ik eens vertellen waaraan ik lijd, wat ik steeds minder binnen kan houden: mijn islam-haat.
    Mijn islam-haat is een kwestie van ratio: geschiedenis en actualiteit van de islam bestuderen en zien dat we hier te maken hebben met een nazisme avant, pendant et aprés la lettre: http://bit.ly/LQA9Cg.
    Maar mijn islamhaat is ook een kwestie van intuïtie: ik heb de dragers van die ideologie uit Turkije en Marokko zich zien vermenigvuldigen in Amsterdam.
    En mijn intuïtie zei mij in steeds sterker mate: de mentaliteit van heel veel van deze mensen deugt niet.
    En de criminaliteits-cijfers en de uitingen van haat en minachting van vele islamieten jegens hun gastlanden gaven me in steeds sterkere mate gelijk.
    Nee, ik haat ze niet allemaal persoonlijk en ik ben altijd heel vriendelijk tegen het meisje achter de kassa van de supermarkt, terwijl dat meisje toch vaak de drie-honderd-vijf-en-tachtigste is die mij via de hoofddoek toeroept: islam is hier, islam is hier, islam is hier!
    Mijn intuïtie inzake het Jodendom is een heel andere: soms onuitstaanbaar, meestal zowel interessant als prettig, maar altijd non-agressief, of ze moeten Holleeder heten.
    Nou is het raadsel bij Daniels dat hij blijkbaar op een bepaald niveau óók beseft hoe het werkelijk zit rond islam en Jodendom, maar toch niet anders kan dan het Kwaad verharmlosen en het relalief goede demoniseren.
    Maar dat blijft het raadsel van de ziekte die antisemitisme heet.
    Bij het openen van mijn computer las ik vanmorgen een nieuws-kopje:
    “Brits leger standby tijdens Olympische Spelen”

    Like

  75. Tom Hendrix zegt:

    @Martien Pennings, zo is het maar net. Als je maar lang genoeg leugens blijft vertellen, gaan de mensen het nog geloven ook. Dat is het, dat heeft deze meneer geleerd van de communisten en de nazi’s. Neem Lenin en Goebbels maar, de perfecte voorbeelden voor islamofielen.

    Like

  76. max zegt:

    @Martien Pennings zegt:

    Ik heb ook verbeten het commentaar van Eddy Daniels op11 juli 2012 om 16:40
    “Deel 4. I have a dream.” gelezen.

    Vooral die eerste zin:
    “Ik denk dat ik veilig een aantal conclusies mag formuleren, na mijn weerlegging van de essentie van het verhaal van Martien Pennings en zijn acolieten.”

    Ondanks dat hij door u, en door Roelf-Jan Wentholt en Lucky9 behoorlijk onder uit is gehaald, durft hij met deze zin te openen.

    Je kan er niks mee. Je kan alleen maar constateren dat hij weglaat, verdraaid en halve waarheden en leugens inlegt.

    Ik las gisteren deze opmerking “Er bestaat altijd maar één waarheid! Je kan hem verkrachten, maar nooit ontkrachten. Het blijft nog steeds “de waarheid”.

    Ik denk dat dat de beste conclusie is.

    De opmerking stond bij http://brabosh.com/2012/07/11/pqpct-j2r/
    Ook weer een interessant stuk over de zogenaamde landdiefstal door de Joden van ‘Palestijnse’ grond.

    Like

  77. lucky9 zegt:

    Eddy A.M. Daniels, U bent wat mij betreft hier definitief door de mand gezakt met uw deel 4.

    U opent het volhardend met onbewijsbare veronderstellingen die U als absolute waarheden voorstelt en eindigt met eurofiele en onrealistische oekazes waarbij U niet aarzelt met puberale laster uit te halen naar diegenen die het niet met U eens zijn en bovendien daartoe al onmogelijk te weerleggen wetenschappelijke argumenten hebben aangehaald.

