AAN DE OBSCURANTISTEN (9): Marcel Ten Hooven ontspoort

Screenshot_14

(Door: Martien Pennings)

________________________________________________________________

Onderstaand stuk is het negende deel van een essay van ongeveer 90 pagina’s, getiteld “AAN DE OBSCURANTISTEN” dat ik nooit publiceerde. Hier deel 1 (zelfmatiging en zelfcensuur), hier deel 2 (islam), hier deel 3 (als een hoofddoek een Jodenster is, wat is dan een boerka?), hier deel 4 (Marokkanen), hier deel 5 (Economie) en hier deel 6 (Pim Fortuyn en Ayaan Hirsi Ali), hier deel 7 (Geert Mak) en hier deel 8 (Abraham de Swaan)

Het essay stamt uit mijn pre-internet-tijd, uit het jaar 2006 en ik geef het nu in 2013 alsnog prijs aan de digitale wereld.  Ik had vergeten het geheel te dateren en dat het in dat jaar geschreven was, leidde ik in eerste instantie af uit deze zin die erin voorkwam:

“Intussen is, acht jaar na 1998, het vooruitzicht van burgeroorlog-achtige ontwikkelingen in Nederland reëler geworden.”

En pas bij herlezing kwam de herinnering boven dat de tekst een rol had moeten spelen in de pogingen die ik van 2006 tot 2008 heb ondernomen om de PvdA-tanker héél langzaam van koers te laten veranderen. De bedoeling was ooit dat het door de PvdA-top zou worden gelezen. Op dat ogenblik had ik reden te veronderstellen dat zulks zou gaan lukken. Ik heb inmiddels alle illusie rond onze quasi-elite verloren, scheld ze de tiefus en hoop alleen nog op een Neurenberg 2.0 na de Grote Islamitische Oorlogen.

In een van de afleveringen van dit feuilleton rep ik op een gegeven moment van mijn “bewust provocerende stijl” vanwege de noodzaak de elite wakker te schudden. Ik wist, toen in 2006, natuurlijk zelf nog niet hoezeer ik verbaal zou radicaliseren en hoezeer de quasi-elite zou door denderen op de weg richting afgrond.

Ik zal die 90 relatief brave pagina’s alsnog op deze site publiceren en wel in elf afleveringen. Telkens met deze inleiding en onder de titel “AAN DE OBSCURANTISTEN” gevolgd door de subtitel van het betreffende onderdeel. De illustraties met onderschriften zijn ná 2006 toegevoegd, zoals u begrijpt, net als sommige links.
__________________________________________________________

Screenshot_15

Marcel ten Hooven (1957). Geldt toch echt wel als een intellectuele journalist. Hij kijkt ook gerijpt en tegelijk vol zelfbewustzijn in de lens. Maar waarom lult-ie dan zo starnakels dom? Marcel ten Hooven werkt bij Vrij Nederland en daar vind je ook zijn curriculum

In mei 2006 maakte Ayaan Hirsi Ali bekend dat zij uit de Tweede Kamer zou vertrekken en uit Nederland. Ze ging werken voor een Amerikaanse denktank, het American Enterprise Institute. Tegelijkertijd maakte minister Rita Verdonk bekend dat Ayaan  “vooralsnog wordt geacht het Nederlanderschap niet te hebben verkregen”. De reden was, aldus Verdonk, dat Ayaan had gelogen over haar naam tijdens de asielaanvrage en de naturalisatieprocedure.

Vlak na wat je “de week van Ayaan en Rita” zou kunnen noemen, namelijk op 27 mei 2006, publiceerde Marcel Ten Hooven  in Vrij Nederland een artikel onder de titel “Schikken en Plooien”.

Dat laatste is een politieke term die is ontstaan in de sfeer van 17e eeuwse “Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden”. Ten Hooven stelt deze soepel plooiende polder-ethiek van onze vroegere regenten tegenover die van Rita Verdonk, die met haar ”regel is regel” volgens Ten Hooven de menselijke maat uit het oog verloor. Op zich, vind ik persoonlijk,  heeft Ten Hooven op dit punt gelijk inzake de kwestie Ayaan Hirsi Ali. Ik heb het wel eens aldus horen samenvatten: “Beharrende Konsequenz führt zum Teufel”. Als je regels almaar folgerichtig en ijzerenheinig blijft toepassen, kom je inderdaad vanzelf in hemeltergende absurditeiten terecht. Als dit, dan geldt dat en dus ook dat . . . . . het juridische stapelproces dus, tot het gekkenhuis erop volgt.

