Journalisten: Leugens uit New York

Het is dinsdag 11 september in New York, de elfde verjaardag van de islamitische terreuraanval op het World Trade Center. Onze gastvrouw Pamela Geller houdt haar openingsspeech voor iets meer dan honderd gasten, die de SION-conferentie bezoeken.

“Niemand zal jullie van het geweld van de islam bevrijden. Dat moeten jullie zelf doen. En journalisten, die de eerlijke vrijheid van meningsuiting zouden moeten uitoefenen, zullen niet schrijven over datgene wat hier gezegd wordt. Ze zullen aan de kant van hun eigen beulen gaan staan.”

Een week later kan men vaststellen dat Pamela Geller gelijk had. Ondanks de aanwezigheid van verschillende Zweedse journalisten (bijvoorbeeld van “Aftonbladet”, “Expressen”, “Dagens Nyheter”, “Sydsvenskan” en “TT”) bestaat er geen enkel artikel over de inhoud van de conferentie dat gepubliceerd werd. In plaats daarvan artikelen, waarin Lars Vilks als clown en de deelnemers aan de conferentie als hondsdolle moslimhaters werden omschreven.

Waarom heeft er geen enkele journalist bericht over Debbie Robinson van de Q-Society uit Australië? Ze heeft verteld over de succesverhalen hoe men de imams er definitief aan kan hinderen geweld te prediken. Waarom hebben ze niet over de leiders van de EDL geschreven, over Tommy Robinson en Kevin Carroll, die duidelijk hebben gemaakt hoe de Engelse politie vreedzame EDL-demonstranten vervolgt, terwijl zij tegelijkertijd de extreem luide en gewelddadige radicale islamieten beschermt, of hoe de media over hun geboortestad Luton berichten? Precies op de dag dat een islamitische terreurcel werd ontmaskerd en diens leden in Luton gearresteerd werden, publiceerde de lokale krant een verhaal op de voorpagina – over bushaltes. Het nieuws over de terreurorganisatie werd verstopt op pagina 15.

De Zweedse journalisten hebben niet eens over de informatieve toespraak van de Engelse politieke analist George Igler bericht, die de westerse vrijheden verdedigde. Hij vertelde zijn geschokte publiek, dat in het land dat ons de Magna Charta heeft geschonken (precies het fundament van onze vrijheden), per week één persoon vanwege zogenaamde “hatespeech” wordt gearresteerd, wat vaak betekent dat iemand in beschonken toestand in een bus zijn mond niet kon houden of dat iemand achteloos een commentaar op Twitter had geplaatst.

Maar de potloden van de journalisten begonnen te schrijven toen een spreker, die van Indische afkomst was, een negatieve mening over moslims in het algemeen tot uitdrukking gebracht en beweerd had dat ze zich zouden “vermenigvuldigen als ratten”: Hij was inderdaad de enige die zoiets doms zei en Pamela Geller heeft ook onmiddellijk geprobeerd een einde te maken aan zijn toespraak. Men dient wel op te merken dat de Hindoes meer dan genoeg redenen hebben om de moslims te vrezen. Vanaf het moment dat de moslims voor het eerst India binnenvielen, in de 8^e eeuw na Christus, werden er volgens schattingen 80 miljoen Hindoes vermoord en deze moorden duren nog steeds voort – maar de Zweedse media noemen dit citaat als typerend voor de conferentie.

De journalisten schrijven zelfs niet eens over de Israëlische onderzoeker Mordechai Kedar van het Begin-Sadat Centrum voor strategische studies en zijn onderzoek over Amerikaanse moskeeën. Zweedse journalisten willen er met opzet niet over berichten, dat 51% van alle moskeeën of over geweld als een methode om de sharia in te voeren prediken of de gewelddadige Jihad als de belangrijkste plicht voor iedere moslims ondersteunen. Nog eens 30% uiten een zekere ondersteuning van geweld, terwijl slechts 19% zich van geweld distantieert.

Mordechai Kedar riep de aanwezigen ertoe op om te stoppen met het inhakken op moslims, omdat deze meer kinderen krijgen dan mensen uit het Westen. “Doe jullie plicht i.p.v. op de moslims te schelden. Ik zelf heb vijf kinderen. Ik heb mijn deel gedaan!”

Een van de domste artikelen werd geschreven door Annika Hamrud en gepubliceerd in het culturele gedeelte van “Sydsvenskan” van zondag 16 september: Nyttiga narren.

Ze liet alle interessante verhalen van de conferentie achterwege door de deelnemers “extreme islamofoben” en “moslimhaters” te noemen, en bevestigde dat de uitspraak over “ratten” een van de vele gelijksoortige uitspraken was en ze maakte daarbij gebruik van neerbuigende begrippen zoals “voormalige journaliste” en “blogger”. Het lukte Annika Hamrud om de conferentie als exact het tegenovergestelde voor te stellen van wat ze eigenlijk was. Voor de normale krantenlezer moet de conferentie dus een haatfestival geweest zijn, waarop zieke individuen samenzwoeren tegen normale, vreedzame moslims.

De lezers van “Sydsvenskan” hebben geen idee dat deze conferentie door intelligente en deskundige mensen uit de hele wereld bezocht werd, die uitdrukking gaven aan hun grote zorgen over de islamisering van het Westen en vanwege het feit, dat – als deze niet gestopt wordt – deze islamisering onze vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid, die de belangrijkste fundamenten van onze democratie vormen, ongedaan zal maken.

Zweedse journalisten doen hun uiterste best om te garanderen dat nog minder lezers, luisteraars en toeschouwers hen vertrouwen. Volgens de laatste peilingen vertrouwt nog slechts een schokkende 24% van de Zweden zijn journalisten. Dit treurige feit echter schijnt deze beroepstak, waartoe ik behoor, maar die ik niet langer meer erken, niet te bewegen om zich in te houden. Hoe diep moet het vertrouwen nog zinken voordat de journalisten herkennen dat ze er opnieuw mee moeten beginnen de waarheid te vertellen en ermee moeten ophouden hun lezers voor te liegen – we zullen zien.

Eén ding is zeker – dankzij “Dispatch International” zullen de corrupte journalisten van de mainstream media geen monopolie meer hebben op het afbeelden van de realiteit. Wij beloven, dat we steeds opnieuw hun leugens zullen ontmaskeren, opnieuw en opnieuw.

Bron:

http://dispatch-international.com/de/content/journalisten-l%C3%BCgen-aus-new-york

Auteur: Ingrid Carlqvist

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)