Ayaan Hirsi Ali over Salman Rushdies nieuw boek: “Memoirs”

(Door: Ayaan Hirsi Ali)

Naar aanleiding van het verschijnen van de memoires van Salman Rushdie schreef Hirsi Ali een artikel voor Newsweek, dat voornamelijk gaat over zijn leven na de fatwa van Khomeini. Robert Spencer (Jihad Watch) wijst op een ongemeen venijnig artikel in The Telegraph, in eerste instantie vanwege de foto op de cover van Newsweek.

Robert Spencer: Dus over de hele wereld zijn moslims woedend omdat ze moslim zijn, leggen uit dat ze rellen en doden omdat ze denken dat Mohammed en de islam werden beledigd. Maar als Newsweek een coverstory publiceert en verwijst naar “moslim woede,” worden islamitische racisten en hun media vleiers … woedend. Waarom? Zijn de relschoppers en moordenaars geen moslim? Rellen en moorden zij niet in naam van de islam? Zijn ze niet woedend? Dus wat is het probleem? ……Het tumult over deze Newsweek voorpagina laat zien hoe ver onze denkprocessen al zijn verslechterd onder de druk van deze steeds herhaalde Grote Leugen. Nu iedere eerlijke voorstelling van jihadactiviteit en islamitische overheersingdrang “controversieel” wordt, of een “blunder”, of een uiting van “haat.” Het is een reflexmatige reactie. In een geestelijk gezonde wereld zou deze cover, en mijn werk en dat van mijn collega’s, niet in het minst controversieel zijn. We zijn in de berichtgeving slechts nauwkeurig. Dat we nog controversiëler zouden zijn dan deze cover is een indicatie van hoe verslaafd aan de onwerkelijkheid de publieke ruimte mogelijk is geworden.

Ayaan Hirsi Ali in Newsweek (gedeeltelijk)

Over de moslim woede

Het is een vreemd en bitter toeval dat de laatste uitbarsting van gewelddadige, islamitische verontwaardiging nu net plaatsvindt als Salman Rushdie zijn nieuwe boek publiceert; ‘Joseph Anton: A Memoir,’ over zijn leven onder een fatwa. In 23 jaar is er niet veel veranderd.

De islamistische woede stak vorige week de kop weer op. De Amerikaanse ambassadeur in Libië en drie van zijn medewerkers werden vermoord door een woedende menigte in Benghazi, Libië, mogelijk onder de dekmantel van protesten tegen een film die de islamitische profeet Mohammed bespot. Ze werden gedood onder toezien van de democratische regering die ze hielpen installeren. Deze regering was ofwel nalatig of medeplichtig aan hun moorden. En dat dwingt de VS zich bezig te houden met een grimmige, onwelkome werkelijkheid.

Tot voor kort was het helemaal gerechtvaardigd medelijden te hebben met de massa’s in Libië, omdat ze leden onder de duim van een wrede dictator. Maar nu zijn ze niet meer onderworpen, ze zijn burgers geworden. Zij hebben de mogelijkheid om een ​​regering te kiezen en te bouwen aan een maatschappij van hun keuze. Zullen ze het voorbeeld van het Egyptische volk navolgen en een regering kiezen met idealen die lijnrecht staan tegenover die welke de Verenigde Staten erop nahouden? Ze zouden dat mogelijk kunnen doen. Maar als ze dat doen, moeten we ze dan niet beschouwen als dom of infantiel?. We moeten erkennen dat ze een vrije keuze hebben – een keuze om de vrijheid te verwerpen zoals het Westen die interpreteert.

Hoe zouden de Amerikaanse leiders moeten reageren? Wat moeten ze zeggen en doen, bijvoorbeeld wanneer een woordvoerder van de Moslim Broederschap, de nieuw gekozen regerende Egyptische partij, een formele verontschuldiging van de Amerikaanse regering eist en erop aandringt dat de “gekken” achter de Mohammed-video worden vervolgd, in strijd met het First Amendement? Als de VS het voorbeeld van Europa in de afgelopen twee decennia volgen, zullen ze diep buigen om verdere aanstoot te voorkomen. En dat zou een grote vergissing zijn – voor het Westen en niet minder dan voor die moslims zelf, die worstelen om een ​​betere toekomst op te bouwen.

Voor de moordzuchtige enkelingen in de islamitische wereld heeft het leven zelf minder waarde dan religieuze iconen zoals de profeet of de koran. Deze enkelen staan onverschillig tegenover de specifieke motieven of argumenten achter iedere geconstateerde belediging van hun geloof. Ze geven niet om iemands politieke richting, geslacht, religie of beroep. Ze geven niet om de vraag of de provocatie afkomstig is van serieuze literatuur of van een domme film. Het enige dat voor hen telt is de ondraaglijke aard van de belediging.

