Totalitaire politieke correctheid

Screenshot_21

(Door: O. Delecruze – 3 maart 2011)

Love, Peace en de Frankfurter Schule

De afgelopen decennia is in de westerse wereld een systeem van overtuigingen, normen en waarden gaan heersen dat bekend staat als “politieke correctheid“. Hoewel er soms nonchalant op wordt gereageerd, is politieke correctheid bloedserieus in haar doelstelling: het streeft ernaar een uniformiteit van denken en gedrag op te leggen en tolereert daarbij geen tegenspraak. Daarom kan politieke correctheid als totalitair worden beschouwd, en een regelrechte bedreiging voor de vrijheid en westerse beschaving.

Politieke correctheid wordt gebruikt om debat te blokkeren en tegenstanders te marginaliseren door hen met impopulaire labels te brandmerken. Het corrumpeert taal, vernietigt cultuur en maakt het onmogelijk om kritiek te uiten over wat er in de samenleving gaande is. Dit fenomeen heeft zich vanaf de jaren zestig stevig verankerd in het westen — van de academische wereld tot en met de entertainment industrie, van de nieuwsmedia tot in de gebouwen van de overheid — en is in vrijwel alle facetten van de samenleving doorgedrongen. Het is het grote drama van de moderne tijd, een aandoening die voor tientallen miljoenen mensen de dood betekende, in Europa, in Rusland, in China en elders. Maar waar komt het vandaan, wat schuilt erachter?

Een onwillig proletariaat

Politieke correctheid is cultureel marxisme, en de geschiedenis daarvan gaat terug tot voor de Eerste Wereldoorlog.[1] De marxistische theorie stelde dat als eenmaal grote oorlog zou uitbreken in Europa, de arbeiders van alle landen samen zouden opstaan in een revolutie om het kapitalisme — hun “bourgeoisregeringen” — omver te werpen, en deze te vervangen door “internationaal socialisme”, de revolutie van onderop. Maar toen die grote oorlog er eenmaal was, gebeurde dat niet: ze gingen tegen elkaar vechten. Alleen de elite stond op, de rijkeluiskinderen, de gegoeden. Zoals in 1917 met de revolutie door de Russische “revolutionaire sociaaldemocraten”[2].

De omwenteling in Rusland bracht de voorman van de SDAP, Jelles Troelstra ertoe ook in Nederland een revolutie te ontketenen.[3] Op 5 november 1918 sprak hij tot een verbouwereerde Tweede Kamer dat de arbeidersklasse in Nederland en Duitsland de macht zou gaan grijpen:

“Vergeet niet, wanneer het eenmaal zover is  [de revolutie], dat gij u niet meer staande kunt houden, dan zullen er andere krachten komen, die uw plaats innemen. Dan is de tijd van het burgerlijk regeringsstelsel [democratie] voorbij, dan zal de arbeidersklasse, de nieuw opgekomen macht, u verzoeken van die plaats te gaan. (…) Uw vrienden zijn wij niet, wij zijn uw tegenstanders, wij zijn als gij wilt uw meest verbitterde vijanden.”[4]

Troelstra’s revolutie liep op 14 november 1918 met een sisser af. Het proletariaat had hem in de steek gelaten. Ook de revolutie van 9 november in Duitsland zette niet door, en werd uiteindelijk “gesmoord” met een gematigd-sociaaldemocratische regering, net als de revolutie van januari 1919, die door de gematigd-sociaaldemocraten hard werd neergeslagen. Dit alles was een desillusie voor menig revolutionair socialist, zoals Herbert Marcuse (waarover zo meer) en de latere nazi Georg Strasser, die over de mislukking zei:

“Wij haten die dag, en wij verachten haar aanhangers, net zoals wij haar vrucht haten: de huidige Staat! Maar wij haten die dag en haar opstand niet als reactionairen…maar als revolutionairen! Als Duitsers! Als frontsoldaten! Als socialisten! (…) Waar was die revolutie dan, die in de naam van het socialisme de rode vlag van de zegevierende zelfbevestiging had moeten voeren tegen de opdringers van het vijandige kapitalisme?”[5]

Screenshot_22Socialisten (v.l.n.r.) Troelstra, Wijnkoop en Roland Holst met revolutie-kater (De Amsterdammer, 23 november 1918)

Dus in tegenstelling tot wat de marxistische theorie stelde, liepen arbeiders helemaal niet warm voor de revolutie en had de grote oorlog niet tot de voorspelde internationale geleid. Volgens marxisten kon dat natuurlijk nooit aan de marxistische theorie zélf liggen. Troelstra gaf daarom met enig dédain de arbeiders de schuld, en hij was niet de enige:

“Slechts wil ik er aan herinneren, hoe ook Mevrouw Roland Holst in haar brochure ‘Het socialistisch proletariaat en de vrede’ toegeeft, dat het nationaal gevoel, dat in gewone tijden bij de groote massa sluimert, wanneer een land of een natie wordt aangevallen en zich bedreigd gevoelt, veel intenser in het bewustzijn treedt dan de internationale klasse-eenheid, die nog jong is!”[6]

Herman Gorter, medeoprichter van de SDAP (opgegaan in de PvdA) filosofeerde in een open brief aan Lenin in 1920 over een manier om de arbeiders aan te pakken:

“Het tactische probleem nu is hoe de traditionele bourgeois-manier van denken, dat de kracht uit het proletariaat wegzuigt, kan worden uitgewist; want alles dat de traditionele gezichtspunten versterkt is contraproductief.”[7]

Dat was niet aan dovemansoren gericht. Al in 1918 was Lenin begonnen met het “uitwissen” van “traditionele gezichtspunten”, van politek incorrecten. Eerst de politieke en intellectuele competitie, daarna de andersdenkenden, religieuzen en onwillige of overbodige arbeiders. De hoofdaanklager destijds redeneerde: ”Wij moeten niet alleen de schuldigen executeren. Executie van de onschuldigen zal nog meer indruk op de massa maken.” Dit mondde uit in de Goelag, dat vele miljoenen mensen de dood in zou jagen.

Screenshot_23“De Barbaren der 20e eeuw”, illustratie uit De Roskam, 1923

Psychologische conditionering

Twee marxistische theoretici, Antonio Gramsci in Italië en György Lukács (von Szegedin) in Hongarije, kwamen onafhankelijk van elkaar tot eenzelfde slotsom als Herman Gorter. Zij stelden dat de westerse cultuur en de christelijke godsdienst de arbeidersklasse zó “blind” had gemaakt voor haar ware marxistische klassenbelangen  dat het “internationaal socialisme” onmogelijk grond onder de voeten zou kunnen krijgen in het westen, mits de bestaande traditionele cultuur en het christendom zouden zijn vernietigd.

