Genocidaal Liberalisme: De jihad van de universiteiten tegen Israël en tegen Joden

(Door: Edward Alexander)

Omdat hij een genocidale beweegreden lokaliseert die werkzaam is op de hedendaagse universiteiten, doet de explosieve titel van dit boek (die enigszins wordt verzwakt door dat teveel gebruikte woord “jihad”) onvermijdelijk denken aan een eerder boek, genaamd ‘De hoogleraren van Hitler: Het aandeel van de wetenschap in de Duitse misdaden tegen het Joodse volk (Yivo, 1946), door Max Weinreich. Dat klassieke werk kijkt terug op het grote aantal Duitse professoren (bijna geen van hen was ‘liberaal’) dat aan de behoeften van hun dictatoriale meester voldeed door het antisemitisme academisch respectabel te maken en (daardoor) openlijk medeplichtig te zijn aan de vernietiging van het Jodendom in Europa. Hun taak was om de wetenschap in dienst te stellen van ‘het Joodse vraagstuk’. Maar nu, zo stelt professor Cravatts, is het Joodse vraagstuk omgedoopt tot ‘het Israëlische vraagstuk’ en de ‘geleerden’ die dit geestdriftig voortzetten zijn vooral liberalen. Terwijl de professoren van Hitler maar bleven vragen: “Hebben de Joden het recht om te leven”. blijven hun liberale nakomelingen vragen: ” Heeft Israël het recht om te bestaan​​”? De laatstgenoemden, net als de eerst genoemden, beantwoorden die vraag met ”NEE”.

“Hoe”, vraagt Cravatts zich af, “is het zover gekomen dat academisch links Israël is gaan haten”; Israël, waar vóór juni 1967 de meeste (niet alle) liberalen met goedkeuring en sympathie naar keken? Tegen 2007 kon Stanley Fish in de New York Times opmerken dat op de meeste Amerikaanse universiteiten “anti-Israël sentimenten bloeien en die worden min of meer beschouwd als een vanzelfsprekende opstelling.” Bovendien, voegde Fish eraan toe, “Wanneer er vijandigheid tegenover Israël opkomt, dan is het antisemitisme niet ver weg”.

In het voorjaar van 2002 heb ik, via faculteit kanalen, maar met grote moeite, geregeld dat Daniel Pipes een ​​lezing op mijn universiteit kon geven. Nog voordat er een publieke aankondiging werd gedaan, kreeg ik per e-mail een spervuur ​​van ernstige waarschuwingen van Amerikaanse moslims van Puget Sound (universiteit voor ‘liberal arts’ = alfa wetenschappen), van ‘progressieve’ studentengroeperingen, van een brede verscheidenheid aan Israël haters – om er niet mee door te gaan. Toen ik weigerde om de lezing te annuleren, eisten deze klagers dezelfde hoeveelheid tijd om de spreker te ‘weerleggen’, wat ik (natuurlijk) ook heb geweigerd. Al bijna een maand moest ik wekelijks overleg plegen met de politie van de campus om hun bedreigende e-mails te overhandigen en om de veiligheidsmaatregelen voor de heer Pipes te bespreken. Op de avond van de lezing moest ik Pipes via een ondergrondse tunnel bij twee potige, gewapende politieagenten afleveren, die hem begeleidden naar de collegezaal. En het publiek van de Universiteit van Washington is veel minder vijandig tegenover Israël dan de collega’s bij instellingen zoals de Universiteit van California (Berkeley, UCLA, of Irvine, bijvoorbeeld) of de Universiteit van Pennsylvania – of Brandeis. “Dat komt, omdat er minder Joodse studenten op zitten”, legde men ons op vermanende toon het verschil uit.

