De Nazi-wortels van het Palestijnse nationalisme

Screenshot_49

Amin al-Husseini (1897-1874), de Grootmoefti van Jeruzalem (links), met Heinrich Himmler, hoofd van de SS

“Arabieren! Sta op als één man en vecht voor je heilige rechten. Dood de Joden waar je ze ook vindt. Dood ze met je tanden als dat nodig mocht zijn. Dit behaagt Allah, de geschiedenis en de godsdienst. Jullie eer wordt hierdoor gered.”

De Grootmoefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, op 1 maart 1944 in een uitzending van radio Zeesen die overal in het Midden-Oosten kon worden ontvangen.

________________________________________________________________

Voorwoord door Martien Pennings


Screenshot_50

David Meir-Levi

Dit door “Wachteres” en “Henk V.” uit het Engels vertaalde stuk verdient het om klassiek te worden. David Meir-Levi heeft veel geschreven over de wortels die het “Palestijnse” nationalisme heeft in zowel Nazisme als communisme. Wat betreft het communisme gaat het vooral om de uitvinding van het “Palestijnse volk” rond 1964 door de Noord-Vietnamese leider Ho Chi Minh en de toenmalige Sovjet-leiders in het Kremlin. Je vindt die communisme-connectie beschreven in Meir-Levi’s boekje “History Upside Down: The Roots of Palestinian Fascism and the Myth of Israeli Agression”. Dat boekje is hier te downloaden onder de titel “Big Lies: Demolishing The Myths of the Propaganda War against Israel”. Hier is het voornaamste hoofdstuk uit dat boekje te vinden op Front Page Magazine. Het is hier te downloaden onder weer een ander titel “The Big Arab Lie”.

De communisme- en Nazi-connecties van het “Palestijnse” nationalisme vormen samen de totalitaire traditie van de Palmaffia’s die aan het hoofd staan van de huidige terreurbewegingen in Gaza en in Samaria-Judea (de “Westbank”). Maar de link met het communisme was veel lichter en losser dan die met het Nazisme. De “Palestijnse” flirt met het communisme was slechts een gelegenheids-slippertje, omdat het mooi paste in de linkse westerse ideologie van die tijd: de terreur van de “Palestijnen” kon voorgesteld worden als een “anti-imperialistische” en “anti-kolonialistische” strijd tegen het verderfelijke Westen. Vanonder dat vernislaagje kwam in de jaren 1990 weer de laag tevoorschijn die de terreur van de “Palestijnen” werkelijk bepaalt, namelijk de islam, een 1400 jaar oude totalitaire ideologie die alle kenmerken van het Nazisme heeft, zoals ik in lange, veel kortere en zeer korte opstellen heb betoogd.

Die Nazi-kenmerken van de islam zijn: de Jodenhaat, de expansieve oorlogszucht compleet met Blut-und-Boden-Prinzip (grond die eenmaal islamitisch is geweest moet altijd islamitisch blijven); het Führer-principe (Mohammed, een massamoordenaar, sluipmoordenaar, roofmoordenaar, slavenhaler en kleuterneuker geldt als dé voorbeeldige mens die nagevolgd moet worden);  het racisme tegen vrouwen;  de principiële gewelddadigheid; de superioriteitswaan ( Übermenschen-waan) die net als in het Nazisme  gepaard gaat met ziekelijke angst in de vorm van  xenofobie,  conspirisme (verslaving aan complotdenken) en  slachtoffergedrag/rancunisme, dus het voortdurend wijzen naar de “vijand” als oorzaak van de eigen ellende.

In het onderstaande opstel – The Nazi Roots of Palestinian Nationalism and Islamic Jihad –   volgt Meir-Levi het spoor terug vanaf de huidige Palmaffia-leiders naar de Moefti van Jeruzalem en de grondleggers van de Moslimbroederschap Hassan el-Banna en Sayd Qutb naar Hitler. Het is jammer dat hij in zijn titel suggereert dat de Jihad, de voor moslims verplichte Heilige Oorlog tegen de ongelovigen, een Nazi-oorsprong heeft, terwijl de Jihad al 14 eeuwen samen met de vrouwenonderdrukking en de slavernij de absolute wezenseigen kern van de islam uitmaakt. Expansieve oorlogvoering  hoefden de moslims niet van Hitler  te leren, net zo min als Jodenhaat. Met zinnen van Meir-Levi als, “[De Moefti van Jeruzalem] slaagde er bijna in zijn eentje in om in het Arabische bewustzijn het beeld in te hameren van de Jood als de demonische apotheose van alles wat slecht is”, ben ik daarom minder blij, omdat zo’n zin de eigen 1400 jaar oude traditie van Jodenhaat schijnt te ontkennen.

De Nazistische kant van de islam is dus veel belangrijker dan het vluchtige  en opportunistische communistische aspect. Niettemin is dat communistische lijntje van “het koloniale Israël” en “de anti-imperialistische strijd van de Palestijnen” in leven gebleven. Linkse halve garen, zoals de “Internationale Socialisten” hebben zelfs de meest imperialistische ideologie uit de wereldgeschiedenis, de islam, netjes verbonden met die “antikoloniale” lijn. De meest reactionaire “religie” die deze aardkloot ooit heeft gezien, aangesterkt met het historische Nazisme, de islam, als “bevrijdingstheologie”! Godzammekrake!
__________________________________________________________

Hier begint de tekst van Meir-Levi

Introductie

Op 28 oktober 2005 gebruikte president George W. Bush voor het eerst de term ‘islamitische fascisten” om de islamitische terroristische groeperingen te beschrijven die momenteel in oorlog zijn met het Westen. Hij veroordeelde hen als bewegingen die een “gewelddadige en politieke visie” hebben en die – met gebruikmaking van terrorisme, ontwrichting en opstand – oproepen tot “de oprichting van een totalitair imperium dat alle politieke en religieuze vrijheid ontkent”.