Gramsci meende dat middels een “veranderde cultuur” eerst een nieuwe “socialistische mens” gekneed moest worden, alvorens een socialistische revolutie mogelijk zou zijn. Hij pleitte voor “de mars door de instituties” in het westen; het diep doordringen in de media, universiteiten, belangengroepen, politieke partijen, enz., om zo het internationaal socialisme van binnenuit te bewerkstelligen. Lukács echter, zocht het niet in het veranderen, maar het vernietigen van de cultuur, middels de revolutionaire destructie van de samenleving zelf, want:

“een dergelijke wereldwijde omverwerping van waarden kan niet plaatsvinden zonder de vernietiging van de oude waarden, en het creëren van nieuwe door de revolutionairen.”

Toen in 1919 Bela Kun in Hongarije de macht greep en de “dictatuur van het proletariaat” uitriep, werd Lukács staatssecretaris voor cultuur. Al snel pleitte hij voor “revolutionaire terreur” tegen andersdenkenden, wat leidde tot politieke processen en honderden executies, maar ook tot knokploegen inspireerde zoals de “Lenin Boys“, een voorloper van Antifa (zie foto hieronder) dat als motto had: “Voor ze de revolutie verstikken, stik ze in hun eigen bloed!”

Screenshot_24Eén van Lukács’ eerste maatregelen echter was de invoering van seksuele voorlichting in de Hongaarse scholen. Hij wilde zo de traditionele seksuele moraal saboteren en daarmee het gezin uiteenspelen, wat een belangrijke stap zou zijn naar de vernietiging van de westerse cultuur zelf. Maar het regime Bela Kun bleef maar kort aan de macht, deels omdat de Hongaarse arbeiders woest waren over Lukács’ aanval op hun tradities en moraal.

Frankfurter Schule

Ondanks de mislukking in Hongarije zou Lukács van grote invloed zijn op een marxistische denktank die in 1923 aan de Universiteit van Frankfurt in Duitsland werd opgericht, dat om het marxisme te verhullen het neutraal klinkende Institut für Sozialforschung werd genoemd, maar algemeen bekend staat als de Frankfurter Schule. In 1930 werd Max Horkheimer er de directeur van en ging in alle ernst de aanbevelingen van Lukács tot uitvoering brengen: het vertalen van het marxisme van economische naar culturele termen. Een culturele revolutie als “Paard van Troje” voor de gewenste socialistische revolutie. Waar het Marx pleite voor de vernietiging van de economische structuren van de maatschappij, pleitte de Frankfurter Schule voor de vernietiging van de culturele structuren, de maatschappij zelf.

De sleutel tot het succes van de Frankfurter Schule zou de kruising zijn van de theorieën van Marx met de psychoanalyse van Freud. De theoretici voerden aan dat onder het kapitalisme de arbeiders in het Westen in een toestand van economische onderdrukking leefden, dus ook een zekere psychologische onderdrukking, wat dan voor alle mensen het geval was. Uit de psychologie — naast Freud onder andere Pavlov en Le Bon — ontleenden zij vervolgens de techniek van de “psychologische conditionering” van de samenleving met de bedoeling te resulteren in overgave.

Op Pavlov’s theorie gebaseerd conditionerings-experiment door de psycholoog Eliot Ash

In 1933 verhuisde de Frankfurter Schule van Duitsland naar New York. Daar incorporeerden de theoretici de Kritische Theorie in hun werk, wat een destructieve vorm van kritiek behelste op de belangrijkste elementen van de westerse cultuur, op iedere traditionele maatschappelijke instelling. Deze met opzet vernietigende kritiek richtte zich vooral op het gezin, maar ook op het christendom, kapitalisme, autoriteit, patriarchaat, hiërarchie, moraal, traditie, seksuele zelfbeheersing, loyaliteit, patriottisme, nationalisme, erfelijkheid, etnocentrisme, conventies en conservatisme. Hiermee zou het mogelijk moeten zijn de traditionele overtuigingen en de bestaande sociale structuur te saboteren, om die dan te vervangen met een “nieuwe manier van denken”, dat zich in dezelfde mate in het elementaire bewustzijn zou moeten nestelen als “de oude manier van denken”.

De Frankfurter Schule ging ook werken aan een serie Studies in vooroordelen (Studies in Prejudice), uitmondend in het nu nog immens invloedrijke boek van Theodor Adorno, De Autoritaire Persoonlijkheid, wat stelde dat iedereen die de traditionele cultuur voorstaat, een “fascist” is, een “racist”, “anti-democratisch”, “rechts” en ook nog eens “geestesziek”.

Twee leden van de Frankfurter Schule, Erich Fromm en met name Herbert Marcuse, introduceerden nog iets anders dat centraal staat in de politieke correctheid, en dat is het seksuele element. Marcuse — die gestudeerd had bij de marxist en nazi-adept Martin Heidegger, en hevig beînvloed was door de eerder genoemde Lukács — propageerde een “polymorfe perversiteit“, narcisme en de omhelzing van een “seksuele bevrijding” — van feminisme tot aan pedofilie.

Gewillige studenten

Toen Marcuse eind jaren vijftig zag dat de studenten zich begonnen te roeren, hoopte hij op een mogelijkheid de revolutie aan te wakkeren. Hij ging het moeilijk te doorgronden werk van de Frankfurter Schule-denkers vertalen in boeken die voor studenten gemakkelijk te begrijpen waren. In deze boeken pleitte hij voor een “nieuwe beschaving” waar werk en productiviteit irrelevant zouden zijn, iets wat er bij die jongeren inging als koek.

In “Eros en Cultuur” bijvoorbeeld, riep Marcuse op tot een revolutie tegen de traditionele westerse cultuur — die gebaseerd zou zijn op imperialisme, militarisme, seksisme, racisme, onderdrukking en consumptie — met de theorie van het grote afwijzen (Great Refusal). Degenen die zich dan zouden aansluiten bij deze revolutie werd vervolgens een luilekkerland-utopie voorgehouden van vrije seks, en het ontbreken van de noodzaak van werk. In de jaren zestig werd Eros en Cultuur mede daarom de “bijbel” van de jonge generatie; de studenten, de Provo’s, de hippies en menig kunstenaar, en werd Marcuse gezien als “de goeroe van de tegencultuur-beweging”. Een Amerikaanse student uit die tijd schreef over de Marcuse-rage:

“Aan de oost- en de westkust, stookte menig professor de studenten op tot het actief afwijzen van autoriteit, om gearresteeerd te worden, om LSD te proberen, om ‘make love, not war’ te bedrijven. Ik hoorde dat pagina’s uit een stuk met de titel Eros en Civilization, geschreven door de een of andere Herbert Marcuse, onder studenten rondging in cafés, op demonstraties en in studentenhuizen. Het was tijd voor verandering (“change”).

