Waar blijft de tolerante en democratische islam?

Screenshot_88

Afbraak van de christelijke kerk Taman Sari Batak in Bekasi bij Jakarta: Indonesië en Maleisië waren jarenlang de steeds opnieuw geciteerde voorbeelden dat islam, tolerantie en verscheidenheid  wel degelijk verenigbaar zouden zijn. Intussen krijgen ook daar de radicale vertegenwoordigers van de islam steeds meer invloed en de overvallen op iedereen die afwijkt van de enige ware richting worden talrijker

Er bestond en er bestaat geen land met een islamitische meerderheid, waarin pluralisme voorkomt en minderheden gelijke rechten hebben. Om deze vaststelling “islamofoob” te noemen verhindert iedere dialoog.

Het was in de herfst van 2011, de “Arabische Lente” scheen in volle bloei. Het ministerie van de Duitse deelstaat Meckelnburg-Vorpommern had voor een seminar voor leidinggevende politiemensen uitgenodigd, waarop de “Arabellie” en zijn gevolgen belicht zouden moeten worden.

Ik uitte een principiële scepsis tegenover de democratisering in de islamitische wereld – en werd daarvoor door een vertegenwoordiger van de Cibedo, het Christelijk-islamitische ontmoetings- en documentatiepunt van de katholieke bisschoppenconferentie, heftig aangevallen. Dat zou destructief zijn, liet hij me weten.

Intussen is de “Arabische Lente” geweken voor een donkere winter, die het noodzakelijk maakt de blik over het noordelijke Afrika heen op de islam wereldwijd te richten. Diens karakter wordt niet bepaald door talkshow statements van in public relations geschoolde vertegenwoordigers van verenigingen, maar door de realiteit in de 57 landen van de OIC, de wereldwijd belangrijkste aaneensluiting van alle landen met een islamitische meerderheid.

De invloed van de radicale islam neemt toe

De reacties op zulke analyses zijn bekend: een veralgemenisering zou niet legitiem zijn. “De islam” zou niet bestaan. Daarmee wordt iedere discussie gewurgd. Zonder twijfel verenigt de islam een uitgesproken heterogeen cultuurgebied, van het gearabiseerde Noord-Afrika tot in Zuid-Oost Azië; van de Turkse volken van Centraal-Azië tot de volkeren in Centraal-Afrika.

Een ding verbindt intussen niet alleen al deze culturen, maar ook stedelijke bekeerlingen in Europa of de VS: de overtuiging om met de koran de laatst geldende openbaring van het woord van Allah te bezitten.

En wie zich geleid weet door het woord van Allah, ook in alledaagse zaken, heeft weinig neiging om zich ondergeschikt te maken aan menselijke beslissingsprocessen zoals democratie, pluralisme en tolerantie. Zo heeft de politieke islam in de loop van een opstand – van Iran tot Egypte – graag tactische bondgenootschappen met liberale en democratische krachten gesloten, die echter vervielen toen de omwenteling was voltrokken.

Ook in de landen waar geen radicale omwenteling heeft plaatsgevonden, zijn de maatschappelijke randvoorwaarden de afgelopen jaren dramatisch slechter geworden. Indonesië en Maleisië waren – ook voor Duitse moslims – jarenlang de altijd geciteerde voorbeelden dat islam, tolerantie en verscheidenheid wel degelijk verenigbaar zouden zijn. Intussen krijgen ook daar de radicale vertegenwoordigers steeds meer invloed; de overvallen op iedereen die van de enige ware richting afwijkt, worden steeds talrijker. In Indonesië werden kort voor Pasen vijf christelijke kerken afgebroken.

Iedere kritiek op de islam wordt afgedaan

Er bestaat historisch en op dit moment geen enkel land met een islamitische bevolkingsmeerderheid en een pluralistische orde, die niet-moslims gelijk behandelt. Om dit vast te houden, is niet “islamofoob”, maar historische eerlijkheid. En dat de islamitische heersers in de periode van de kalifaten tussen de 9e en de 13e eeuw toleranter waren dan de gekroonde hoofden van de christenheid, zegt meer over het toenmalige karakter van de onheilige christenrijken.

In de intellectuele en politiek invloedrijke kringen van Europa heerst intussen een stemming die iedere kritiek op de islam naar keuze afdoet als “racistisch”, “gevaar voor de democratie”, “buitenlandervijandig” of zelfs “rechts-radicaal”, in ieder geval echter als “paniekzaaierij”. Zonder twijfel bestaat er een vorm van islamkritiek die zich bedient van racistische clichés, maar om daarmee welke kritiek dan ook in een kwaad daglicht te stellen, verhindert de inhoudelijke discussie.

Opmerkelijk is dat diegenen die heftig alle islamkritiek afdoen als “generalisering”, vaak ongebreideld generaliseren. Eén stem onder vele anderen is die van de voormalige politicus en mediamanager Jürgen Todenhöfer. “Hoe moet de islamitische wereld in onze waarden mensenrechten, democratie en rechtsstaat geloven als hij van ons alleen maar onderdrukking, vernedering en uitbuiting meemaakt?”