Cravatts noemt een aantal oorzaken voor de sterke daling van de status van Israël in de academische wereld. Hoewel zij in juni 1967 zwaar verslagen waren op het slagveld, bleken de Arabieren veel meer dan hun Joodse vijanden bedreven te zijn in de ideeënoorlog. Negentien jaar, van 1948 tot 1967, waren de plotseling ‘bezette’ gebieden geheel in handen van de Arabieren geweest, die ermee konden doen wat ze wilden; maar het was nooit bij hen opgekomen om een ​​Palestijnse staat te stichten. Nu, na eindeloos herhalen dat “het bestaan ​​van Israël op zich een agressie is” (woorden van Nasser) en omdat het hen niet is gelukt “de Joden in de zee te drijven”, presenteerden zij hun zaak aan de wereld als die van een belegerd volk, beroofd van zijn eigen staat. Deze strategie sprak de ‘progressieven’ op een krachtdadige manier aan, inclusief (of zelfs in het bijzonder) de Joodse progressieven. Tegen 1970 klaagde Irving Howe (zelf een niet-zionist): “Joodse jongens en meisjes, kinderen van de generatie die Auschwitz meemaakte, haten het democratische Israël  en vereren als ‘revolutionaire daad’ de Egyptische dictatuur; … een paar gaan zelfs zo ver dat zij geld inzamelen voor Al Fatah, die beloofde Tel Aviv te veroveren. Hierover kan ik niets meer zeggen, het is gewoon te pijnlijk “.

Eigenlijk bewees de neergang van het academische liberalisme op een nogal subtiele manier dat de aanhangers ervan zelf niet meer in staat waren om te erkennen dat de stichting van Israël een van de grootste bevestigingen van geestelijke kracht was die een gemarteld volk ooit had getoond. Het liberalisme ontwikkelde zich meer en meer als dogmatisch en dictatoriaal, geneigd om bepaalde wetenschappelijke disciplines om te vormen tot het onderzoeken van  ‘bittere gevoelens’, waarbij men ontvankelijk bleek voor de (fascistische) idee dat uiterlijke kenmerken de cultuur bepalen en onbeschaamd koos men politieke desperado’s, zoals Louis Kampf van het MIT (The Massachusetts Institute of Technology)  om hun professionele organisaties te leiden. Meer en meer kozen ze Israël uit als het meest schaamteloze voorbeeld van ‘anachronisme’ (niet meer passend in deze tijd) van de aardbol in een wereld die (zogenaamd) vrolijk afstand nam van het idee van de nationale staat en de religieuze identiteit ervan. Pleitbezorging voor wat Michael Lerner had genoemd het ’verdiende antisemitisme’; van zwart geweld tegen Joden in Amerika, werd nu het handelsmerk van vooruitstrevende liberalen bij het vaststellen van het kader waarin het Palestijns geweld tegen Israëli’s plaatsvond.

Liberalen veroordeelden Israël meer en meer niet in verhouding tot zijn wandaden tegen de Palestijnen, maar lieten die veroordeling gelijke tred houden met de Palestijnse terreur tegen Israëliërs. Paul Berman, zelf een liberaal, maar een liberaal die gelouterd was door ervaring en door het vermogen tot reflectie en afstand nemen, definieerde het proces briljant: “Elke nieuwe daad van moord en zelfmoord getuigde ervan hoe onderdrukkend de Israëli’s waren. De Palestijnse terreur gaf, in deze visie, de maat van de Israëlische schuld aan. Hoe buitensporiger de terreur, des te groter de schuld …. En zelfs de vergelijking met het nazisme trof veel van de critici van Israël als een veel te magere verklaring voor het gruwelijke karakter van de Israëlische actie. Want het pathos van zelfmoordterreur is grenzeloos, en als Palestijnse tieners zichzelf opbliezen in willekeurige moordacties, dan zou een rationele verklaring steeds extremere stijlfiguren voor het Israëlische gedrag nodig hebben, die verder gingen dan het nazisme. “Liberale academici als Gayatri Spivak (Columbia), Karen Armstrong (Leo Baeck College en PBS), Jacqueline Rose en Ted Honderich (Universiteit van Londen) werden de welbespraakte metafysici (=quasi diepzinnig of duister filosoferen) van deze krankzinnige wetenschap; hoogleraren voor zelfmoordaanslagen.

