Ons leven is veranderd

Screenshot_47

(Door: Julia Caesar)

Julia Caesar is een veelgeprezen columniste bij Snaphanen. Haar essay hieronder is vertaald uit het Zweedse origineel, dat vorige maand op Snaphanen gepubliceerd werd. Dit is een samizdat [= ondergronds] verslag van wat het is om een Counterjihad schrijver in Zweden te zijn, maar het verhaal kon gelijkelijk van toepassing zijn op alle westerse naties die zuchten onder het juk van de multiculturele hegemonie.

Iets of iemand maakte ons wakker. Ons leven is veranderd zonder dat we echt in de gaten hadden hoe dit is gebeurd. Het kan door een boek of door enkele krantenartikelen zijn gebeurd. Het kunnen blogs op het internet  zijn geweest. – het kunnen vele jaren van observaties en langzaam groeiende inzichten zijn geweest –  stukjes van een puzzel die plotseling op hun plaats vielen.

Maar eigenlijk zijn wij niet degenen geweest die ons leven hebben veranderd. In het geheim hebben onze politici ons leven veranderd. Zonder dat er ooit naar onze mening is gevraagd, werden we gedwongen te leven in een samenleving van multicultuur en extreme massa-immigratie, die nooit ergens of wanneer dan ook maar heeft gefunctioneerd. Net als proefkonijnen werden we in een gigantisch sociaal en demografisch laboratoriumexperiment gegooid, zonder ook maar enige mogelijkheid om eraan te ontsnappen. We kregen te horen dat we ons verrijkt moesten voelen. Anders waren we racisten.

Toen we de volledige implicaties van het immigratiebeleid begrepen, voelden die als een slag in het gezicht. Iets waar we een lange tijd tevergeefs naar op zoek waren geweest, naar informatie hierover, werd duidelijk. We waren op zoek naar kennis. Goddorie, en nu zouden we geen minuut langer meer voor de gek worden gehouden! We sloegen aan het lezen. We gingen zaken bestuderen en haalden informatie binnen, zoals iemand die dorst naar water.

Het was een normale dag. We hoorden onszelf tegen onze beste vrienden zeggen: ”Als je dit boek hebt gelezen, zal je leven nooit meer hetzelfde zijn”. Het was alsof onze woorden diep van binnen kwamen uit iemand die we niet kenden. Maar we beseften dat de woorden juist waren. Beetje bij beetje gingen we beseffen dat wij niet degenen waren die onze missie hadden kozen. De missie koos ons, en we konden ons er niet tegen verzetten.

We sloegen terug. We probeerden te ontsnappen. We hadden een goed leven, waarom zouden we kiezen voor iets wat erger, ongemakkelijker, en ondankbaarder was? We zouden bijvoorbeeld kunnen gaan borduren. We zouden fijn timmerwerk kunnen oppakken, sleutelen aan auto’s, rozen telen of schilderen op porselein. We zagen onze vrienden een dergelijk leven leiden. Maar we konden dat niet. We waren altijd al weerbarstige, brutale kinderen geweest, die onze ouders lieten schrikken door met dingen naar buiten te komen die eigenlijk niet gezegd mogen worden. Voor zo lang als we ons konden herinneren hadden we leugen en bedrog herkend en verafschuwd. Aan de deur van onze koelkast hing een stukje papier met een motto: “Alleen degene die tegen de stroom inzwemt, zal de bron bereiken”.

We konden niet stilletjes toekijken dat Zweden beetje bij beetje ontmanteld werd. We wilden de dikke sluier van stilte over het immigratiebeleid in stukken scheuren en de feiten verspreiden waar slechts een paar mensen van wisten en waarover niemand sprak. Wij vonden dat mensen het recht hadden om te weten wat er gaande was in hun land.

We waren versuft, geschokt, pas kort geleden op de hoogte gebracht. We waren veteranen met littekens. Sommigen van ons waren al dood en waren, in tegenstelling tot veel andere mensen, eervol gestorven met het behoud van hun menselijke waardigheid.

We schreven. Niemand vroeg ons dat te doen. We kozen er zelf voor. Maar hadden we echt een keuze?