Ik kan dus een flink stuk meegaan met Marcel ten Hoovens afkeer van Verdonk en regel-is-regel. Zelfs kan ik mijzelve invoelen in de gedachtegang dat Rita Verdonk best wel een beetje fascistoïde-achtig handelde toen ze als minister het kamerlid Ayaan Hirsi Ali tot illegaal verklaarde uitsluitend en alleen op grond van het feit dat Ayaan een verkeerde naam had opgegeven bij haar asielaanvraag. Toen ze eenmaal door Verdonk de Tweede Kamer en Nederland uitgetreiterd was, gaf Ayaan een persverklaring, waarin de volgende indrukwekkend passage voorkwam:

“Nu vraagt u zich wellicht af: hoe heet ik?
Ik ben Ayaan,
de dochter van Hirsi,
die de zoon is van Magan,
de zoon van Isse,
de zoon van Guleid,
die de zoon was van Ali,
die de zoon was van Wai’ays,
die de zoon was van Muhammad,
van Ali, van Umar,
van het geslacht Osman, de zoon van Mahamud.
Ik ben van deze clan. Mijn oervader is Darod, die achthonderd jaar geleden vanuit Arabië naar Somalië kwam en de grote stam van de Darod stichtte. Ik ben een Darod, een Macherten, een Osman Mahamud, en een Magan.
Vorige week was er nog enige verwarring over mijn naam.
Hoe ik heet ?
U weet nu hoe ik heet.”

Nogmaals, ik kan me helemaal voorstellen dat Ten Hooven bij Rita Verdonk spreekt van starheid, rigide automatismen, onbuigzaamheid, bizarre uitkomsten, bureaucratische waarheid , regel is regel, afspraak is afspraak, kille toepassing en autoritair leiderschap.

Ik snap ook dat je daar de geïdealiseerde versie tegenover kan zetten van de traditie van de Nederlandse regenten sinds de 17e eeuw: schikken en plooien, proportionaliteit, buigzaamheid, de-wet-is-niet-altijd-het-hoogste-recht, zorgvuldigheid, de menselijke maat, rechtvaardigheid, redelijkheid en billijkheid.

Echter. Toch wel typisch. Ten Hooven laat onvermeld dat het “schikken en plooien” vooral de onbloedige wijze karakteriseerde waarop de toenmalige elites van de Lage Landen onder elkaar de macht, de baantjes. de welvaart en de status verdeelden. En hij vermeldt evenmin  dat die manier van doen bij een linkserd als Ten Hooven tegen de borst zou moeten stuiten. Maar hij heeft van het “schikken en plooien” eventjes alleen de positieve kanten nodig voor zijn betoog om “rechts” met een stukje regenteske ethiek om de oren te slaan.

Een tweede lijn waarlangs Ten Hooven zijn nogal warrige betoog ontwikkelt, is de wederzijds doordringing van politiek en persoonlijk leven. Hij ziet teveel bemoeienis van de politiek met de persoonlijke levenssfeer en teveel privé-emoties in de politiek.

Dat laatste werd ooit door de feministen gevangen in de slogan: “Het persoonlijke is politiek!”  Ten Hooven noemt dat niet. Ook dat is een beetje raar, want  feminisme heet links te zijn. Maar net als bij het regenteske “schikken & plooien” heeft Ten Hooven maar één kant van dat “persoonlijke-in-de-politiek” nodig voor zijn betoog, dit keer de negatieve kant. Hij maakt er een gróót nummer van, waarin wagenwijd openstaande deuren met veel vertoon worden ingetrapt: “in het maatschappelijke leven dragen we allemaal het masker van onze rol”. Zeker, en als we niet op het naaktstrand zijn, hebben we ook meestal een broek aan.

