De Deense Burgeroorlog (deel 2)

(Door: El Inglés – 2007)

(“De Deense Burgeroorlog” deel 1 leest u hier)

Inleiding

Op de vraag aan Snaphanen of hij de tekst van El Inglés kende en dat ik er een beetje beroerd van was geworden, antwoordde hij vrolijk dat El Inglés als de Jonathan Swift van de 21e eeuw moest worden beschouwd. Daar zit misschien wel een kern van waarheid in, omdat El Inglés soms griezelig dichtbij datgene komt dat men zich bij de uiteindelijke collaps probeert voor te stellen. Aan creatief, fantastisch realisme ontbreekt het hem in ieder geval niet en we zien het nu weer dagelijks in Syrië. Op naar de afgronden van het menselijk zijn.

23 april

Hoewel het nog niet precies duidelijk is wat er gebeurd is op 23 april 2013 tot en met de gedenkwaardige gebeurtenissen die daarop volgden, kan het hier in grote lijnen en met enig vertrouwen worden gepresenteerd. Om ongeveer 19.30 uur werd een oorspronkelijk Deens echtpaar tijdens een wandeling aan de rand van een van de voormalige Autonome Culturele Zones in Kopenhagen benaderd door een groep van vier of vijf jonge moslimmannen. De mannen eisten dat het Deense meisje haar hoofd moest bedekken of het gebied moest verlaten. Ze weigerde, wat leidde tot een hevige woordenwisseling tussen haar metgezel en de mannen, wat resulteerde dat hij tegen de grond werd geslagen, bewusteloos met een schedelfractuur. Het meisje zelf werd meegesleurd in een nabijgelegen steegje en verkracht, waarna de moslimmannen vertrokken. Nog steeds in shock belde het meisje haar broer, die vervolgens twee telefoongesprekken pleegde. De eerste was naar de ambulancedienst, omdat zowel het meisje als haar vriend dringend behoefte hadden aan medische hulp. De tweede was naar de leider van een kleine Kopenhagense militie waar hij zelf lid van was.

Het lijkt erop dat de ambulance en de acht leden van de militie tegelijkertijd arriveerden. De militieleden, zwaar bewapend met semi-automatische geweren en in voertuigen, negeerden de pogingen van twee politieagenten om hen over het gebeurde te kalmeren en om ze gunstig te stemmen. Na zich ervan verzekerd te hebben dat de jonge man en vrouw werden behandeld en voorzien van een ​​beschrijving van hun aanvallers, reden ze weg in de richting waarin de daders moesten zijn gegaan, terug in de voormalige Autonome Culturele Zone (ACZ).

Details van wat volgde zijn moeilijk vast te stellen. Echter, het lijkt erop dat de militieleden al snel twee mannen tegenkwamen, van wie ze vonden dat die in aanmerking kwamen voor de beschrijving die zij hadden ontvangen. In de buurt uitgestapt vielen ze de mannen aan en, na een korte woordenwisseling, schoten en doodden ze hen. Ze kozen ervoor, om redenen die niet duidelijk zijn, om het gebied niet onmiddellijk te verlaten, ondanks de ongunstige aandacht die ze nu ontvingen van een groeiende menigte boze moslims . Ze werden onder vuur genomen en schoten terug. Gezien de bovengenoemde menigte en de zware bewapening van de militie was de chaos al snel compleet, met tientallen islamitische slachtoffers.

Hoewel de materiële schade in de omgeving, grotendeels veroorzaakt door brand, een groot deel van de bestaande CCTV-camera’s had verwoest, werd beeldmateriaal van onbeschadigde locaties later gecombineerd met beelden, die automatisch waren doorgestuurd naar het hoofdbureau van politie voor een aangrijpende, maar fragmentarische voorstelling van de laatste ogenblikken van de omsingelde militieleden. Gedurende ongeveer een uur had de geleidelijk kleiner wordende groep geprobeerd om zijn weg terug te vechten uit de voormalige ACZ die hij was binnengegaan, daarbij tientallen slachtoffers onder de moslims makend, die gewapend waren met vuurwapens en Molotovcocktails.