    In feite gedraagt U zich hier even ongemeen grof als Karen Armstrong. (*) Het was me echt geen genoegen U nader te hebben leren kennen. In de hoop U hier nooit meer te lezen,

    * zie uw eigen kritisch essay: Mohammed, de Joden en de dadels.

    Like

  78. Roelf-Jan Wentholt zegt:

    De claim van Daniels dat de Arabieren eigenlijk Canaanieten zijn komt van Abbas, de gekende terrorist, moordenaar en grootschalige dief. Echt iemand om pal achter te gaan staan. Abbas zei het in Mei 2011 zo:

    “National reconciliation [between Hamas and Fatah] is required in order to face Israel and Netanyahu. We say to him [Netanyahu], when he claims – that they [Jews] have a historical right dating back to 3000 years BCE – we say that the nation of Palestine upon the land of Canaan had a 7000 year history BCE. This is the truth, which must be understood and we have to note it, in order to say: ‘Netanyahu, you [i.e., Israel] are incidental in history. We are the people of history. We are the owners of history.’”

    De bedoeling is natuurlijk volkomen duidelijk: de Joden de zee indrijven want die horen niet thuis in Palestina.

    Ik kan op die onware claim van Abbas ingaan maar ik vind dat ongepast. Want het maakt mij niet uit of er een Joods gen bestaat of een Kanaanitische Arabier. Laat ik de zaak eens omdraaiien om mijn standpunt duidelijk te maken. Als het de Arabieren waren die in het gebied welvaart brachten en een democratische rechtsstaat, als het Arabieren waren die een grootse bijdrage leverden aan de verdere ontwikkeling van de kennis over de wereld en de natuur, dan zou ik applaudisseren en buigen voor die Arabieren zoals ik nu buig en applaudiseer voor de Joden van Israel.

    De waarheid is dat de Arabieren nog geen brommer in elkaar kunnen zetten. Omdat de Arabische cultuur een achterlijke cultuur is. Wie in die cultuur opgroeit zal, ondanks zijn mogelijk kostbare genetisch materiaal niets bereiken.