Goed: Ten Hooven meent het negatieve van teveel persoonlijks in de politiek te moeten benadrukken. Bij Verdonk kan ik me dat voorstellen, want ik denk dat haar persoonlijke eigenschappen inderdaad uit de politiek moeten blijven:  autoritaire neigingen, gebrekkig intellect en geringe morele oordeelskracht. Maar stiekem bedoelt hij Pim Fortuyn. Nee, Ten Hooven citeert Fortuyn niet: “Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg.” Maar hij bedoelt hem stiekem wel. Dat zal typisch blijken voor de werkwijze van Ten Hooven in dit “essay”: guilt by association. Ik zal laten zien dat hij “Verdonk”, dus alle politiek die hij voor “rechts” houdt, suggestief koppelt aan Nazisme en communisme en in die totalitaire context vervolgens Pim Fortuyn en Ayaan Hirsi Ali plaatst. Terwijl Pim en Ayaan nu juist anti-fascisten bij uitstek . . . . eh . . . .  waren, respectievelijk zijn. Beiden verbraken nu juist het zwijgen over “linkse” politici die hun persoonlijke opvattingen en leefwereld tot politiek hadden gemaakt: niks aan de hand met de fascistische islam, die multiculturele samenleving is prachtig en wie er anders over denkt is een racist.

Niettemin: tot zover – graag niet teveel Verdonkiaans persoonlijks in de politiek – is Ten Hooven nog wel navolgbaar, invoelbaar en normaal. Maar de eerste ontsporing vindt al plaats als hij meent het dóórdringen van de politiek in de privé-sfeer in het Nederland van 2006 te moeten illustreren met  . . . . . een anekdote uit het communistische Tsjecho-Slowakije van rond 1970:

“Jan Procházka, een schrijver van wie de geheime dienst de meest intieme gebeurtenissen uit het privéleven opnam en uitzond op de staatsradio. ‘Hij kwam terecht in toestand van volledige vernedering: het geheime oog observeerde hem zelfs als hij zijn vrouw in bed kuste of voor de toiletpot stond. Iemand in zo’n situatie rest niets anders dan er een einde aan te maken.’ En dat deed Procházka.”

Dit lijkt me zelfs voor “ijzeren Rita Verdonk” een te zware aantijging. En nóg overdrevener is het om Verdonk, en dus in het algemeen “rechtse politiek”, in verband te brengen met een Auschwitz-SS-mentaliteit:

“In haar oratie als hoogleraar aan de Vrije Universiteit signaleerde [Dorien] Pessers dat internationale verdragen in reactie op de Tweede Wereldoorlog de nadruk legden op het belang van een intieme, van de buitenwereld afgegrensde levenssfeer. Tot de verschrikkingen van de concentratiekampen behoorden ook de blootstelling aan de openbaarheid, de afwezigheid van elke vorm van privacy en de schendingen van de psychische en lichamelijke integriteit. Tussen de burger, de gemeenschap en de staat moeten scherpe grenzen worden getrokken, meent Pessers, opdat het affectieve en intieme leven van de burgers zich in vrijheid kan afspelen.”

Zo is het voorts een loodzware overdrijving als Ten Hooven in dit verband het “Verhaal van een Duitser” van Sebastian Haffner (1907 – 1999) aanhaalt. Haffner maakte mee hoe de SA zonder veel ophef het gerechtsgebouw binnenkwam waar hij destijds werkte en de Joodse juristen tussen de collega’s vandaan plukte. Toen de SA-mannen wegreden was de kantoorsfeer eigenlijk niet eens verstoord geweest. Hier doet Ten Hooven dus alsof in Nederland dezelfde sfeer heerst als in het Duitsland van eind jaren 1930, waarin een totalitaire partij via het infiltreren en gelijkschakelen van de overheidsinstellingen enerzijds en via straatterreur anderzijds de macht al heeft gegrepen.

In dat totaal misplaatste kader van Nazi-terreur-aan-de-macht zet Ten Hooven dan zijn zogenaamde bezorgdheid om de CDA-voorstellen voor een “weerbare democratie”. Potsierlijk. De aanhalingstekens zijn van Ten Hooven en veelzeggend, namelijk dat we in zijn optiek al bijna een totalitaire staat zijn. Niet vanwege islamisering, maar vanwege het benoemen ervan.