Het einde was gruwelijk. Na het opraken van de munitie, werd het enige overgebleven lid van deze militie, duidelijk zichtbaar met een schotwond in de linkerkant van zijn buik, omsingeld en aan stukken gescheurd door een woedende menigte moslims.

Deze laatste beelden waren van 21:37, 23 april, 2013, een van de aanleidingen voor de start van openlijke oorlogsvoering die over het hele land uitbrak, zowel als van berichten van de strijd die zich uitbreidde.

24 april

In een duidelijke afwijking van eerdere islamitische rellen in Europa, waren de Deense rellen, die in de nacht van 23 april begonnen, vanaf het begin van een veel ernstiger karakter en nergens was dit meer zichtbaar dan in de aard van het geweld. Hoewel er met de voorspelbare hoeveelheid Molotovcocktails werd gegooid, auto’s in brand werden gestoken en ruw fysiek geweld gebruikt werd van de kant van de moslims, was er ook een grote mate van geweld met vuurwapens. Ruw en grotendeels ineffectief, zorgde die voor een groot aantal slachtoffers gedurende de dag. Vermoedens van een zekere mate van organisatie en voorbereiding bleken juist door latere gebeurtenissen.

Meer opvallend was de reactie van de andere kant, in het bijzonder van de milities. De enorme omvang van het geweld, het geografische bereik en het aantal betrokken personen maakte het onmogelijk voor de politie en het leger om het land in z’n geheel te controleren. Hoewel het geweld zich op en rond de islamitische getto’s richtte, door het ontbreken van grenzen tussen deze gebieden en hun omgeving veranderde vrijwel elk stedelijk gebied in Denemarken in een potentieel slagveld.

Terwijl de regering in spoedzitting bijeen was om een ​​reactie op de situatie te formuleren en de politie en het leger werden ingezet op strategische locaties, vochten vele Deense burgers, van wie de meeste leden van een van de vele milities, terug tegen moslims met een verrassende meedogenloosheid. De gemakkelijke beschikbaarheid van vuurwapens in Denemarken in combinatie met het hoge gemiddelde niveau van vaardigheid in het omgaan met vuurwapens in het land, betekende dat de milities zich in een sterke positie bevonden om de strijd aan te gaan. Geweld raasde over grote delen van het stedelijke Denemarken. Grote aantallen moslims in het hele land werden gedood door geweervuur. Honderden brandstichtingen door moslims, met een  brandweer die moeite had om al deze branden te bestrijden. Brandstichting, die werd veranderd in een wapen in de oorlog door de meer slecht bewapende moslims.

25 april-02 mei

Het geweld bleef doorgaan op vergelijkbare manier, met aan beide zijden het negeren van de oproep van de regering om de gevechten te beëindigen. Gespannen confrontaties tussen gewapende burgers en de politie waren algemeen, terwijl de milities, al met een verbeterde organisatie en doelstelling, de bevoegdheid van de regering betwistten, en voelden dat de regering faalde de veiligheid van het land te garanderen.

Smerige straatgevechten in gebieden die grensden aan islamitische getto’s had mensen gedwongen zich uit die gebieden terug te trekken – de moslims verder in de getto’s, niet-moslims eruit richting volledig niet-islamitische gebieden. Deze geleidelijke totstandbrenging van een no-go zone tussen de strijdende partijen versterkte alleen maar het gevoel voor sommigen dat dit een echte oorlog was, echter onconventioneel. Televisieploegen uit de hele wereld stroomden naar Denemarken om te rapporteren over de situatie, bijna ondenkbaar voor een Noord-Europese land.