De rellen in moslimlanden en de zogenaamde demonstraties door sommige moslims in westerse landen, die altijd vergezeld gaan met dergelijke provocaties, hebben het uiterlijk van spontaniteit. Maar ze zijn vaak zorgvuldig vooraf gepland. In de nasleep van de brand van vorige week, onderzoekt het State Department en het Pentagon of het gewoon een dergelijke gecoördineerde, geplande aanval was.

De moslimmannen en -vrouwen (en ja, er zijn genoeg vrouwen) die steun geven – of actief of passief – aan het idee dat godslasteraars straf verdienen, zijn geen randgroep. Integendeel, zij vertegenwoordigen de hoofdstroom van de hedendaagse islam. Natuurlijk, er zijn veel moslims en ex-moslims, in Libië, Egypte en elders, die ondubbelzinnig niet alleen de moorden en rellen veroordelen en eveneens het idee afwijzen dat andersdenkenden van deze mainstream moeten worden gestraft. Maar ze worden gemarginaliseerd en maar al te vaak indirect verantwoordelijk gesteld voor de betreffende provocatie. In het tijdperk van de globalisering en de massa-immigratie heeft een dergelijke intolerantie grenzen overschreden en is het bepalende kenmerk van de islam geworden.

Over Salman Rushdie

En wat moet het bepalende kenmerk van de westerse reactie zijn? Zoals Rushdies memoires duidelijk maken, is er de volkomen onsamenhangende neiging om tegelijk vrije meningsuiting te verdedigen en de resultaten ervan te veroordelen.

…..

Het is een saaie, enerverende routine – eentje waarmee Rushdie drukkend vertrouwd is. In Joseph Anton vertelt hij op ontroerende wijze het verhaal van zijn gewone leven voor de fatwa, hoe hij dat leven heeft verloren en vervolgens hoe hij leerde zich aan te passen zonder verlies van zijn geestelijke gezondheid. Hij houdt zich gaande door te focussen op de grappige kant van de dingen. Hij raakt gewend aan het wakker worden in onbekende huizen en het bespreken van al zijn bewegingen met vreemden, aangewezen door de overheid voor zijn bescherming. Voor de fatwa was Rushdie een trots en koppig, vrij mens. Maar onder de dreiging van moord merkte hij plotseling dat hij gedwongen was om orders van vreemden aan te nemen in het belang van zijn eigen leven en dat van zijn gezin.

Dit risico was niet abstract. Hoge ambtenaren vertelden Rushdie over moordcomplotten. De Japanse vertaler van ‘Duivelsverzen’ werd doodgestoken en de Italiaanse vertaler raakte ernstig gewond bij een soortgelijke aanval. Ondanks dit alles is hij nog steeds een stoere, onverschrokken verdediger van de vrijheid van meningsuiting gebleven. Zijn critici in Groot-Brittannië waren minder betrouwbaar. Intellectuelen, die een persoonlijke afkeer voor hem koesterden of minachting voor zijn werk hadden, suggereerden dat hij alleen zichzelf de schuld moest geven van de fatwa en dat hij wellicht iets had kunnen doen om deze te vermijden. (Wanneer de critici dit argument hadden uitgeput, klaagden ze dat de belastingbetaler de rekening voor de bescherming van Rushdie moest betalen.) Het kwam als een bijzonder harde klap, dat diegenen die hij had beschouwd als ideologische deelgenoten, de zijde kozen van de kant van de fanatici (meestal door te weigeren een onvervreemdbaar recht te verdedigen om over de fanatici te schrijven wat hij wilde).

Rushdie was er bijzonder verongelijkt over dat veel van de aanvallen kwamen van mensen wiens wereldbeeld hij deelde. Zijn linkse geloofsbrieven waren onbetwist, gezien zijn standpunten over de apartheid, de Palestijnse kwestie, racisme in Groot-Brittannië en de regering van Margaret Thatcher. Meer nog, Rushdie beschouwde zichzelf als een vriend, geen vijand, van de islam. Hij geloofde dat zijn wortels in de islam – hoewel zijn familie niet bijzonder religieus was – hem geloofwaardigheid gaven. Zijn vorige boek, Midnight’s Children, was een hit in India, Pakistan, en zelfs in Iran. Hij had geen idee dat “De Duivelsverzen” een vijandige reactie onder moslims zou uitlokken.

Hoe verkeerd was het om hem te beschuldigen van het provoceren van mensen die probeerden hem het zwijgen op te leggen en voor de Britse regering om erop aan te dringen zich te verontschuldigen als een manier van tegemoetkomen aan de islamitische leiders. In de afgelopen 23 jaar hebben we veel geleerd over het gevaar van toe te geven aan de eisen van extremisten. We weten nu maar al te goed hoe het hen aanzet om meer te eisen en redelijkheid en een vreedzame regeling te weigeren.

