“Wie tegen ons strijdt, strijdt tegen de islam”

Screenshot_3

(Door: Raymond Ibrahim)

Hun radicalere broeders zullen altijd zeggen “Ware moslims verdedigen de sharia: als je die verwerpt dan ben je geen moslim. Je bent dan een afvallige, een ongelovige en een vijand”.

In het voortgaande conflict tussen die Egyptenaren die zich sterk verzetten tegen een op de sharia gebaseerde grondwet – gematigden, seculieren, niet-islamitische minderheden – en degenen die er juist sterk op aandringen – de ‘islamisten’ – roepen de laatstgenoemden op dit moment het ene argument op dat altijd, vanaf het prille begin van de islam, de islamisten de macht heeft gegeven over de gematigden in de moslimwereld: namelijk dat iedereen die het met hen oneens is het ook oneens is met de islam.

Er zijn veel voorbeelden. Volgens een verslag van El Fagr van 1 december bijvoorbeeld maakte Gamal Sabr, de voormalige campagne coördinator voor de salafistische  antivrijheid  presidentskandidaat Abu Ismail de verdeeldheid duidelijk tijdens een interview met Al Jazeera, waar hij zei: “Degene die het niet met hem (Abu Ismail) eens is, is het niet eens met de islam zelf” en dat veel Egyptenaren “volgens president Mohammed Morsi en volgens de islamisten strijden tegen de islam”. Hij gaf daarmee duidelijk te verstaan dat zij één zijn met de islam, en dat degenen die tegen hen strijden in feite tegen de islam strijden.

De redenering is eenvoudig: Sabr, evenals die miljoenen Egyptenaren die de sharia wensen, willen vermoedelijk alleen wat Allah wil: dat Egypte moet worden geregeerd door de sharia wetgeving. Volgens dit standpunt laten alle moslims die het hiermee niet eens zijn, die niet willen worden geregeerd door de sharia wetgeving, ongeacht hun argumenten, zien dat zij in strijd zijn met de islam zelf.

Sabr is niet de enige Egyptische moslim die gebruik te maakt van dit eeuwenoude argument. Een Dostor rapport, dat ook op 1 december is verschenen, citeert Tarek Zomar die hetzelfde argument gebruikt. Zomar, een voormalige leider van de beruchte Gam’a Islamiyya, werd ooit gevangen gezet voor de rol die hij speelde in de moord op president Anwar Sadat. Vrijgelaten toen president Hosni Mubarak werd verdreven, is hij nu een lid van de Shura Raad van het Parlement van Egypte. Volgens Zomar is iedereen die tegen de op de sharia gebaseerde grondwet stemt, die Morsi probeert af te dwingen, ‘een ongelovige’ – een afvallige vijand van Allah, die moet worden gedood voor de zaak van de islam.

Zelfs Ahmed Morsi, de zoon van president Mohammed Morsi,beschuldigde de vele demonstranten op het Tahrirplein, die bezwaar maken tegen pogingen van zijn vader om de sharia op te leggen, dat zij behoren tot het “oude regime” – een benaming voor seculier gezinde mensen, die zich verzetten tegen de totalitaire sharia. Terwijl hij op zijn Facebook account schreef, beweerde hij dat ‘alle mensen op het Tahrirplein overblijfselen zijn van het oude regime”. Hij voegde eraan toe: “Mijn vader zal hen spoedig elimineren”.

Screenshot_5

Dat zijn de problemen waar de gematigde moslims, in het heden en in het verleden, mee geconfronteerd worden: hoe kunnen zij hun verwerping van de islamitische leer rechtvaardigen, zoals die vastgelegd is in de koran, in de hadith [de veronderstelde leringen en handelingen van de islamitische profeet Mohammed, zoals die pas 200 jaar na zijn dood opgetekend zijn – wat te vergelijken valt met als we nu pas begonnen te schrijven over George Washington] tezamen met de woorden van de islamitische geleerden door de eeuwen heen, die met elkaar de ‘sharia’ van de islam vormen, een woord dat simpelweg de ‘Weg’ van de islam betekent?