    Like

  79. Roelf-Jan Wentholt zegt:

    Ik ken het geloof en streven van Daniels al langer. Zo weet ik dat hij een “oplossing” verkiest die neerkomt op het in één seculiere staat samenbrengen van Arabieren en Joden. Deze oplossing deelt hij met een aantal ultra-linkse Israëli’s. Dat één-staat-streven hangt samen met het idee dat de Arabieren afstammelingen zijn van de Kanaänieten. Het is een geweldige kronkelredenering. Over die afstamming schrijf ik straks meer.
    De oudste nog levende proponent van de één-staat-gedachte en aanhanger van het idee dat Arafat een “Kanaäniet” was, is Uri Avnery, een fanatieke anti-Zionist en antisemiet. Avnery is zelf een Jood en hij blinkt uit in jodenhaat. Probeer daar trouwens maar eens een Arabische variant van te vinden. Avnery schrijft voortdurend ‘verwoest- Israël’ en ‘lang-leve-Hamas’ artikelen die overal verschijnen waar jodenhaat is, of het nu van politiek rechtse of politiek linkse origine is. Avnery is regelmatig te vinden op de neo-Stalinistische en pro-terreur-site Counterpunch (http://www.counterpunch.org/).
    De Kanaänitische gedachte is werkelijk idioot maar voor iemand als Daniels die Jabotinsky gelijk stelt aan de Groot-Moeftie Hoesseini – want beiden werkten immers, aldus Daniels, vruchtbaar samen met Hitler- is natuurlijk niets te dol. U bespeurt mijn grimmige toon, ik zie dit alles niet als een leuk debatje over een interessant onderwerp maar als een zaak van leven of dood.
    Terug naar de lieveling van moderne linkse mensen: Uri Avnery. Er is pas een en ander bekend geworden over ’s mans verleden.
    Zijn wortels voeren terug naar 1940 en de Kanaänitische beweging in het Israël van de Vijftiger Jaren. De Kanaänitische beweging verklaarde het idee van een Joodse staat als gepasseerd station en wenste een nieuwe Israël vorm te geven door een nieuwe nationaliteit in het leven te roepen van ex-Arabieren en ex-Joden, zonder religie, zonder banden met de Joodse Diaspora, met een Hebreeuws sprekende bevolking van puur semitische afkomst. In de Vijftiger Jaren was deze beweging populair onder onnozele Israëlische intellectuelen. Arabieren werden uiteraard nimmer voor deze beweging gewonnen.
    In 1941 schreef Avnery een pro-Nazi artikel voor het Parijse blad “Shem”. De inhoud van dit artikel is te vinden in het boek van prof. Yehoshua Porat “Shelach V’At B’yado” (p. 182). Avnery was dol op het racistische concept van Hebreeuws bloed, precies zoals Hitler graag sprak over Duits Arisch bloed. In die dagen was Avnery anti-Marxist, al associeert hij zich vandaag de dag graag met pure Stalinisten. Destijds was Avnery een bewonderaar van Hitler en sprak hij zijn ontzag uit voor de wijze waarop Hitler de Duitse natie vernieuwde en herschiep. Avnery bewonderde ook de Nazi ideoloog Alfred Rosenberg, nam diens retoriek over en verklaarde meermaals dat hij zichzelf zag als de Hebreeuwse Alfred Rosenberg. Avnery publiceerde een blaadje onder de vrolijke titel “Mijn Strijd” (= Mein Kampf). Hij vormde een politieke partij die de Nazi-groet bezigde.
    Avnery stond toen de stichting van een semitisch ras voor. Dit ras zou het Midden Oosten naar een grootse toekomst leiden mits het gecombineerd zou worden met niet-Hebreeuwse, niet-Joodse cultuur. Avnery bepleitte het einde van de Joodse staat en de expansie van het nieuwe ras door de gehele semitische ‘Lebensraum’. Hij gebruikte werkelijk dat woord. Later schreef Avnery over zijn droom van een nieuwe en betere Hitler die zou verrijzen, een anti-Nazi Hitler die de strijd voor vrede zou voeren en de “Palestijnse” zaak zou bepleiten.
    Eind Zestiger Jaren schreef Avnery een boek ‘Israël without Zionists’. Het werd de bijbel van zelfhatend en Jodenhatend links. Sindsdien is Avnery de grote held van Israëls extreem linkse anti-Zionisten. En ook van vele buitenlandse strijders om rechtvaardigheid in en buiten Israël zoals Anja Meulenbelt en dat soort gespuis. Avnery publiceert veel op de site Gush Shalom (http://www.gush-shalom.org/). Je weet niet wat je leest.
    Natuurlijk is Avnery ook populair onder de “New Historians” als Ilan Pappé, Moshe Zimmerman, Uri Ram.
    Waarom dis ik dit allemaal op? Omdat ik in het geraas van Daniels dezelfde gekte ontwaar: Het is de totaal op hol geslagen aan immense zelfoverschatting leidende geest die graag scherp en origineel wil zijn.
    Als men nu werkelijk zoveel geeft om “mensenrechten” waarom steunt men dan “de Palestijnen” die openlijk en voortdurend die mensenrechten schenden? En als men nu zoveel geeft om “vrijheid” waarom steunt men dan de afschuwelijke Arabische onderdrukkers als destijds Arafat en nu Abbas en al dat andere gajes? Als men zo verlangt naar “rechtvaardigheid” waarom steunt men dan de dieven en moordenaars waar de PLO en Hamas van aan elkaar hangen?

    Like

  80. Martien Pennings zegt:

    Is dat niet een beetje hard, Roelf-Jan?

    “De waarheid is dat de Arabieren nog geen brommer in elkaar kunnen zetten. Omdat de Arabische cultuur een achterlijke cultuur is. Wie in die cultuur opgroeit zal, ondanks zijn mogelijk kostbare genetisch materiaal niets bereiken.”

