De vrede winnen

(Door: Daniel Greenfield)

In onze moderne tijd dienen dingen niet langer waarvoor ze ontworpen werden. Wasmachines worden niet ontworpen om kleren te wassen, maar om water en energie te besparen. Voedsel dient niet om te eten, maar om het niet te eten. En legers zijn er niet om oorlogen te winnen, maar om moreel verantwoordelijk en beter te zijn. En het moreel verantwoordelijke leger vecht nooit in een oorlog.

Wanneer het toch in een oorlog moet vechten, dan vecht het zo weinig als het proportioneel mogelijk is, het vertraagt wanneer het aan de winnende hand is om de vijand de kans te geven op adem te komen, te hergroeperen en op zijn beurt een even proportioneel aantal slachtoffers te maken.

Vergeet het opstormen van een heuvel. Legers stormen op de glibberige zijde van het hogere morele niveau en ze proberen niet om het van de vijand te veroveren, want dat zou de beste manier zijn om het hogere morele niveau te verliezen. Door te weigeren om ervoor te vechten proberen ze het hogere morele niveau in te nemen en om het hogere morele niveau op te eisen dat ze echter niet kunnen bezitten, omdat ze weigeren ervoor te vechten.

Het hoger morele niveau is voor het moderne Israël wat het land was voor hun pioniervoorvaderen : zij hebben moerassen gedempt, wegen gebouwd en bandieten gedood. Sommige van die bandieten bleken later te behoren tot de onderdrukte volkeren uit de regio. Pas aangekomen uit Syrië of Jordanië, protesterend tegen de Joodse nederzettingen die verrezen waren op het stuk moeras dat in hun aangepaste verhalen voorbestemd was als eigendom van hun overgrootouders.

De enige manier om het hogere morele niveau te winnen is spijtig genoeg door te verliezen. Kijk even naar de enorme grote Arabische legers die Israël herhaaldelijk binnenvielen, die hun best deden om het land te overrompelen met de hulp van de beste ijzeren Sovjet tuigen die de bevroren fabrieken van de Oeral konden voortbrengen en die toch nog hun doel om de Joden in zee te drijven verloren, maar ze wonnen het hogere morele niveau. Daarna werd het hogere morele niveau gewonnen door de gemanipuleerde terroristen die gedurende tientallen jaren vliegtuigen vol met burgers kaapten, Olympische atleten vermoordden en oude mannen in rolstoelen van het dek van een schip over boord duwden.

Al deze moordpartijen hebben absoluut niets nuttigs bereikt, buiten het doden van Joden wat voor een bepaald soort geesten een nuttige zaak is. Al dat onnodig en wreed gedoe verleende aan de gemanipuleerde terrorist het hogere morele niveau. Het falen om een oorlog te winnen door het kapen van bussen vol vrouwen en het gijzelen van schoolkinderen bevestigde de morele superioriteit en de nobele geest van de terrorist.

De wereld was diep ontroerd toen Arafat het VN podium op waggelde, met zijn pistool en een misplaatste katoenen handdoek om het hoofd. Een symbool dat voor tientallen jaren later een deel zou worden van de mode uitrusting van iedere hippie en progressieve eencellige die in een alternatieve supermarkt voor 20 dollars een blikje “fair trade” Lima bonen gaat kopen.

In het begin van de jaren-70, nadat Israël een paar oorlogen teveel had gewonnen, stelde Henry “Houthakker” Kissinger Israël voor om een oorlog te verliezen en zo de sympathie van de wereld te winnen. Golda Meir was niet laaiend enthousiast over dat idee, maar met de oude houthakker als baas over het uitdelen van bijlen was er niet veel keuze.

In 1973 werd Israël bijna vernietigd, maar juist wanneer het de sympathie van de wereld had kunnen winnen werd het tij gekeerd door zijn leger van jonge mannen die uit de synagogen liepen en in overvolle taxi’s sprongen om naar het front te gaan. Israël won. De houthakker van Washington verloor en de schroothopen in Israël werden gevuld met Sovjet staal wat goed nieuws betekende voor de robuuste zwetende mannen die er werkten, maar slecht nieuws voor hen die smachtten naar de verheven fjorden van het hogere morele niveau.

