Het college van Eugene Kontorovich “THE LEGAL CASE FOR ISRAEL” uitgeschreven in het Nederlands

(Door: Martien Pennings)

Ik heb de tekst niet altijd strak woordelijk gevolgd. Het is een hoorcollege en ik heb spreektaal toch soms enigszins in schrijftaal moeten veranderen. Ik heb soms een intonatie via extra woorden expliciet gemaakt. En ik heb soms de volgorde van de zinnen ietsje veranderd zodat het begrijpelijker wordt. Er zijn ook een paar toevoegingen en opmerkingen van mezelf in verwerkt, maar die staan schuin en tussen haken [ ] en zijn voorzien van mijn initialen MP.

TRANSSCRIPTIE HOORCOLLEGE

Je hoort altijd dat Israël volgens ”het internationale recht” niet aanwezig mag zijn op “de Westbank” en op de Golan-hoogte.
Maar wie maakt dat “internationale recht”
Wie is de internationale wetgever?
Die is er niet.
Het zijn niet de Verenigde Naties.
Volgens hun eigen Charter zijn ze dat niet.
Er bestáát geen internationale wetgever.
Wat de instanties van de VN vertellen heeft niet méér status dan een advies, een mening.

Er zijn twee bronnen van echt en legitiem internationaal recht.
Ten eerste: een verdrag (treaty) tussen landen.
Ten tweede: de gewoonte (custom).
Wanneer landen de gewoonte hebben iets te doen en ze vinden dat in onderling overleg best okay, dan wordt dat een gewoonterecht (customary rule).
Wat is de overeenkomst tussen dat verdragsrecht en dat gewoonterecht?
Dat het gebeurt tussen landen.
Dat is het criterium.
Alleen landen kunnen vrijwillig onderling besluiten zich aan een regel te houden.

De Algemene Vergadering van de VN heeft een heleboel resoluties aangenomen waarin handelingen van Israël illegaal werden verklaard.
Zelfs het bestaan van Israël is door die Algemene Vergadering illegaal verklaard.
Dat is een mening.
[En bovendien een mening van een vergadering van overwegend misdadigerstaten. MP]

Ook het “Internationaal Gerechtshof” is geen producent van internationaal recht en maakt slechts opinies kenbaar.Dat staat in hun eigen CharterDat geldt bijvoorbeeld ook voor de met weinig analyse onderbouwde uitspraak van het Gerechtshof dat “de Muur” (de barrière tussen Israël en de Westbank) illegaal is.

Het betreffende “advies” was gevraagd door de Algemene Vergadering van de VN.
En de vraag was zodanig gesteld dat het antwoord al ingebakken was.
De Algemene Vergadering vroeg:
“Overwegende dat Israël, de bezettende macht,  blijft weigeren zich te voegen naar internationaal recht wat betreft de constructie van bovengenoemde muur met al zijn schadelijke implicaties en gevolgen: wat zijn de wettelijke gevolgen van de constructie van de illegale muur die gebouwd wordt door Israël?”
Het antwoord, de uitspraak van  het “Internationaal Gerechtshof”, was zo’n beetje overeenkomstig de vraag.

Waar kunnen wel internationaal bindende rechtsregels vandaan komen?
Alleen de Veiligheidsraad van de VN kan onder bepaalde omstandigheden internationaal bindende rechtsregels opleggen met sancties, maar alleen onder bepaalde omstandigheden.
En dat kan alleen omdat de volken van de wereld dat overeengekomen zijn en zulks in het Charter van de Veiligheidsraad staat.
[Wat Kontorovich niet vermeldt: alléén besluiten gebaseerd op artikel 39 hoofdstuk VII van het Veilgheidsraad-Charter (“Peace-enforcement” ) zijn bindend. Dan kan een land inderdaad te maken krijgen met een militaire interventie op gezag van de Veiligheidsraad.  Maarrrrr . . . . . . . let goed op! Geen enkele resolutie van de Veiligheidsraad ter zake van Israël is gebaseerd op dit artikel 39 van hoofdstuk VII. Ook resolutie 242 niet. MP]

We gaan het niet hebben over wie er het eerste was en aan wie God het land Israël heeft gegeven, maar we gaan lekker met het internationaal recht aan de gang.
We gaan terug naar 1516 en nemen de periode tot 1917 onder de loep.
Dat is een mooie lap tijd.
Toen viel heel Palestina onder het Ottomaanse Rijk, onder de Turken.
Er was niemand die 400 jaar lang, tot 1917, de soevereine rechten van de Turken in twijfel trok.