We waren onze eigen werkgevers. Niemand was de baas over ons. Geen actieve hoofdredacteur vertelde ons om een en ander te verwijderen omdat het te controversieel was.

Screenshot_49

We werkten bijna voortdurend. We deden dat werk gratis, want de waarheid wordt niet per uur betaald. Als andere mensen zich ontspanden en leuke dingen deden, werkten wij. Elke dag van de week versleten we onze stoelen en onze computers. We zwoegden alsof we geobsedeerd waren door de taak waarvan we onszelf de opdracht gegeven hadden om die te volbrengen. We wilden de taak per saldo afronden. Het duurde enige tijd om te begrijpen dat we die nooit zouden afronden. Onze taak zou ons overleven.

Onze tegenstanders hadden de middelen. Duizenden journalisten waren de hele dag bezig met liegen tegen het Zweedse volk in ruil voor vette salarissen en voor klopjes op de schouder op Twitter van hun al even leugenachtige collega’s in hun gezamenlijke fanclub. Media, politieke partijen, denktanks en lobbygroepen hadden toegang tot miljarden. Maar wij hadden iets wat zij niet hebben: de waarheid.

Het vasthouden aan de waarheid hield ons staande. We wisten dat  geen mens en geen politiek systeem hun bestaan ​​voor eeuwig op leugens kunnen blijven bouwen.

We wisten dat de waarheid altijd zal winnen.

We wisten dat de waarheid snel kan doorbreken.

We wisten dat het lang kan duren voor de waarheid  boven komt en soms breekt die met geweld door.

We wisten dat de waarheid was vervangen door een nieuw stelsel van leugens.

We hebben boeken vol feiten geschreven die zorgvuldig werden doodgezwegen in alle media. We hebben discussieartikelen, blogberichten en kronieken geschreven. Meestal weigerden de mainstream media om onze artikelen te publiceren, zonder daarvoor een reden te geven. De feiten die we presenteerden ontzenuwden hun hele schimmige project.

We deden het werk van journalistieke pioniers. We groeven waarheden op waar goed betaalde journalisten te lui of te laf voor waren om zich er druk over te maken. We wisten dat veel mensen lazen wat we schreven. Maar geen enkele journalist of iemand anders met een maatschappelijke positie die in stand moest worden gehouden, durfde dat te vermelden. We begrepen dat ze in het geniep lazen, en dat de arme drommels onze namen niet durfden te noemen vanwege het risico om hun hele loopbaan te ruïneren. We bestonden gewoon niet. Het was alsof we waren besmet met een dodelijk virus. Ze stalen onze teksten en de feiten die zij zelf niet hadden kunnen ontdekken, maar ze veranderden die wat, zodat ze hun eigen huid konden redden en betere journalisten leken dan ze in werkelijkheid waren.

We schreven onder pseudoniem. We vonden het vreselijk dat we dat moesten doen. Als journalisten in de reguliere media niet zo verschrikkelijk gelogen hadden, hadden we onder onze echte naam kunnen schrijven, zonder gevaar voor ons leven en het leven van onze kinderen. Nu moesten we onze identiteit verbergen.

We schreven ook met onze echte namen. Het scheen niet uit te maken. Onze onderwerpen waren taboe. De gehele journalistieke beroepsgroep leek tot een akkoord te zijn gekomen dat onze boeken en artikelen onder geen beding genoemd mochten worden. De weinige keren dat we wel werden genoemd werden we lastiggevallen en gestigmatiseerd en braakten ze hun haat over ons uit in artikelen die geschreven werden door bekende en vereerde journalisten. We hadden de taboegrenzen overschreden en van nu af aan bestonden we niet meer.

Wij solliciteerden naar nieuwe banen. Hiervoor bezaten we de beste beoordelingen en kwalificaties. We kregen de banen niet. Er was niets mis met onze beoordelingen en kwalificaties. Het probleem zat in de artikelen die we hadden geschreven over ongepaste onderwerpen.

We overdachten het feit dat  boodschappers die slechte berichten brachten sinds het prille begin van de mensheid gestenigd werden. Shakespeare had het onder woorden gebracht: “De aard van het slechte nieuws infecteert de brenger ervan”.