3 mei

Profiterend van een pauze in de gevechten, veroorzaakt door de toenemende fysieke scheiding tussen de strijders en een dag van ongewoon slecht weer, kwam de Deense politie en het leger in beweging om substantiële islamitische getto’s in het land te omsingelen. Sporadische gevechten gingen door, daar waar de aanwezigheid van de staat gering was. Militieleiders drongen aan op het behoud van krachten in strategische posities en werden geraadpleegd over de ontwikkelingen. Tv-ploegen waren nu aanwezig aan beide zijden van de frontlijn, verzorgden uitzendingen over de hele wereld over beide zijden van de zich ontvouwende crisis.

4 mei

De situatie tegen de middag op 4 mei was grotendeels gestabiliseerd als volgt: Alle grote en de meeste kleine islamitische getto’s werden nu omringd door een nog chaotische mix van leger, politie en milities. De genoemde no-go zones met een reeks van ringen, tussen de één tot drie blokken breed rond elke getto, nu verlaten door de mensen, met veel van de gebouwen aangetast door brand en plundering. De politieke situatie was nog steeds in beweging, waarbij het onduidelijk was in welke mate de politieke leiders de effectieve controle over leger of politie hadden weten te bewaren, die weinig serieuze pogingen deed om de milities te ontwapenen.

De situatie in de getto’s was in de wereld bekend via de uitzendingen van de tv-ploegen, velen van hen van de Arabisch-talige nieuwszenders zoals Al-Jazeera en Al-Arabiya. Een gestage nieuwsstroom over het lijden van de moslims, dreigementen en geweeklaag werd over de hele wereld uitgezonden.

De Deense kroon en de beurs waren nu beiden ingestort, dat leiders van het bedrijfsleven en de industrie probeerden daadkrachtig op te treden om het land weg te houden van de rand van de afgrond. Wat dit precies zou opleveren was echter onduidelijk, gezien het feit dat het gezag van de overheid zelf sterk was verzwakt.

6 mei

De Deense minister-president kondigde zijn voornemen aan om de regering te ontbinden en terug te treden. Verschillende belangrijke leden van het Deense parlement hadden moeite om samen een nood- en interim-regering te vormen.

De Deense politie en het leger constateerden een aanzienlijk aantal gedeserteerden bij de belangrijkste milities. De leiders van de machtigste milities, gesteund door een van de hoogste generaals van Denemarken, gaven een gezamenlijke verklaring op de nationale televisie door te stellen dat de haastig in elkaar geflanste interim-regering door de belangrijkste Deense leden van het parlement onrechtmatig zou zijn als zij zou worden gevormd. Zij verklaarden hun voornemen om de islamitische situatie op hun eigen manier op te lossen en zo het voortbestaan ​​en de veiligheid van de Deense staat te verzekeren.

Belangrijk is dat ze twee andere verklaringen uitgaven: dat er geen Deense burgers door de wet gestraft zouden worden voor het gebruik van redelijk geweld om zichzelf, hun geliefden of hun eigendommen te verdedigen en dat moslims niet langer werden beschouwd als Deense burgers, tenzij zo toegekend door de militieraden die werden gevormd.

8 mei

De consolidatie van de politieke controle over de overgrote meerderheid van de getto’s door radicale elementen, veel van hen aan Al Qaida gelieerd, werd duidelijk gemaakt door het afwijzen van alle pogingen om contacten te leggen met de getto’s, formeel of informeel. Inderdaad werd een militielid met een witte vlag bij het naderen van een getto doodgeschoten door een sluipschutter.

TV-uitzendingen uit de beide kampen bleven doorgaan, met een stroom van nieuwsuitzendingen, 24 uur per dag van zowel moslim als niet-moslimse nieuwszenders. Echter, geleidelijk aan werd duidelijk dat ze werden gecensureerd, wel of niet gericht, door extremistische moslims, uitzendingen voor een groot deel bestaande uit aansporingen tot jihad en beelden van gedode en gewonde moslims binnen de getto’s. Een aantal tv-ploegen slaagde erin om terug te keren naar de Deense kant. Ze spraken over de groeiende ellende en snel slechter wordende voedselsituatie en de totale controle die militante islamitische elementen nu uitoefenden.