Deze opmerkingen leidden tot een uitbarsting van veroordelingen. Critici merkten op dat sommige van deze zelfde moslimbewegingen, waarnaar wordt verwezen door de president, zelf-benoemde populaire verzetsbewegingen zijn; bewegingen die zich presenteren als organisaties die alleen maar op zoek zijn naar een rechtvaardige en legitieme nationale zelfbeschikking voor hun onderdrukte mensen. Hoe kunnen zulke strijders, met alle kwaliteitskenmerken van rebellen die voor een rechtvaardige en eervolle zaak uitkomen, worden vergeleken met de Nazi’s, die een oorlog begonnen waarin 70 miljoen mensen zijn gedood en die het woord ‘genocide’ in de moderne woordenschat hebben doen belanden?

Maar de president had gelijk. De moslimgroeperingen die vandaag de dag het Westen bedreigen met terrorisme, ontwrichting en oproer, en die, in hun eigen woorden, proberen te komen tot een wereldwijd totalitair imperium, zijn niet alleen fascistisch in de brede sociologische betekenis, maar kunnen hun letterlijke historische oorsprong herleiden tot het Nazisme en zijn genocidale ambities.

De Moslimbroederschap en de Nazi’s

De ideologie van de islamisten, waaronder tegenwoordig niet alleen al-Qaeda, maar ook Hamas en Hezbollah zich scharen – is ontstaan met de Egyptische Moslimbroederschap (al-Ikhwan al-Muslimoon), die in 1928 is opgericht door sjeik Hassan al-Banna. En de Moslimbroederschap bevindt zich niet alleen met zijn oorsprong, maar ook met veel van zijn symboliek, zijn terminologie, en zijn politieke prioriteiten diep in het hart van het Nazi-fascisme.

Hassan al-Banna (1906 – 1949) werd in het zuiden van Egypte geboren, in het gezin van een arme horlogemaker. Als kind werd hij al aangetrokken tot de extremistische en xenofobe aspecten van de islam die vijandig waren aan het Westerse secularisme en aan zijn rechts-stelsel, in het bijzonder aan vrouwenrechten. Hoewel hij nog steeds in zijn tienerjaren was, kwamen de jonge al-Banna en vrienden (zij noemden elkaar ‘broeders’) regelmatig bijeen om de situatie in het Midden-Oosten te bespreken, om te discussiëren over de ziekten van de Arabische samenleving en om te klagen over het verval van de islam. Hun angst was voor een groot deel een reactie op de ineenstorting van het Ottomaanse Rijk, het einde van het Islamitische Kalifaat, de Britse bezetting van Egypte, en de daaruit voortvloeiende blootstelling van de Arabische samenleving aan Westerse waarden.

Voor al-Banna, zoals voor vele andere moslims over de hele wereld, was het einde van het kalifaat, hoewel dat veroorzaakt was door seculiere islamitische Turken, een heiligschennis tegen de islam, waarvan zij het niet-islamitische Westen de schuld gaven. Dit kwaad de wereld uit helpen was de reden dat al-Banna in 1928 de Moslimbroederschap had opgericht. Die begon als een soort jeugdhonk waar de leden aan iedereen die wilde luisteren de noodzaak van morele hervorming in de Arabische wereld verkondigden. Maar al-Banna’s antipathie tegen de Westerse moderniteit bracht hem er al snel toe de broederschap om te vormen tot een organisatie die de seculiere tendensen in de samenleving onder controle wilde krijgen, door op te komen voor een terugkeer naar de oude en traditionele islamitische waarden. Al-Banna recruteerde volgelingen uit een brede dwarsdoorsnede van de Egyptische samenleving, door kwesties aan de orde te stellen als het kolonialisme, de volksgezondheid, het onderwijsbeleid, het beheer van natuurlijke hulpbronnen, de sociale ongelijkheid, het Arabisch nationalisme, de zwakte van de islamitische wereld en het groeiende conflict in Palestina. Onder de invalshoeken waarvan hij zich bediende om deze kwesties aan te pakken bevonden zich de anti-kapitalistische doctrines van het Europese marxisme en vooral van het fascisme.

Toen de groepering zich gedurende de jaren 1930 uitbreidde en haar activiteiten zich uitstrekten tot ver buiten de oorspronkelijke religieuze opwekkingsbeweging, begon al-Banna een grotere moslimdroom te dromen: het herstel van het Kalifaat. En het was deze droom, waarvan hij geloofde dat die alleen werkelijkheid zou kunnen worden door het zwaard, die de harten en de geesten van een groeiend legioen van volgelingen won. Al-Banna hield gewoonlijk opruiende toespraken waarin hij de verschrikkingen van de hel die ketters wachtte beschreef, en dientengevolge de noodzaak voor moslims om terug te keren naar hun puurste religieuze wortels, het herstel van het Kalifaat, en de hervatting van de grote en laatste heilige oorlog, oftewel jihad, tegen de niet-islamitische wereld.

De eerste grote stap op de weg naar de internationale jihad die al-Banna voor ogen had, kwam in de vorm van het trans-nationale terrorisme tijdens “De Grote Arabische Opstand” van 1936-39, toen een van de beroemdste leiders van de Moslimbroederschap, de Hajj Amin al-Husseini, Grootmoefti (opperste islamitische religieuze leider) van Jeruzalem, zijn volgelingen aanzette tot een drie jaar durende oorlog tegen de Joden in Palestina en tegen de Britten, die het mandaatgebied bestuurden. In 1936 had de broederschap ongeveer 800 leden, maar tegen 1938, slechts twee jaar na de “Opstand”, was het ledental gegroeid tot bijna 200.000, met vijftig vestigingen alleen al in Egypte. De organisatie richtte moskeeën, scholen, sportclubs, fabrieken en een netwerk voor welzijnszorg op. Tegen het einde van de jaren 1930 waren er meer dan een half miljoen actieve geregistreerde leden in meer dan tweeduizend vestigingen over de hele Arabische wereld. In het Britse mandaatgebied Palestina alleen al waren er 38 vestigingen onder leiding van de Moefti. Om die bredere droom van een mondiale jihad te bereiken, ontwikkelde de broederschap een netwerk van ondergrondse cellen, met gestolen wapens en getrainde strijders. Zij vormden geheime moordcommando’s, richtten in de gelederen van het leger en de politie slapende cellen van subversieve supporters op, en wachtten op het bevel om naar buiten te treden met terrorisme, moorden, en zelfmoordmissies.

