Italië

Screenshot_21

De indrukwekkende comeback van Berlusconi. Wat de Zwitserse regering  van de Italiaanse verkiezingen zou moeten leren.

Democratie is als het anders wordt dan opiniemakers, journalisten en toonaangevende politici hebben verwacht. De Italiaanse verkiezingen brachten veel verrassingen, met in de eerste plaats de fascinerende comeback van Silvio Berlusconi, die in alle kranten die ik ken als jarenlang uitgerangeerd en onkiesbaar wordt verklaard. Zijn inhaalrace op de tweede plaats, vlak achter de sociaaldemocratische winnaar Pier Luigi Bersani, een voormalige communist, is het meest interessante nieuwsbericht van het afgelopen weekend. De Italianen hebben met hun verkiezing van Berlusconi op indrukwekkende wijze gedemonstreerd dat zij over een vitale, zelfstandige democratie beschikken, die immuun is tegen adviezen van buiten en pogingen tot inmenging door mensen die hun eigen ideologische vooroordelen als de maat van alle dingen beschouwen. De door Brussel gefavoriseerde technocraat Mario Monti, zelf een meester in ironisch-speelse arrogantie, werd door de Italianen zwaar afgestraft, wat in heel Europa een hoofdschudden veroorzaakte. Zij weten beter dan Merkel & Co welke politici goed zijn voor hun land.

Ook in de perscommentaren over Italië komt een verbazingwekkende verachting van de democratische verkiezingen tot uiting. De bezonnen “Neue Zürcher Zeitung” beschimpt de kiezers en spreekt van “destructieve energie” en “politieke rattenvangers”. De krant vraagt zich af of men “de aanzienlijke toestroom voor Berlusconi en Grillo” niet zou moeten verklaren “met een Italiaanse lust aan frivoliteit en zelfvernietiging”. “Eerst de nachtmerrie, daarna het ontwaken”, schrijft de “Süddeutsche Zeitung” en becommentarieerd uit de hoogte: “Populisme, geschreeuw en leugens regeren”. De inspanning om de redenen te begrijpen waarom de Italianen de politieke woesteling Beppe Grillo en de zogenaamd uitgediende Silvio Berlusconi ongeveer 55% van de stemmen gaven, bleef binnen de perken. In plaats daarvan moeten de onderbelichte zuiderlingen beleerd worden: “De kiezers van Italië hebben een hele simpele boodschap bij de stembus achtergelaten: ´We hebben het niet begrepen´. Daarom mag men ze niet bespotten, ze leven in een politiek klimaat dat de halve waarheid stimuleert en de satire tot reden van staatsbelang verklaart.” Zo schreven koloniale heren over hun onderdanen.

Screenshot_22Kan het zijn dat de kroniekschrijvers het fout hebben? Kan het zijn dat de Italianen het wel degelijk begrepen hebben? Er zijn na de verkiezingen toch duidelijk twee boodschappen te herkennen. De eerste is een knallende oorvijg voor de politieke klasse. Wanneer een komiek met woeste tirades tegen vriendjespolitiek in de politiek en o.a. met de eis naar meer directe democratie zomaar 25% van de stemmen behaalt, spreekt hij een blijkbaar wijdverbreid onbehagen uit. De Italianen weten hoogstwaarschijnlijk zelf dat de dat de antipolitieke Grillo niet per se de ideale bezetting voor de functie van regeringschef is, maar ze hebben hem desondanks gekozen, omdat ze zijn radicale afwijzing van het politieke establishment bevalt. Dat is niet verrassend in een land dat zijn politici en ambtenaren verblijdt met privileges en aanzienlijke sommen geld. Berlusconi zelf heeft met oorlogsverklaringen aan de bureaucratie en te hoge belastingen meerdere keren verkiezingen gewonnen, ook al heeft hij niet voor de gehoopte resultaten gezorgd. In verkiezingen komt het op de boodschap aan.