Marcuse probeerde het oppositionele denken en gedrag nog wat meer aan te wakkeren met “De Eéndimensionale Mens”. Hierin stelde hij dat alleen een marginale groep van niet-geïntegreerde minderheden, “outsiders” en radicale intelligentsia, daadwerkelijk in staat zou zijn zich tegen het westerse systeem en maatschappij te verzetten. Daarbij hadden de “onderdrukte minderheden” dan het volste recht om illegaal verzet toe te passen wanneer de legale situatie verzet niet toeliet. Het boek had daarmee grote invloed op de “Nieuw Links”-beweging, waar de radicale vleugel van de PvdA een onderdeel van was, en vanaf dan er een grote invloed zou hebben.

Screenshot_25Marcuse te midden van studenten in Parijs, 1968

Misselijkmakende middenstand

De eerder genoemde Provo beweging — die zich oorspronkelijk tot taak had gesteld de Nozems te heropvoeden (radicaliseren) en revolutionair te maken[8] — stelde dat de onverschillige en luie (want niet-revolutionaire) arbeiders waren ontaard tot een “klootjesvolk”, “spruitjeseters” en “misselijkmakende middenstand” waar niemand meer iets goeds van hoefde te verwachten.[9] Dus namen zij zelf maar het heft in handen.

Dit deden zij ondermeer met “ludieke akties”, waarin de politie werd geprovoceerd om zo de autoriteiten uit te dagen en te ridiculiseren. De Provo’s werden hiertoe geïnspireerd door Marcuse’s theorie van de “overbodige-repressie”, wat het product van sociale overheersing zou zijn (door ouders, professoren of in dit geval: autoriteiten). Dit werkte diep door in de prive-sfeer, iets waar de theoretici van de Frankfurter Schule lang op gehoopt hadden. Eén van de Nederlandse bezetters van de Parijse universiteit de Sorbonne in mei/juni 1968 — die in de bibliotheek aldaar met anderen een provisorische La République Provo had ingericht — schrijft hierover:

“De machtsstructuur in de dagelijkse directe relaties was ondraaglijk geworden voor degenen die aan de zwakkere, ontvangende kant stonden. Niet alleen de machtsverhoudingen binnen het patriarchale gezin werden ter discussie gesteld — waar de oude, ongelijke verhoudingen tussen man en vrouw en (in mindere mate) tussen ouders en kinderen ondragelijk was geworden — maar ook directe relaties buiten het gezin: zoals de ongelijke machtsverhoudingen tussen leraar en leerling, tussen de nieuwe professionals en het management, enzovoort.”

De “babyboomers” van na de oorlog werden lijnrecht tegenover hun ouders gezet (wat “generatiekloof” genoemd werd). De ouders die de ontberingen van de crisis en oorlog nog goed in het geheugen hadden, zich in de jaren van wederopbouw hadden ontzien en net de welvaart begonnen te genieten, werden ineens door hun kroost voor nazi’s en spruitjeseters uitgemaakt. Harry Mulish schreef instemmend over deze recalcitrante jongeren

“Terwijl hun ouders op ijskasten en wasmachines gezeten met hun linkeroog naar de TEEVEE keken en met hun rechter naar de AUTO voor de deur, een mixer in hun ene hand, De Telegraaf in de andere, begaven de kinderen zich ’s zaterdagsavond naar het Spui.”[10]

Provo inspireerde op zijn beurt een hele reeks andere bewegingen, zoals de kraakbeweging, de milieubeweging, de jongerenbeweging, de vrouwenbeweging, de vredesbeweging, anti-kernenergiebeweging, dierenbevrijdingsbeweging, enz., tot aan discriminatiebureau’s aan toe. Dit alles gericht tegen de westerse maatschappij en met name de witte, niet-revolutionaire man. Ook de jongeren die rond 1970 dag en nacht op de Dam in Amsterdam rondhingen, de “damslapers,” richtten zich — geheel volgens de lijn van de Frankfurter Schule en Provo — tegen het klootjesvolk (hun ouders) en gelijk maar de hele westerse samenleving.

Screenshot_26

Uit een interview met een “damslaper”:

Wat doen jullie hier nu precies?

Wij protesteren vreedzaam.

Waartegen dan?

Tegen De maatschappij.

Maar wat was de ideale maatschappij dan? De luilekkerland- en vrije seks-utopie uit Eros en Cultuur. Het oprichtingsmanifest van de Oranje Vrijstaat (dat via de De Kabouterpartij voortkwam uit Provo) van 5 februari 1970 licht hierover een tipje van de sluier op:

“De nieuwe maatschappij is (…) gedecentraliseerd en antiautoritair. (…) Het is niet meer het socialisme van de gebalde vuist, maar van de gestrengelde vingers, van de geërecteerde penis…”[11]

Met betrekking tot de huidige voortlevende politieke correctheid, kan Marcuse daarom als het belangrijkste lid van de Frankfurter Schule worden beschouwd. Hij was niet alleen de bron van het hippie-credo “make love not war”– in de protesten tegen de oorlog in Vietnam, maar bovenal de elementaire link van de Frankfurter Schule naar de tegencultuur van de jaren zestig.

Tijdens de revolutie van mei/juni ’68 In Parijs (zie foto hierboven), schilderden studenten dan ook de leus “Marx Mao en Marcuse” op de muren. Ook in de muziek drong de “culturele revolutie” en bijbehorende polaristatie door. Waar Nieuw Links Satisfaction van de Rolling Stones tot de “klassiekers van onze tijd” rekende (wegens de vermeende kritiek op de consumptiemaatschappij), zou John Lennons “Revolution” laten zien dat de Beatles “opzettelijk hun kapitalistische investering aan het veiligstellen waren” (wat Lennon later “corrigeerde” met o.a. de meezinger Imagine). Waarom? Bijvoorbeeld door dit refrein:

“You tell me it’s the institution / Well, you know / You better free you mind instead / But if you go carrying pictures of chairman Mao / You ain’t going to make it with anyone anyhow” 

Screenshot_27Black Panthers in San Francisco (1969) en Arabische terroristen in Jordanië (1970) bestuderen het “Rode Boekje van Mao”

Totale intolerantie

Het cultureel marxisme van de Frankfurter Schule was zo diep in de “babyboom-generatie” geïnjecteerd, dat het zelfs vandaag nog de heersende ideologie is die zich via het onderwijs, de universiteiten, media en politiek als een epidemie via de latere generaties heeft verspreid. Over deze periode, die een fundamentele verandering betekende van ons normen- en waardesysteem, zei Marcuse dan ook:

“Men kan met recht spreken van een culturele revolutie, omdat het protest gericht is op het hele culturele establishment, inclusief de moraal van de bestaande maatschappij.”