Omdat de Turken aan de verliezende kant van de Eerste Wereldoorlog meevochten stortte het Ottomaanse Rijk ineen.
Als deel van het “vredesproces” van na 1917 werden alle multi-ethnische rijken in nationale stukjes gebroken.
Bijvoorbeeld Oostenrijk-Hongarije (Versailles 1919).
En dus ook het Ottomaanse Rijk.
Dat werd besloten op een internationale conferentie in San Remo van 1920 tot 1922.
Dat was géén koloniale overwinnaars-conferentie.
Alle  landen van de wereld waren er: China, Japan, Ethiopië.
De Volkenbond was synoniem met “de hele wereld”.
En ze besloten unaniem om in het Midden-Oosten een nieuw systeem te scheppen van natiestaten.
En van cruciaal belang is dit: anders dan die van de huidige Verenigde Naties hadden de besluiten van de Volkenbond wél rechtskracht.

Probleem in San Remo 1920-1922 was dat geen van de entiteiten in het Midden-Oosten een geschiedenis van democratie had.
Dus zouden de nieuwe naties begeleid worden naar democratie door Europese machten.
Dat heette “het Mandaatsysteem” en werd ingesteld door de Volkenbond.
“Het Mandaat voor Palestina van de Volkenbond”  werd in de wandeling genoemd “het Britse Mandaat”.
De Volkenbond, nogmaals, anders dan nu de Algemene Vergadering van de VN, had dus de macht bindende internationale beslissingen te nemen.
En dat besluit luidde: “the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people” vanwege “the historical connection of the Jewish people with Palestine”.
Van geen andere natie werd dit gezegd.

Wat was Palestina?
Volgens de Mandaats-tekst bestond Palestina uit wat nu Israël is, plus de Golanhoogte, plus Samaria-Judea (de “Westbank”), plus wat nu Jordanië is.

Screenshot_5Het Mandaatgebied

Toch roepen veel mensen: “Wat kan ons die Volkenbond-uit-de-oertijd schelen?” Ze roepen: “In die term ‘Brits mandaat’ zit de term “Brits” en het vindt plaats in het Midden-Oosten! Kan niet missen dat het dan kolonialisme is!”

Ze roepen: “Het was gewoon een speciale gunst aan de Joden!”

Beide is niet waar: het was géén kolonialisme en géén speciale gunst aan de Joden.
Want de creatie van een tehuis voor de Joden in Palestina was onderdeel van veel grotere regelingen die werden getroffen in San Remo 1920-22.
Syrië heette in die regeling  “Het Franse Mandaat voor Syrië”, waaruit Syrië en Libanon ontstonden.
Was dat een speciale gunst aan Syrië?
Irak heette “Het Britse Mandaat voor Mesapotamië”.
Was dat een speciale gunst aan Irak?
Op die manier werden zo’n 26 Mandaten geschapen, die allemaal landen of federaties van landen werden.
Waren dat 26 speciale gunsten?
Dus alle landen die daar ontstonden, al die grenzen, niet alleen die van “het Joodse tehuis” in Palestina, werden getrokken in dat San Remo-proces.
Hoe weten we wat de grens is tussen Syrië en Irak, of Syrië en Turkije?
Omdat die grenzen in datzelfde proces werden geschapen.
Maar in geen van die gevallen zegt een flink deel van de huidige mondiale opinie: “Oh, dat is een koloniaal Brits dingetje.”
Dat doet men alleen bij Israël.

Het Franse Mandaat werd dus Syrië met een moslimmeerderheid en Libanon met een Christelijke meerderheid.
Syrië erkent tegenwoordig Libanon niet als een onafhankelijke staat en heeft het land bezet.
Syrië zei:  “Libanon is een koloniaal Brits dingetje, dat erkennen wij niet.”
Geen land ter wereld accepteerde dat argument.
Dat doen we alleen bij Israël.