9 mei-10 mei

Een goed georganiseerde, tweezijdige nachtelijke aanval vanuit een van de grotere getto’s, gaven islamitische elementen de controle over een drie-bij-drie blok segment van een Deens gebied. Met gebruik van kleine wapens, RPG’s en een bepaalde hoeveelheid licht machinegeweervuur ter ondersteuning, verdreven naar schatting vijftig strijders rond middernacht Deense troepen uit het gebied.

Hoewel de volgende ochtend vroeg in een gecoördineerde tegenaanval onder leiding van een gepantserde eenheid de islamitische militanten terug in hun uitgangsposities werden gedwongen, was het aantal slachtoffers onder de Deense troepen (milities en het legerafdelingen) groot. Dit sprak boekdelen over de infiltratie van Denemarken door ervaren jihadisten en de mate waarin moslims zich hadden bewapend als voorbereiding op een soort van maatschappelijke afbraak.

13 mei

Een demonstratie van ongeveer 20.000 internationale vredesactivisten was gepland in Aarhus. Ze maakten hun intentie vooraf duidelijk de no-go-zone binnen te willen gaan om een ​​boodschap van vrede en goede wil te brengen. De organisatoren van de demonstratie negeerden de nadrukkelijke boodschap van de Aarhus-milities dat het hen niet zou worden toegestaan om dit door te zetten.

Rond het middaguur was de toch al tamelijk chaotische menigte demonstranten aangekomen bij het getto van Aarhus, om snel uiteen vallen toen anarchistische infiltranten en militieleden met elkaar in botsing kwamen. Molotovcocktails, stenen en honkbalknuppels aan de ene kant tegenover geweervuur ​​aan de andere, met als gevolg zware verliezen (hoewel met maar weinig doden) onder de demonstranten. Tientallen anarchisten en verwante elementen slaagden erin  zich een weg te banen door de no-go zones om zich voor de ‘anti-imperialistische’ zaak bij hun islamitische ‘kameraden’ aan te sluiten.

15 mei-23 mei

Een dag van demonstraties, gepland door moslims in heel Europa om solidariteit te betuigen met de ‘nieuwe Joden’, liep geheel uit de hand. Dit leidde tot enorme rellen in grote Europese steden. Oproerpolitie was niet in staat om de controle over de situatie te behouden in delen van Frankrijk, Nederland, België en Zweden, waar de belangrijkste islamitische getto’s een volledige ineenstorting van recht en orde zagen, na de zogenaamde tijdelijke stopzetting door de politie om controle terug te winnen.

Opgeschrikt door deze gebeurtenissen, veroordeelden de Zweedse en Nederlandse overheid Denemarken voor zijn hardhandige aanpak van de ‘onrust’ waarmee het werd geconfronteerd. De Franse regering echter bracht een ondubbelzinnige steunverklaring naar buiten en verklaarde van plan te zijn de veiligheid van de Franse staat ten koste van alles te verdedigen.

Door de fysieke nabijheid van Denemarken met de nu oncontroleerbare Malmö-regio in Zweden en het opvallende gebrek aan Scandinavische solidariteit in de islamitische kwesties, sloot Denemarken de brug over de Sont en de zeeverbindingen met Zweden. Milities en ex-mariniers voerden patrouilles uit voor de Deense kust in de buurt Malmö om de mogelijke infiltratie in Denemarken van radicale islamitische elementen in Zweden te voorkomen.

26 mei-4 juni

Meerdere zelfmoordaanslagen in Europese steden eisten duizenden levens in openbare gebouwen en het openbaar vervoer.  Vooral Parijs, Birmingham, Amsterdam, Sevilla, Rome en Brussel werden zwaar getroffen. Het onvermogen van de veiligheidstroepen van genoemde landen om de complotten tijdig te ontdekken, werd beschouwd als grotendeels het gevolg van de exponentiële groei van zelfstandige cellen van zelfgemotiveerde islamitische fanatici.