Maar niet iedereen was enthousiast. over de “verworvenheden” van deze revolutie. Nicolas Sarkozy bijvorbeeld zei in zijn presidentscampagne van 2007:

“Na mei ’68, kon je het niet meer over de moraliteit hebben. Dat was een woord dat uit het politieke vocabulaire verdwenen was. (..) Mei ’68 heeft ons een intellectueel en moreel relativisme opgelegd. De erfgenamen van mei ’68 hebben het idee opgelegd dat alles van waarde was, dat er geen enkel verschil tussen goed en kwaad bestond, tussen waar en onwaar, tussen schoonheid en lelijkheid. (…) Ze hebben geprobeerd ons te laten geloven dat er geen hiërarchie van waarden zou kunnen bestaan. Zij hebben uitgeroepen dat alles mocht, dat het gezag aan zijn einde was, dat het met de goede manieren afgelopen was, dat respect voorbij was, dat er niets groots over was, niets heiligs, niets bewonderenswaardigs, geen normen meer; niets was meer verboden.”[12]

Screenshot_28

Inderdaad, “niets was meer verboden”, behalve dan voor “rechts”. De Frankfurter Schule is de bron van de meest indringende karakteristiek van politieke correctheid waar de westerse samenleving sinds de “sixties” mee geconfronteerd wordt: de absolute intolerantie ten opzichte van alle opvattingen die van buiten de eigen, linkse gelederen komen. Marcuse’s populaire essay over Repressieve Tolerantie — een politiek van keiharde confrontatie en polarisatie — is een regelrechte rechtvaardiging voor de onderdrukking van de niet-linkse meningsuiting. Het ligt aan de basis van de “hate-speech” wetgeving en de huidige demonisering van politieke incorrectheid. David Horowitz, in de jaren zestig kortstondig aanhanger van Nieuw Links, legt het als volgt uit:

“Volgens Marcuse zou de gewone tolerantie ‘die zowel aan links als rechts wordt toegekend, zowel aan agressieve bewegingen als vredesbewegingen, aan hatende als humanitaire partijen, in feite de machinaties van discriminatie beschermen’ (repressieve tolerantie). Door deze logica was de onderdrukking van de conservatieve standpunten (bevrijding van tolerantie) een progressieve plicht. Het beoordelen van conservatieve universitaire kandidaten op hun verdiensten, zonder met hun politieke en maatschappelijke opvattingen rekening te houden, stond gelijk aan discriminatie en onderdrukking van de samenleving als geheel”.[15].

“Rechts” — of beter: alles wat niet links was — had geen recht meer van spreken en al helemaal niet van tegenspraakhet diende met alle middelen bestreden te worden. Politieke incorrectheid werd niet langer meer als een beoordelingsfoutje gezien, maar net als onder Lenin op zijn best als een psychische aandoening, en op zijn slechtst als verraad. Dit heeft de vijandigheid ten opzichte van wat niet “links” is in de samenleving en politiek vanaf de jaren zestig tot nu aan toe vergaand beïnvloed. Marcuse’s “bevrijding van tolerantie” is daarom feitelijk niets minder dan een recept voor (gewelddadige) onderdrukking.

Screenshot_29Twee van de vele slachtoffers van de extreem linkse Rote Armee Fraktion: Hanns-Martin Schleyer (geëxecuteerd in 1977) en Alfred-Herrhausen (opgeblazen in 1989)

De Frankfurter Schule inspireerde — via Gramsci en vooral Marcuse — niet alleen Provo en Nieuw Links (PvdA). De gepropageerde absolute intolerantie tegenover “rechts” heeft ook belangrijke invloed gehad op bijvoorbeeld de Rote Armee Fraktion (1968-1998). Deze linkse terreurbeweging werd opgericht na de studentenrellen van 1968 in Duitsland, die net als de revolutie van vijftig jaar eerder alweer geen “internationale” had gebracht. De “bevrijding van tolerantie” heeft in handen van deze terreurgroep bijna dertig mensen het leven gekost — waarvan sommigen zelfs koelbloedig werden geëxecuteerd — en raakten ca. zeventig mensen gewond.

Culturele revolutie

Screenshot_30

Maar dat was niets vergeleken bij de culturele revolutie die door Mao op 18 augustus 1966 werd aangekondigd ten overstaan van honderdduizenden enthousiast met Rode Boekjes zwaaiende studenten. De politieke correctheid (“dangxing”) ontaardde hier in een bloedige massabeweging om de “vijanden van het volk” te elimineren, de andersdenkenden de “contra-revolutionaire revisionisten”. De tien jaar durende campagne verwoestte complete families, onvervangbare culturele schatten en eeuwenoude tradities (“sloop het verleden, bouw een nieuwe wereld”).

Screenshot_31

In navolging van culturele revolutie van Mao, werd ook Cambodja geregeerd door een ideologie van politieke correctheid. Door de “onderontwikkelde staat” van de “marxistische eenheid” zagen de revolutionairen — veelal uit gegoede families — er zich gedwongen om meer directe en brutale methoden te gebruiken om politieke correctheid af te dwingen.

De Cambodjaanse revolutionairen hadden hun ideeën voornamelijk opgedaan in Frankrijk. Tijdens hun studie in Parijs (sommigen aan de Sorbonne, zoals de onlangs door de Nederlandse advocaten Koppe en Pestman verdedigde Nuon Chea), werden zij lid van de Franse Communistische Partij (Parti Communiste de France; PCF), de meest strak gedisciplineerde en stalinistische beweging in West-Europa. Via de PCF en de Sorbonne maakten ze ook kennis met het werk van de Frankfurter Schule. Deze PCF-leden richtten de Parijse studentengroep op, die op zou gaan in de Unie van Khmer Studenten (l’Union des Etudiants Khmers; UEK), de voorloper van de Khmer Rouge.