Richard L. Cravatts

Cravatts heeft zich tot taak gesteld een zeer ambitieus overzicht van de ideologische wortels van het anti-Israël gevoel uit te werken en geeft als voorbeelden: de grote anti-Israël ‘slagvelden’ (California campussen, Midden-Oosten studieprogramma’s, radicale studentengroeperingen, Orwelliaanse haatfestivals, oproepen tot boycotten/desinvesteren /campagnes voor sanctieregelingen en volkstribunalen als schertsvertoningen genaamd “academische conferenties”, waarin Israël permanent terecht staat). Zijn afsluitende hoofdstuk biedt praktische suggesties hoe deze meedogenloze academische campagne om de reputatie van Israël zwart te maken, met het doel om het te verdrijven uit de familie van naties, moet worden teruggedraaid.

Een uitgebreid overzicht  als dat van Cravatts kan onmogelijk een gedetailleerd onderzoek van elke locatie bevatten, maar als ik moest kiezen wat het beste dit ‘landschap van verontwaardiging’ belichaamt  en tevens Cravatts’ schokkende titel rechtvaardigt, dan zou ik “de Paulin affaire” van 2002 – 2003 kiezen.

George Orwell heeft ooit de vraag gesteld of we het recht hebben om fatsoen te verwachten van minder belangrijke dichters. http://tinyurl.com/9av5lpg  De prominente aanwezigheid van Tom Paulin (wiens poëzie schommelt tussen politieke rijmelarij en het vrije vers van het soort dat Robert Frost deed denken aan “tennissen zonder gebruik te maken van een net”). In de literaire en academische wereld van Groot-Brittannië heeft die vraag niets aan kracht ingeboet. Tot het jaar 2000 was Paulin ook een criticus die literatuur op een agressieve wijze tot een politieke zaak maakte. Hij bekeek bijvoorbeeld het werk van D.H. Lawrence door de prisma van het ´post kolonialisme’, een pseudowetenschappelijke onderneming, waarvan het voornaamste doel is het bestaansrecht van Israël aan te vechten. Maar in oktober 2000 overtuigde hij zichzelf ervan dat een Indiase student, voor wie hij op het Hertford College in Oxford een ‘morele begeleider’ was, werd gediscrimineerd door een Israëlische hoogleraar in de islamitische filosofie, genaamd Fritz Zimmermann. Hij beweerde (in meer dan 200 telefoontjes namens zijn beschermeling) dat Zimmermann ‘richting Israël was geschopt, omdat men hem kwijt wilde’.  De zaak werd ongegrond verklaard in een speciale ‘Reading’ rechtbank (die zich bezig houdt met interpretatie van juridische termen) op 23 april 2002, waar de voorzitter van de rechtbank Paulin ernstig berispte en hem erop wees dat Zimmermann “op geen enkele manier gemotiveerd was door ras,” dat “noch de heer Ahmed [de student], noch de heer Paulin in alle eerlijkheid konden denken dat er een raciaal element in zijn klacht zat”. Hij wees er ook op dat het ‘diepzinnige’ onderzoek van Paulin naar de etnische en nationale identiteit van Zimmermann gebrekkig was: Zimmermann was noch Joods, noch Israëlisch, maar een Duitse heiden.