Irak viel Koeweit binnen omdat Saddam Hoessein vond dat Koeweit een koloniaal Brits dingetje was.
Maar niemand erkende dat argument.
Dat doen we alleen bij Israël.

Als je de rechtmatigheid van de grenzen van Israël in twijfel trekt, betwijfel je de rechtmatigheid van de grenzen van elk land in het Midden-Oosten.
Artikel 25 van het Mandaat gaf de Britten, in geval er niet genoeg Joden waren om heel Palestina te gebruiken, het recht om er een stuk vanaf te splitsen.
Dat deden de Engelsen vrijwel meteen: in datzelfde jaar 1922 gaven ze al het gebied ten oosten van de Jordaan weg aan de Hashemieten.
Artikel 25 zei weliswaar iets dat neerkwam op “tijdelijk afsplitsen”, maar de Engelsen maakten dat gewoon toch maar permanent.

Toen bleef er alleen nog over het gebied ten westen van de Jordaan Samaria-Judea (“de Westbank) en het gebied wat nu Israël is.
Niemand twijfelt aan het bestaansrecht van Jordanië.
Die twijfel reserveren we voor Israël.

Toen in 1947 de Verenigde Naties ontstonden kreeg het Mandaat-systeem een andere naam: “The Trusteeship Council”.
De Engelsen hadden eigenlijk de taak de Joodse staat aan de Joden over te dragen, maar ze zagen dat de oorlog die al aan de gang was in 1947 steeds groter zou worden en dat de Arabische staten zich er mee zouden bemoeien en dus ze maakten, zonder formele overdracht, dat ze wegkwamen in 1948.

In dat vacuüm besloot de Algemene Vergadering van de VN – (die anders dan de voorganger, de Volkenbond, dus géén legaal bindende uitspraken kon doen) – in 1947 de 30% grondgebied die nog over was voor de Joden (nadat 70% van Palestina al aan de Hashemieten was gegeven) nóg eens een keer in tweeën te delen.
Israël zou drie brokken krijgen die elkaar aan de hoeken raakten en de Palestijnse Arabieren zouden drie stukken krijgen die elkaar ook aan de puntjes raakten.
Het was een mooi puzzeltje.

Screenshot_2VN Algemene Vergadering verdelingsplan 1947. Tel Aviv en Jaffa vielen volgens dit plan binnen Arabisch gebied

Jeruzalem zou een internationale stad worden, die door Canadese politie beveiligd zou worden.
Deze Canadese politiemacht was al op de boot, maar de oorlog van 1947 voorkwam dat ze ooit arriveerden.
Wat was de legale status van dat verdelingsplan van 1947?
Géén, want het was de Algemene Vergadering van de VN.
De Israëli’s accepteerden het voorstel toch, de Arabieren weigerden zoals altijd.
Als de Arabieren het ook geaccepteerd hadden, zou het een onderling verdrag tussen naties hebben kunnen worden en zou het rechtskracht hebben kunnen krijgen.
Sommigen beweren dat dit verdelingsplan van de Algemene Vergadering van de VN de stichting van Israël betekende.
Dat is niet waar: Israël werd gesticht door het Mandaat van de Volkenbond aan Engeland gegeven te San Remo in 1922.
Dit verdelingsplan van de Algemene Vergadering  van de VN is zelfs een schending van het Mandaat, doet afbreuk aan het Mandaat, al stemde Israël er mee in.
[Wat Kontorovich vergeet: het is juist te zeggen dat de legitimiteit van Israël rust op San Remo, maar Israël rust op nóg een pijler. Want in het internationale recht zijn er maar twee dingen nodig om een legitieme staat te creëren, namelijk een functionerende regering en een grondgebied. Israël, dat zichzelf tot staat uitriep  op 14 mei 1948, beschikte over beide. Dus is Israël een legitieme staat. MP] Zie: Roelf-Jan Wentholt, “Israël en het Internationale Recht”.

