Libië: Zogenaamde liberalen ook voor sharia

De afgelopen maanden lees je bij ons zo goed als niets over Libië en al zeker niet iets kritisch. Deskundigen, die het land echt kennen, vind je nergens. Het belangrijkste zijn de verkiezingen, dat is dan democratie en dat is genoeg. Hieronder een interview in de Oostenrijkse krant “Der STANDARD” met Amerikaanse de Libië-onderzoeker Jason Pack. Hij zegt, dat ook de zogenaamde seculieren allemaal voor de sharia zouden zijn.

“Libië bevindt zich in de overgang naar de overgang”

Voor Libië-onderzoeker Jason Pack staat de politieke toekomst van het land in het eerste jaar na Gaddafi nog in de sterren geschreven.

Dat er in Libië afgelopen zaterdag überhaupt verkiezingen werden gehouden, zou al een ongelooflijk succes zijn, zegt de Amerikaanse Libië-onderzoeker Jason Pack, die onderzoek verricht aan de Britse Cambridge University. Afgezien daarvan zou er een jaar na Gaddafi nog heel veel onduidelijk zijn. De toekomstige status van de opstandige provincies zou onduidelijk zijn, zelfs het soort politieke systeem zou nog in de sterren geschreven staan. “Der STANDARD” heeft Pack tijdens zijn vakantie in Frankrijk kunnen bereiken en hem om een interview verzocht.

Jason Pack (Cambridge University)

STANDARD: De “New York Times” ziet in de vermoedelijke verkiezingsoverwinning van de Liberale Alliantie van Mahmoud Jibril in Libië een rots in de islamistische branding, die sinds de “Arabische Lente” conservatieve krachten naar de onlangs democratisch gekozen parlementen van de regio spoelt. Klopt dat?

Jason Pack: Wie dat zo ziet, begrijpt het Libische kiessysteem niet, dat slechts ten dele op partijlijsten berust , voor het grootste gedeelte echter op de lokale kandidatuur van individuen. Dat is een groot verschil met de verkiezingen in Tunesië en Egypte. Men kan theoretisch op partijniveau winnen en desondanks geen meerderheid in het parlement hebben, omdat de afgevaardigden, die in de districten werden gekozen, anders stemmen.

Enerzijds bestaan er in Libië geen echte “religieuzen” of “seculieren”, ze nemen allemaal de sharia als voorbeeld voor de basis van de rechtspraak, ook de zogenaamde liberalen en technocraten. Er heeft ook bijna geen partijenmobilisatie plaatsgevonden, de mensen hebben in hun districten meestal op die kandidaten gestemd die ze kennen. Bovendien waren de islamisten in Libië veel minder goed georganiseerd dan bijvoorbeeld in het Egypte van moebarak of in het Tunesië onder Ben Ali.

STANDARD: De verkiezingsopkomst lag ongeveer bij 60%. Is dat alleen al niet een enorm succes?

Jason Pack: Zeker. Sinds de dood van Gaddafi heeft de Nationale Overgangsraad langzamerhand en voortdurend macht moeten afstaan aan de lokale milities. Het was meer dan onzeker of de centrale verkiezingsautoriteit überhaupt genoeg autoriteit bezit om zulke verkiezingen uit te voeren. Daarom werd de datum van de verkiezingen in het begin verschoven van 19 juni naar 7 juli. De relatief hoge verkiezingsopkomst is een grote verworvenheid voor Libië en geeft wezenlijk meer legitimiteit aan de nieuwe leiding, een legitimiteit, die deze ook nodig heeft om moeilijke beslissingen te nemen.

STANDARD: Is het gevaar, dat Libië in twee of meer delen uiteenvalt, gebannen?

Jason Pack: De discussie in Libië gaat veel meer over federalisme dan over nationale onafhankelijkheid. Ook de federalisten in de Cyrenaica, die op de dag voor de verkiezingen een helikopter hadden neergehaald, streven niet echt naar een eigen staat, maar willen een gelijkgestelde vertegenwoordiging met Tripolitanië en een zeer gedecentraliseerde regeringsvorm. Ze eisen bijvoorbeeld net zoveel zetels in het parlement, hoewel de Cyrenaica niet eens een derde deel van de bevolking bezit. Ik denk niet dat een opsplitsing van Libië te doen is, dat functioneert alleen al niet wat betreft de infrastructuur.

Het cruciale punt zal zijn hoe deze conflicten van invloed zullen zijn op de nieuwe grondwet. De Unionisten, die een sterke centrale staat willen, moeten uiteraard compromissen sluiten met in ieder geval de gematigder Cyrenaica-federalisten, opdat het daar niet tot opstanden komt. Dat betekent zeker een decentralisatie van de macht, hopelijk niet teveel decentralisatie, opdat het land niet onregeerbaar wordt, zoals het dit was tussen 1951 en 1963, toen Libië een federalistische staat was.

STANDARD: De partijlijsten hadden een quotum van 50% vrouwen geïmplementeerd. Dat klinkt relatief ambitieus. Zal zo´n progressieve geest zich kunnen doorzetten?