Het was in deze tijd dat de Moslimbroederschap een zielsverwant vond in Nazi-Duitsland. Het Reich bood geweldige kansen voor de beweging om zich met macht t verbinden, maar de relatie waarin de broederschap bemiddeld had, hield meer in dan een verstandshuwelijk. Lang voor de oorlog had al-Banna een islamitische religieuze ideologie ontwikkeld die Hitlers Nationaal-Socialisme anticipeerde. Beide bewegingen zochten wereldverovering en overheersing. Beide waren triomfalistisch en supremacistisch: in het Nazisme moet de Ariër heersen, terwijl in al-Banna’s islam de islamitische religie overheersend moest zijn. Beide pleitten voor ondergeschiktheid van het individu aan een volkse centrale macht. Beide waren uitgesproken anti-nationalistisch in de zin dat ze geloofden in de liquidatie van de nationale staat ten gunste van een gemeenschap die zich transnationaal verenigde: in de islam de Umma (de gemeenschap van alle gelovigen), en in het Nazisme het Herrenvolk (het superieure ras). Beide vereerden de totalitaire figuur van de Kalief of de Führer, die hen verenigde. En beide koesterden een rabiate haat tegen de Joden en waren uit op hun vernietiging.

Naarmate de politieke en militaire alliantie van de broederschap met Nazi-Duitsland zich ontwikkelde, maakten deze parallellen praktische vormen van samenwerking mogelijk die een grootschalige alliantie schiepen, met alle pracht en praal van formele staatsbezoeken, de facto ambassadeurs, en openlijke zowel als geheime gezamenlijke ondernemingen. De volgelingen van Al-Banna konden gemakkelijk een nieuwe genazificeerde vorm van traditionele islamitische Jodenhaat transplanteren naar de Arabische wereld, met Arabische vertalingen van Mein Kampf (in het Arabisch vertaald als “Mijn Jihad”) en andere antisemitische Nazi-werken, waaronder de haatzaaiende cartoons van “Der Stürmer”, aangepast om de Jood af te schilderen als de demonische vijand van Allah.

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, werkte Al-Banna aan de verdere versteviging van een formele alliantie met Hitler en Mussolini. Hij zond hen brieven en gezanten, en drong er bij hen op aan om hem te helpen in zijn strijd tegen de Britten en het verwesterde regime van koning Farouk. De inlichtingendienst van de Moslimbroederschap verzamelde grondige informatie over de top van het regime in Caïro en over de bewegingen van het Britse leger, en gaf die, en nog meer, door aan de Duitsers in ruil voor nauwere betrekkingen.

Screenshot_51

Hassan al-Banna (1906-1949)

De Palestijnen komen in beeld

Maar de allerbekendste en meest actieve Nazi-sympathisant van de Moslimbroederschap was niet al-Banna zelf, maar Hajj Amin al-Husseini, Grootmoefti van Jeruzalem, en voormalig voorzitter van de “Supreme Muslim Council” van Palestina. Zoals een commentator heeft opgemerkt; men moet de invloed van de Moefti op het Midden-Oosten in 1930 en 1940 begrijpen om het voortgaande genocidale programma van de Arabische terroristische organisaties, die strijd voeren tegen de Joden van het Israël van vandaag, te begrijpen. De Grootmoefti was een overgangsfiguur in die zin dat hij de Nazi-genocide in Europa transplanteerde naar het naoorlogse Midden-Oosten en tevens een fascistisch erfgoed voor de Palestijnse nationale beweging creëerde.

Amin al-Husseini, een soort wonderkind, werd in 1895 geboren in de rijke en invloedrijke clan van de Husseini’s. Hij werd, terwijl hij net begin twintig was, een krachtige anti-Joodse agitator en demagoog en hij werd plotseling, op de leeftijd van 27 jaar, bij fiat [van de Engelsen], gekozen tot Grootmoefti van Jeruzalem. Dit was een onwaarschijnlijke gebeurtenis: een moefti is een gekozen religieuze leider met grote geestelijke status en invloed. Toen de voorgaande Moefti van Jeruzalem, Kamel al-Husseini, in maart 1921 stierf, zou hij worden vervangen volgens de geaccepteerde Ottomaanse werkwijze, waarbij de moefti werd geselecteerd uit drie waardige en ervaren kandidaten die werden voorgedragen door de Moslimraad van Jeruzalem. Maar bekende personen uit de Britse Mandaatsregering, die erop uit waren om het groeiende Zionisme in de regio af te zwakken, verhieven de Joden hatende al-Husseini in deze functie, hoewel hij tot tien jaar gevangenisstraf was veroordeeld voor zijn rol in het aanzetten tot de anti-Joodse rellen van 1919 en 1920, waarin tientallen Joden in Jeruzalem en Jaffa werden aangevallen, verkracht en vermoord.

Al-Husseini gebruikte zijn hoge positie als een machtig agitatie-podium van waaraf hij zijn anti-Joodse en anti-zionistische boodschap kon verkondigen en (om zijn Britse weldoeners op te jutten) zijn anti-Britse bijtende opmerkingen. Hij was direct betrokken bij het organiseren van de opstand in 1929, die de 3000 jaar oude Joodse gemeenschap van Hebron vernietigde. En hij had gauw door dat hij een natuurlijke bondgenoot had in Hitler en in de rijzende ster van Nazi-Duitsland.