Screenshot_3Peel-Plan 1937

Het plan van 1947 was overigens  niet het eerste plan dat de Arabieren verwierpen en dat de Joden aanvaardden, want in 1937 was er al een verdelingsplan geweest, het zogenaamde Peel-plan, waarin de Joden alleen een heel klein gebied in het noorden van Palestina kregen.

We komen nu bij de zogenaamde 1967-grenzen, die niks met 1967 te maken hebben en geen grenzen zijn, omdat het de 1949 wapen-stilstands-lijnen zijn.

Screenshot_41949 wapen-stilstands-lijnen

Op de dag van de uitroeping van de staat Israël op 15 mei 1948 vielen 5 legers van 5 Arabische landen Israël binnen: Egypte, Saoedie-Arabië, Jordanië, Irak, Syrië-Libanon. Het leger van Jordanië werd geleid door Britse officieren.

Dat groene langwerpige gebiedje op bovenstaand kaartje, liggend op de grens van de “Westbank” met Israël is de zogenaamde “Groene lijn”.Als het in de media gaat over “bezette gebieden” en “nederzettingen” dan houdt dat verband met deze Groene Lijn.

Deze Groene Lijn bestond dus niet vóór 1949.
Hij is volkomen nieuw.
Hij heeft vóór 1949 geen enkele demografische, historische, topografische of politieke betekenis gehad.
Het is simpelweg een wapenstilstandslijn.
De Joden slaagden erin de Arabische legers tot aan die lijn terug te dringen, nadat de Egyptenaren tot bij Jaffa en Tel Aviv hadden gestaan.
Rond Jeruzalem wisten de Arabieren een deel van de stad te veroveren en werden gestopt toen ze de Oude Stad hadden veroverd.
De Israëli’s hielden stand in West-Jeruzalem.
De Groene lijn is dus een wapenstilstandslijn, een staakt-het-vuren-lijn: niet een grens getrokken bij een vredesverdrag.
De wapenstilstandsovereenkomst tussen Jordanië en Israël zegt dan ook expliciet dat de Groene Lijn op geen enkele manier een staatkundige grens aangeeft, die politieke betekenis heeft.

De militaire bezetting – (illegaal want na agressieoorlog) – van de “Westbank” begon dus in 1949 door Jordanië.
Dat geldt ook voor Gaza dat door Egypte was veroverd.

Sinds 1967 zijn er tientallen resoluties van de Algemene Vergadering van de VN geweest die de – (legale, want na een verdedigingsoorlog) – bezetting door Israël van de “Westbank” veroordelen.

En hoeveel resoluties van de Algemene Vergadering van de VN zijn er geweest die de bezetting hebben veroordeeld van 1949 tot 1967 – (illegaal, want na een aanvalsoorlog) – van Jordanië van de “Westbank” en van Gaza door Egypte?
Antwoord: zegge nul en schrijve ook 0

In 1949 erkenden slechts twee landen de Jordaanse claim op de “Westbank”: Engeland en Pakistan.
Geen enkel ander land had in 1949 het idee dat die verovering legitiem was.

Zeggen dat Israël geen rechten heeft op “de Westbank” betekent: legitimatie achteraf van de verovering van “de Westbank” door Jordanië in een genocidaal bedoelde veroveringsoorlog tegen Israël en de daaropvolgende illegale bezetting door Jordanië van 1949 tot 1967. [Plus het ontkennen van de legitimiteit van de verovering van de Westbank door Israël na opnieuw een genocidale aanval in 1967. MP]

In 1967 veroverde Israël de Sinaï en Gaza op Egypte, “de Westbank” op Jordanië en de Golanhoogte op Syrië.

Screenshot_5Licht-leverkleurig-roze-achtig: veroverd door Israël in juni 1967

De claim op de Sinaï en de Golan van Israël is (was) zwakker dan die op Gaza en “de Westbank”, want de Sinaï en de Golan waren geen deel van het Mandaat en dus niet bedoeld als vestigingsgebied voor de Joden.

