Judith Butler en de nieuwe anti-Joodse woordenwisseling (+ video)

(Door: Matthias Küntzel)

Bijdrage ter gelegenheid van de manifestatie tegen de verlening van de Adorno-prijs aan Judith Butler voor de Paulskirche in Frankfurt am Main op 11 september 2012. (Naar onderstaande vertaling wordt in dit artikel verwezen door Martien Pennings).

Zeer vereerde dames en heren, beste vrienden,

De Paulskirche is een historische plek. Hier werden Martin Buber en Ernst Bloch met prijzen geëerd, Alexander Mitscherlich en Thomas Mann, Amos Oz en Boualem Sansal; respectabele mensen dus. En vandaag: Professor Judith Butler.

Maar wat gebeurt er? De burgemeester van Frankfurt zoekt een ver heenkomen, de Joodse gemeente in Frankfurt en de Centrale Raad van de Joden in Duitsland boycotten de feestelijke plechtigheid. En zelfs diegenen, die professor Butler met een petitie ondersteunen, hebben een petitietekst ondertekend die zich tegelijkertijd van haar distantieert. Met goede redenen!

Professor Butler zegt openlijk wat zij wil. Haar nieuwste boek, “Parting Ways. Jewishness and the Critique of Zionism”, gaat over het Midden-Oostenconflict. Deze wereld zou een betere wereld zijn, wil ze daarin aan ons doorgeven, als Israël als Joodse staat niet meer bestaat.

Professor Butler eist geen Palestijnse staat aan de zijde van Israël, maar een binationale, islamitisch gedomineerde staat in plaats van Israël.

En precies dat is de bedoeling van de door haar ondersteunde boycotcampagne. Met mensenrechten heeft dit weinig te maken. Haar boycot laat al die dictatoriale en autoritaire regimes in de regio onverlet om alleen de enige functionerende democratie, Israël, schade te berokkenen.

De morele filosofie van professor Butler is een filosofie van de dubbele moraal. Haar theorie en haar praktijk zijn onafscheidelijk aan elkaar verbonden.

Op dit moment maakt de wereld zich grote zorgen over het Iraanse atoomprogramma en de Iraanse bedreigingen om Israël te vernietigen. Is het dan niet verbazingwekkend dat een vrouw, die de staatkundige Joodse soevereiniteit uit de weg wil ruimen, geëerd wordt als “een van de maatgevende denkers van onze tijd”?

En is het niet dubbel zo verbazingwekkend dat uitgerekend Frankfurt haar met deze woorden waardeert – Frankfurt als een centrum van het Jodendom in Duitsland en als stad, waarin de Jodenboycot van de nazi´s in 1933 onvergeten is?

Dat dit echter in naam van Theodor W. Adorno gebeurt – dat is waanzinnig.

Want de pogingen van professor Butler en haar aanhangsters en aanhangers om zich enerzijds als links en anderzijds als postzionisten of antizionisten te profileren, vooronderstelt één ding: U moet het feit negeren dat haar visie van het einde van Israël stuit op de honderdduizendvoudige instemming van radicale islamieten, die de Joodse staat eveneens willen afschaffen, echter een andere visie volgen.

Welke visie, dat legde onlangs de plaatsvervangende Minister voor Religieuze Stichtingen van Hamas, Abdallah Jarbu, uit:

“Joden zijn vreemdsoortige bacteriën, ze zijn unieke microben op deze wereld. Moge Allah het smerige volk van de Joden vernietigen, want zij hebben geen religie en geen geweten. Ik veroordeel iedereen, die denkt dat een normale relatie met Joden mogelijk zou zijn, iedereen, die bij elkaar gaat zitten met Joden, iedereen, die denkt dat Joden mensen zouden zijn.”

Waarom heeft de winnares van de Adorno-prijs tot op de dag van vandaag geweigerd om notitie te nemen van deze Jodenhaat? En waarom heeft ze geweigerd om notitie te nemen van de vreugdefeesten, die Hamas elf jaar geleden vierde naar aanleiding van de moord op duizenden onschuldige mensen in de Twin Towers?

Wegens tijdgebrek? Nee! Ik vermoed, omdat professor Butler zich niet wil bezighouden met realiteiten, die haar wereldbeeld aan het wankelen zouden kunnen brengen. Dat is niet gewoon ignorantie, wat voor een Midden-Oostenactiviste al erg genoeg zou zijn, dat is actieve ignorantie.