Vervolgens wordt door Ten Hooven de Nederlandse “geheime dienst” vlotjes gecontextueerd in die sfeer van communistische regimes die dissidente schrijvers bewust tot zelfmoord drijven, van Nazi-terreur en van Nazi-concentratiekampen:

“Het kabinet-Balkenende overschrijdt hier en daar deze grens met de ruimere bevoegdheden die antiterrorismewetten aan politie en geheime diensten geven om contacten, reisbewegingen, antecedenten en andere privégegevens te registreren.”

We hebben tot nu toe bij Ten Hooven dus “Verdonk” die bewijsbaar willekeurs-rigiditeit pleegt, maar die ons, volgens Ten Hooven, misschien ook wel binnenleidt in de martelkamers van communistische regimes en de barakken van Auschwitz. En dan is er “Balkenende” die blijkbaar zomaar denkt dat bepaalde moslims in de gaten gehouden moeten worden.

Maar dan komt de crux.

Vervolgens gaat Ten Hooven ook Pim Fortuyn en Ayaan Hirsi Ali in die Verdonk-sfeer trekken. Eerst heeft hij dus de context geschapen door van Verdonk een Nazi te maken en dan trekt hij Pim en Ayaan in dezelfde sfeer. Dat binnenloodsen in die sfeer gebeurt  via Ten Hoovens stelling dat de persoonlijke sfeer teveel binnendringt in de politieke sfeer.

Ten Hooven:

“Pim Fortuyn, de eerste politicus bij wie de privépersoon volledig samenviel met de publieke persoon, is met zijn motto ‘zeggen wat je denkt en doen wat je zegt’ in de politiek de katalysator van dat proces geweest. Opnieuw citeert Pessers Kundera om te laten zien welke bedreiging voor het publieke leven deze tendens vormt: ‘Iedereen die in het publieke leven dezelfde is als in het intieme leven kan een monster zonder zin voor verantwoordelijkheid zijn. Privé kan ik bijvoorbeeld over een gezamenlijke vriend die iets stoms heeft gedaan zeggen dat hij een idioot is, dat zijn oren moeten worden afgesneden, dat hij ondersteboven moet worden gehangen met een muis in zijn mond. Dezelfde tekst uitgesproken voor de radio zou geen grapje maar onverdraagbare ernst zijn.’

“Getuige haar motto ‘U krijgt wie u ziet’ wil Verdonk, net als Fortuyn, niettemin naar buiten treden met haar authentieke zelf die de waarheid spreekt, ook als dat een waarheid is die in het publieke leven mensen tegen elkaar kan opzetten. Ze heeft geen boodschap aan de verantwoordelijkheid die een politicus als Cohen aan het openbaar bestuur toekent: de boel bij elkaar houden.

Ook Hirsi Ali, eerder actievoerder dan politica, wil van die verantwoordelijkheid niet weten. Elke zelfbeperking in haar uitingen ziet zij als verwerpelijke zelfcensuur. Daarom bepleitte zij in de affaire rond de Mohammed-cartoons hartstochtelijk het recht op beledigen. Hirsi Ali keerde zich daarmee tegen de idee dat een vrijheidsrecht altijd gebonden is aan de plicht er verantwoord mee om te springen, opdat niemand zich zoveel vrijheid permitteert dat hij de vrijheid van een ander in gevaar brengt. Wie het recht op beledigen opeist, ontslaat zichzelf van die verantwoordelijkheid en zegt tegen de ander dat hij alles wat over hem wordt gezegd maar heeft te accepteren.

Uit haar optreden blijkt dat Hirsi Ali haar taak in de politiek louter opvat als een verbale strijd. Zij acht zich ontslagen van de verantwoordelijkheid voor de praktische consequenties die de uitvoering van haar denkbeelden over een shortcut to enlightenment zou hebben. Haar pleidooi voor een demografische politiek die moet voorkomen dat moslims het voor het zeggen krijgen in Europa, zou een diep ingrijpende staatsinterventie in het publieke en persoonlijke leven vergen. Dat geldt ook voor maatregelen op basis van haar zienswijze over de onverenigbaarheid van de islam met de democratie. Met liberale opvattingen over staatsonthouding heeft dat weinig van doen. [mijn vet]