    Ik moet echter toegeven dat ik wel eens een analoge oprisping heb gehad: “Als in de Arabische wereld een papieren vliegtuigje gevouwen moet worden, bellen ze een Westerse ingenieur.”

    Je zou er racistisch van worden, van die islam!
    Je gaat je afvragen, zoals ik bijvoorbeeld: wat gebeurt er met een bevolking die 70 generaties (1400 jaar) leeft onder een agressieve en racistische cultuur die de Rede verbiedt.
    Er is niet veel bekend van terugwerking van cultuur op organismes, maar je hoeft koeien, heb ik wel eens gehoord, slechts vijf generaties door te fokken op bepaalde kenmerken en je hebt er die 20% meer melk geven.
    Dus hoelang kan je mensen aan een agressief-achterlijke cultuur blootstellen zonder dat ze agressiever en achterlijker worden?
    En dan heb je die clan-inteelt nog in het Midden-Oosten.
    Was Oman niet een paradijs voor genetici, omdat daar ziektes voorkomen die elders nergens ter wereld gevonden worden?

    Like

  81. rommel zegt:

    Laat ik vooropstellen dat ik een grote bewondering heb voor de mensen hier die een enorme kennis hebben van geschiedenis en die wijsheid weten te gebruiken in hun argumentatie voor het wel of niet bestaansrecht van Palestina of Israël. Vooral voor Martien neem ik mijn petje af voor zijn historische bagage over het verleden van de Joden, en nog meer voor zijn onvermoeibare geestdrift om telkenmale weer de archeologen van de Palestijnen, die hun islamitische fossielen boven zand graven om proberen hun gelijk te staven, van repliek te dienen met tegenbewijs.
    Maar heel eerlijk gezegd interesseert die prehistorische discussie me geen hol. Ik leef in het nu, en wie er als eerst in die woestijn van 2000 jaar geleden was doet voor mij niet ter zake. Met de wetenschap, ervaring, en kennis die ik heb over moslims en joden zie ik mijlenver liever een jood als buurman dan een moslim. Ja, ik beken, ben een fracist.

    Like

  82. lucky9 zegt:

    Martien Pennings zegt op 11 juli 2012 om 06:51

    “Lucky (op 9 juli 2012) meent overigens te weten dat door de archeoloog Rhoads Murphy in 1951 heeft bewezen dat de Joden wel degelijk grotendeels verdreven zijn. “

    Nee Martien Pennings, Lucky9 meent dat niet te weten, en Murphy heeft dat ook niet rechtstreeks maar onrechtstreeks bewezen. Evenwel, voor alle duidelijk en om U van dienst te zijn:

    De historicus Rhoads Murphy heeft in 1951, slechts een nieuwe theorie geformuleerd die alle andere overtrof in waarschijnlijkheid ter zake een reeks archeologische en dus historische vaststellingen met dezelfde kenmerken.

    De meeste steden in de door de Omajjaden na 628 veroverde gebieden werden nooit beschadigd of vernietigd. Zij vielen dus zonder verzet in handen van de veroveraars en werden ook niet belegerd.

    Het gebrek aan vernietiging tijdens deze periode was tot 1951 een enigmatische en onverklaarde lacune in de gebruikelijke beschadiging van door nieuwe heersers veroverde steden.

    In de betrokken periode vielen de steden schijnbaar verlaten in de handen van de moslims zonder historisch verklaarde of vastgelegde reden want een overmaat aan respect voor de locale architectuur lijkt in hoofde van de mohammedaanse roversbende vrijwel uitgesloten als motief.

    Murphy slaagde er in de hypothese van verlating of uitsterving wegens epidemies als algemeen gemeenschappelijk verschijnsel op basis van historische bewijsvoering te verwerpen.