Het vonnis van het Hof werd geveld slechts een paar dagen nadat Paulin zijn meest ambitieuze poging had ondernomen om wereldfaam te verwerven, toen hij een verslaggever van het weekblad ‘Al Ahram’ uit Cairo vertelde dat hij Joodse ‘kolonisten’ die in Brooklyn geboren waren verafschuwde en dat hij vond dat “zij doodgeschoten zouden moeten worden. Ik denk dat zij nazi’s, racisten zijn, ik voel alleen maar haat voor hen”. Voor de goede orde voegde hij eraan toe dat Israël “geen recht van bestaan” had. Dit ondubbelzinnige aanzetten tot ruwe moord was duidelijk in strijd met de Britse wet. De wet tegen het terrorisme (The Terrorism Act) 2000, artikel 59, luidt als volgt: “Een persoon pleegt een strafbaar feit als hij een ander persoon aanzet tot een daad van terrorisme, geheel of gedeeltelijk buiten het Verenigd Koninkrijk. Het is niet van belang of de persoon die wordt opgehitst zich in het Verenigd Koninkrijk bevindt op het moment van ophitsing”. Maar Paulin kon zijn oproep voor de moord op Joden in de betwiste gebieden volstrekt straffeloos uiten – en niet zonder een aanzienlijke beloning. Al snel plaatste hij op de hem goed gezinde pagina’s van de ‘London Review of Books’ (januari 2003) een gedicht van 133 regels genaamd: ‘Over  inzetten op de antisemitische kaart’. Hier spuide hij weer, samen met tal van geïrriteerde en onsamenhangende uitspraken over de kruistochten, over Joseph de Maistre, de Verlichting, en het christelijk fundamentalisme, zijn extreme ongenoegen over het feit dat hij een antisemiet werd genoemd, terwijl hij opmerkte: “De opvatting dat het er feitelijk op neer komt dat de critici van Israël antisemieten zijn, wordt elke dag weer bedacht door een paar smeerlappen die willen dat ik mijn bek houd”.

Maar de publiciteit die ontstond door de twee Britse schandalen was nog niets vergeleken met datgene waarop Paulin in Amerika werd getrakteerd, met dank aan Harvard en Columbia. In november 2002 werd Paulin, die nu een gastprofessor van de afdeling Engels van Columbia was, uitgenodigd door de afdeling Engels van Harvard om ‘Morris Gray’ docent te worden. Cravatts citeert dat de voorzitter van de afdeling, Lawrence Buell, deze benoeming uitlegde als de manier van Harvard om het “geloof in het belang van de vrije meningsuiting … in de academie” te onderstrepen. Er deden ook geruchten de ronde dat Columbia bij hen een vaste aanstelling voor hem overwoog, misschien omdat het meest bekende lid, wijlen Edward Said,  Paulin had aangeprezen als ‘een lector van een bijna fanatieke nauwgezetheid’.

Op Harvard ging de discussie over Paulin uiteindelijk over vrijheid van meningsuiting of ‘hate speech’ of (misschien) over het grondwettelijke recht of aan een Britse onderdaan een bijzonder lectoraat in Amerika mocht worden verleend. (Groot-Brittannië heeft namelijk een overschot aan zulke mensen). Na veel tumult trok de faculteit Engels, met de zegen van  Lawrence Summers, de president van Harvard, het aanbod aan Paulin in. Maar toen bemoeiden de voorvechters van de absolute burgerlijke vrijheden van de school zich ermee ten behoeve van het‘recht’ van Paulin om lezingen te houden en de faculteit Engels nodigde hem weer uit. (Sommigen drongen erop aan dat hij moest worden aangemoedigd om te spreken, omdat ze er van overtuigd waren dat zijn kolossale stommiteit hem zou blootstellen aan verdiende spot en hem ervan zou weerhouden om zich in goedkoop martelaarschap te wentelen. Daar was hij namelijk op uit).

De diepere betekenis van de Paulin-affaire werd onbedoeld geopenbaard door de Shakespeare-geleerde professor James Shapiro, een van de meest fervente voorvechters van Colombia voor een benoeming van Paulin. Terwijl hij zijn blik liet dwalen over  mondelinge en schriftelijke opmerkingen van Paulin over het doodschieten van Joden en het vernietigen van hun land, verklaarde Shapiro dat die ‘nietover de grens van het toelaatbare gingen’. Blijkbaar is de scheidslijnvoor Shapiro als een terugwijkende horizon, die is er wel, maar je bereikt hem niet.  De echte vraag is niet of Paulin gedichten mag reciteren op Harvard of bijles mag geven aan studenten van Columbia, maar of zijn naam zou moeten staan op de lijst van te lezen schrijvers (zoals een eerdere en veel betere dichter uit Oxford, genaamd OscarWilde) – en aan die vraag ging men bijna geheel voorbij.

