“Arabische Lente” versus vrouwenrechten

In de landen van de “Arabische Lente”, die zich in de maatschappelijke overgang bevinden, worden vrouwen nu gemarginaliseerd of volledig van politieke posities buitengesloten. Het is een vorm van geweld om iemand het fundamentele recht op deelname aan het democratische proces te weigeren. Maar het zijn, helaas, niet alleen de patronen van geweld die voor de beperkingen van vrouwen verantwoordelijk zijn. In grote delen van de huidige islamitische wereld wordt een vrouw “militant” genoemd als zij haar mening zegt of geschikt is om een leidende rol op zich te nemen.

Een propagandavalstrik, waarvan het zonder twijfel de bedoeling is een persoon politiek te amputeren: Want als een vrouw zo spreekt zoals van een vrouw normaal gesproken verwacht wordt, beschouwt men haar leiderscapaciteiten als ontoereikend. Als zij op een manier spreekt, zoals die verwacht wordt van leidende personen, is zij als vrouw ontoereikend. En als je die persoon niet serieus hoeft te nemen, kun je het onderwerp als onbelangrijk afdoen.

Geweld tegen vrouwen is volgens de verklaring van de Verenigde Naties om het geweld tegen vrouwen uit de weg te ruimen “iedere handeling van seksespecifiek geweld, die bij vrouwen tot psychologische schade of tot leed leidt”. Het verbod om deel te nemen aan politieke, economische en sociale beslissingen, dat rechtstreeks invloed heeft op jezelf en je familieleden, is een vorm van geweld en veroorzaakt psychologische schade. Het is een daad van geweld tegen vrouwen als hen het recht geweigerd wordt om wetten, die henzelf betreffen, te steunen of af te wijzen.

Tijdens een zitting van de VN-mensenrechtenraad in maart hoorde ik getuigenuitspraken: De rechten van de vrouwen worden in het hele Midden-Oosten geschonden. Een andere internationale organisatie, “Women Living Under Muslim Laws”, heeft de tegen vrouwen gerichte politiek een gevaarlijk signaal van het zich uitbreidende fundamentalisme genoemd. Dit optreden, of het nu gaat om beperkingen van de ruimdenkendheid of het recht op onderwijs en werk of om discriminerende wetten onder autoritaire en theocratische heerschappij, vormt voor de vrouwen een uitdaging om zich te organiseren en samen te handelen. Omdat het islamitische fundamentalisme vrouwenvijandig is, worden feministische bijdrages aan discussies over de toekomst van de islam als “provocatief” beschouwd. Maar het is onontbeerlijk voor de overwinning op het fundamentalisme dat islamitische vrouwen de leiding overnemen om vrijheid en gelijkberechtiging te verkrijgen.

Veel vrouwen hebben gehoopt dat de zogenaamde “Arabische Lente” veranderingen in het Midden-Oosten zou brengen, die het voor hen gemakkelijker zouden maken om hun dochters  een beter leven te garanderen – met een vreedzame overgang weg van de dictatuur en op weg naar de samenwerking tussen mannen en vrouwen, moslims en niet-moslims, regering en burgerlijke samenleving. Maar Tawakkul Karman, de eerste Arabische vrouw die de Nobelprijs voor de Vrede won, benadrukte onlangs dat de voorwaarde voor een partnerschap van de kant van de vrouwen zou zijn dat zij “volledige rechten krijgen”.

Men mag Karmans positie als ambivalent beschouwen – als lid van Al-Islah, de Jemenitische tak van de moslimbroederschap, is zij een vrouwelijke rebel binnen een revolutionaire beweging, die in de geschiedenis altijd de nadruk heeft gelegd op de onderdrukking van de vrouwen. De “nieuwe” Moslimbroederschap is het model van haar huidige Turkse ondersteuner, de neo-fundamentalistische Turkse politieke partij AKP gevolgd om een demonstratieve bekentenis af te leggen m.b.t. de principes van gelijkheid en staatsburgerschap. Maar in de praktijk heeft de AKP haar gematigde beloftes achter zich gelaten, toen zij onlangs een onderwijshervorming voorstelde – daarmee, vrezen ouders, zouden meisjes ertoe worden aangemoedigd om de school na slechts vier jaar te verlaten.

Egyptische islamitische vrouwen hebben al decennia lang geleden, omdat het moeilijk was om te scheiden. Maar het recht van vrouwen om voor de rechtbank zelf een echtscheiding aan te vragen, werd onder de voormalige president Moebarak vastgelegd. Onlangs echter heeft een onafhankelijk lid van het Egyptische parlement, Mohamed al-Omda, voorgesteld dit recht van de vrouwen te beperken en diende hiertoe een wetsontwerp in.