In de vroege jaren 1930 waren veel Arabieren in het Britse Mandaat-Palestina op zoek naar een alliantie met Hitler als een machtsmiddel tegen Groot-Brittannië, maar het was al-Husseini die enthousiast het voortouw nam. Al in het voorjaar van 1933 verzekerde hij de Duitse consul in Jeruzalem dat “de moslims binnen en buiten Palestina het nieuwe regime van Duitsland verwelkomen en hopen op een uitbreiding van het fascistische, anti-democratische regeringssysteem naar andere landen”.

De jeugdorganisatie die door de Moefti was opgericht gebruikte Nazi-emblemen, Nazi -namen en Nazi-uniformen. Duitsland deed iets terug door beurzen te verstrekken voor Arabische studenten, door Duitse firma’s Arabische stagiairs in dienst te laten nemen, door Arabische partijleiders uit te nodigen voor de Neurenbergse partijbijeenkomsten en door Arabische militaire leiders uit te nodigen oefeningen van de Duitse Wehrmacht bij te wonen.

Heel belangrijk was dat het Duitse Ministerie van Propaganda sterke banden ontwikkelde met de Grootmoefti en met de Arabische kranten, daarmee creëerden ze een propaganda-erfenis die Husseini, Hitler, en al de andere personen uit de Tweede Wereldoorlog zou overleven.

In september 1937 voerden Adolf Eichmann en een andere SS-officier een verkennende missie van enkele weken in het Midden-Oosten uit, met inbegrip van een vriendschappelijk en vruchtbaar bezoek aan de Grootmoefti. Het was in feite na dat bezoek dat de Moefti op de loonlijst van de Nazi’s kwam te staan als agent en propagandist.

Tijdens de ‘Grote Arabische Opstand’ van 1936 tot 1939, die al-Husseini hielp organiseren en die door Duitsland werd gefinancierd, werd de swastika [het hakenkruis] gebruikt als identiteits-teken op Arabische folders en op graffiti. Arabische kinderen verwelkomden elkaar met de Hitlergroet, en een zee van Duitse vlaggen en foto’s van Hitler werden op feesten ten toon gespreid. De identificatie was zo sterk dat diegenen die genoodzaakt waren om door gebieden betrokken bij de Palestijnse opstand te reizen  al snel ontdekten dat het verstandig was om een swastika aan hun voertuig te hechten, om aanvallen van Arabische sluipschutters af te weren.

De Grootmoefti verklaarde bepaalde zones in Palestina “bevrijd” van de Joden en de Britten, en hij legde de sharia  – de islamitische religieuze wet – verplicht op. Zowel christelijke als islamitische vrouwen werden gedwongen om een hoofddoek te dragen. Tegenstanders werden geliquideerd.

Tegen 1938 bracht Husseini zo’n tienduizend strijders op de been met moderne wapens en een actieve propaganda-eenheid, grotendeels dankzij Nazi geld en militaire hulp. Maar als de Moefti klaar was voor de oorlog die spoedig de wereld zou overspoelen, waren de Britten dat ook. Ze stuurden massale versterkingen om de opstand te onderdrukken. Al-Husseini vluchtte, voordat hij kon worden gearresteerd, naar Libanon dat nog onder Frans bewind stond.

Vanuit zijn veilige positie in Beiroet, en spoedig daarna (mei 1941) in Berlijn, werkte de grootmoefti onvermoeibaar ten behoeve van Duitsland en het Nazisme. Hij speelde een doorslaggevende rol achter de schermen door het aanzetten tot een pro-Nazi staatsgreep in Irak in 1941, door de Nazi’s en de pro-Nazi-regeringen in Europa dringend op te roepen om Joden naar vernietigingskampen te transporteren, door Bosnische pro-Nazi-brigades op te leiden, en, nadat Hitlers zaak verloren was, door het verstoppen van Nazi oorlogsbuit in de Arabische landen van na de oorlog.  Aan zijn islamitische “Hanjar” divisie werd de moord op ongeveer 90% van het Bosnische Jodendom toegeschreven. Hij werd een bekende stem van de Duitse Arabisch-talige radio-propaganda-zender, die uitzendingen verzorgde vanuit de stad Zeesen in de buurt van Berlijn, om de Arabieren en de moslims in Europa (en vooral de moslimbevolking van de Balkan en Albanië) te overtuigen dat moslims en Nazi’s broeders waren, en dat het voor deze twee verwante volkeren noodzakelijk was om zich te verenigen tegen hun gemeenschappelijke vijand: de Joden.

Vanuit Duitsland gebruikte de moefti effectief zijn religieuze macht als wapen, in de vorm van massa-ophitsing en moordaanslagen om de oppositie het zwijgen op te leggen en de gematigde rivalen te elimineren. Hij slaagde er bijna in zijn eentje in om in het Arabische bewustzijn het beeld in te hameren van de Jood als de demonische apotheose van alles wat slecht is. Niet alleen vertegenwoordigde alles wat Joods was het kwaad, maar onder al-Husseini’s behendige tirade was ook alles wat slecht was Joods.

Na een ontmoeting met Hitler op 21 november 1941 prees Husseini de Duitsers omdat ze “weten hoe zij zich moeten ontdoen van de Joden, en dat brengt ons dichtbij de Duitsers en tevens in hun kamp”. Op 1 maart 1944 riep de Moefti in een uitzending van radio Zeesen uit:

“Arabieren! Sta op als één man en vecht voor je heilige rechten. Dood de Joden waar je ze ook vindt. Dood ze met je tanden als dat nodig mocht zijn. Dit behaagt Allah, de geschiedenis en de godsdienst. Jullie eer wordt hierdoor gered.”