    In plaats daarvan stelde hij de hypothese van verzanding en verwoestijning van landbouwgronden als gevolg van de vernieling door de Arabische nomaden van de Romeinse irrigatiesystemen gevolgd door overbegrazing (met geiten, schapen en kamelen) van de niet meer geïrrigeerde akkers en gronden.

    De graanschuur en locale moestuin die Noord-Afrika was voor de Romeinen, verdween zo op relatief korte tijd en de bewoners van de steden verdwenen niet omwille van een beleg maar omwille van andere redenen. Het gebrek aan vruchtbare akkers en gronden rondom de steden, het verdwijnen van de daarmee gepaard gaande activiteiten alsook de onveiligheid vanwege de aanwezigheid van oorlog voerende Arabieren maakte het ook zonder epidemie noodzakelijk om te migreren.

    Daardoor is het niet meer dan normaal dat iedereen door de veroveraars werd verdreven, inclusief de Joden. Uitgezonderd al de ongelukkigen die als slaaf werden afgevoerd door de in die handel uitermate gespecialiseerde Arabieren.

    Het gebrek aan historische bevestiging met schriftelijke bronnen van deze hypothese van Rhoads Murphy hebben we zonder enige twijfel te danken aan Omar, de tweede islamitische kalief die in 642 de van onschatbare waarde zijnde bibliotheek van Alexandrië liet vernietigen.

    Like

  83. rommel zegt:

    *Gaap*
    De vogeltjes hebben het het alleenrecht op Israël. Hun voorouders de dinosauriërs waren daar het eerst.

    Like

  84. Martien Pennings zegt:

    @Rommel.
    Bij mij zijn de droog-historische argumenten niet doorslaggevend, maar de morele en juridische die je daar vervolgens aan kan vastknopen.
    Het zijn types als Daniels die, zoals je zelf zo treffend zegt, “hun islamitische fossielen boven zand graven om proberen hun gelijk te staven”.
    En dat ze daarbij lieg-mythologiseren en de kwaadaardige mythes van de Arabische islam ondersteunen om de schitterende stichtings-mythe van Israël te besmeuren, moet aangetoond worden.
    Jij mag daarvoor gerust te lui zijn, maar moet je daar nou zo pralend prat op gaan?

    Like

  85. vederso zegt:

    … pralend prat …

    Like

  86. vederso zegt:

    @ Martien, geweldig gevonden dus.

    Like

  87. lucky9 zegt:

    Voor mij hoeft een antwoord van hem niet meer, want Etienne Vermeersch is een islamofiele fascist.
    Het bewijs daarvan is onomstootbaar geleverd door de linkse krant:
    http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1474007/2012/07/23/Waarom-de-overstap-van-Jurgen-Ceder-naar-N-VA-mij-heeft-geschokt.dhtml

    Like

  88. lucky9 zegt:

    Indien het nog niet duidelijk genoeg zou zijn wat ik bedoel over het onethisch karakter van de uitspraken van een misselijk makende Etienne Vermeersch:
    http://rechtsactueel.wordpress.com/2012/07/20/walter-pauli-ex-dm-knack-na-tien-an-men-bloedbad-chinese-regime-verbeterde-leven-chinezen/
    “Geschokt? De ethica van Vermeersch is net zo functioneel als een links draaiende horizontale draaideur. Wat een afgang voor de Gravensteengroep! Wat een afgang voor Skepp! Wat een afgang voor Vlaanderen! Wat een linkse bogtor!
    Genoeg gescholden. Vermeersch is een islamofiele fascist. Punt.