Toenemende polarisatie naar Deens voorbeeld begon in heel Europa zichtbaar te worden, toen Europese regeringen zich meegesleept zagen worden door dezelfde krachten die geleid hadden tot de desintegratie van de Deense regering. Tegelijkertijd bewogen islamitische regeringen over de hele wereld zich richting het aannemen van, min of meer vrijwillige, harde posities met betrekking tot alle Europese landen, en dreigden met ernstige gevolgen als de moslims in de Deense getto’s nog steeds te lijden zouden hebben.

7 juni

Rook dreef hoog boven de getto’s toen de moslims werden gedwongen om te beginnen met het cremeren van de vele honderden, zo niet duizenden lijken van moslims, gedood door verwondingen, ziekte en honger. De duidelijke inter-getto coördinatie onderling in deze (strikt onislamitische) activiteit, vroeg meteen om de speculatie of het ook diende als een propagandamiddel, maar over de nog steeds ernstige situatie in de getto’s bestond inmiddels weinig twijfel. De elektriciteitsvoorziening was er bijna volledig afgesloten vanaf de eerste dagen van de crisis, evenals het telefoonnet. Het mobiele telefoonnetwerk werkte tot op zekere hoogte nog steeds in de getto’s, waardoor een zekere mate van communicatie mogelijk was, maar de levering van voedsel, medicijnen en andere benodigdheden werden door de milities tot een minimum beperkt.

De crematies werden breed uitgemeten in de internationale media, met een aantal commentatoren, met name in de islamitische wereld, die vergelijkingen maakten met de nazi-vernietigingskampen en het getto van Warschau.

9 juni

De milities verhoogden de stroomtoevoer naar de getto’s, tegelijkertijd met de aankondiging van een plan tot de geleidelijke evacuatie van moslims naar veilige plaatsen, waar een begin zou worden gemaakt met de voorbereiding van de uitzetting naar hun land van herkomst. Binnen een paar uur antwoordde de OIC met een tegenverklaring dat de lidstaten niet zouden deelnemen aan de etnische zuivering van hun medemoslims uit Europa en hun luchtruim zouden sluiten voor Deense vluchten in een poging om moslims te deporteren. Deense bouwbedrijven begonnen officieel aan de bouw van een complex van interneringskampen in het hele land, met het doel de moslimbevolking hierin onder te brengen en te pacificeren totdat er een permanente oplossing voor de crisis kon worden gevonden.

10 juni

Opmerkelijke scènes volgden aan de islamitische kant van de no-go zone in Odense, toen ongeveer vijftig moslims, voornamelijk vrouwen en kinderen, buiten de zone marcheerden met witte vlaggen en spandoeken met ‘We Surrender’ in het Deens. Gezien werd hoe de leiders van de groep waren betrokken in een korte woordenwisseling met twee gemaskerde islamitische mannen, een woordenwisseling die eindigde toen een van de mannen een pistool trok en ter plekke drie islamitische vrouwen executeerde. Aldus gestopt werd de groep gedwongen om terug te keren naar het getto.

19 juni

Een gezamenlijke militieraad kondigde een plan aan om van alle getto’s, een voor een, alle gewapende weerstand neer te slaan en alle moslims te verplaatsen naar het snel groeiende complex van interneringskampen, vrouwen en kinderen in een soort van kampen, mannen van 16 jaar of ouder in andere. Deze plannen werden omgeroepen via luidsprekers bij elk getto in het land, met de aanvullende informatie dat weerstand van welke aard niet zouden worden getolereerd. Toen de aankondiging werd gedaan, werd al het water, riolering, elektriciteit, gas, telefoon, mobiele telefoon en internetdiensten naar de getto’s afgesneden, net als alle leveringen van voedsel en medische voorraden. Leden van het moslimleiderschap getuigden van hun voornemen om te vechten tegen de aanvallen, inshallah.