Hij schrijft echt “alleen maar”. Daarmee wordt de islamitische wereld net zo goed generaliserend als bolwerk van het goede tegenover het Westen geplaatst: “Anders dan bij ons bestaat in de islamitische wereld het fenomeen van buitenlandervijandigheid helemaal niet… Wat betreft naastenliefde, familiezin en gastvrijheid kunnen we veel van de moslims leren.”

Huichelarij tegenover “pseudovrijheden”

Een prominente bezoeker uit het Westen kan dan zulke ervaringen opdoen; talloze arbeidsmigranten uit Nepal, Sri Lanka, Indonesië of de Filippijnen, die in de Arabische landen voor het onderhouden van hun gezinnen zorgen, doen volledig andere ervaringen op. Gevallen van dagelijkse discriminatie tot de zwaarste mishandelingen toe door werkgevers zijn goed gedocumenteerd. Geen buitenlandervijandigheid?

We moeten waarden zoals verscheidenheid, tolerantie, pluralisme en democratie offensief verdedigen. Hoe weinig vanzelfsprekend dat is, bleek onlangs toen ik een ontmoeting had met een Duitse bekeerling. Hij behoort tot diegenen die het nieuwe geloof demonstratief tentoon stellen, draagt een Arabische naam, het witte mutsje van de Mekka-bedevaartgangers, de profetische baard en een hemd en broek op Oriëntaalse wijze.

Hij liet geen gelegenheid achterwege om heftig en generaliserend tegen onze samenleving tekeer te gaan, waarin alles maar lui, huichelachtig en ziek zou zijn. Ik argumenteerde dat ik geen enkele andere samenleving zou kennen waarin zo´n mate van individuele vrijheid op belangrijke persoonlijke terreinen zou heersen. Waarop hij zei dat dit slechts pseudovrijheden zouden zijn die de mensen niet gelukkig zouden maken.

Wat een huichelarij: alleen al voor de “pseudovrijheid” van het veranderen van geloof zou hij in elf van de 57 OIC-landen zijn terechtgesteld; en in de meeste anderen vele jaren in de gevangenis zijn opgesloten. Het is te eenvoudig om zo´n ignorantie als op zichzelf staand geval af te doen.

De verdediging van tolerantie, pluralisme en democratie sluit uiteraard in dat moslims hun geloof ongehinderd praktiseren. Het betekent echter niet hen uit te sluiten van iedere vorm van kritiek. En demonstratieve bekentenissen tot de islam, zoals een algemene islamitische feestdag, zijn uiteindelijk een afwijzing van al die waarden, waarvan het verlies ook schadelijk zou zijn voor moslims – zolang ze in de minderheid zijn.

Screenshot_89

Indonesische moslima´s protesteren voor de vernietiging van de protestantse kerk in Bekasi. De leden van de christelijke gemeenschap werden uitgescholden als “ongelovigen”

Bron:

http://www.welt.de/debatte/kommentare/article115148377/Wo-bleibt-der-tolerante-und-demokratische-Islam.html

Auteur: Klemens Ludwig

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Islam, Islamisering. Bookmark de permalink .

8 reacties op Waar blijft de tolerante en democratische islam?

  1. G.Deckzeijl zegt:

    Lieber Herr Ludwig, Es gibt nur ein islam.

    Like

  2. luckybee zegt:

    Ik ben benieuwd wat Jendraal Nasution hier over zouw zeggen?Hij is ook een Batakker.

    Like

  3. Tom Hendrix zegt:

    @G.Deckzeijl 17.01. uur. En deze islam is, HAAT tegen alles en iedereen die niet is zoals zij. De Islam wil de wereld veoveren, al 1400 jaar lang. En dat heeft al 270 miljoen mensenlevens gekost. Pleur een eind op muzelmannen!

    Like

  4. Theresa Geissler zegt:

    Nou, als U het mij vraagt: De begrippen naastenliefde, familiezin en gastvrijheid in samenhang met de Islam bezorgen mij een zéér benauwd gevoel.
    Je kunt ze in dit verband ook vervangen door: Dwang, dwang en dwang.
    Zulke begrippen zijn mooi en zinvol als ze vanuit de persoon zelf ontstaan, vanuit het eigen initiatief, zogezegd, maar wat weet men binnen de Islam daarvan? Daarbinnen doen ze toch alleen aan groepsdenken!
    En om het maar ronduit te zeggen: Ik spúúg op een samenleving die officieel zulke principes hoog in het vaandel heeft staan en tegelijkertijd onderdrukking, geseling, steniging en wat dies meer zij aanvaardbaar vindt.
    Dan maar liever het ‘egoïsme’ en de ‘decadentie’van het vrije westen, mety andere woorden: Van de Islam hoef ík niets te leren!

    Like

  5. Theresa Geissler zegt:

    Mety (voorlaatste zin) moet natuurlijk zijn met. Weer eens zo’n kleine misslag, die ik pas zie als het te laat is.

    Like

  6. Anneke zegt:

    – Waar blijft de tolerantie en democratische islam? –

    “Zal niet mogelijk zijn, een droom van de wereldse -, politieke-fantasten….”.
    Een democratisch Arabisch-islamitische wereld is ON-DENK-BAAR….!!!
    De wereld is aan het veranderen/vernieuwen, maar
    deze ontwikkelingsfase zal nèt ietwat anders verlopen,
    als ‘onze leiders’ hopen/verwachten !!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s