Met het openbare debat over Joden en Israël was nu een drempel overschreden; de scheidslijn tussen het toegestane en het mogelijke was uitgewist. In de daaropvolgende maanden deden schrijvers en publicaties, die lange tijd vijandig tegenover Israël waren geweest, in meer “beschaafde” en literaire vorm, wat Paulin al had gedaan in zijn onverzorgde Yahoo stijl: ze veranderden van scherpe kritiek op Israël naar verweerschriften voor antisemitisch geweld en naar oproepen tot ontbinding van het land. De liberale historicus van de universiteit van Berkeley, Martin Jay gaf (in ‘Salmagundi’, winter / voorjaar 2003) alleen maar de Joden de schuld van ‘het veroorzaken van’ het ‘nieuwe antisemitisme’; maar Paul Krugman (Princeton) ging nog een stap verder (‘New York Times’, 23 oktober 2003) door de oprisping van de Maleisische Mahathir Mohamad ‘goed te praten’, die stelde dat  de Protocollen van de Wijzen van Zion ‘antisemitisme met een doel’ waren, en toen overtrof de liberale historicus Tony Judt (NYU) hen beiden in de ‘New York Review of Books’ (23 oktober 2003) – in de ‘Women’s Wear Daily’ van liberale academici – door een oproep te doen voor het einde van de staat Israël als het universeel wondermiddel voor de kwalen van de wereld.

Het was deze oproep van Judt tot ‘moord via de politiek’ die David Frum uitdaagde tot het bedenken van de term die Cravatts heeft voorzien van de titel voor zijn belangrijk boek.

Bron:

http://www.algemeiner.com/2012/10/14/genocidal-liberalism-the-university%E2%80%99s-jihad-against-israel-jews-review/

Auteur: Edward Alexander

Vertaald uit het Engels door:

Wachteres & Henk V.

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "goedmenschen", "Nuttige idioten", antisemitisme, discriminatie, Elite, Israël, Joden, Jodendom, Jodenhaat, Linkse Kerk, Naïviteit, nieuw fascisme, Socialisten. Bookmark de permalink .

15 reacties op Genocidaal Liberalisme: De jihad van de universiteiten tegen Israël en tegen Joden

  1. Martien Pennings zegt:

    Mooi werk.
    Belangrijk stuk.

    Like

  2. Henk.V zegt:

    Laat hier geen misverstand over bestaan: dit stuk werd ooit geschreven en is nu vertaald in het Nederlands, niet als een hobby, of zomaar een discussiestukje waarin wij kunnen laten zien hoe goed wij kunnen debatteren en of redeneren, maar als een dringende oproep aan iedereen om nota te nemen van een afschuwelijke daad van moreel verval, van een misdaad die verder gaat dan wat ooit de nazi’s beraamden, van een ontsporing van de menselijke geest die miljoenen het leven kan en zal gaan kosten.

    Het is een misdaad die wordt begaan door het links liberale (politiek correcte) denken.
    Door mensen die pervers van geest zijn geworden, vergiftigd door systematische herhaling van leugenachtige beschouwingen en incorrecte analyses en die op hun beurt nu menen dat zij hun eigen kronkelige waandenkbeelden kunnen omvormen tot dwingende wetmatigheden om die vervolgens aan ons op te leggen
    Deze heerschappij van de waan die tot de dood voert is momenteel de leidende politiek correcte moraal.
    De pretenties van deze leugen zijn niet gering: het vestigen van een wereldheerschappij, tezamen met krachtige elementen uit de islam bouwende aan een nieuwe wereldorde, waarin ieder volgens een voorgeschreven lijn MOET denken en handelen.
    Het beleid van de EU wordt er door aangestuurd; de media hebben er zich grotendeels mee vereenzelvigd; de meerderheid van onze politieke partijen gaat er- blind voor de gevaren ervan- klakkeloos in mee; terwijl ons hele opvoedingsapparaat de huidige generaties deze gedachten bijbrengt en ook onze ordehandhaving en rechtspraak zijn grotendeels al lang politiek correct gelijkgeschakeld, zonder dat zij dat misschien bewust beoogden.