[Kontorovich gaat niet diep in op de status van de Golanhoogte. Dat is blijkbaar niet voor niks, want ik kan nergens echt betrouwbare informatie daarover vinden. Zelfs Mitchell Bard (Myths & Facts) laat me hier in de steek. Ik meende te weten dat de Golan oorspronkelijk tot het gebied van het Mandaat voor Palestina hoorde en dat de Engelsen ergens in 1923 een dealtje met de Fransen hadden gemaakt waardoor de Golanhoogte ineens bij het Franse Mandaat voor Syrië kwam. Dat weggeven van de Golan zou dan, anders dan het weggeven van heel Jordanië meteen al in 1922, NIET door de Volkenbond goedgekeurd zijn. En dus zou het een inbreuk zijn op artikel 5 van het Mandaat: “The Mandatory shall be responsible for seeing that no Palestine territory shall be ceded or leased to, or in any way placed under the control of, the Government of any foreign Power.” Dat doet overigens niks af aan de rechtmatigheid van de bezetting door Israël van de Golan: Israël is vanaf de Golanhoogte drie keer met genocidale bedoelingen aangevallen, in 1948, 1967 en 1973. De Golan is met zeer grote verliezen aan Israëlische zijde in tankslagen tegen een Syrische overmacht telkens veroverd. Israël zou krankzinnig zijn en zijn gesneuvelden diep verraden als ze de Golan nog ooit opgaven. M.P.]

Maar de status van “de Westbank”en Gaza was in 1967 gewoon nog steeds: dat gedeelte van Palestina dat van 1949 tot 1967 illegaal was bezet door Jordanië respectievelijk door Egypte.
Dus óf behoorde het aan niemand (omstreden gebied) óf behoorde het aan Israël.
[Ik persoonlijk zie geen basis voor de uitspraak van het Israëlische Hooggerechtshof dat het “omstreden gebied” zou zijn. Maar ik moet die uitspraak nog maar eens goed lezen. Misschien mis ik iets. Maar ik denk het eerlijk gezegd niet. MP]

De Sinaï was voor 1967 duidelijk legaal Egyptisch en de Golan Syrisch, dat is een heel andere status dan Gaza en “de Westbank”, maar niettemin had Israël wel degelijk een legale basis in het internationale recht (Artikel 52 van het VN-handvest) om zowel de Sinaï als de Golan-hoogte te bezetten: defensieve verovering.

In het internationale recht mag je (artikel 25 van het VN-handvest) geen gebied bezetten in een agressie-oorlog, tenzij je “Palestijns” of Arabisch bent en je land afpakt van Israël, want dat schijnt de uitzondering te zijn.
Saddam werd bijvoorbeeld weer uit Koeweit verdreven.
Het internationale recht verbiedt dus in artikel 25 verovering in een agressie-oorlog.
Maar er zijn internationaal-recht-specialisten die zeggen dat het onderscheid tussen defensieve oorlog en agressieve oorlog bij verovering niet geldig is, omdat agressors dan gaan claimen dat ze in zelfverdediging handelen.
Maar als je dat fundamentele onderscheid niet meer kunt maken dan kan het hele internationale rechts-systeem in de vuilnisbak.
Er is overigens in de hele geschiedenis van de wereld géén geval bekend waarin gebied veroverd in een defensieve oorlog illegaal werd genoemd . . . . . behalve . . . . . . . . door driekwart van de wereld in het geval van Israël.

De cruciale passage in de tekst van resolutie 242 van de Veiligheidsraad (aangenomen 22 november 1967 na de juni-oorlog) luidde aldus: “Withdrawal of Israel armed forces from territories occupied in the recent conflict.”

Screenshot_6Deze tekst werd wel een keer of vijf veranderd in het onderhandelingsproces tussen aan de ene kant het Sovjet-blok plus de Arabieren en aan de andere kant het Westen plus Israël.

Tenslotte ging het er om op diplomatieke manier het verschil te overbruggen tussen wat het Sovjet-blok en de Arabbieren wilden (withdrawal from all territories occupied) en wat het Westen plus Israël wilde (withdrawal from some territories occupied).
Dat werd dus tenslotte met weglating van zowel “some” als “all” gewoon kortweg “teritories”.
Maar de gedachte van het Westen er achter was dus wel degelijk dat Israël zich niet helemaal hoefde terug trekken.
En al helemaal niet zonder “secure and recognized borders free from threats or acts of force”.