20 juni-23 juni

Een Al Qaida-cel, bestaande uit blanke bekeerlingen, infiltreerde Denemarken vanuit Duitsland, ontketende een aanslag met het zenuwgas sarin op het Kopenhagense openbaar vervoer, waarbij 98 doden en 2000 gewonden vielen. Wraakacties door aanvallen op de getto’s door de milities, hun gelederen waren sterk toegenomen door een nieuwe golf van overlopers vanuit leger en politie, veroorzaakten duizenden slachtoffers in strategisch belangrijke getto-gebieden, die op een buitengewoon wrede manier van moslims werden gezuiverd.

24 juni

Dominee Jesse Jackson arriveerde bij het grootste getto in Kopenhagen als een zelfbenoemde vredesgezant. Zijn konvooi werd verwoest door groot kaliber scherpschuttervuur bij het oversteken naar de no-go zone. Beide partijen hebben de verantwoordelijkheid opgeëist.

26 juni

De Amerikaanse president Al Gore verklaarde de islam tot een ​​religie van vrede.

Bron:

http://gatesofvienna.blogspot.nl/2007/11/danish-civil-war.html

Auteur: El Inglés.

Vertaald uit het Engels door:

Vederso

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Denemarken, Dhimmitude, Islam, Islamisering. Bookmark de permalink .

14 reacties op De Deense Burgeroorlog (deel 2)

  1. Martha zegt:

    Met enige huivering deel I ook maar gelezen.

    My God, wat ben ik down.

    Mij ontbreekt, zoals de laatste maanden, de woorden.

    Er is niets meer.
    Alleen maar moedeloosheid.
    Ik ga ook nooit meer stemmen.

    Like

  2. Linsky zegt:

    Eindelijk!
    Een vrouw naar mijn hart! 🙂
    Ik stem ook niet, er is niemand die ik over me wil laten regeren.

    Like

  3. E.J. Bron zegt:

    Dat zijn dan in principe 2 verloren stemmen voor Geert! Zo wordt het dus NOOIT wat!! 😦

    Like

  4. Linsky zegt:

    Kwestie van principe E.J.
    Ik heb nog nooit gestemd, er was ook nog nooit iemand die ik over me wilde laten regeren, hè!
    Dus mijn schuld is het in elk geval niet dat er al tientallen jaren gepeupel op dat pluche zit.
    Ik heb ze d’r niet neer gezet.
    Vraag je eens af wie dan wel…..
    STEMMERS!

    Like

  5. Martha zegt:

    Zo is het, Linsky.

    Ik ben tot de conclusie gekomen, dat mijn stem niets uithaalt.
    Er zal niets veranderen, ook al zou ik op de PVV stemmen.

    Het verval is ingezet, ook Geert Wilders zal geen genoegdoening kunnen schenken.

    Wij zijn overgeleverd aan de vernietigers van onze beschaving en er staat ons heel wat
    te wachten.

    Vorige week zaterdag beleefden wij een geweldig feest bij onze zoon in België en raakte
    ik in gesprek met een aardige heer, met wie ik mijn zorgen deelde over de toekomstige
    val van de euro, evenals het eventule voortbestaan(ESM) en de gevolgen, die zullen ontstaan voor onze welvaart.

    Maar hij maakte zich meer zorgen over de islamisering merkbaar in grote steden van
    België, als Antwerpen en Brussel.

    Het leeft, Linsky, maar tegelijkertijd zijn wij als konijnen, die in de koplampen van
    een aanstormende auto kijken.

    Sweet dreams, Linsky!

    Like

  6. Marcel zegt:

    Hahaha
    wat een leuk verhaaltje voor het slapen gaan !

    Was het niet de literaire grootheid Gerard Reve die onder enthousiaste toejuichingen van linksdraaiend Nederland eens verzuchtte : “Was het maar oorlog” ?

    Echter, de beschreven gebeurtenis op 26 juni doet een bang vermoeden in mij ontstaan dat het hier wel eens om meer zou kunnen gaan als pure fictie, en met science heeft het ook weinig te maken., elke wetenschapper beseft toch dat Al Gore nooit en te nimmer president van de US of A zal worden ?