Terug in Cambodia inspireerden de ervaringen in Parijs en de culturele revolutie van Mao tot het idee van een socialistische heilstaat. Voormalig student in Parijs en lid van de “Association des Etudiants Khmers” (opgegaan in de UEK) Saloth Sar — nom de guerre: Pol Pot — pleitte daartoe voor het uitroeien van het kapitalisme, wat hij “een geestesziekte” noemde, en de oprichting van een socialistische samenleving gewijd aan landbouw, een “agrarisch utopia”. Mao’s adagium “Het is op een blanco pagina waar de mooiste gedichten zijn geschreven” inspireerde daarbij tot het vernietigen van alles uit de pre-revolutionaire dagen — en wat verder hun utopia in de weg stond. Ongeveer 1,7 miljoen mannen, vrouwen en kinderenwerden daarbij geëlimineerd, omdat ze niet politiek correct waren of gewoon “overbodig”.

Screenshot_32

De vernietigingscampagne van de Khmer Rouge had veel parallellen met die van Lenin, Stalin en Mao, die samen met andere socialistische leiders zo’n 110 miljoen mensen de dood hebben ingejaagd, mensen die tussen hen en de progressieve toekomst stonden: de politiek incorrecten.

Waar oud links nog sprak over economische vooruitgang, had Nieuw Links het nu over radicaal egalitarisme. De Khmer Rouge werd de ultieme vervulling van die Nieuwe Linkse benadering. De gruwelen van Cambodia waren daarom geen aberratie, maar een hoogtepunt van de socialistische fantasie. John Perazzo noemt het in Left-Wing Monster: Pol Pot dan ook:

“…een vervulling van de lange, groteske traditie van de beweging voor sociale gerechtigheid”.

Hoewel de Republikeinen in de VS vooraf hadden gewaarschuwd dat een Pol Pot overwinning in Cambodia onvermijdelijk zou leiden tot een “bloedbad”, wezen anti-oorlog-Democraten als John Kerry dit van de hand, en beschuldigden de Republikeinen van het aanwakkeren van “anti-communistische hysterie”. Ook later, toen de genocide volop in gang was, waren in de ogen van de politek correcten alleen het “Amerikaanse imperialisme” en de “blanke racistische agressie” de grote schurken.

De praktisch gewonnen oorlog in Vietnam sleepte zich dankzij de anti-oorlogsbeweging nog zes jaar door en werd een debacle. De Amerikanen vertrokken, de socialisten in oost en west vierden de overwinning: Vietnam werd een socialistisch utopia — waar hardhandig met politiek incorrecten zou worden afgerekend. Zelfs vier decennia later heeft een verdachte van politieke incorrectheid nog steeds geen recht van spreken, laat staan van tegenspraak. Zoals pater Thadeus Nguyen Van Ly:

Screenshot_33

De Frankfurter Schule vertaalde dus niet alleen met succes het marxisme van economische naar culturele termen. Het heeft met nog veel meer succes en navolging de thema’s opgeroepen van seksuele bevrijding, feminisme, slachtofferschap, enzovoorts, maar ook de absolute intolerantie, dat de politieke correctheid tot op de dag van vandaag kenmerkt. Hierbij ligt de Kritische Theorie en de “bevrijding van tolerantie” aan de basis van het eindeloze gejammer over racisme, discriminatie, seksisme, homofobie, islamofobie, xenofobie en het milieu, zoals dat bij voortduring over de burger wordt uitgestort, maar ook de terreur, de demonisering en de politieke processen.

Screenshot_34Illustraties: The PeoplesCube

Dit is meteen het onfrisse geheimpje van politieke correctheid: het is een vorm van marxisme, en in feite een verblindende, intolerante, totalitaire en soms zelfs genocidale ideologie. Politieke correctheid is het gebruik van cultuur als een vlijmscherp wapen om nieuwe “normen” op te leggen, om degenen die zich van deze nieuwe bedeling afkeren te stigmatiseren. Om degenen die aandringen op waarden als vrije meningsuiting en vrij en objectief intellectueel onderzoek, buitenspel te zetten. Dat leek in het Westen voortvarend te gaan de afgelopen halve eeuw, en zal niet gemakkelijk losgelaten worden. Martin Bosma schrijft hierover onder andere:

“Radicale ideeën, die in wezen hun wortels hebben in het cultureel marxisme, worden gemeengoed: afkeer van de natiestaat, internationalisme, verheerlijking van de derde wereld, maakbaarheid van de samenleving, hulpverleningssyndroom, negatief tegenover het christendom en cultuurrelativisme – met als rode draad de Wet van het Abjecte Westen. (…) Multikul is de kroon van de sixties. Opgave daarvan betekent ook vaarwel zeggen aan het ground zero van de oppermachtige linkse kerk, het geboorteuur van hun machtsovername, het ‘Stunde Eins’ van de opstand van de linkse elite.”[13]

Omdat Nieuw Links cohesie miste, viel het internationaal uiteen als politieke beweging. Diens revolutionairen reorganiseerden zich in een veelheid van “single issue” groepen, zoals de radicale feministen, ‘vredes”activisten, dierenrechten-activisten, milieuactivisme, palestina-activisme en ‘homo-rechten’. Nieuw Links en de erfgenamen van Provo zijn “alive and kicking”, en bezetten belangrijke posities in de politiek, semi-overheid en gesubsidieerde organisaties. Volgens Linda Kimball in “Cultureel Marxisme” tonen zij een voorkeur voor codewoorden als verdraagzaamheid, sociale rechtvaardigheid, economische rechtvaardigheid, seksuele voorlichting en veilig vrijen, veilige scholen, integratie, diversiteit. Maar ook “eerlijkheid” en “respect” mogen in dit rijtje.

“De mate van gedachtecontrole, van beperkingen in vrijheid van meningsuiting, is zonder weerga in de westerse wereld vanaf de achttiende eeuw, en in sommige gevallen langer dan dat (…) Dit lijkt mij een zeer gevaarlijke situatie, want het maakt elke vorm van wetenschappelijke bespreking van de islam op zijn zachtst gezegd, gevaarlijk. De islam en de islamitische waarden hebben nu in de westerse wereld een niveau van immuniteit voor commentaar en kritiek bereikt dat het christendom verloren heeft en het jodendom nooit heeft gekend.”

Een nieuw proletariaat

De cultureel marxisten hebben het nieuwe “proletariaat” — waarvan zij hopen dat het net zo anti-westers en revolutionair is als zij — in de armen gesloten, en propageren de cultuurwissel met de term “multicultuur”, wat eveneens een vorm van cultureel marxisme is. Dit nieuwe proletariaat, waarvan minister Carel Polak destijds vreesde dat het “zich niet gemakkelijk [zal] assimileren en aparte groepen [zal] blijven vormen”, werd afgeschermd van de samenleving middels onderwijs in eigen cultuur en taal, overheidsinformatie in de eigen taal, zelforganisaties en “eigen” wijken. In de 80’er jaren kwam daar lokaal stemrecht bij en mochten niet-westerse immigranten er meerdere paspoorten op na houden. Zogenaamd “om contact met eigen cultuur en thuisland niet te verliezen”. Op hetzelfde moment echter, moesten de Nederlanders in den vreemde — geheel vorlgens de logica van de Frankfurter Schule — hun paspoort juist inleveren.