Na 1967 toen Israël het bestuur over “de Westbank” [gedwongen! MP] op zich had genomen begon het Israëlvijandige kamp ineens over de Conventie van Geneve en met name artikel 49 dat handelt over de plichten van een bezettende macht.
Maar . . . . . Israël is géén bezettende macht (occupying power), dus dat hele artikel is niet van toepassing.
[Kontorovich vergeet te vermelden dat Israël inderdaad gedwongen werd het bestuur van de Westbank en Gaza op zich te nemen omdat onmiddellijk na de juni-oorlog van 1967 Israël aanbood 95% van de Westbank weer te ontruimen. Maar al in de herfst van dat jaar 1967 besloten de Arabische landen, in vergadering bijeen in het humane pracht-stadje Khartoem, dat er geen onderhandelingen, geen vrede mét en geen erkenning ván Israël zou komen.  Dat staat bekend als het “drie keer nee van Khartoem”.  Dus wat kon Israël anders doen dan Gaza en Samaria-Judea (“de Westbank”) gaan besturen? MP]

Goed: Israël is dus géén bezettende macht (occupying power), zodat de verwijten die aan Israël gemaakt worden, namelijk dat Israël Artikelen 49 van de Geneefse Conventie zou schenden, niet van toepassing is.
En hoe luiden die artikelen dan?
“Individual or mass forcible transfers, as well as deportations ( . . .) are prohibited ( . . .).”
“The Occupying Power shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies.”
Maar zelfs als je die bepalingen op Israël van toepassinge verklaart, heeft Israël daartegen niet gezondigd!
Israël heeft absoluut geen “deportations” van “Palestijnen uitgevoerd.
Maar zelfs ook geen “transfers” van de eigen bevolking.
Die Israëlische Joden zijn zelf “op de Westbank” gaan wonen.
Nóg sterker: Israël heeft menig maal de verhuizing van Joden naar “de Westbank” verhinderd, hun provisorische onderkomens afgebroken en ze middels het leger gedwongen teruggestuurd, tot men tenslotte de verhuizers met rust liet.
Nóg sterker: vele van die “kolonialisten” zijn Joden of kinderen van Joden die “op de Westbank” geboren werden.
[Bijvoorbeeld in Hebron, waar in 1929 bij een door de Moefti van Jeruzalem aangestichte pogrom 67 Joden werden vermoord, waarna alle overige Joden vluchtten met achterlating van huizen en bezittingen: http://bit.ly/DrWcV . MP]

Dus al die termen “kolonisatie” en “bezetting” zijn uit de lucht gegrepen.
Het woord “nederzettingen” komt zelfs nergens voor in het hele internationaal recht, dus het gebruik van dat woord teneinde Israël te beschuldigen van inbreuk op dat internationaal recht is extra idioot.
Van “bezetting” in de betekenis van de Conventie van Geneve was wél sprake toen de Jordaniërs gedurende 1949 -1967 “de Westbank” illegaal bezet hielden gedurende 1949 -1967, maar toen sprak niemand van “bezetting” en “kolonialisme” en “nederzettingen”.
[En van etnische schoonmaak: omdat alle Joden in 1949 Joden waren weggejaagd  door Jordanië. De joden hadden millennia lang daar gewoond en misschien heet de helft van “de Westbank” daarom wel eigenlijk “Judea”. MP ]

Je hoort voortdurend van de “Apartheid”, niet alleen in Israël zelf waar Arabieren demokratische rechten hebben als nergens in de Arabische wereld, maar ook “op de Westbank”.
De “Palestijnse Autoriteit” regeert sinds de Accoorden van Oslo 95% van de “Palestijnse” bevolking op de Westbank.
Ze hebben zelf Mahmoud Abbas gekozen als leider, die 40 maanden aan zou blijven, maar er nu al 100 maanden zit zonder verkiezingen.
Maar wat willen ze dan verder?
Ook nog mee stemmen in de Israëlische verkiezingen?
Maar ze willen toch zelf een aparte staat?
En die hebben ze: met banken, ministeries, paspoorten, politie, leger,  en ambassades overal ter wereld.