    Like

  7. Leto 2 zegt:

    Zolang we als burgers niet weten wie de stemmen tellen en wie de uitslag bekend maakt is onze democratie een lachertje.
    We zijn de greep op ons leven al lang gleden kwijt geraakt.
    Eerst door de “adel” en daarna door de rijken.
    Robespierre had een uitermate effectief apparaat tegen dit soort gespuis.

    Like

  8. Tom Hendrix zegt:

    Inderdaad huiveringwekkend het scenario wat beschreven is. Ik kan mij voorstellen dat dit werkelijkheid wordt. Toch ga ik wel stemmen, in ieder geval tegen de islamofiele-en eurofiele partijen. Of dat gaat helpen weet ik niet, ik kan @ martha en @ linsky ook wel begrijpen.

    Like

  9. Dit artikel opent hopelijk voor velen de ogen. Ook zullen er genoeg zijn dit dit als onzin en haatzaaierij zullen afdoen. Ook al zou het voor de toekomst niets uitmaken, ik blijf mijn stem geven aan de PVV en Geert Wilders.

    Stem niet op de mooie verhaaltjes van bepaalde politici maar stem op degene die het beste met jou en Nederland voor heeft. Die flauwe verkiezingsretoriek, daar moet toch iedereen zo langzamerhand toch wel doorheen kijken of laten de mensen zich nu opnieuw door die policor idioten zand in de ogen strooien? Beloftes gemaakt tijdens de aanloop naar de verkiezingen zijn er alleen maar om verbroken te worden, dit geldt in het bijzonder voor de beloftes gemaakt door de links partijen en ja daar valt de VVD inmiddels ook gewoon onder. Niks liberaal, nee, gewoon links!

    Like

  10. Hellen zegt:

    Ik word er ook soms moedeloos van , maar ga wel degelijk PVV stemmen , die peilingen zijn verdraaid , ze besodemieteren de boel en hopen dat de PVV kiezers afhaken omdat Wilders zou zakken in de peilingen , kom op zeg overal om me heen , gisteren weer op een verjaardag , stemmen ze PVV , elke stem telt en zolang Wilders 24/7 met beveiliging moet leven zal ik op hem stemmen , deze mensen steken als enigen , hun nek uit voor ons .

    Like

  11. Pingback: De Deense Burgeroorlog (deel 3) | E.J. Bron

  12. Pingback: De Deense Burgeroorlog (deel 4) | E.J. Bron

  13. Anneke zegt:

    Betreft het stemmen op twaalf september….Mijnsinziens heeft dit absoluut géén zin. Het is immers al lang van te voren bepaald wie in het Haagse torentje op ’t sub.troontje komt te zitten. Mensen, we leven al tijden in een DEMOCRATUUR…besef dit feit nu toch eens !!!
    Mooie – en fig. gouden bergen beloven, maar als het puntje bij ’t paaltje komt…toont de politiek een totaal ANDERE toon/- route. Wààr merendeels het volk niet voor heeft gekozen, het wordt ons (ordinair gezegd) allemaal door de strot geduwd en men heeft de situatie zoals die is maar te accepteren. Zo niet, dan komt de tsunami van onjuiste beschuldigingen, onder het mom van DISCRIMINATIE, ons (autochtonen) wegspoelen.
    De humanitaire mensenrechten hebben al tijden géén duidelijke functie; ja, vaker voor de islamitische relschoppers. Maar ’t is ALLEMAAL hartstikke NEP. Als het er uiteindelijk op aan komt wordt deze ‘groep’ ook in de steek gelaten door de leidinggevenden.
    Alleen voor hunzelf is er aandacht, geld en tijd…Totdat zij elkaar eveneens niet meer kunnen luchten of zien. Want ze zijn net als kleine, over het paard getilde, kinderen wel zo enorm JALOERS. Uiteindelijk zijn het allemaal einzelgangers…!!! !!!!
    De wereld wordt steeds meer bestuurd door mega dwazen en dus gestuurd naar de definitieve ondergang…

    Like

  14. Pingback: De Deense Burgeroorlog (deel 5) | E.J. Bron

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s