Let op de uiterst suggestieve woordkeus, die dus in het kader geplaatst moet worden van “de SS-ers zijn onder ons”: die Hirsi Ali en die Fortuyn zijn totaal onverantwoordelijke relschoppers met veel te grote bekken waaruit hele enge ideeën komen. Aan deze alinea’s van ten Hooven hoeven we niks meer toe te voegen of te interpreteren: gevaarlijke mensen, die Verdonk en die Pim Fortuyn en die Ayaan Hirsi Ali. Niet de islam is een gevaar voor de openbare orde, maar deze drie Nederlandse politici. En als we de hele sfeer van dit opstel van Ten Hooven meenemen: deze drie zijn minimaal Nazisme-en-communisme-voorbereiders.

Ik vraag nog eens speciale aandacht voor de laatste zinnen in het boven geciteerde:

“Dat geldt ook voor maatregelen op basis van haar [Ayaans] zienswijze over de onverenigbaarheid van de islam met de democratie. Met liberale opvattingen over staatsonthouding heeft dat weinig van doen.

In de laatste zin wordt dus gesteld dat het heel verdacht zou zijn als een liberale demokratie zich te weer stelt tegen de ongelimiteerde invoer en aanwas van een totalitaire, anti-humane en anti-demokratische ideologie, namelijk de islam***.  De islam verschijnt in Ten Hoovens verhaal geen seconde als  probleem. Terwijl op 27 mei 2006, toen Ten Hooven zijn artikel schreef, de aanslagen  op de Twin Towers (2001), op de metro in Madrid (2004) en die op de metro in Londen (2005) toch al waren geweest. En voor een oplettende avant-garde-intellecto-journalist als Ten Hooven waren er misschien wel meer tekenen te ontdekken geweest dat er een probleempje met de islam was: 1400 jaar geschiedenis plus de actualiteit staan ter beschikking. Maar Ten Hooven wijst liever op het gevaar van “grensoverschrijding” van de Nederlandse geheime diensten.

De pervertering wordt verder gevoerd als Ten Hooven geleerderig gaat doen en Max Weber erbij haalt. En wel de tegenstelling “gezindheidspolitiek” (je principes Verdonkiaans-star handhaven ongeacht de gevolgen) en “verantwoordingspolitiek” (Job Cohen-achtig rekening houden met de gevolgen en zo nodig je principes maar wat minder hard doordrukken).

“Gezindheidsethiek”  leg je volgens Ten Hooven dezer dagen aan de dag als je een onschuldig geloof als de islam maar een beetje nodeloos gaat lopen beledigen. “Verantwoordingsethiek” dat is als je, zoals Job Cohen, de boel bij elkaar probeert te houden en niet alles maar in het openbaar zegt wat je voor de mond komt.

Deze extreme tegenstelling is bij Max Weber echter bedoeld als idealtypisch. Dat wil zeggen:  niet in het echt voorkomende categorieën worden – liefst gepaard in tegenstellingen – losgelaten op de werkelijkheid. Dat vond Weber handig bij het ordenen der verschijnselen. Maar je moest niet, zei Weber, jezelf inbeelden dat die categorieën de werkelijkheid zijn. Dat is evenwel precies wat Ten Hooven hier doet: de twee tegengestelde Idealtypen worden door Ten Hooven gebruikt alsof de realiteit er een-op-een in gevangen kan worden: Verdonk, Fortuyn, Hirsi Ali zijn pure Gesinnungspolitiker en Job Cohen is een onversneden Verantwortungspolitiker.

Ook Ten Hoovens conclusie is extreem. Hij ontleent hem aan Jos de Beus:

“De beweging die streeft naar transparantie  in de politiek is in de ban van deze ethiek.[gezindheids-ethiek]. Wat begint met een bescheiden roep om wat cameralicht en duidelijk samenhangend optreden van politici mondt al snel uit in een streven naar zuivering en omwenteling van de beroepspolitiek.”
[mijn vet]

Let op de woorden ”zuivering” en “omwenteling”. Ook De Beus schijnt het gevaar vooral van de benoemers van de problemen met de islam te zien komen, niet van de islam zelf.