Een lesje leren

Met de processen tegen prominente dissidenten die overal in Europa plaatsvinden — dit voorjaar alleen al Hedegaard, Wilders en Sabaditsch-Wolff — lijkt het dat over de ruggen van het gehoopte nieuwe proletariaat heen, de cultureel marxisten een wanhopige poging doen de onwillige samenleving te conditioneren. De kunstenares Sooreh Hera zei onlangs in een interview:

“Ze hebben me heel bewust in de kou laten staan om anderen die de islam willen bekritiseren een lesje te leren. (…) Als je een beetje afwijkende mening hebt, beschuldigen ze jou van van alles.”

Cultureel marxisten hopen misschien ongestoord verder te kunnen werken aan wat Paul Weston omschrijft als “etnische zuivering van de oorspronkelijke bevolking” en zo de weg naar het utopia van Marcuse vrij te maken.[14] De vergoelijking en zelfs ondersteuning van het islamisme door cultureel marxisten roept hierbij een interessante vraag op: waarom zouden marxisten binnen welke stroming ook, de opmars van de islamisering steunen? Waarom laten politiek correcten in het aangezicht van het islamisme hun eis achterwege van “seksuele bevrijding” en “gendergelijkheid” en wat is er over van hun afwijzen van een “patriarchale” en “imperialistische” cultuur?

Het antwoord op deze vraag is dat het cultureel marxisme bondgenoot is met om het even wie of wat, zolang het maar de doelstelling helpt verwezenlijken: het vernietigen van de westerse cultuur en het christendom, met als doel een dissidentloze internationale. Als de gemiddelde westerling ooit door zou gaan krijgen welk doel het dient, waar “de multicultuur” en dat “Nederland waar we naar toe willen” of “aan het maken zijn” een onderdeel van vormt, zou de politieke correctheid weleens in serieuze problemen kunnen geraken.

———————————

[1] Lenin had eind 19e eeuw bedacht dat hetgeen voor “de waarheid” doorging, of “objectieve kennis”, slechts een truc van de bourgeoisie was om al manipulerend het proletariaat onder de duim te houden. De bourgeois-objectiviteit zou dus zelfbedrog zijn. In 1895 introduceerde hij de term “partiinost”, wat zoiets betekent als ideologische “bevooroordeeldheid”, wat al snel ontwikkelde tot “politicheskaya partiinost”, bevooroordeeldheid ten gunste van de partij-opvattingen, en “politicheskaya pravil’nost”: politieke correctheid, handelen en denken volgens de partijlijn, waarbij politieke incorrectheid gezien gelijk staat aan verraad. Zie ook V.I. Lenin, “The War and Russian Social-Democracy”, 1914 (marxists.org)
[2] Lenin omschreef de variant die de meerderheid (“bolsjewieken”) in de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (RSDAP) aanhing, waaronder hijzelf, als revolutionair-sociaaldemocratisch, in tegenstelling tot de minderheid (“mensjewieken”), de gematigd-sociaaldemocraten, die hij opportunisme verweet en “rechts” noemde. De termen “communisme”, “leninisme”, “maoisme” enz., zijn varianten op eenzelfde thema: over de rug van de arbeiders heen, een “elitair” systeem van grootschalige controle over de bevolking.
[3] SDAP, Sociaal Democratische Arbeiders Partij, in 1946 met de Vrijzinnig Democratische Bond en deChristelijk-Democratische Unie gefuseerd in de Partij van de Arbeid. N.B: Naar Troelstra is, ondanks zijn anti-democratische opvattingen en mislukte poging tot staatsgreep, een vergaderzaal in het Tweede Kamergebouw vernoemd.
[4] J.S. Wijne, “Vergissing van Troelstra”; VerLoren, Hilversum 1999, p.14
[5] Barbara Miller Lane and Leila J. Rupp, “Nazi ideology before 1933”; University of Texas Press, Austin 1978, p.98
[6] Pieter Jelles Troelstra, “Gedenkschriften“, deel III, p.307
[7] Herman Gorter, “Open Letter to Comrade Lenin”, 1920 (marxists.org)
[8] Provo-ideoloog Roel van Duijn schreef hierover in 1965: “It is our task to turn their aggression into revolutionary consciousness”. Provo was een onderdeel van de Nieuw Links beweging, waar ook de PSP toe gerekend kon worden (waarin marxisten, troskisten, christen-pacifisten, pacifistische communisten en dito sociaaldemocraten zich hadden verzameld — opgegaan in GroenLinks), de PPR (opgericht door o.a. de KVP’er Ad Melkert, nu PvdA en Frans Schulte, nu Stop Wilders Nu — opgegaan in GroenLinks), D66 (dat echter voorkeur had voor een verandering van het poltieke systeem “van binnen uit” boven een “culturele revolutie”) en later SP (waar veel internationaal socialisten onderdak hebben gevonden).
[9] Martin Bosma, “De schijn-élite van de valse munters”, Bert Bakker, Amsterdam 2010; p.285
[10] Harry Mulisch, “Bericht aan de rattenkoning”, essay; Bezige Bij, Amsterdam 1966, p.62.
[11] Dr. Frans E.J. Gieles, “Vrije keuze in de eigen seksualiteitsbeleving?; 1968: Hippies op De Dam” (human-being.nl)
[12] Marcel H. Van Herpen, “Paris May ’68 and Provo Amsterdam ’65”, p.14 (google.docs)
[13] Martin Bosma, “De schijn-élite van de valse munters”, Bert Bakker, Amsterdam 2010; p.317
[14] Julian Young noemt een dergelijke etnische zuivering “the Pol Pot solution to the problem of modernism” in “Heidegger, Philosophy, Nazism”, p.49. Met modernisme wordt bedoeld: democratie, vrije meningsuiting en vrijemarkt kapitalisme.

Het bovenstaande atikel is een grotendeels een vertaling van William S. Lind, “What Is Political Correctness?“, aangevuld met citaten en voorbeelden in de voorgeschiedenis, en de zestiger en zeventiger jaren in Nederland, China en Cambodja. 
Free Congress
 produceerde een korte, driedelige video-documentaire (YouTube) over de geschiedenis van de Frankfurter Schule, gepresenteerd door de historicus WIlliam Lind. De video is mede interessant omdat de belangrijkste Amerikaanse expert op het gebied van de Frankfurter Schule, Martin Jay, voorzitter van de vakgroep Geschiedenis in Berkeley (en geen conservatief) uitgebreid aan het woord komt, en daarbij over het totalitaire aspect van politieke correctheid uit de school klapt (fragment YouTube). Van William Lind is ook een lezing over dit onderwerp verschenen, op video en als tekst.