Zijn doel was om, met de hulp van de Nazi’s, “het probleem op te lossen van de Joodse elementen in Palestina en in de andere Arabische landen, overeenkomstig de nationale belangen en wel op dezelfde manier als het Joodse vraagstuk in de As-mogendheden wordt opgelost”. Uit zijn eigen memoires, en uit de getuigenis van de Duitse verdedigers later in het Neurenberg-proces, bleek dat hij het plan had om een vernietigingskamp naar het voorbeeld van Auschwitz in de buurt van Nablus (Nazareth) te bouwen voor de genocide op de Joden in Palestina.

Het was de Moefti die er bij Hitler, Himmler en Von Ribbentrop op aandrong om de aanzienlijke industriële en militaire Duitse hulpmiddelen te concentreren op de uitroeiing van de Europese Joden. De belangrijkste islamitische geestelijke leider van zijn tijd hielp op zijn eigen manier  door te lobbyen om te voorkomen dat de Joden Hongarije, Roemenië, en Bulgarije zouden verlaten, hoewel de betreffende regeringen aanvankelijk bereid waren hen te laten gaan. Zoals Eichmann zelf vertelde: “We hebben hem [de Moefti] beloofd dat er geen Europese Jood Palestina meer zou binnenkomen.”

Maar de Duitse nederlaag in Noord-Afrika betekende ook dat de Einsatzgruppen, die al meer dan een miljoen van de uiteindelijk zes miljoen joodse slachtoffers van de Holocaust hadden vermoord, nooit hun gruwelijk schouwspel naar Palestina verplaatsten. De grenzeloze ambities van Al-Husseini met betrekking tot het Jodendom in zowel Palestina als wereldwijd werden tot staan gebracht – hij dacht dat dit slechts tijdelijk zou zijn – door de Duitse capitulatie op 8 mei 1945.

De Moefti merkte plotseling dat hij een krijgsgevangene in Frankrijk was geworden, en veroordeeld als oorlogsmisdadiger door de openbare aanklagers van Neurenberg. Maar met het opkomen van de Koude Oorlog probeerden de Britten en de Amerikanen in de gunst van de Arabische wereld te komen  (en op die manier te voorkomen dat de Sovjet-Unie daar haar invloedssfeer uitbreidde) door hem te laten ontsnappen. Hij vluchtte eerst naar Egypte, en later naar Syrië. Vanuit Damascus nam Hajj Amin al-Husseini opnieuw zijn positie in als de belangrijkste woordvoerder van de Arabieren in Palestina.

Een paar jaar later, toen de Palestijnse kwestie in de Verenigde Naties aan de orde kwam, drongen hij en Hassan al-Banna er bij de Arabische wereld sterk op aan om zich te verenigen in hun verzet tegen de plannen. De twee mannen zagen in de VN-resolutie voor de verdeling van Palestina een voorbeeld van de “wereldwijde samenzwering van de Joden”, ook al voorzag het plan in een Arabische staat in Palestina naast de Joodse staat. Maar in hun ogen hield een staat voor de Arabieren van Palestina een te passieve houding in ten aanzien van de (voorgenomen) uitroeiing van het Zionisme en de vernietiging van de Palestijnse Joden.

Geen Arabisch staatshoofd had de moed om tegen al-Husseini’s verwerping van de plannen in te gaan en de enthousiaste ontvangst die zijn boodschap van haat en genocide in de Arabische wereld kreeg, maakte een einde aan elke mogelijkheid tot een vreedzame uitvoering van de VN-resolutie en de oprichting van een Arabische en een Joodse staat zij aan zij naast elkaar in het Palestijnse mandaatgebied (80% van het gebied was al toegewezen aan Jordanië, waar de bevolking voor meer dan tweederde Palestijns Arabisch was).

Terwijl de legers van Egypte, Jordanië, Irak, Syrië, Libanon, Saoedie-Arabië en Marokko in 1948 Israël binnenvielen, stond de secretaris-generaal van de Arabische Liga, Abd al-Rahman Azzam (aka Azzam Pasha), die eerder nog privé had verklaard dat hij van mening was dat de verdeling van Palestina de enige rationele oplossing was, nu schouder aan schouder met de Moefti. “Deze oorlog”, verklaarde hij op de dag van de Arabische aanval, “zal een vernietigingsoorlog zijn”. Dat was ook zo, maar het waren de legers die waren samengesteld door Arabische generaals, van wie er velen nog in opdracht van het Derde Rijk tezamen met Rommel hadden gevochten, die werden vernietigd.

De Nazi-ambities van Al-Husseini, ook al werden die nu gezien als onderdeel van de Holocaust die hij in het klein mee had uitgevoerd, bleven, na zijn dood in 1948, steeds een bron van trots voor zijn Arabische aanhangers. En in de komende decennia vond hij ook elders bewonderaars. Professor Edward Saïd zwaaide al-Husseini, de voormalige partner van de Nazi’s in hun misdaden tegen de menselijkheid, lof toe als “de stem van het Palestijnse volk.” Yasser Arafat, een neef van al-Husseini, noemde hem ”onze held”.

Screenshot_52Sayyid Qutb (1906-1966)

Overdracht van pathologisch gedrag

Het Nazisme werd na de Tweede Wereldoorlog in Europa uitgeroeid, maar  bleef springlevend in de Arabische wereld. De nieuwe samensmelting van de Nazi- en moslimhaat tegen de Joden nam in invloed toe door de verkondiging van Hassan al-Banna en Husseini. En terwijl die toenam schiepen extremistische intellectuelen en imams een fascistische vorm van de islam om hun ideologie te rechtvaardigen. De belangrijkste architect van het nieuwe fanatisme was de voornaamste ideoloog van de Moslimbroederschap, Sayyid Qutb.