En waarom verzwijgt Ten Hooven eigenlijk consequent dat de roep om transparantie, daadkracht en duidelijkheid in de politiek een reactie is op de verstikkende paardendeken die de “terreur van de politieke correctheid” (dixit Ayaan) de laatste decennia over het publieke debat heeft geworpen? Is het niet hoog tijd dat die deken blijvend wordt weggetrokken? Types als Ten Hooven (en De Beus?) willen de verstikking blijkbaar continueren.

Zich beroepend op De Beus, wil Ten Hooven echter zoveel mogelijk verantwortungsethische  halve waarheden horen om de boel niet op scherp te zetten:

“Politici die zich, in lijn met de verantwoordingsethiek, aanspreekbaar achten voor het effect van hun woorden, zien volgens De Beus in dat de halve waarheid het goede doel soms beter dient dan de hele waarheid. Zij wegen de morele kosten van zuiver handelen af tegen de morele baten van een politiek van vuile handen. De Beus zelf geeft verre de voorkeur aan politici die deze kunst meester zijn zonder de halve waarheid te verwarren met leugens.”

Kijk eens aan, schikken en plooien, halve waarheden en theedrinken, zoals Job Cohen na de moord op Theo van Gogh met “de moslims” deed: dat is de manier om met een anti-humaan totalitarisme als de islam om te gaan.

Waarna Ten Hooven een ware Kampioen Van Halfzachte Waarheden ten tonele voert: 

“In de benarde jaren dertig zag Sebastian Haffner deze eigenschappen terug bij Werner Finck, een kleine cabaretier en conferencier in Berlijn, die wist stand te houden in het aangezicht van de nazi’s.”

Screenshot_16

Waarna Ten Hooven een citaat van Haffner geeft inzake cabaretier Finck:

“Geen revolutionair acteur, geen bijtende spot, geen David met de katapult. Hij was tot in het diepst van zijn ziel onschuldig en beminnelijk. Zijn humor was zachtmoedig, lichtvoetig en luchtig; zijn belangrijkste procédés dubbelzinnigheid en woordspelingen, waarin hij geleidelijk virtuoos werd.”

Ja, Werner Fincks zachtmoedigheid heeft, zoals bekend, het Nazi-beest in de jaren dertig tijdig klein weten te krijgen voor het schade kon aanrichten. Dit zal sommige cabaretiers in dit land, die de islam niet durven scheren op het podium, heugelijk nieuws zijn. Ze zijn niet laf, maar zachtmoedig! Ze kunnen een voorbeeld nemen aan Werner Finck! Misschien kan Ten Hooven les gaan geven op de Kleinkunst-Academie? Specialisme: links cabaret. En zullen we die Academie maar meteen herdopen in de Werner Finck-Academie?

Ze zijn bij Vrij Nederland een heel eind gekomen sinds de partner-ruil-advertenties van de jaren zeventig: een ideologie verdedigen die geheel ingepakte vrouwen de rechten geeft van een geit, mag toch wel als het andere uiterste gelden.

Midden jaren tachtig heb ik nog eens een opstel ingestuurd naar de Raamgracht waarin ik mijn verontrusting over de multikul uitte. Dat was nog in de tijd van de postkoets en ik kreeg mijn artikel terug in een enveloppe met een handgeschreven aantekening op de eerste pagina: “Je hebt gelijk. Maar je bent te vroeg. Rinus Ferdinandusse”.

Te voorlijk: the story of my life.

_________________________

*** Aantekening 2013: in 2006 was ik me nog niet zo sterk bewust dat in essentie de islam de oervorm is van het verschijnsel dat wij aanduiden met Nazisme.