Update: R. Hartman schreef over dit onderwep in 2007 op Dutch Concerns“For anyone wondering how it came about that Political Correctness came to bloom on both sides of the ocean, and why it seems to be aimed at the destruction of western society, this video may be a very informative one. For anyone who can spare 22:24 and is interested in backgrounds on today’s dhimmytude, this video is a must see. You will at once understand why most, if not all left politicians embrace Islam, as it is the ultimate means to their end.” In een recent commentaar op Pim Fortuyn Forum voegt hij eraan toe: “…op diverse fora in binnen- en buitenland [heb ik] gewezen op de beidsmatige vernietiging van welvaart en cultuur door de linkse mensenhaters, gebaseerd op de lessen van de Frankfurter Schule. Steeds als mensen op blogs hun verbazing uiten hoe het toch mogelijk is dat politici niet zien dat het Klimatisme nep is, dat immigratie de maatschappij verwoest en de Kredietcrisis niet hebben zien aankomen wijs ik ze erop dat die verbazing onterecht is, maar dat de neergang van de welvaart en het in de schulden steken van de burger doelbewust beleid is, waarbij de beleidsmakers uiteraard wel zorgen dat zij er zelf warmpjes bij zitten. Denk aan dit verband ook aan de speech van Maxima” (…) Oh ja: wie denkt dat de ‘opstanden’ in het Midden Oosten ‘spontaan’ zijn moet nog maar eens nadenken, en goed kijken wat er nu eigenlijk gebeurt. Als ‘gevolg’ van die opstanden komen er nu zeer veel, vrijwel uitsluitend mannelijke ‘vluchtelingen’ naar Europa. Minimaal wat merkwaardig, voor een volk dat net ‘bevrijd’ is, en ook merkwaardig dat het alleen mannen zijn. Wie er even over doordenkt ziet talloze potentiële consequenties, en moet dan ook erkennen dat hier niets spontaans aan is.

Door:

O. Delecruze

3 maart 2011

Bron:

http://hvv.amsterdampost.nl/HVV/www.hetvrijevolk.com/index9617.html?pagina=12922

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in political correctness. Bookmark de permalink .

19 reacties op Totalitaire politieke correctheid

  1. benkok zegt:

    Uitstekend verhaal, de culturele marxist met veel islam sympathie in Mohbama, bezig met de NOW.
    Zet zijn naam maar in de zoekmachine op tora-yeshua.nl
    Shalom
    Ben Kok (joods-chr. pastor)

    Like

    • E.J. Bron zegt:

      Jij kunt wel verrekt snel lezen Ben… 😉

      Like

      • Martien Pennings zegt:

        Van Ben Kok is wel gezegd door een bekende Nederlandse dichter:
        “Oh gij die sneller schrijft dan God kan lezen!”
        Het is me even ontschoten wie die dichter is.

        Like

      • Theresa Geissler zegt:

        @E. J.Bron. 22.11u. Dat is niet zo heel verwonderlijk, Webmaster, want, hoewel inderdaad een goed artikel, is het een historie waarvan de feiten al min of meer bekend zijn aan al diegenen die er in de afgelopen jaren van tijd tot tijd hun gedachten over hebben laten gaan.
        Zo is het bij mij. En zo zal het, naar ik aanneem, ook bij Ben zijn.
        Die berichten over de russische revolutie, de ontwikkelingen in Duitsland na WOI, de Studentenopstand van Mei ’68 en al die aanverwante zaken komen immers van tijd tot tijd terug in de pers. Nu, dan lees je zo’n artikel weer eens, je kijkt er op terug en je denkt bij jezelf: Heb ík daar nu nog herinneringen aan? En naarmate je ouder wordt, is dat meer en meer het geval. De kleinste dingen. Zoals toen mijn vader in ’68 of daaromtrent van kantoor thuiskwam en somber berichtte: “Het is net oorlog, in Amsterdam”. -Achteraf zal dat niet alles om het lijf gehad hebben, in ieder geval veel minder dan in Parijs maar wat waren wij in het kleinsteedse Holland van toen dan ook gewend?
        En later heb ik vaak gedacht: Die opstand van toen, die begreep ik: De jongeren zaten hopeloos onder de plak en pikten dat niet meer. Maar ze plakten het Marxisme er klakkeloos aan vast, zonder te beseffen wat dat inhield. Voor de ijzeren discipline die dat meebracht,sloten ze de ogen. Ja, ook de RAF. Ik heb ergens wel gelezen dat, als leden van de RAF uit idealisme de Palestijnen gingen bijstaan, het ze om te beginnen bitter tegenviel, dat in die kampen mannen- en vrouwenbarakken strikt gescheiden waren. Zij hadden immers al lang de ‘vrije liefde’als norm.
        Het is maar een voorbeeld. Er zijn er meer.
        Iedereen van een zekere leeftijd, die over bepaalde dingen heeft nagedacht, zal in dit artikel veel herkennen, dat weet ik zeker.

        Like

      • benkok zegt:

        Hi Bert,
        Het is zoals Theresa zegt: de stof is bekend, helaas wel in zeer kleine kring en de MSM zwijgen het dood.
        Net als de oorzaak achter de aanslagen, zoals in Boston, zie
        http://tora-yeshua.nl/2013/04/terreuraanslagen-made-by-the-fbi-there-is-something-rotten-in-the-state-of-the-usa/
        Shalom
        Ben

        Like

      • benkok zegt:

        Hi Bert,
        Overigens heb ik wel te snel geschreven zie ik nu: er moet staan “culturele marxist met veel islamsympathie is Mohbama, bezig met de NWO”
        Shalom
        Ben

        Like

  2. Linsky zegt:

    Magistraal verwoord, en fantastische analyse..
    En o zo waar!
    Chapeau!

    Komt heel aardig overeen met mijn verkorte definitie van die verraders.

    Linksen; Van oorsprong veelal Hippies, Bloemenkinderen, sekteleden, communes etc. die elke verantwoordelijkheid voor zichzelf, anderen en de maatschappij verwierpen. Zich suf neukten en verslaafd raakten aan drugs, en door overmatig gebruik er van een veelheid geslachtziekten opliepen. Ten gevolge daarvan hield men gedegenereerde hersens en genitaliën over, wat in een aantal gevallen resulteerde in dwaasheid en waandenkbeelden en de daaruit voortvloeiende irrationele wens, dat men verantwoordelijk zou kunnen zijn voor anderen.
    Ook het ontbreken van elk ethisch en kritisch vermogen is te wijten aan de ruggegraatloosheid, voornamelijk veroorzaakt door ongelimiteerde sex, zelfs met kinderen.

