Turkse wijnboeren: goede zaken met de zonde

Screenshot_2

De Turkse wijnsector heeft zich de afgelopen jaren sterk uitgebreid, wijnboeren gaan voor kwaliteit en winnen achter elkaar internationale prijzen. Maar nu staan ze onder enorme politieke druk van de religieuzen.

Er waait een ijzige wind over de idylle. In het kleine stadje Hosköy aan de Zee van Marmara schommelen de vissersboten eenzaam in de haven, mannen zowel als vrouwen hebben zich in het café teruggetrokken om te kaarten. Alleen in de wijnkelder Melen heerst bedrijvigheid. Met uiterst moderne Italiaanse machines wordt witte wijn afgevuld in flessen, Cem Cetintas bewaakt iedere stap.

Zijn grootvader deed hier 100 jaar geleden al aan wijnbouw. De historische wijnkelder heeft Cetintas zorgvuldig laten renoveren. “Dit beroep is mijn passie”, zegt de afgestudeerde wijnboer, “ik wilde nooit iets anders doen.”

Klimatologisch gezien zijn de meeste regio´s van Turkije ideaal voor de wijnbouw, in Anatolië werd 7000 jaar geleden al druiven geteeld. Tegenwoordig is Turkije de op vijf na grootste druivenproducent ter wereld, maar slechts 3% daarvan wordt voor de wijnproductie gebruikt. “Veel boeren geven hun velden niet aan een wijnboer, omdat zij dit als een zonde beschouwen”, zegt Taner Ögütoglu, directeur van de branchevereniging Wines of Turkey.

Werknemers in schorten brengen thee op zilveren tableus

Desondanks heeft de Turkse wijnsector de afgelopen jaren een snelle ontwikkeling doorgemaakt, begunstigd door de liberale economische politiek. “Er kwamen veel nieuwe ondernemingen bij, die investeren in de modernste technologie en steeds betere wijnen produceren”, aldus Ögütoglu, “de afgelopen twee jaar hebben Turkse wijnen meer dan 500 internationale prijzen gewonnen. Dat is nog nooit gebeurd.”

Screenshot_5

Hosköy aan de Zee van Marmara

Een van de wijnboeren van de nieuwe generatie is Akin Öngör. Hij nodigt me uit voor in interview in zijn villa in Istanboel met uitzicht op de Bosporus. Werknemers in schorten brengen thee op zilveren tableaus  Tot het jaar 2000 was Öngör chef van de Turkse Garantie Bank, toen ging hij met 55 vervroegd met pensioen en wijdde zich aan de wijnbouw.

“In het begin was het een hobby voor me”, zegt Öngör. Hij kocht land in Akhisar in de Egeïsche regio, nam een Italiaanse specialist aan en produceerde onder de merknaam Selendi een van de eerste biologische wijnen van Turkije. Zijn hobby is al lang een business geworden. Zijn dochter leidt inmiddels de productie ter plaatse, de wijngaarden werden van 1,5 hectare uitgebreid naar meer dan 20 hectare.

Maar de branche beleeft zware tijden in Turkije. “Nog nooit hadden we een regering die zo vijandig tegenover ons wijnboeren stond”, aldus de wijnboer Cetintas uit het kleine stadje Hosköy. Vorig jaar zou de politie driemaal met blauwe zwaailichten en bewapende doorzoekingcommando´s  voor zijn wijnkelder hebben gestaan, terwijl hij nergens van beschuldigd zou worden. Stedelijke ambtenaren zouden hem vragen waarom hij zulk schandelijk werk zou doen – “Ze zeggen – ´terwijl je toch best een aardige kerel bent.”

De bevolking in Turkije is overwegend islamitisch, alcohol is echter toegestaan in de seculiere staat. Maar sinds de religieusconservatieve AKP-partijaan de macht is, voert zij een sluipende veldtocht tegen de alcohol. De alcoholbelasting werd de afgelopen jaren zoveel keer verhoogd, dat de goedkoopste fles wijn in de supermarkt inmiddels omgerekend € 6,- kost. In de meeste plaatsen in Anatolië, evenals in conservatieve stadsdelen van Istanboel, kunnen caféhouders nog maar heel moeilijk een alcohollicentie krijgen. In stedelijke instellingen is alcohol inmiddels helemaal verboden.