    Like

  89. Martien Pennings zegt:

    Nou weet ik, Lucky 9, dat “De Morgen” een uitermate fout krantje is dat Israël haat, de antisemieten in de kaart speelt en censuur pleegt op al wat kritisch is aangaande de nazislam.
    Kortom: een collaboratie-krant.
    Maar het betoog van Vermeersch aangaande deze Jurgen Ceder lijkt mij zowel moreel als intellectueel TOT OP ZEKERE HOOGTE in orde.
    Het Vlaams Belang zou er inderdaad goed aan doen dat stuk “bruin verleden” EXPLICIET te erkennen en er . . . . . hoe zeg je dat op z’n Vlaams? . . . . . . . komaf mee te maken.
    Tot op zekere hoogte, want de conclusie van Vermeersch is weer veel te zwiepend:
    “Zolang JC niet erkent en betreurt dat dit plan en de hele xenofobe strijd van het VB intrinsiek immoreel was, vanaf het begin, kan er voor hem geen plaats zijn in een fatsoenlijke partij, in geen enkele.”
    Ik ken dat 70-punten-plan niet, maar het lijkt me sterk dat er niks aan deugde.
    Voorts dat vet-generaliserende: “de hele xenofobe strijd van het VB intrinsiek immoreel”.
    Ik zou zeggen: het ligt er maar aan wie de xenos (vreemdeling) is voor wie je een fobie hebt.
    Als dat een discipel is van wat ik graag de nazislam noem, dan is die angst heel terecht. Ongeveer net zo terecht als de angst die je moest hebben voor de horden van Hitler en dan is die strijd niet intrinsiek immoreel maar intrinsiek moreel.
    Maar om nou uit dat stuk van Vermeersch te concluderen dat hij “een islamofiele fascist” is, lijkt nogal grotesk.
    En wat je tweede link betreft: die leidt naar een stuk over het bloedbad op het Tien-an-Men-plein in Peking in 1989 en de meningen daarover van een zekere Walter Pauli.
    Wat heeft dat met Vermeersch te maken?

    Ik heb overigens (in een stuk contra Ian Buruma) ooit nuancerend over dat bruin verleden van het Vlaams Belang het volgende gezegd: http://bit.ly/QrSIC0:

    “Bruine antecedenten”: dat is kwaadaardige laster richting “Het Vlaams Belang”, de erfgenaam van een veel complexere Vlaamse emancipatiebeweging dan alleen maar dat oude “nazi”-element. En dat “nazi” zet ik ook nog tussen aanhalingstekens, omdat de “Vlaamse Beweging” in het opkomende nazi-Duitsland een mogelijkheid tot trots zag op hun afstamming en een eind aan de culturele overheersing door de arrogante “Franskiljons”. Het waren emanciperende nationalisten, die zich onder aanvuring van de katholieke kerk roerden. Het waren niet “nazi’s” in de zin van bewuste Auschwitz-na-strevers. En die suggestie wekt Buruma hier. Natuurlijk zijn ze er geweest, compleet met antisemitisme en dat werd inderdaad ook na 1945 nog stiekem beleden door een minderheid. Al is de “repressie” door de na-oorlogse Belgische regering genadeloos geweest en werden degenen die ook nog vaak gruwelijk geleden hadden in de oorlog als Oostfrontstrijders door de katholieke autoriteiten met de nek aangekeken. Dezelfde autoriteiten die hen in de jaren 1930 aangevuurd hadden. Maar al die meestal misleide, doodgewone jongens zijn nu toch wel zo langzamerhand allemaal dood. Niettemin weet ik uit betrouwbare bron dat DeWinter in kleine kring toegeeft last te hebben van het imago. En dat “last hebben” bewijst Buruma hier maar weer eens, door die kwaadaardige laster van die “bruine antecedenten” de huidige leiding van het Vlaams Belang na te dragen.

    Einde citaat.
    Maar bij alle nuancering: het zou goed zijn als het Vlaams Belang opruiming hield onder antisemitische prominenten (voorzover nog aanwezig) en een EXPLICIETE afrekening zou plegen teneinde die paar overgebleven halfdode naziwortels uit de ontstaans-grond te trekken.

    Like

  90. rommel zegt:

    Martien:
    “Jij mag daarvoor gerust te lui zijn, maar moet je daar nou zo pralend prat op gaan?”

    Soms praat je net zoals mijn vrouw.