Qutb werd in 1906 in het zuiden van Egypte geboren en opgeleid in traditionele islam- en Koran-studies. In zijn jeugd verhuisde hij naar Cairo waar hij tussen 1929 en 1933 seculier en verwesterd onderwijs genoot en waar hij als leraar werkte. In 1939 kreeg hij een functie bij het Ministerie van Onderwijs van Egypte. Van 1948 tot 1950 verbleef hij met een beurs in de Verenigde Staten om het onderwijssysteem te bestuderen en behaalde hij een Master’s Degree aan het Colorado State College of Education (nu de Universiteit van Noord Colorado). Terwijl hij daar verbleef ontwikkelde hij zowel een fascinatie voor als haat tegen wat hij als Westerse decadentie beschouwde, zoals die zich manifesteerde in haar materialisme, individuele vrijheden, economisch laissez-faire en vrouwelijke sociale gelijkheid en vooral vanwege de primitieve en schokkende “zondige vermenging” van de seksen op de werkplek, de markt, en zelfs in kerken. Hij veroordeelde ook de Amerikaanse regering vanwege haar steun aan Israël.

In latere werken beschreef Qutb de Amerikaanse samenleving als “een schokkend mengsel van materialisme, wellust en egoïstisch individualisme . . .  [en] verkoop van vrouwen  en barbaars racisme”. Hij concludeerde dat de VS verwikkeld was in een “nieuwe kruistocht”, die een onderdeel was van een methodisch plan van de kant van het Westen om een subtiele sociaal-culturele oorlog te voeren tegen de islam, met het doel de islamitische samenleving in de hele wereld te ondermijnen, waardoor er een einde zou worden gemaakt aan de islamitische religie zelf.

Maar wat de bedoelingen van Amerika ook waren, verklaarde Qutb in zijn essay “Onze Strijd tegen de Joden”,  het was van cruciaal belang om te begrijpen dat de Jood de wortel was van alle kwaad in de wereld. Inhakend op de Nazi-ideologie die hij als lid van de broederschap gretig in zich had opgenomen, schreef Qutb dat de Joden verantwoordelijk waren voor het morele verval in de wereld en voor de dierlijke seksuele Westerse verdorvenheid. Het waren de Joden die de anti-islamitische doctrines van atheïstisch materialisme, goddeloos socialisme en democratisch individualisme hadden geschapen. De Joden waren dus de eeuwige vijanden van de islam.

Dit essay, dat misschien wel het belangrijkste manifest van het islamo-fascistisch antisemitisme in de moderne wereld is, werd in miljoenen exemplaren verspreid in de hele islamitische wereld met behulp van de Wahabbitische islamitische sekte in Saoedi-Arabië.

Toen hij in 1950 terugkeerde naar Egypte, werd Qutb lid van de Moslimbroederschap en werd hij eindredacteur van hun weekblad  “Al-Ikhwan al-Muslimin” en later hoofd van de propaganda afdeling van de broederschap. Zijn populariteit voerde hem al snel naar de hoogste regionen van de leiding in de broederschap. Zijn geschriften gaven filosofisch gestalte aan de Nazi doelstellingen van de moslimbroederschap. Zoals hij het zag, ging de confrontatie tussen het seculiere Westen en de islamitische wereld over de islam en niets anders dan de islam. De confrontatie ontstond door de inspanningen van Christenen (in zijn geschriften aangeduid als ‘kruisvaarders’) en het Zionisme in de hele wereld om de islam te vernietigen.

De beweegredenen voor deze ideologische oorlog, beweerde Qutb, lagen in het gegeven dat de Kruisvaarders en Zionisten wisten dat het Christendom en het Jodendom inferieur waren aan de islam. Ze moesten de islam dan ook wel vernietigen om hun eigen onvolkomen en mislukte doctrines te redden van de onvermijdelijke overwinning van de islam in de strijd om de harten en geesten van de mensen in de hele wereld. Per slot van rekening was ‘Islam über Alles’  een lofzang door Allah zelf voorgeschreven. Zo zou het uiteindelijk gebeuren. Maar eerst, zei Qutb, moest de Moslimbroederschap “de mensen de ogen openen” voor de dreiging waaraan het modernisme en de Westerse cultuur, het Jodendom en het Zionisme, de islam bloot stelde. En de hoofdschuldigen onder de meest gevaarlijke uitvoerders van die dreiging  vormden die verraderlijke moslims die door de Westerse invloeden zo waren aangetast dat zij een punt hadden bereikt waarop ze geen moslims meer konden worden genoemd. De Egyptische dictator Gammel Abd’el-Nasser was het toppunt van deze (geestelijke) corruptie,  daarom moesten hij en zijn regime worden geëlimineerd.

Na de aanslag van de broederschap op het leven van Nasser in1953, werd Qutb veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf. Politieke druk uit Irak bracht Nasser ertoe om Qutb in 1964 gratie te verlenen; maar slechts acht maanden later werd hij opnieuw gearresteerd voor het beramen van een plan om de staat omver te werpen. Zijn proces mondde uit in een doodvonnis; in augustus 1966 werd hij door middel van ophanging terecht gesteld.

Qutb liet 24 boeken, romans, beschouwingen en literaire kritieken na en zijn twee belangrijkste, meest invloedrijke boekdelen: “In de schaduw van de koran” en “Mijlpalen onderweg”. De onveranderlijke boodschap die door al zijn werken klinkt, kan worden omschreven als een aanpassing van het fascisme aan de islamitische samenleving en bestuur: een gewelddadige en compromisloze omverwerping van seculiere en onvoldoende “pure” regimes;  terrorisme en gewapende revolutie van bovenaf; het met geweld opleggen van zijn interpretatie van de islam aan alle Arabische volkeren; en uiteindelijk aan de hele wereld door middel van de jihad.