___________________________

Door:

Martien Pennings

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestina", "Westbank", "Westelijke Jordaanoever", antisemitisme, antizionisme, Arabieren, Arabische wereld, Dhimmitude, EU, Historie, Islam, Israël, Jeruzalem, Jihad, Joden, Jodendom, Jodenhaat, Linkse Kerk, Midden-Oosten, nieuw fascisme, Socialisten, Terrorisme, Verenigde Naties, Westen. Bookmark de permalink .

28 reacties op Het college van Eugene Kontorovich “THE LEGAL CASE FOR ISRAEL” uitgeschreven in het Nederlands

  1. reageerbuis zegt:

    Ook de bezetting en inlijving van de Golanhoogte door Israël is niet illegaal. Deze hoorde bij het Britse mandaat, maar de Britten hebben haar in 1923 in strijd met de mandaatbepalingen (artikel 5) overgedragen aan de Fransen, waardoor ze bij Syrië kwam. Israël erkent die overdracht niet en beschouwt het gebied als rechtmatig deel van Israël.

    Op twee plaatsen staat (15 mei) 1947 in plaats van 1948.

    Like

    • Martien Pennings zegt:

      Heel goed dat je het meteen opmerkt, “reageerbuis”.
      Dat over de Golanhoogte was een dingetje dat ik nog even precies moest uitzoeken en dan aanpassen.
      Ik was gewoon te moe.
      Bedankt ook voor de correcties van de jaartallen.
      Ik ga morgen Bert vragen het aan te passen.

      Like

      • Martien Pennings zegt:

        Ik kan de foute jaartallen (1948, 1948) niet vinden, reageerbuis.
        Verlicht me even!

        Als je in je zoekfunctie intikt “vestigingsgebied voor de Joden”, dan vind je daaronder een nieuwe invoeging (in roze) over de Golan.
        Je gaf geen referentie voor je wetenschap omtrent 1923-Golan-Syrië en ik meen diezelfde wetenschap te bezitten, maar ik kan nergens gefundeerde bevestiging vinden.
        Dat heb ik in mijn roze commentaar ook gezegd.
        Of heb jij wel een referentie?

        Like

  2. louis-portugal zegt:

    Weer een goed stuk Martien en toevoeging van reageerbuis.
    Mijn “Ontstaan van Israel” dossier wordt telkens dikker.

    Like

  3. reageerbuis zegt:

    De voorlaatste alinea voor het verdelingsplan van 1947 eindigt met: “ze maakten, zonder formele overdracht, dat ze wegkwamen in 1947”. Het gaat hier over de Engelsen en die vertrokken daags voor de uitroeping van de staat Israël in 1948.
    Boven het kaartje van het verdelingsplan van Peel stond gisteren in het rood nog 15 mei 1947; nu staat er 14 mei 1948.
    Voor het andere punt, zie Wim Kortenoeven: De kern van de zaak (2005), blz. 180 bij 7 maart 1923.

    Like

  4. E.J. Bron zegt:

    @reageerbuis

    Dank u. Het ene jaartal had ik gisteren al aangepast. Zojuist even het tweede gedaan.

    Webmaster

    Like

  5. reageerbuis zegt:

    Is het niet beter om van Britten te spreken? Sommige Schotten zijn beledigd, als ze Engels worden genoemd. Het haalt overigens niet bij het beledigd zijn van moslims om niks.
    Door de haast had ik nog niet gezegd dat ik je artikelen altijd hogelijk waardeer.

    Like

    • Martien Pennings zegt:

      Ik ben me dat wel bewust geweest bij het schrijven.
      Maar in mijn gevoel is het een beetje aanstellerig, dat consequente “de Britten”.
      Ik denk dat het in Amerika en Engeland zelf veel meer gewoonte is om dat onderscheid te maken.
      Mijn opa had het over “de Tommies” als hij de Engelsen – pardon: de Britten – in WO II bedoelde.
      Neemt niet weg dat jij gelijk hebt en dat het correct zou zijn, maar je weet, reageerbuis, dat ik iets heb tegen correct.
      In dat opzicht ben ik toch nog een beetje een 1968-er.