In 1991 beschikte Israël over atoomwapens en besloot het om Arafat te verslaan met zijn eigen spelregels. Rabin en Peres overtuigden de oude terrorist om naar Washington DC te komen waar ze zich aan hem overgaven tijdens een officiële ceremonie in de Rozentuin van het Witte Huis onder het oog van een stralende Bill Clinton. Eindelijk had Israël het hogere morele niveau gewonnen. En, de Verenigde Staten hadden tevens een groot stuk van dat heerlijke hogere morele niveau voor zichzelf gereserveerd, zelfs wanneer Clinton op zijn stoel in Oslo zenuwachtig moest toekijken hoe zijn Nobelprijs aan de vettige terrorist werd gegeven, hoewel hij die nederlaag ook beschouwd kon hebben als een andere overwinning van het hogere morele niveau.

Maar het hogere morele niveau bleek notoir moeilijk bereikbaar voor de Joodse Staat. Er was een korte stilte toen het leek alsof boetedoening voor de erfzonde van terugslaan gedaan werd in de Rozentuin van het Witte Huis; maar toen begonnen de terroristen weer met Israëli’s te doden en de Israëli’s stonden er op om terug te vechten. Op zeer korte tijd werd het morele hogere niveau afgesloten met koorden en een speciaal gereserveerde plaats voor terroristen met de boodschap: “Israëli’s worden niet toegelaten, tenzij ze verzaken aan hun regering, het zionisme en het recht op zelfverdediging.”

Vrede was de laatste beste hoop van het nieuwe Israëlische volkslied (Hatikvah), niet om een vrij volk te zijn in hun eigen land, maar om een moreel hoogstaand volk te zijn in een land dat aan niemand in het bijzonder toebehoorde, maar waar ze met optimisme dachten dat iedereen in harmonie kon samenleven. Maar vrede met terroristen betekende niet terugvechten en er was een grens aan wat 70% van het land, dat niet al slapend fantaseerde over vrede, kon aanvaarden in de naam van vrede.

En zo doden de terroristen Israëli’s, Israëli’s doden de terroristen en het deel van de wereld gelegen in een lelijk modernistisch gebouw aan Turtle Bay, een baai die de schildpadden graag voor zichzelf zouden terug hebben, veroordeelde Israël en eiste dat het de zaak op een vredevolle manier zou oplossen door meer land aan de terroristen te geven om hen zo het vertrouwen te laten terugwinnen in de toewijding van Israël voor een vredevolle oplossing.

Van de terroristen werd geen tegemoetkoming verwacht om het vertrouwen van Israël op te bouwen in hun toewijding voor een vredevolle oplossing, omdat zij het hogere morele niveau al bezaten door het verliezen van de laatste dertig schermutselingen met het IDF (Israëlische Verdedigingstroepen) inclusief de strijd van de school waar ze hun scherpschutters hadden zitten, de kerk die ze hadden ingenomen en het hospitaal dat ze gebruikten als opslagplaats voor ammunitie.

Het grote dilemma voor Israëlische leiders is hoe een oorlog te winnen zonder het hogere morele niveau te verliezen. Het is een netelige zaak, die vereist om de oorlog te winnen en tevens de vrede te winnen. En je kunt beide dingen niet samen doen.

De oplossing van Israël was om beperkte oorlogen te voeren en tegelijkertijd de vrede volledig toegewijd blijven. Zodra een oorlog begint, wordt er druk uitgeoefend om een staakt het vuren te aanvaarden. Om zijn toewijding aan de vrede te tonen wordt van Israël verwacht om het staakt het vuren te aanvaarden. Op dat ogenblik begint Hamas  met het vuren van raketten en de hele zaak begint opnieuw. Israël heeft het moeilijk met een staakt het vuren te weigeren, want de Israëlische leiders geloven nog altijd dat ze het hogere morele niveau kunnen bereiken met aan te tonen dat ze meer toegewijd zijn aan de vrede dan de anderen.

De vrede kan echter niet gewonnen worden. Vrede bestaat ofwel als een gegeven conditie of anders wordt ze onderhouden door een sterk leger en de bereidheid tot afschrikking. Vrede wordt niet gevonden op het hogere morele niveau, daar bevinden zich alleen de bergen van graven van de doden.