    Like

  91. Martien Pennings zegt:

    En jij, Rommel, schrijft net zo jeugdig als Jan Cremer toen-ie 24 was.

    Like

  92. lucky9 zegt:

    Martien Pennings,
    Niemand kan komaf maken met een verleden dat men nooit gehad heeft. Noch het Vlaams blok noch het Vlaams Belang zijn ooit antisemitisch geweest.
    Wat je vraagt is derhalve iets zoals vragen aan Wilders om zijn judeofobie af te zweren. Complete nonsens.

    Etienne Vermeersch volhardt in de boosheid door zich vast te klampen aan zijn onethische collaboratie om een democratische politieke partij die zich daadwerkelijk uitsprak tégen de invasie van islamieten en voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen te demoniseren en in een zogenaamde sanitaire schutskring te plaatsen op basis van schandalige lasterpraatjes en geveinsde verontwaardiging.

    Deze collaboratie dateert uit dezelfde periode als het door U aangegrepen artikel in Knack. Louter toevallig startte de extreemlinkse Walter Pauli ( voor alle duidelijkheid een fan van de rote armee fraktion, Mao, Stalin, Castro, Pol-Pot en tutti quanti) in hetzelfde weekblad doch tien jaar later een hetze omwille van nakende gemeenteraadsverkiezingen.

    Vermeersch vond het nodig in een links dagblad te herinneren aan zijn eigen vroegere lasterpraatjes en daarmee kameraad Walter Pauli bij te treden. Hiermee verraadt hij zijn ware aard en doelstelling: steun verlenen aan het eurofiele belgicisme en simultaan trojaans paard spelen binnen de Vlaamse ontvoogdingsstrijd en zich op een lafhartig sluikse manier te bemoeien met het in een ongunstig daglicht plaatsen van alle Vlaamsgezinde en islamkritische partijen.

    Dat hij “en passant” ook niet beschaamd was de islamofiele antisemiet uit te hangen hangen in Knack werd door jou al bewezen.

    Als hij deze draad volgde had hij uitgerekend nù de mogelijkheid zich uit te spreken voor Israël en tegen het fascistische cordon sanitaire. Nee dus, eens Jezuïet, altijd jezuët.

    Welnu dat hij zijn bedrieglijke kuiperijen en fascistische praatjes dan maar blijft reserveren voor de regimepers, de Belgische staatszenders, het mondiaal magazine MO en zijn kliekje door hem bedrogen acolieten.

    Voor islamofielen geen genade, nooit, en voor vermomde linkse jezuïeten nog minder!

    Like

  93. Rob Engelsman zegt:

    Er is een nuance verschil in wat Mitchell Bard zegt over Sabra en Shatila en wat er in Wikipedia staat. Lijkt me toch belangrijk genoeg om op te wijzen:
    Officieren in het Israëlische leger hadden op een gegeven moment in de gaten dat er een bloedbad gaande was en hebben niet hard genoeg opgetreden om er een einde aan te maken.

    Like

  94. Pingback: Etienne Vermeersch: het Palestinisme van een sluwe Simpelmans | E.J. Bron

  95. Ben baphomet zegt:

    God decreed in the Torah that the Israelites would enter the blessed land of Palestine and establish their own state. They will then indulge in corruption so great that Allah will punish them for it by sending unto them another people who will invade their homeland, their corruption will crop up again, Allah will send unto them the same people who will kill and destroy whatever fell under their power. Here is an illustration of that:

    When Moses died, the Israelites entered the Holy Land, led by their new leader Joshua Bin Noon: يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِكُمْ فَتَنقَلِبُوا خَاسِرِينَ [O my people! Enter the Holy Land, which Allah hath assigned unto you, …] (Qur’an 5: 21). Thereby the promise of entry and establishing a community of the people of Israel was fulfilled.

    Like

  96. Pingback: Bert Anciaux pleegt cultuurverraad, dus hoogverraad in het kwadraat | E.J. Bron

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s