    En één uitkomst van deze strategie staat bijvoorbeeld al vast : waar deze politiek correcte lijn tot volle realiteit zal worden, zal er alvast één element uit de wereldgeschiedenis uit het beeld verdwenen zijn: het jodendom en alles waar het voor staat en daarbij bovenal inbegrepen de staat Israël!

    Geef de islam volledige speelruimte en de joden verdwijnen letterlijk en figuurlijk van het toneel.

    En daarmee overtreft deze nieuwe progressiviteit het nazisme in het kwade.
    Het moderne denken zal afmaken wat de nazi’s ooit begonnen.

    Bedenk de consequentie van wat hier staat!
    Iedereen die zich met het ”correcte” politieke programma geestelijk verbindt zal mede werking verlenen aan de totstandkoming van ”Real Holocaust”, zoals de Jihadi’s in het Verenigd Koninkrijk op hun spandoeken schreven.
    Wilt u dat ook op het conto van uw leven bijgeschreven zien?

    Vanaf nu kan niemand ooit nog zeggen : “” Wir haben es nicht gewußt!”
    U weet het nu!

    Kom op voor de joden!
    Sta achter Israël.

    Like

  3. louis-portugal zegt:

    Israël straalt een zeker zelfvertrouwen uit.
    Het doet mij denken aan het anti-amerikanisme in Nederland.
    Van die linkse mensen die weinig of niets van Amerika weten maar er wel een immense hekel aan hebben.
    Voor mij valt dat voor een groot gedeelte onder het begrip JALOESIE.
    Sterke mensen die zelfvertrouwen tonen wekken de jaloesie op van de onzekeren.
    Veel salonsocialisten zijn jaloers op de echte rijken ondanks dat ze zelf al 2 tot 5 keer modaal verdienen.

    Like

  4. Philippine zegt:

    Hartelijk bedankt voor het plaatsen van dit artikel en de vertaling ervan.

    Like

  5. vederso zegt:

    Door een zoekopdracht op Frontpage Magazine bleek mij hoe algemeen dit antisemitisme op Amerikaanse universiteiten is. Wel even schrikken. Maar hoe is dit in Nederland?
    Bedankt Wachteres en Henk V. !

    Like

  6. Martien Pennings zegt:

    @ Henk.V om 20:00.
    En daarom ben ik zo razend op die Etienne Vermeersch en scheld ik hem voluit de tering.
    Zie de discussie onder de aankondiging van mijn stuk: http://bit.ly/OS8Hce
    Er mag geen misverstand over bestaan dat het hijgende Israël-gedemoniseer niet meer vrijblijvend is.
    Als de dames en heren van dom-links zo verder gaan, zullen ze het een keer fysiek gaan voelen.
    Ze sturen op oorlog en een nieuwe Holocaust aan.
    Dat wil ik ze duidelijk maken.
    Schelden gaat vooraf aan de vuisten.
    Of de wapens.
    Nie wieder!

    Like

  7. Wachteres zegt:

    http://brabosh.com/category/dossiers/page/8/

    Heel veel info over hetzelfde onderwerp op Vlaamse Vrienden van Israël.

    Like

  8. Wachteres zegt:

    http://tinyurl.com/9fw3so6

    Deze link heb ik ook al op het artikel over de UKIP gezet. Hier ook nog maar, hoeveel te meer dit wordt gelezen, des te beter.

    Zou het ‘klootjesvolk’ ooit nog wakker worden?

    Like

  9. Tom Hendrix zegt:

    Wachteres en Henk V bedankt voor dit gedegen artikel. Weer een bewijs, dat LINKS, POLITIEK CORRECTE LIBERALEN en de fascistische EU, volop meehelpen het antisemitisme tot hoogste NORM te verheffen. En alles met maar 1 doel: De NIEUWE WERELD ORDE, NWO! En of het klootjesvolk wakker wordt @ Wachteres, dat waag ik te betwijfelen. Zolang er nog “brood en spelen”zijn, komt de bevolking NIET in BEWEGING!