Zijn boeken, zijn plaats in de Moslimbroederschap en zijn martelaarschap als moslimheld, hebben Sayyid Qutb gemaakt tot de ideoloog bij uitstek voor elke islamo-fascistische beweging in de wereld van vandaag. Zijn grootste impact had hij door zijn invloed op al-Qaeda, via het werk van Qutb’s broer, Muhammed, die naar Saoedi-Arabië verhuisde na zijn vrijlating uit de gevangenis in Egypte. Daar werd Muhammed professor in de Islamitische studies en bewerkte, publiceerde en propageerde hij de geschriften van zijn broer Sayyid en zorgde voor de verspreiding ervan. Een van de studenten van Mohammed Qutb was Ayman a -Zawahiri, de nummer twee van al-Qaeda en een van de meest gezochte terroristen in de wereld van vandaag.

Het Nazisme in de Palestijnse beweging

In haar verslaggeving van het proces tegen Adolf Eichmann in 1961, gaf Hannah Arendt commentaar op de ongelooflijke mate waarin anti-Joods vitriool en lof voor Hitler, vermengd met spijt dat “hij de klus niet had afgemaakt”, de nieuwsberichten van de Arabische pers domineerden. De kranten in Damascus en Beiroet, in Caïro en Jordanië   verhulden noch hun sympathie voor Eichmann noch hun spijt dat hij “de klus niet had afgemaakt”. Een radio-uitzending uit Caïro haalde op de openingsdag van het proces zelfs een beetje zijdelings uit naar de Duitsers, en verweet hun het feit dat “in de laatste oorlog geen Duits vliegtuig ooit over een Joodse nederzetting was gevlogen en die had gebombardeerd. “

Vier decennia later werd dezelfde mopperende hommage aan Hitler  en hetzelfde serieuze verlangen alle Joden uitgeroeid te zien tot uitdrukking gebracht en opnieuw werd het oprechte verlangen, in het op een na grootste, door de staat gecontroleerde Egyptische dagblad Al-Akhbar (18 april 2001), uitgesproken dat men alle Joden vernietigd wilde zien: “Onze dank gaat uit naar wijlen Hitler, die al op voorhand de wraak van de Palestijnen op de meest verachtelijke schurken op de aardbodem bewerkstelligde. Maar we berispen Hitler voor het feit dat de wraak onvoldoende was”.

De langlopende erfenis van het Arabische en Palestijnse Nazisme, en de Hitleriaanse thema’s van “Lebensraum”, etnische zuiveringen en genocide, blijven weerklinken in het Midden-Oosten van vandaag. Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah, zei na de oorlog in Libanon van 2006 over de joden: “Wanneer zij zich in Israël verzamelen, dan bespaart dat ons de moeite om wereldwijd [*] achter hen aan te gaan”. Mahmoud Zahar, de minister van Buitenlandse Zaken van Hamas, zegt: “Ik droom ervan dat ik een grote wereldkaart bij mij thuis in Gaza op de muur kan hangen waarop Israël niet te zien is”. Het meeste ijzingwekkend klinkt Ali Akabar Hashemi Rafsanjani, voormalig president van Iran, als hij vooruit blikt naar de volgende Holocaust en de uiteindelijke oplossing: “Als we een kernbom op Israël laten vallen zal er niets op de grond overblijven, terwijl die de wereld van de islam alleen maar zal beschadigen”.

Dit is een waarschuwing, niet alleen voor de Joden maar voor alle fatsoenlijke mensen: DIT NOOIT MEER!

_______________________

[*] Noot van de vertalers: Meir-Levi schrijft niet “worldwide” maar “nationwide”. Dat moet een verschrijving zijn van Meir-Levi. Het citaat wordt overal gegeven als: “If they (Jews) all gather in Israel, it will save us the trouble of going after them worldwide.” Zie hoe David Horowitz in de allereerste seconden van dit YouTube filmpje Nasrallah’s uitspraak gebruikt bij een vraag aan een pro-“Palestijnse” activiste. En luister dan vooral even naar het antwoord. Dan is het meteen duidelijk waarom het soort stukken als het bovenstaande moet blijven verschijnen.

Screenshot_48

De originele Engelse tekst is bevoetnoot. Dus voor de academische check moet u even de Engelse versie aanklikken: http://bit.ly/VEg1al .

Bron:

http://israeljewsjudaism.blogspot.nl/2012/01/nazirootsofpalestiniannationalism.html#.URKb8Wc_i20

Auteur: David Meir-Levi

Vertaald uit het Engels door:

Wachteres & Henk V.

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestina", antisemitisme, islamofascisme, Joden, Jodendom, Jodenhaat, Moslimbroederschap, nazisme. Bookmark de permalink .

12 reacties op De Nazi-wortels van het Palestijnse nationalisme

  1. Martien Pennings zegt:

    Mahmoud Abbas op 23 november 2010: http://bit.ly/vqErKX :

    “We moeten ook herinneren aan het uitstekende [vroege] leiderschap over het Palestijnse volk door de Grootmoefti van Palestina Haj Mohammed Amin al-Husseini, die de strijd vanaf het begin heeft gesponsord en de strijd en overplaatsing sponsorde voor de goede zaak en ver weg van huis is gestorven.“

    Like

  2. Martien Pennings zegt:

    Hier een inheemse bewoner van Canada over de Palestijnen:

    “The Palestinians are not like us. Their fight is not our fight. We natives believe in bringing about change peacefully, and we refuse to be affiliated with anyone who engages in violence targeting civilians. I cannot remain silent and allow the Palestinians to gain credibility at our expense by claiming commonality with us. I cannot stand by while they trivialize our plight by tying it to theirs, which is largely self-inflicted. Our population of over 65 million was violently reduced to a mere 10 million, a slaughter unprecedented in human history. To compare that in whatever way to the Palestinians’ story is deeply offensive to me. The Palestinians did lose the land they claim is theirs, but they were repeatedly given the opportunity to build their state on it and to partner with the Jews — and they persistently refused peace overtures and chose war. We were never given that chance. We never made that choice.”