Door:

Martien Pennings

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

6 reacties op AAN DE OBSCURANTISTEN (9): Marcel Ten Hooven ontspoort

  1. Theresa Geissler zegt:

    Met dit wederom zeer onderhoudende artikel, Martien, belicht je waarachtig een onvervalste ‘obscurantist pur sang’! De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de naam Marcel van Hooven mij tot op heden niets zei, maar op grond van het bovenstaande geloof ik , dat dat niet bepaald een wonder genoemd mag worden. Heeft deze man zichzelf ooit als revolutionair beschouwd? Ongetwijfeld, gezien zijn linkse signatuur. Maar wat misschien ooit wàs -in de jaren ’70, ’80 of daaromtrent, lijkt thans totaal verzand in de voorzichtigheid, de filosofie van het ‘schikken en plooien’ die hij zelf nog promoot ook! Dat hij die kleine cabaretier, Finck, nota bene als lichtend voorbeeld aanhaalt, is zeer veelzeggend: Inderdaad, zo’n onopvallende -obscure- artiest, die juist daardoor het Nazisme wist te overleven, maar die dan ook niets noemenswaardigs bijdroeg ten dienste van een kentering in het maatschappelijk denken. Overigens is dat dan ook precies de rol die heel links zich op dit moment heeft aangemeten ten opzichte van het onzalig verschijnsel Islam, met inbegrip dus van theedrinker Job Cohen, wegkijker Assscher en, last but not least, deze journalist van Hooven, die het ‘plooien en schikken’ tot persoonlijk evangelie verheven schijnt te hebben. Ik vertel hier totaal niets nieuws, maar het hoeft bepaald geen betoog, dat er met een dergelijke (schijn)elite aan het roer in zowel het landsbestuur als de (mainstream) media niets noemenswaardigs van de grond komt. En dat met tegenover ons een tegenstander die mogelijk zijn (krom)zwaard al slijpt en geduldig zijn kans afwacht! -En die zich intussen waarschijnlijk rót lacht om onze naïviteit op de koop toe.

    Like

    • Martien Pennings zegt:

      Dank je Theresa.
      Ik vraag me vaak af of die halve garen nou nóóit eens iets horen, zien of lezen dat de ware aard van de nazislam laat zien.
      Ik heb zojuist dit http://bit.ly/13J0niL zitten bekijken en vooral beluisteren: die menigte op dat plein in Egypte en die haat-zing-zang van die “voorzanger” en die bloeddorst van die horde.
      Dan wéét je toch . . . . .?
      En dat is maar één filmpje.
      Zo zijn er tienduizenden filmpjes, teksten, gebeurtenissen.
      Wij pijnigen ons bewustzijn, leven met een gepijnigd bewustzijn, dag in en dag uit en we proberen iets van de werkelijkheid in de openbaarheid te doen doordringen.
      Maar het lukt niet.
      Ze zijn immuun, gek, verslaafd aan hun eigen mooie gedachten.
      Het is om zélf gek van te worden.

      Like

      • Helena zegt:

        Maar weet je, op veel plaatsen lijkt de wereld op het eerste gezicht nog zo normaal.
        Ik had het zelf vandaag nog, vanmorgen leuk gewerkt, half uurtje fietsen terug naar huis, prachtig weer, schoolkindjes in korte broek en sandaaltjes op straat, 2 ganzen met 3 jongen die de straat oversteken waar de auto’s voor stopten, even langs de super om iets lekkers voor de lunch met mijn jongste zoon te halen, bij de super maar 2 klanten met hoofddoek en géén bedelende illegaal voor de ingang. Dan heb ik het zelf soms ook even, van die utopische gedachten. Echt dan flitst het gewoon even door me heen, je bent knettergek denk ik dan ineens, kijk om je heen, niets aan de hand.
        Maar dan zet je een uurtje later je laptop maar weer eens aan en ga je naar de bron!

        Niets aan de hand voor wie niet aan het bovenste laagje vernis wil of kan krabben.
        Voor wie zich er niet echt in verdiept of zichzelf heeft aangeleerd zich er (uit zelfbescherming of desinteresse of domheid) niet in te verdiepen.
        Wat je zelf al zegt, wij pijnigen ons bewustzijn, wat een klote gevoel is dat toch.
        Het legt over alles, echt alles, een grauwe sluier.
        Ik probeer hier niet die Ten Hooven te excuseren, die zou beter moeten weten, maar
        ik probeer wel wanhopig verklaringen te zoeken om die wegkijkende massa te begrijpen.
        En ja, soms heel even begrijp ik ze echt.