Of op zijn minst weet een deel van ons het. Hoe vaak heb ik bizarre gesprekken doorstaan ​​met overheidsfunctionarissen die zich vastklampen aan de illusie dat de dreiging tijdelijk is of dat er kan worden onderhandeld. En dan zijn er de nog meer waanzinnige standpunten van enkele prominente intellectuelen die de schuld geven aan de schrijver, de politicus, de filmmaker, of de cartoonist voor het provoceren van de bedreiging. In de dagen nadat Van Gogh was vermoord, gaven teveel prominente Nederlandse individuen uitdrukking aan precies deze positie door zelfvoldaan te verklaren: “Ja, natuurlijk, doden is verkeerd, maar Theo was een provocateur …” Zullen ze nooit ophouden op zoek te zijn naar steeds meer ingenieuze manieren van zich te verontschuldigen voor de vrijheid van meningsuiting?

Over de toekomst van de islamitische wereld

Terwijl de laatste golf van verontwaardiging door de islamitische wereld veegt, moeten we niet moedeloos worden. Ja, dit is een tegenslag voor de Arabische lente. Ja, het is bloedig, gevaarlijk, en chaotisch in de straten. Ja, onschuldige mensen sterven en hun regeringen staan ​​machteloos. Maar dit zal eveneens voorbijgaan.

Utopische ideologieën hebben een korte levensduur. Sommigen zijn bloediger dan anderen. Zolang islamisten in staat waren om hun filosofie te verkopen als het enige alternatief voor de dictatuur en buitenlandse inmenging, waren ze aantrekkelijk voor een onderdrukt staatsbestel. Maar met hun verkiezing tot regering zullen ze worden onderworpen aan de test voor elke overheid. Het is duidelijk, zoals we zagen in Iran in 2009 en elders, dat als de filosofie van de islamisten volledig en krachtig wordt uitgevoerd, zullen degenen die hen hebben verkozen gedesillusioneerd raken. De regeringen zullen gaan falen zodra ze overgaan tot de uitvoering van hun filosofie: vrouwen ontdoen van hun rechten; homoseksuelen vermoorden; beperken van de vrijheid van geweten en godsdienst van niet-moslims; jacht op dissidenten; vervolgen van religieuze minderheden; ruzie met vreemde mogendheden , zelfs krachten, zoals de VS, die hen vriendschap aanboden. De islamisten zullen de vrijheid beknotten van degenen die hen hebben verkozen en er niet in slagen hun economische situatie te verbeteren.

Na de desillusie en verbittering komt een pijnlijke les: dat het dwaas is om wetten voor menselijke aangelegenheden van goden en profeten af te leiden. Net zoals het Iraanse volk is begonnen, zullen de Egyptenaren, Tunesiërs, Libiërs, en misschien de Syriërs en anderen tot dit besef komen. In een of twee of drie decennia zullen we zien dat de massa’s in deze landen de straat op gaan – en misschien vragen om Amerikaanse hulp – om hen te bevrijden van de regeringen die zij verkozen. Dit proces zal op sommige plaatsen sneller plaatsvinden dan op andere, maar in alle gevallen zal het bloedig en pijnlijk zijn. Als we kijken naar de lange termijn, kunnen Amerika en andere westerse landen helpen dit te laten gebeuren, op dezelfde manier waarop we hebben bijgedragen aan de ondergang van de voormalige Sovjet-Unie.

We moeten geduldig zijn. Amerika moet die individuen en groepen ondersteunen die al door de politieke islam ontgoocheld zijn, door hen te helpen met het vinden en ontwikkelen van een alternatief. In het hart van dat alternatief bevinden zich de idealen van de rechtsstaat, de vrijheid van gedachte, religie en expressie. Voor deze waarden kunnen er en moeten er geen excuses zijn, geen kruipen, geen aarzeling.

Het was Voltaire die ooit zei:. “Ik keur af wat u zegt, maar ik zal tot de dood uw recht verdedigen om het te zeggen” Zoals Salman Rushdie ontdekte, terwijl we er weer aan herinnerd worden nu de Arabische straat in brand staat, wordt dat sentiment in onze tijd zelden gehoord. Ooit stond ik op het punt om De Duivelsverzen  te verbranden. Nu weet ik dat zijn recht om het te publiceren een meer heilig iets was dan elke religie.

Video (kort interview met Rushdie):

Bronnen:

http://www.thedailybeast.com/newsweek/2012/09/16/ayaan-hirsi-ali-on-the-islamists-final-stand.html

http://www.jihadwatch.org/2012/09/muslims-media-dhimmis-enraged-by-newsweek-muslim-rage-cover.html

Auteur: Ayaan Hirsi Ali.

Vertaling: Vederso (voor https://ejbron.wordpress.com/)