    Like

  10. max zegt:

    @Martien Pennings

    Zo is het precies. We horen de wolven al huilen in het bos. De Moslimbroederschap Hamas Hezbollah, Iran en al hun consorten, en linksdenkende mensen en liberaal politiek-correcten huilen mee, maar weten niet, beseffen niet waar ze mee bezig zijn. En Vermeersch beseft het ook niet ondanks het intellect dat hij bezit.

    We zullen het moeten stoppen -als we het al kunnen stoppen- anders hebben we binnen een paar jaar weer een Holocaust.

    Like

  11. Bedankt Wachteres en Henk.V! Goed artikel om te vertalen!

    Like

  12. Alf Janszoon zegt:

    De enige relevante vraag is: schaadt deze Israël vijandige attitudes daadwerkelijk Israël?
    Enkel het voorbeeld van Alexander de Grote, die geconfronteerd met de onontwarbare kluwen van de Gordiaanse knoop zijn zwaard trok en de knoop doorhakte is van belang voor de joodse Israëli. Er zijn nu eenmaal sujetten die men niet kan overtuigen. Men kan ze alleen maar verpletteren, en daarvoor moet men sterk (fysiek, firepower) zijn. Laat de chattering classes maar kletsen. Voor Israël is het van het allergrootste belang dat zijn technologie in het bijzonder zijn wapentechnologie op orde is, dat zijn soldaten bereid zijn en vooral geen defaitistische gevoelens en collectieve zelfmoordneigingen koesteren. Uiteindelijk zal het zwaard beslissend zijn. Altijd al geweest en het zal altijd zo blijven zolang mensen niet in engelen veranderen. Be the strong horse in stead of de weak horse, er is geen andere alternatief.
    Israël is een paradijselijk eiland van redelijkheid en humaniteit temidden van een oceaan van wreedheid, barbarij, moordlust, obscurantisme, stupiditeit. In deze omgeving dient men de prima ratio van redelijkheid en humaniteit te vergeten en dient men zich toe te leggen op de ultima ratio van de betere wapens. Wat telt is de realiteit van de voldongen feiten als gevolg van overwinningen.
    Israël moet de situatie van 1967 zien te evenaren en zo mogelijk te overtreffen, toen een geniale eenoog veldheer en een beetje een koning was.
    Een paradijs heeft slechts bestand onder bescherming van het zwaard.

    Like

  13. max zegt:

    @ Alf Janszoon

    op jou vraag “schaadt deze Israël vijandige attitudes daadwerkelijk Israël?”
    is volgens mij 100% ja!

    Figuren als Vermeersch hebben een bepaalde invloed op deze maatschappij. Als we die Israël vijandige attitudes kunnen tackelen, dan is er minder steun voor hen die daadwerkelijk Israël willen vernietigen.

    Maar ook heb je gelijk met je stelling: “Israël moet de situatie van 1967 zien te evenaren en zo mogelijk te overtreffen, toen een geniale eenoog veldheer en een beetje een koning was.”
    Want niemand zal Israël helpen.

    Daarom is het ook belangrijk dat je de invloeden van Vermeersch en consorten moet weerleggen, misschien dat Israël dan nog (wat) steun krijgt. En eerlijker gekeken wordt naar dit conflict.

    Like

  14. Lucky9 zegt:

    Ik hou mijn vuisten in de zakken van mijn atheïstische nikab.

    Als ik ze er uit haal is er geen weg terug, dan begint voor de linkse arabische-teelbal-likkers het finale armageddon zoals voor alle laffe islamofiele intelligentsia. Wees dus maar zeer bevreesd criminele poco’s. You ain’t seen nothing yet! Echte christenen staan definitief aan mijn zijde!

    Zij zullen U samen met mij als rationeel denkenden verpulveren tot wat U bent: biologisch afval en fascistisch uitschot.

    Like

  15. Jan zegt:

    Beroepsantisemieten, nu weer voor de afwisseling moslims ipv socialisten, vallen pro-Israëlbijeenkomst binnen om deze te verstoren

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s