Het hogere morele niveau zoeken is een speurtocht van een gek. Oorlogen kunnen niet gevoerd worden zonder iemand pijn te doen. En door het uitbazuinen van je eigen moraliteit maak je het je vijanden al te gemakkelijk om je van hypocrisie te beschuldigen. De man die het meeste en luidste protesteert om te zeggen dat hij geen dief is, dat hij nooit een cent heeft genomen die aan een ander toebehoorde en dat hij bereid is te zweren op een stapel Bijbels die van de vloer tot tegen het plafond reikt, lijkt schuldiger dan de man die boos kijkt en tegen zijn beschuldigers zegt dat ze zich met hun eigen zaken moeten bemoeien. Hoe meer Israël zijn eigen moraliteit verdedigt, des te meer het de kettingen van zijn beschuldigers rond zijn eigen nek draait.

De verfijning van het oorlogsvoering met de intentie om een echte morele oorlog te vechten leidt tot verfijnde technieken die terroristen doden, maar die toch nog andere slachtoffers maken, en tot soldaten die banger zijn om te schieten dan zelf omvergeschoten te worden. En al die moeilijke inspanningen leiden tot niets, want voor de vijanden van Israël maakt het geen verschil of ze een foto van één of van duizend dode moslims boos in de lucht kunnen zwaaien. Beide resulteren in dezelfde aanklacht. Met het doel om de vrede te winnen, verliest Israël de oorlog, net zoals alle moderne Staten.

De vader van een Israëlische soldaat zei tegen zijn zoon, nadat hij was opgeroepen, dat hij hem liever in de gevangenis zou bezoeken dan op het kerkhof. “Als men op je schiet, schiet dan terug.” Dat is een goede raad, niet alleen voor die jonge man, maar voor het hele land en voor de hele geciviliseerde wereld. Het is beter zelf te schieten dan neergeschoten te worden. Het is beter als een crimineel beschouwd te worden dan in een Holocaust museum herdacht te worden. Het is beter om het hogere morele niveau over te laten aan hen die de romantiek van eindeloos bloedvergieten aanbidden. Het is beter om de vrede te verliezen en de oorlog te winnen.

Bron:

http://sultanknish.blogspot.be/2012/11/war-is-answer.html

Vertaling:  Foxy

Met dank aan Angeltjes

(h/t Lucky9)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Israël. Bookmark de permalink .

6 reacties op De vrede winnen

  1. PietHein zegt:

    The object of war is not to die for your country but to make the other bastard die for his.
    George S. Patton

    Like

  2. Jan zegt:

    Het ‘hogere morele niveau’ is politiek correct oorlog voeren en dus meer lijkenzakken. Daarom had Israël de Gazastrook moeten egaliseren.

    Like

  3. Petrossa zegt:

    Alles in overweging genomen, als je moet kiezen tussen een groep volstrekt nutteloze mensen en een groep heel erg nuttige memsen lijkt het me objectief gezien geen moeilijke keuze.

    Het is natuurlijk allemaal vreselijk zielig, al die mensen op een kluitje waarvan een niet gering deel ook liever ergens anders was, maar dat zijn ze niet en ze hebben geheel democratisch voor hun suicidale regring gekozen.

    Ze hadden ook kunnen kiezen om in vrede samen te werken, dan zouden ze nu ook een vruchtbare oase hebben.

    Conclusie: Als je je billen brandt moet je op je blaren zitten, dus krijg het heen en weer maar met je gezeik. Vraag maar aan jullie lieve mede broeders om de egyptische grens met de gaza te openen, kun alles importeren wat je maar wil.

    Like

  4. Tom Hendrix zegt:

    @Petrossa 18.37. uur, dat is volkomen juist. Als men in plaats van raketten af te laten schieten door Hamas, deze groepering eruit had geschopt, en een uitgestoken hand van de Israelí’s had geaccepteerd, dan was er subiet vrede geweest. Maar ja, ze wiilen niet anders dan wat de andere joden hatende arabische islamitische staten willen, namelijk alle joden uitmoorden.

    Like

  5. Tom Hendrix zegt:

    wiilen moet zijn willen.

    Like

  6. leto2thesandworm zegt:

    Peace sells but who is buying?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s