Desalniettemin legde de winnares van de Adorno-prijs aan haar studentes en studenten in Berkeley uit hoe “extreem belangrijk” het zou zijn om “Hamas en Hezbollah als sociale, progressieve bewegingen te beschouwen, die bij links horen, die deel uitmaken van globaal links”.

Professor Butler had hier – dat zeggen zelfs haar beste vrienden – een fout gemaakt. Ze zou haar fout snel weer hebben kunnen goedmaken en haar uitspraken terug hebben kunnen nemen. Maar ze houdt aan haar fout vast.

Net zoals enkele van de meest eerbiedwaardige geestelijke grootheden van deze stad! Want ook de Frankfurter Adorno-prijs commissie heeft met haar stem voor Butler een fout gemaakt. Ze zou haar fout snel weer hebben kunnen goedmaken en haar beslissing terug hebben kunnen nemen. Maar ze hield aan haar fout vast.

Weliswaar noemde de afdelingschef Cultuur Felix Semmelroth het protest van de Centrale Raad van de Joden in Duitsland “plausibel en begrijpelijk”, om daarna meteen de prijsverlening te verdedigen. Wilde de afdelingschef Semmelroth met zijn stem voor Butler de Joden met opzet voor het hoofd stoten?

Ik zou deze mogelijkheid graag willen uitsluiten. Maar dat is niet zo gemakkelijk. Velen hier voelen de nieuwe vijandige houding als het om Israël of de gebruiken van de Joden gaat.

Het begon met een gedicht van Günter Grass met als titel: “Wat gezegd moet worden”. Hierin verklaarde de schrijver Israël als een bedreiging voor de wereldvrede. Erger nog: Hij beschuldigde het land er van “het Iraanse volk te willen uitroeien”. Deze interventie was compleet irrationeel, omdat zij de bedreiging vanuit Teheran evenzo uitsloot als professor Butler de intenties van Hamas en Hezbollah.

Daarna had, zo lijkt het, een rechter uit Keulen zijn “wat-gezegd-moet-worden”- belevenis: Hij kwam tot de conclusie dat het ritueel van de islamitische kinderbesnijdenis en de joodse zuigelingenbesnijdenis in tegenspraak is met het welzijn van het kind en veroorzaakte daarmee bij het schrijvende en bloggende gilde een massabeweging, die tot doel heeft de kinderen van Joden te “bevrijden” van de traditionele vorm om Joods te worden.

Charlotte Knobloch spreekt van een sfeer, zoals ze deze “sinds 1945 hier in het land niet heeft meegemaakt” en schrijft: “Voor het eerst beginnen mijn fundamenten te wankelen. Voor het eerst voel ik berusting in me. Ik vraag me serieus af of dit land ons nog wil hebben”.

En nu een prijs van € 50.000,- voor een wetenschapster, die zich ervoor inzet Om Israël als Joodse staat af te schaffen.

De Paulskirche is een historische plek; de juiste plek om luid te laten horen dat het genoeg is: Genoeg is genoeg!

We hebben bij het aanwakkeren van deze vijandige sfeer in alle drie gevallen te maken met een voortrekkersrol van bepaalde academische elites, evenals met verschijnselen, die in tegenspraak zijn met de centrale bedoeling van Theodor W. Adorno:

•  met een verdwijnende politiekhistorische inachtneming en verantwoordelijkheid,
• met empathieverlies wat betreft de situatie van de Joden in Israël en Duitsland,
• evenals met een toename van ignorantie, vooral als het gaat om het antisemitisme in het Midden- en Nabije Oosten.

Juist daarom was het zo belangrijk dat deze prijsuitreiking niet zonder protesten plaatsvond.

Niemand wil de geestelijke onafhankelijkheid van professor Butler beperken of haar als critica van de Israëlische regeringspolitiek monddood maken. Het gaat erom dat een professor, die het bestaansrecht van Israël afwijst, geen winnares van de Adorno-prijs kan zijn.

Ons protest – dat kan men nu al zeggen – werkt door. “Adorno-prijs zus en zo”, schrijft Sonja vogel in de “taz”: “Als politiek denker zal Butler het in het vervolg net zo moeilijk hebben om door humanisten serieus genomen te worden, als Michel Foucault na zijn ongedifferentieerd gejubel over de Iraanse revolutie van 1979.” Inderdaad.

Video:

 

Bron:

http://www.matthiaskuentzel.de/contents/judith-butler-und-der-neue-antijuedische-diskurs

Auteur: Matthias Küntzel

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)