Jason Pack: Het was niet echt een quotum, maar de partijen moesten op iedere man een vrouw laten volgen. Bovenaan de lijst stond altijd mannen. En deze regel gold immers alleen voor de partijlijsten. Er heeft echter nauwelijks een vrouw gekandideerd voor een van de 120 regionale zetels, d.w.z. van de in totaal 200 afgevaardigden zullen er ongeveer 30 tot 40 vrouwen zijn, wat ik niet als echt ambitieus beschouw. Anderzijds zouden er zonder deze wetten waarschijnlijk helemaal geen vrouwen zijn gekozen, in zoverre heeft het zijn doel waarschijnlijk vervuld.

Onder het regime van Gaddafi waren vrouwen grotendeels gelijkgesteld aan mannen. Ze werkten op ministeries, bestuurden auto´s. Weliswaar was het gebruikelijk de hidjaab te dragen. Volledige versluiering kwam echter slechts zelden voor. De revolutie tegen het oude regime heeft de vrouwen niet bijvoorbeeld nieuwe rechten gebracht, maar heeft de samenleving veel conservatiever gemaakt. Toch zullen vrouwen in het nieuwe Libië een rol spelen, ze waren belangrijk voor de revolutie en voor het politieke proces daarna. Hoeveel vrouwen er in de nieuwe commissie zullen zitten die de nieuwe grondwet uitwerkt, is tot nu toe echter niet bekend.

STANDARD: Wat verwacht u van de nieuwe grondwet?

Jason Pack: De Libiërs zelf weten niet eens wat erin zal staan. Op dit moment heeft chaos de overhand. De grondwetscommissie zal zich vermoedelijk oriënteren op de grondwet van 1951, die volgens het VN-besluit van 1949 over de vereniging van de drie provincies van Libië werd geschreven. Groot-Brittannië heeft zich er destijds sterk voor gemaakt dat de Cyrenaica en de Fezzan (de zuidwestelijke provincie) evenveel stemmen in de commissie krijgen als Tripolitanië. Het 200 leden tellende nationale parlement zal een uit 60 personen bestaande grondwetscommissie benoemen, dus 20 voor iedere provincie.

Dat wijst erg op een federalistisch systeem, dat ik als beschouw, omdat dit in Libië niet kan functioneren. Of het een parlementair of presidiaal systeem zal worden, staat ook in de sterren. Zelfs in Egypte, dat institutioneel veel verder is dan Libië, is het niet duidelijk waar de weg naartoe gaat. In de bevolking meen ik een tendens voor parlementarisme te bespeuren, omdat zij in een sterke president het gevaar van een dictatuur vermoedt. Maar dat is in heel noord-Afrika zo.

STANDARD: 42 jaar lang werd Libië van bovenaf bang gemaakt voor een partijensysteem en politieke participatie. Is deze angst in één klap verdwenen?

Jason Pack: Het klopt natuurlijk dat de ideologie van Gaddafi heel lang op de mensen heeft ingewerkt. Ook voor de revolutie hebben veel mensen hem echter niet echt vertrouwd. Het probleem is veelmeer gelegen in het gebrek aan ervaring met een toegepaste democratie. We zien nu dat de mensen zich veel meer wenden tot traditionele, lokale, regionale of stammenpolitieke coalities. Politieke platformen, die een dwarsdoorsnede van de bevolking vormen en zich achter een programma verzamelen, zijn nauwelijks te ontdekken.

De Jibril-partij en anderen hebben weliswaar veel geïnformeerd in politieke informatie, politieke debatten georganiseerd enz. Deze dingen zullen echter jaren duren. Libië bevindt zich in de overgang naar de overgang. De volgende regering in 2013 zal meer legitimiteit hebben dan de nu gekozen regering, omdat de regels volgens welke zij gekozen zal worden dan met de nieuwe grondwet ook democratisch bepaald zullen zijn. Democratisering is een moeizaam proces, één stap vooruit, twee achteruit, daarna misschien weer drie stappen vooruit. En Libië heeft veel meer in te halen dan andere landen van de regio.

De in New York geboren Jason Pack is wetenschapper aan het Instituut voor Midden-Oosten geschiedenis aan de Britse universiteit Cambridge en president van de Libya-Analysis.com

Bron:

http://derstandard.at/1341526935375/Libyen-befindet-sich-im-Uebergang-zum-Uebergang

Interview: Florian Niederndorfer

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Arabische Lente", Libië, Sharia. Bookmark de permalink .

3 reacties op Libië: Zogenaamde liberalen ook voor sharia

  1. Tom Hendrix zegt:

    Bedankt web master, maar vreemd zijn dit soort liberalen niet hoor, de VVD was hier ook NIET tegen de ISLAMISERING van Nederland, zij hebben ook voor de motie van Halsema gestemd.
    Geen genade voor islamofielen en voor eurofielen!

    Like

  2. koddebeier zegt:

    Neurenberg 2:
    Voor alle islamofielen en voor eurofielen!

    Like

  3. Dat zou dan wel eens een hele mooie line-up kunnen worden 😀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s