      Like

  6. Louis H. Ruijtenbeek zegt:

    A.u.b. geen kleuren meer gebruiken in de tekst, liever cursief.

    Like

  7. Louis H. Ruijtenbeek zegt:

    Om de simpele reden dat mijn vader van 90 het niet kan lezen, zelfs niet op een 27 inch scherm.

    Like

  8. E.J. Bron zegt:

    @Louis

    Zoals u wilt!

    Webmaster

    Like

  9. Piet Klont zegt:

    Weer een prachtig stuk vol nuttige info, heer Pennings!
    Waarvoor mijn grote dank, het is uitermate helder en zeer goed onderbouwd.
    Nog even, en ik ga mij een Israël-deskundige wanen dankzij uw zeer gedetailleerde stukken.

    Menigmaal las ik het woord ‘verdelingsplan’.
    Ik denk dat de Israël-omliggende landen dit opvatten als verdelgingsplan.
    Dat van die ‘groene lijn’ vond ik overigens ook zeer verhelderend!

    Like

  10. Aegolius cs zegt:

    The Palestinians and The Middle East Conflict 2013 (The Real Truth)
    Gepubliceerd op 8 feb 2013

    (Credits) Video materials used for this non-profit video summary to defend the State of Israel:
    Holy Warrior — The Israel Project TV Ad. http://www.theisraelproject.org
    Palestinian Corruption and Humanitarian Aid. http://www.freemiddleeast.org
    Israel’s Critical Security Needs for a Viable Peace. http://www.jcpa.org
    Prager University: The Middle East Problem…………… etc.etc.:

    Like

  11. Pingback: Samsom koestert de Jodenhaat van zijn moslim-electoraat | E.J. Bron

  12. Pingback: Timmermans koestert de Jodenhaat van zijn moslim-electoraat | E.J. Bron

  13. Pingback: Eva Brems: een onbekwame hoogleraar Mensenrechten belastert Israël | E.J. Bron

  14. Pingback: Nieuwsuur Eikelboomt Jodenhaat: de subliminale hersenspoeling door de Publieke Omroep | E.J. Bron

  15. Pingback: Zondag-overdenking: verzuip Kathleen Cools in de kokende olie! | E.J. Bron

  16. Pingback: Israël tijdens de “Tweede Intifada” (1995 – 2005): elke week een “Boston” | E.J. Bron

  17. Jan zegt:

    The myth of Jewish settlements in int’l law
    By DANIEL MANDE
    http://mobiletest.jpost.com/Headlines/Article.aspx?id=90305261&cat=2

    Israel’s Basic Rights
    * The National Rights of Jews
    * An Overwhelmingly Jewish State – From the Balfour Declaration to the Palestine Mandate
    * Self-Determination and Israel’s Declaration of Independence
    * The Violation of Israel’s Right to Sovereign Equality in the United Nations
    * The Right of Jews to Statehood
    http://jcpa.org/law_categories/

    Like

  18. Pingback: NOS-journaal en Monique van Hoogstraten: extra Jodenhaat op Israëls verjaardag | E.J. Bron

  19. Pingback: Bart Schut: het warhoofd als oprechte antisemiet | E.J. Bron

  20. Pingback: Hieronder staan de nieuwe gezichten van het Kwaad | E.J. Bron

  21. Pingback: Het falen van Geert Wilders bij het bevechten van de boycot-Israël-maffia | E.J. Bron

  22. Zeer verhelderend dit college van Eugene Kontorovich. Ook al was veel van de informatie niet nieuw voor me dankzij Amsterdam Post, dit blog, Martien Pennings en Roelf-Jan Wentholt. Mijn dank is weer groot, Martien (en Bert)!

    Waarom krijgen we deze informatie niet van onze staatstelevisie?

    Like

  23. Pingback: Australische minister van BuZa doorbreekt internationale leugencultus rond “bezette gebieden” en “internationaal recht” | E.J. Bron

  24. Pingback: Brat Schut is te kinderlijk om antisemiet te zijn en durft niet met mij in debat | E.J. Bron

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s