        Like

  2. lucky9 zegt:

    De karaktermoord die door het multiculturele politieke establishment gepleegd werd op Ayaan Hirsi Ali, heeft mijn gevoelens voor de realiteit in Nederland op scherp gezet.
    Al diegenen die daaraan hebben meegewerkt waren ofwel fascisten ofwel racisten.
    Ayaan moest verdwijnen OMDAT ze zwart was.
    Een islamkritische zwarte en dan nog een vrouw dat verdroeg de multiculturele propaganda niet. Onder haar verdedigers en sympathisanten bevonden zich een massa pseudo racisten en pseudo nazis.
    De karaktermoordenaars zoals ten Hooven waren en zijn evenwel de échte nazis en de échte racisten.

    Like

  3. Theresa Geissler zegt:

    @Helena 6 Juni 22.30 u. Dat is ook zo, Helena, je hebt helemaal gelijk. Het IS ergens ook best te begrijpen.
    In mijn stad is het ook zo., precies, zoals jij het beschrijft. Het is dan ook niet zo, dat de toestand in Nederland op dit moment zo”n ramp is, maar eerder dat ze dat niet mag wórden.
    In Engeland -althans in Londen- is het wèl een ramp en in Zweden óók. Dat weten wij inmiddels, dat zijn geen leugens.
    En dat de kèrn wel aanwezig is, hier, merk je als je je er iets dichterbij waagt. Zelf heb ik bijvoorbeeld jaren geleden een periode gehad, dat ik specifiek allochtone kroegen bezocht. Ik wou, geloof ik, een beetje baanbrekend werk doen, maken dat vrouwelijke bezoekers daar heel gewoon werden. Uiteindelijk lukte dat natuurlijk niet. Je werd er wel niet uitgegooid -dit is nog altijd Nederland dus dat mag een kroeg niet zomaar- maar hetzij de eigenaar, hetzij de klanten werden op laatst toch steeds weer korzelig en vervelend, zo van daar heb je hààr weer. Laat ze wegblijven, wij willen met mannen onder elkaar zijn. Dan zeggen buitenstaanders al snel: Laat dat dan ook links liggen. Maar daar gíng het mij juist om, dat dat niet nodig moest zijn -omdat je vrouw was. Enfin, ze zullen er geen last meer van hebben, want inmiddels kan ik dat soort mensen dus niet meer zíen.
    Ik herhaal: Het is hier ook nog niet erg, maar de kèrn is aanwezig en we zouden er alerter op moeten zijn, dat die zich niet kan uitbreiden. Dàt is het punt. Er wordt tegen die mensen op cruciale momenten niet duidelijk genoeg NEE gezegd. De grenzen van wat aanvaardbaar is en wat niet worden niet duidelijk genoeg gemarkeerd. Sharia-driehoek in Den Haag nog niet zo uitgesproken als in Londen? Prima, maar dat is geen reden om te zeggen: Laat maar gaan. Mensen zoals wij hier op de site weten intussen, dat de tendens bestaat, dat het erger worden kàn. Herinner jij je het geval dat hier op de site een tijdje geleden aangekaart werd? Dat de schrijver verhaalde over zijn vage Islamitische kennis, die zo verlicht léék, maar tijdens een gesprek opeens zeer akelige, fanatieke en zelfs moordzuchtige trekken bleek te vertonen?
    Dàt is nu de aanwezige tendens, die je aan de oppervlakte niet direct ziet, maar die wel aanwezig is, naar ik vrees bij héél veel van die mensen. En de overigen hebben vrijwel allemaal in zich van ‘niet in te grijpen’ wat hun ‘broeder’ een buitenstaander ook aandoet. Dat is even verraderlijk.
    Begrijpen is één ding. Maar het gaat er om, dat de massa er beter van doordrongen moet worden, dat we alert moeten blijven. En dat de Islam géén vredesreligie is, zoals de meeste mensen nog steeds (willen) denken. En vooral: Dat je moslims niets moet toegeven, maar ze duidelijker grenzen moet voorhouden,dan nú gebeurt. Tot hier en niet verder.
    Juist omdàt het in Nederland nog niet zo erg is, geloof ik, dat dat nu nog kàn.

    Like

  4. jan zegt:

    De islam en koran moet verboden worden! alle islamieten terug naar de woestijn van hun voorvaderen. Ik kijk uit naar de dag dat Nederland en de rest van de wereld van de islam gezuiverd zal worden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s