    Zie: http://blog.camera.org/archives/2013/01/wheres_the_coverage_jews_are_t.html

    Like

  3. G.Deckzeijl zegt:

    Waarom toegeven zo vreselijk stom is. http://tinyurl.com/bue79he

    Like

  4. Pingback: Revisited: terroristenhoer Gerdi Verbeet en terrorist Mahmoud Abbas | E.J. Bron

  5. Tom Hendrix zegt:

    Wachteres en Henk, wat een geweldig artikel, en wat voor moeite jullie je getroost hebben, chapeau! Hier wordt evident bewezen hoe pervers de islam is, en hoe perfide de palestijnen zijn.
    Een grote schande dat de VERENIGDE NAZIES hiervan wegkijken.

    Like

    • Henk.V zegt:

      Dank je,Tom, het was inderdaad een zware klus, maar de waarheid MOET boven tafel. In reacties bij andere artikelen had ik al aangekondigd dat dit zeer belangrijke artikel onderweg was en dat ons in staat stelt de vervloekte leugens die worden verspreid over de ” vrijheid strijd van de Palestijnen” en de intenties van de moslims ten aanzien van Israël en de Joden voor eens en altijd te weerleggen.

      Ik ben werkelijk van mening dat dit stuk op grote schaal moet worden verspreid en op diverse sites moet worden geplaatst, want het wordt tijd dat veel mensen wakker worden en duidelijk stelling gaan nemen tegen de perverse, moorddadige islamitische waanzin die hier wordt beraamd, want uit het artikel blijkt zonneklaar:.
      IN DE ISLAMITISCHE WERELD WORDEN DE GEESTEN RIJP GEMAAKT VOOR MASSA MOORD OP DE JODEN EN VERNIETIGING VAN DE STAAT ISRAËL!
      Laat niemand zich hier vergissen! De plannenmakers menen wat ze zeggen!
      Wij kunnen ons niet veroorloven te blijven zwijgen wanneer men zich voorbereidt voor de uitvoering ergste aanslag op het bestaan van de Joden die de wereld ooit zal hebben gezien. Lees het illustratieve artikel over de trainingskampen die de moordenaars club van Hamas opzet voor de jeugd in de Gaza strook nog maar eens na!!
      ALS JE DE WAARHEID WEET EN JE ZWIJGT ,DAN WORD JE IMPLICIET MEDEPLICHTIG AAN VOORGENOMEN GENOCIDE.
      Er wordt op afschuwelijke wijze verraad gepleegd jegens de Joden en Israël door de EU en onze eigen politiek correcte elites, omdat zij zich kennelijk hersenloos voor het karretje van ” bevrijding van Palestina” laten spannen. Dat vraagt .van ons een publicitaire inspanning. Dus er moet gemald worden, naar hooggeplaatsten, kranten, politici, kennissen, opdat er niemand ooit nog kan zeggen: “WIR HABEN ES NICHT GEWUßT!”

      Like

  6. Peter Hart zegt:

    Dat deze man toen op Staats visite ,in Duitsland persoonlijk meerdere Vernietigingskampen bezoekt heeft ,om op de hoogte te komen hoe effectief Hitler te werk gaat ; Bewijzen hiervoor te vinden in Berlijn [Archieven ] woord bijna in allen berichten overgeslagen ,zeer tevreden met dat wat hij gezien had ,zette hij zijn reis verder naar Turkije om zijn Bondgenoot en die van Hitler aan te herinneren hoe belangrijk de trouw aan de bondgenoten op prijs worg gesteld ,.met verzoek de laatsten vluchtwegen af te sluiten ;voor eventuele vluchtelingen , en elke mogelijkheid hiervoor uit te sluiten .zijn verzoek werd echter in Turkije niet ge weigert ,Deze Man waas nog erger , dan een normale Mens kan bedenken . en dat stuk geschiedenis word elke keer overgeslagen ,de voor Europa zo belangrijke Oostgrens in Turkije is belangrijker als het leven van mensen . Jammer

    Like

  7. Pingback: Omroepje IKON: dól op de islam, iets minder op Israël | E.J. Bron

  8. Jan zegt:

    Palestinian leader admits Palestinians supported Hitler and Nazis during WW II

    Like

  9. Pingback: Islam, nazisme en antisemitisme | Fubar

  10. Aegolius cs zegt:

    De grondleggers van de Islamitische Staat

    De opkomst van de Islamitische Staat (voorheen ISIS/ISIL) wordt in het Westen algemeen gezien als een gebeurtenis die min of meer uit de lucht kwam vallen. De Amerikaanse president Obama heeft bijvoorbeeld………

    De ideologie van de Islamitische Staat is dus niet nieuw en is geworteld in het gedachtegoed van Islamisten die eerder, niet toevallig, collaboreerden met de Nazi’s. De overeenkomsten tussen de methodes van IS en die van de Nazi’s zijn treffend evenals de ideologie die ten grondslag ligt aan die methodes. De übermensch van ISIS is een moslim die zich los heeft gemaakt van de staat van barbaarse nalatigheid (Jahaliyah) die volgens hen ook in Arabische landen heerst en die typerend is voor het Westen. Jahaliyah bestond voor de komst van Mohammed en het doel van de Islamisten is om de Umma, de Islamitische wereldgemeenschap, terug te brengen naar de begindagen van Islam en het pad van de oprechte Kaliefs die het Islamitische imperium leidden in die tijd.

    Broederschap oprichter Hassan al-Banna, die een bewonderaar was van Hitler en Mussolini, had het model van de SS voor ogen toen hij zogenaamde shock bataljons oprichtte. Deze bataljons beoogden wat ISIS nu doet in Irak en Syrië. Een variatie op al-Banna’s motto is nu te zien op de zwarte ISIS vlaggen: “Allah is ons doel, de Koran is onze grondwet, de Profeet onze leider; strijd is onze weg en de dood voor Allah is onze hoogste aspiratie”.

    http://missingpeace.eu/nl/2014/11/de-grondleggers-van-de-islamitische-staat/

    Zeer lezenswaardige tijspanne van meer dan 120 jaar.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s