In Syrië bestaat een enorme hoeveelheid bewijs van geweld tegen vrouwen, waaronder verkrachtingen, willekeurige arrestaties, martelingen, “verdwijningen” en massale terechtstellingen door troepen van het regime; in Libië werden verkrachtingen ingezet als oorlogswapen. In Egypte werden vrouwelijke demonstranten seksueel lastig gevallen door mannelijke demonstranten en meerdere dissidentes werden door het leger gearresteerd en gedwongen om zich te onderwerpen aan een “maagdelijkheidtest”.

Hanaa Edwar, de leidster van de liefdadigheidsbeweging Al-Amal (“Hoop”) stelt vast: “Irakese vrouwen lijden onder buitensluiting en allerlei vormen van geweld; daartoe behoren gedwongen huwelijken, scheidingen en ongewenste intimiteiten evenals beperking van hun vrijheid, hun ontwikkeling, de keuze van hun kleding en hun sociale leven.”

Veel Arabische vrouwen willen de emotionele en intellectuele bevrijding, inclusief de vrije deelname aan het openbare leven. Dit zijn geen nieuwe eisen. Uit het onderzoek van het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties over de positie van de vrouwen in het Midden-Oosten uit 2007/2008 bleek dat het ontwikkelingsquotum onder Arabische vrouwen het laagste in de islamitische wereld is.

Voor het verzet tegen de rechten van vrouwen kunnen zelfbenoemde mannelijke bestuurders van de islamitische traditie verantwoordelijk gemaakt worden, die zich bedreigd voelen door het optreden van een aanzienlijk aantal vrouwen in de openbare ruimte en geëmancipeerde islamitische vrouwen als “verwesterlijking” vrezen. De Vrijheid en Gerechtigheidpartij van de Egyptische Moslimbroederschap beschuldigde de Nationale Commissie voor Vrouwenzaken, die in het jaar 2000 onder voorzitterschap van de vrouw van Moebarak , Suzanne moebarak, werd opgericht, ervan dat deze westelijke strategieën zou inzetten om het familiaire en sociale leven in Egypte te ondermijnen.

Maar vrouwen kunnen voor verandering zorgen – laten we het de “zachte revolutie” noemen. In Marokko bijvoorbeeld hebben de vrouwen er aan bijgedragen dat er duidelijke verbeteringen zijn voor huwelijk en echtscheiding; polygamie is daar bijna helemaal verdwenen. In het begin van dit jaar demonstreerden er in Tunis meerdere duizenden vrouwen voor het parlementsgebouw tegen iedere poging van de door de islamisten gedomineerde nieuwe regering hun erkende rechten te beperken.

In maart 2012 protesteerden in Saoedi-Arabië, waar de rechten van de vrouwen wellicht het ergst worden geschonden, studentes op een filiaal van de King Khalid universiteit in Abha tegen vuil dat zich ophoopte op de campus, onregelmatigheden door leden van het bestuur en de van corruptie verdachte rector van de universiteit. De studentes werden door vrouwelijke politieagenten aangevallen. Toen de demonstraties de tweede dag verder gingen, kwam de staatspolitie, inclusief de zogenaamde “zedenwachters”, naar de universiteit toe om de demonstratie de kop in te drukken. Saoedische bronnen vermeldden dat er 53 studentes gewond geraakt en in het ziekenhuis afgeleverd zouden zijn en dat er één dode te betreuren geweest zou zijn op grond van een epileptische aanval.

Zelfs in het Saoedische koninkrijk komt het onvermijdelijk tot protest en verandering, op gang gebracht door vrouwen. We moeten alleen de moed hebben dit te herkennen en te ondersteunen…

Bron:

http://europenews.dk/de/node/56581

Bron oorspronkelijk artikel:

http://www.gatestoneinstitute.org/3122/women-rights-arab-spring

Auteur: Raheel Raza

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Arabische Lente", Arabische wereld, Islam, Mensenrechten. Bookmark de permalink .

3 reacties op “Arabische Lente” versus vrouwenrechten

  1. G.Deckzeijl zegt:

    De foto is een contraditio in terminis. Binnen die veroveringsideologie zijn vrouwenrechten een regelrechte utopie. In dit land roepen ingepakte provocateurs niet zelden dat bv. het dragen van hoofddoeken een mensenrecht is. Túúrlijk. Uiteraard is het een mensenrecht voor gek te willen lopen, en al helemaal als het een boerka betreft. Conclusie: die hele veroveringsideologie is niets anders dat één levensgrote provocatie. Dat geldt ook voor al die zgn bidstondes waarmee tal van straten op vrijdag binnen tal van steden in deze wereld worden geblokkeerd. Het gaat de aanbidders van de maangod niet om het bidden, wat ze doen is provoceren.

    Like

  2. G.Deckzeijl zegt:

    contradictio bedoelde ik.

    Like

  3. louis-portugal zegt:

    Natuurlijk Gerrit, maar ik ben het wel met jou eens dat het pure provocatie is.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s