In de geschiedenis, een paar decennia nadat de islamitische profeet Mohammed stierf, tijdens de Eerste Fitna [beproeving, omwenteling] – toen de splitsing tussen de soennieten en de sjiieten ontstond, verwierp een groep ijverige moslims, die bekend staat als de Kharajites [op basis van een woord dat letterlijk betekent ‘degenen die zich losmaken (van de Islamitische kudde)], zowel de soennitische als de sjiietische leiderschapclaims en achtten zichzelf de ‘meest ware’ moslims. Dienovereenkomstig hielden zij zich bezig met takfir – dat wil zeggen, zij beschuldigden op willekeurige gronden net gelijk welke moslims dan ook ervan dat die misschien niet het hele concept van de islamitische leer handhaafden en dat zij daarom ongelovigen waren en die werden vaak door hen gedood.

De huidige islamisten zijn vergelijkbaar: in feite is dat de manier waarop de echt gematigde moslims hen portretteren  – als takfiri, die zelf zondigen door mede-moslims te veroordelen, terwijl dat het alleenrecht van Allah is. Als gevolg van de obsessief hoge normen in de kring van de Kharajites  – zelfs als iemand één keer zondigde, dan moest diegene worden beschouwd als een afvallige en worden geëxecuteerd – heeft de mainstream islam uiteindelijk hun aanpak verworpen, in zoverre dat alleen het opzeggen van de islamitische geloofsbelijdenis, de shehada – “er is geen andere god dan Allah en Mohammed is zijn profeet ” – meestal genoeg is om iemand als moslim te beschermen.

Zo eenvoudig is het tegenwoordig niet meer. Terwijl de Kharajites van de 7e eeuw echt extreem waren –  zelfs islamitische vrouwen en kinderen werden ritueel geslacht als zij niet islamitisch genoeg waren – zien de huidige islamisten zichzelf alleen in zoverre als zodanig dat zij erop aandringen dat de sharia in Egypte wordt vastgelegd in de grondwet en ten uitvoer wordt gebracht. Ze beschouwen dit niet als een ‘extreem’ uitgangspunt en geloven dat het alleen maar zo lijkt voor die ‘geglobaliseerde’ moslims die de waarden van de wetenschap, het pluralisme, de vrijheid van godsdienst en de vrijheid om afstand te doen van godsdienst omhelzen.

Dat is de reden waarom deze seculiere, gematigde of liberale moslims – zo lang ze zichzelf als moslims karakteriseren –  voorbestemd zijn om het debat te verliezen met hun  radicalere broeders, die altijd zullen zeggen: “Ware moslims verdedigen de sharia: als je die verwerpt dan ben je geen moslim, dan ben je een afvallige, een ongelovige en een vijand”.

Raymond Ibrahim is een ‘Shillman Fellow’ aan het David Horowitz Centrum voor de Vrijheid en een ‘Associate Fellow’ aan het Forum voor het Midden-0osten.

Screenshot_4

Bron:

http://www.gatestoneinstitute.org/3493/egypt-sharia-dissent

Auteur: Raymond Ibrahim

Vertaald uit het Engels door:

Wachteres & Henk V.

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Egypte, Islam, Islamitisch fundamentalisme, Salafisten. Bookmark de permalink .

2 reacties op “Wie tegen ons strijdt, strijdt tegen de islam”

  1. Jan zegt:

    Richard Dawkins blijkt dus een uiterst laf ventje te zijn:

    Richard Dawkins was asked his views on God. He argued that the god of “the Old Testament” is “hideous” and “a monster”, and reiterated his claim from The God Delusion that the God of the Torah is the most unpleasant character “in fiction”.
    As you can see, Dawkins has no trouble attacking the Hebrew God in a most direct and uncompromising manner. No atheist wallflower he.
    Asked if he thought the same of the God of the Koran, Dawkins ducked the question, saying: “Well, um, the God of the Koran I don’t know so much about.”
    http://www.fraterslibertas.com/2013/02/what-is-this-islam-of-which-you-speak.html

    Like

  2. Tom Hendrix zegt:

    Er bestaat geen ” gematigde islam”, zei de oppermuzelman van Turkije, Erdogan. ” Islam is isla’m”, zei deze plaatboef. En daar twijfel ik totaal niet aan. Trouwens is die gek van een Bertus Hendriks al geweest, om te laten weten hoe fantastisch het gaat met zijn ” arabische lente?”.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s