In de zomer van 2012 werd van een muziekfestival op een universiteitscampus in Istanboel op het allerlaatste moment de alcohollicentie afgepakt, terwijl de sponsor van het festival het grootste biermerk van het land was. “Ze willen dat onze jongeren alcoholisten worden!”, ging minister-president Recep Tayyip Erdoğan tekeer.

Screenshot_4

Wijnboer Cem Cetintas

In Turkse toeristencentra wemelt het van de bars en discotheken

Turkije heeft absoluut geen serieus alcoholprobleem. Volgens de OESO gebruiken de Turken per hoofd van de bevolking gemiddeld 1,5 liter alcohol per jaar – in Duitsland zijn dit 11,7 liter. Ondanks alle verboden neemt echter het alcoholgebruik in Turkije constant toe, in 2012 bijvoorbeeld met 6,3%. Wie rondkijkt in het nachtleven van Istanboel en Izmir zal dit nauwelijks verbazen.

De toeristen hebben een aanzienlijk aandeel in de stijging van de alcoholconsumptie. In Turkse toeristencentra wemelt het van de bars en de discotheken, voor buitenlanders is er alcohol zat. Typisch genoeg wordt de Turkse wijneconomie door het ministerie van Toerisme ondersteund. “Een slimme zet”, zegt Taner Ögütoglu, “want we zitten hier op een goudmijn.”

Tegelijkertijd gaat de veldtocht tegen alcohol door. In februari haalde de half genationaliseerde luchtvaartmaatschappij Turkish Airlines alcoholische dranken van het menu van haar meeste binnenlandse vluchten, zogenaamd vanwege te weinig vraag. Grote delen van het Turkse publiek reageerden verontwaardigd, met hen wijnproducent Öngör: “Een onderneming, die met de slogan ´Globally Yours´ reclame maakt, kan zich zoiets niet permitteren. Ik denk dat ze het nog zal berouwen.”

Desondanks zijn de wijnboeren er van overtuigd dat de Turkse wijn zijn weg zal vinden. Ook wanneer de meeste politici van het land officieel alleen maar vruchtensap drinken.

Screenshot_3

“Veel boeren geven hun velden niet aan een wijnboer, omdat ze dat als zonde beschouwen”

Bron:

http://www.spiegel.de/wirtschaft/unternehmen/weinanbau-tuerkei-winzer-im-geschaeft-mit-der-suende-a-890208.html

Auteur: Kristina Karasu

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Islamisering, Turkije. Bookmark de permalink .

5 reacties op Turkse wijnboeren: goede zaken met de zonde

  1. Theresa Geissler zegt:

    Die laatste zin van het artikel geloof ik wel; dan krijg je zoiets als de USA tijdens de drooglegging. Alleen hebben ze in dit geval met móslims te maken en als die het op hun heupen krijgen kan het nou eenmaal gevaarlijk worden. Dus zou ik in hun plaats mijn hart vasthouden voor wat de toekomst brengt, met die Erdogan. Wat mij ook trof: Het zinnetje: Zowel mannen àls vrouwen hebben zich teruggetrokken in het café om te kaarten. Zó, dacht ik direct, aardig seculier en geëmancipeerd plaatsje. Zou dat nou zo blijven, met de huidige ontwikkelingen?

    Like

  2. louis-portugal zegt:

    Mijn linker hand hoeft niet te weten wat mijn rechter doet.
    Hoewel dat bij moslims iets moeilijker zal zijn.

    Like

  3. Seculiere zegt:

    Zo Positief maar toch zo Negatief, altijd al zo geweest met Turkije

    Like

  4. koddebeier zegt:

    Alleen dat achterlijke geloof zit de Turken dwars in hun ontwikkeling, alleen hebben de meeste dat zelf niet door !!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s