De tweede boodschap luidt: de Italianen willen niet vanuit Brussel bestuurd worden, maar meer onafhankelijkheid voor de oplossing van hun eigen economische problemen. Monti werd gevoeld als professorale stadhouder van de EU, als een beetje een bloedeloze, maar intelligente apparatsjik, die weliswaar voortdurend over hervormingen sprak en er ook de een of andere hervorming doordrukte, maar vooral het belastingcijfer van 42,5% naar 45,1% van het bruto sociaal product verhoogde. Merkel, Barroso en de meeste chef-redacteurs zouden Monti hebben gekozen, wat opnieuw aantoont hoever deze euro-elite zich van de gewone mensen verwijderd heeft. Dat Berlusconi in Brussel zogenaamd zo gehaat is, was voor de Italianen pas echt een reden om hem, de “cavaliere”, te kiezen (dit echter bij peilingen te verzwijgen). De nationale staat blijft een realiteit in Europa. Het in Berlijn, Brussel en Parijs gesmede plan om de Europese problemen door nog meer EU en nog meer centralisme op te lossen, is bij de Italiaanse stembussen afgewezen. Ook de Italianen willen terug naar datgene dat te overzien en controleerbaar is.

Minder Europa, minder Classe politique en meer inspraak voor de burgers: dat zijn belangrijke boodschappen van deze verkiezingen. Geen enkel kamp kreeg een duidelijk mandaat. Daarin drukt zich een algemeen, begrijpelijk en zeker verstandig wantrouwen tegenover de politiek uit. Zwitserland heeft zijn staat op zulke instincten opgebouwd, daarbij echter het volk als soeverein met tastbare beslissingsbevoegdheid geïnstalleerd. In Italië ontbreken zulke instrumenten, maar de behoefte ernaar is zichtbaar. De EU-crisis heeft de gevoelens van machteloosheid van de burgers in de meeste representatieve democratieën verscherpt. Hoe meer eigenmachtig Brussel, Berlijn en Parijs voor iedereen beslist, des te minder hebben de mensen het gevoel nog iets te zeggen te hebben, des te heftiger meldt zich het verzet. De oerkreet van de kiezers tegen de elites wordt in Italië voorbeeldig belichaamt door de komiek Beppe Grillo. Men zou de signalen serieus moeten nemen. In Groot-Brittannië gaf minister-president David Cameron toe en beloofde de kiezers een referendum over het EU-lidmaatschap van het land. Meer directe democratie is in Europa het gebod van het moment.

De verkiezingsuitslag wordt door de media en politici waarschijnlijk gedramatiseerd. Zeer zeker klopt het dat de vorming van een regering moeizaam zal gaan. Wellicht komen er spoedig nieuwe verkiezingen. De Italiaanse politiek was nog nooit een bijzonder efficiënte machine. Ironisch genoeg leverde de veel bekritiseerde testosteron politicus Berlusconi de afgelopen twintig jaar de meest stabiele omstandigheden. Men zal er echter van uit mogen gaan dat de Italianen zich ook weer uit deze situatie zullen worstelen. Nood breekt wet. Voor Brussel betekenen deze verkiezingen slecht nieuws: het politieke fundament van het Europese project brokkelt af. De EU blijkt een mooi weer constructie te zijn, waarvan de mensen zich in moeilijke tijden afkeren.

Voordat de Zwitserse regering alles in het werk stelt om het naast Duitsland vermoedelijk enige echt functionerende land van Europa, Zwitserland, nauwer aan de wankelende kolos te binden, zou zij zich moeten beseffen dat steeds meer Europeanen, als je ze ernaar vraagt, zich van de EU verwijderen.

Screenshot_23

Bron:

http://www.weltwoche.ch/ausgaben/2013-09/editorial-italien-die-weltwoche-ausgabe-092013.html

Auteur: Roger Köppel

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in democratie, EU, Europa, EUSSR, Italië. Bookmark de permalink .

3 reacties op Italië

  1. Pingback: Italië. De indrukwekkende comeback van Berlusconi. | Good Things From Italy - Le Cose Buone d'Italia | Scoop.it

  2. Pingback: Italië. De indrukwekkende comeback van Berlusconi. | goodthingsfromitaly

  3. Tom Hendrix zegt:

    Weg met DE NAZIES DER EU! Weg met de ONGEKOZEN RODE FASCISTISCHE BOJAREN in BRUSSEL! WEG met deze LANDVERRADERS EN GRAAIERS!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s