    Door de alom heersende kuddementaliteit en massapsychose was het mogelijk dat een groot aantal van deze ernstig zieken plaats konden nemen op het pluche. Enkele voornaamste speerpunten in hun vaandel zijn; Evenwichtige verdeling, waarbij dat bij voorkeur dient te gebeuren tussen hun linker en rechterzak. Echter in hoofdzaak, tolerantie, doormiddel van gedwongen acceptatie van totale controle onder de sharia, met uiteindelijke doel massale zelfvernietiging onder de islam.

    Overigens is het een algemene misvatting dat deze lieden naïef zouden zijn! Het begrip, takiyya hadden zij namelijk al opgedaan tijdens de ontsporingen in Oosterse communes. Hoogst waarschijnlijk ook de plaatsen waar het zaad der zelfvernietiging in hen werd gezaaid.)

    De totale ondergang werd en wordt door die linkse verraders aangezet in duistere achterkamertjes waar ze hun instumenten/tuig instrueren en voorbereiden om de totale westerse samenleving te ondermijnen, te vernietigen, te replacen en over te nemen!

    De geschiedenis blijft zich dus –volgens hun plan- herhalen………

    * Turkije ontwapent haar burgers in 1911.
    In de daaropvolgende jaren, 1915-1917 worden 1,5 miljoen Armeniërs vermoord.

    * Rusland ontwapent haar burgers in 1929.
    In de daaropvolgende jaren, 1929-1953 worden er meer dan 20 miljoen Russen vermoord.

    * China ontwapent haar burgers in 1935.
    In de daaropvolgende jaren, 1948-1952 worden er 20 miljoen Chinezen vermoord.

    * Duitsland ontwapent haar burgers in 1938.
    In de daaropvolgende jaren 1939-1945 worden er 16 miljoen Joden vermoord.

    * Cambodja ontwapent haar burgers in 1956.
    In de daaropvolgende jaren, 1975-1977 worden er 1 miljoen ontwikkelde mensen vermoord.

    * Guatemala ontwapent haar burgers in 1964.
    In de daaropvolgende jaren, 1964-1981 worden er 100.000 Maya Indianen vermoord.

    * Oeganda ontwapent haar burgers in 1970.
    In de daaropvolgende jaren, 1971-1979 worden er 300.000 christenen vermoord.

    Het wachten op de echte ‘grote klapper’ valt ons ten deel………..!

    Like

  3. Jade zegt:

    De link naar “this video” werkt helaas niet.
    Is daar nog wat aan te doen?

    Like

  4. max zegt:

    Zo een eye-opener!

    Laat even alle stukken op zijn plek vallen, het wordt mij nu duidelijk waarom er zo’n de afkeer is van het christendom en de Joden. En tegen alles wat anders en traditioneel is. Mijn afkeer tegen een socialistische , intolerante en totalitaire samenleving wordt steeds groter.

    Like

  5. Tom Hendrix zegt:

    Alle reageerders hebben al prima reacties gegeven. Een enkel woord van mijn kant. Nadat ik in 1983, afstand heb gedaan van mijn pvda verleden, begon ik onder meer te lezen het boek van George Orwell 1984, ook las ik veel over de Spaanse Burgeroorlog, met name het boek: ” Afscheid van Catalonië”, waar Orwell voortreffelijk heeft neergezet, hoe VERRADERLIJK de RODEN waren. Binnen de kortst mogelijke tijd, verrieden zij hun zgn. matties de ANARCHISTEN, daarna -toen de Internationale Brigades, en RODE militairen uit de Sowjet Unie kwamen, vochten de LINKSEN zich onderling de tent uit. Er waren zelfs executie pelotons, geleid door de Russen, die dag en nacht mede strijders executeerden, die zgn. afweken van de “heilige communistische weg”. Ook ik heb inmiddels de neus gestreken vol van LINKS die ik de RODEN noem. Toen ik uiteindelijk het boek van Martin Bosma had gelezen: ” DE SCHIJN ELITE VAN DE VALSEMUNTERS”, had ik een grote hekel ontwikkeld voor alles wat ROOD/LINKS is en was.

    Like

  6. Tom Hendrix zegt:

    O ja, LINKS/RODEN zijn even NAZISTISCH als de ISLAM!

    Like

  7. Philippine zegt:

    PrimaDeLuxe.

    Like

  8. Alf Janszoon zegt:

    Adriaan Roland Holst over de opulente productie van Simon Vestdijk: “Oh gij die sneller schrijft dan God kan lezen!”
    Door de erbarmelijke toestand van het onderwijs Nederlandse taal zijn de beide schrijvers vergeten bij de jeugd. Het is nu wachten op de vervanging van het ABN door de op het Sranan Tongo gebaseerde straattaal.

    Like

  9. luckybee zegt:

    De enige democratie dat functioneerd is de juste leer van Jezus Christus.Beter en humaner als iedere Marxitische demokratie die helemaal geen democratie is maar een absolutistische ideologie is.

    Like

  10. Linsky zegt:

    Nigel Farage: “Deze EU is het nieuwe communisme. Het is Macht zonder Grenzen.”.
    EU Common Criminals

    Like

    • Tom Hendrix zegt:

      @Linsky 12.24. uur. Top Linsky, we kunnen het niet vaak genoeg HOREN dat de EUSSR een COMMUNISME avant la lettre is. Het is een grote volksverlakkerij! Nigel Farage een KEREL uit een stuk!

      Like

  11. Linsky zegt:

    Israël weer onder vuur!
    Sinai islamisten schieten minstens 2 raketten op Zuid-Israëlische badplaats Eilat

    Like

  12. Joop Klepzeiker zegt:

    Een uitstekend stuk, misschien kan de auteur eens een link duidelijk maken naar agenda 21 en de vn waarbij ook een globaal government en de rol van de eu daarin niet overgeslagen wordt.

    Want mijns inzien is dit nu een wereldwijd probleem geworden

    De dwang en drang wordt steeds sterker zeker nu de laatste drempel naar een wereldwijd socialistisch fascistisch imperium geslecht is met de herverkiezing van obamadrama.

    Nog een paar spelers op het wereld podium zien over te halen of een voorstel te doen wat ze niet kunnen weigeren en hup de klus is min of meer geklaard.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s