We sloten ons op in onszelf. Wij zegden ons krantenabonnement op. We luisterden niet meer naar de radio en keken niet meer naar de televisie. Een lange tijd hebben we in ieder geval nog geprobeerd naar het nieuws te luisteren en te kijken. Maar uiteindelijk lukte ons dat niet meer. We konden er niet tegen de leugens te moeten aanhoren. Het werd meer en meer duidelijk dat de belangrijkste ambitie van de journalisten niet was om de waarheid te vertellen, maar om die te verbergen.

Screenshot_52

Wat we vooral niet konden aanzien was hoe de journalisten zichzelf verlaagden. Ze vernederden zich door dingen te schrijven en te zeggen waarvan ze wisten dat het leugens waren. Ze weigerden om te leren, om introspectief te zijn en om zich af te vragen waar ze mee bezig waren.

We keken dwars door hen heen. We doorzagen hun dubbele moraal en hypocrisie. Ze keerden zich af van de multicultuur en de massa-immigratie die ze gewoonlijk geprezen hadden en vestigden zich in 100 procent etnisch blanke gebieden. Het enorme cynisme van hun boodschap was dat het multiculturalisme niet aan hen mocht worden opgedrongen, maar wel aan De Anderen; de armen, de zwakken, de zieken, die het niet zou lukken om te verhuizen, of die niet genoeg geld hadden om een plek voor zichzelf te kopen in een gebied dat vrij is van immigranten.

We vroegen ons af hoe de journalisten omgingen met hun zelfverachting. Tot we beseften dat ze die niet hadden.

Onze ouders gaven ons hun stille steun, maar waren bezorgd over ons en zeiden dat we het wat kalmer aan moesten doen en niet zo hard moesten werken. In hun ogen bleven we  kinderen. Onze ouders stierven en niemand maakte zich nog  zorgen over ons. We stonden alleen aan de frontlinie. Het werd kil en verlaten om ons heen.

We hoorden het gemompel van onze voorouders in hun graf. Ze drongen er bij ons op aan om door te gaan. Ze kon niet tegen de ontheiliging van alles wat ze tijdens hun leven  met hard werken en met ontberingen hadden opgebouwd.

Er waren vrienden die genoeg hadden van het feit dat we de hele tijd werkten en van ons “nee bedankt” op uitnodigingen. Ze begrepen niet wat we aan het doen waren en waarom het zo belangrijk was.

Er waren ook vrienden die ons hun steun gaven. Ze gingen door hetzelfde proces van desillusie als wij. Zonder de goede ondersteunende gesprekken met hen zouden we nooit de kracht hebben gehad om door te gaan.

Bepaalde vrienden stopten plotseling met het beantwoorden van onze e-mails.

Ze zeiden dat ze niet konden begrijpen hoe we zo kritisch over vluchtelingen konden zijn en toen we daar tegenin brachten dat het niet om de vluchtelingen ging, maar dat we het immigratiebeleid bekritiseerden. Toen we hen vertelden dat slechts een paar procent van de immigranten die een verblijfsvergunning kregen vluchtelingen zijn, wilden ze niet luisteren. Ze probeerden niet om iets over onze opvattingen te weten te komen, maar zeiden ons dat onze opvattingen walgelijk waren. Zij verbraken hun relaties met ons en bleven in hun eigen wereldje leven.

Andere vrienden zeiden dat het niet zo erg kon zijn en dat alles zeker wel goed zou komen.

Sommige vrienden zeiden ons dat ze niet geïnteresseerd waren in wat we deden.

Er waren vrienden die ons pessimisten noemden en we zagen de dollartekens in hun ogen toen ze hun geheugen raadpleegden om situaties te ontdekken waarin we iets racistisch hadden gezegd. Maar ze konden niets vinden.

Er waren vrienden die zeiden dat het goed was dat de Somaliërs hier kwamen en dat zij leerden lezen en schrijven. Vreemd genoeg waren deze vrienden zuinig op elke cent die ze moesten betalen en scholden ze het personeel in de kruidenierswinkel uit als ze niet elke aanbieding van die week hadden besteld.

Onze gesprekken verwaterden. We wisten niet meer waar we met onze vrienden over moesten praten. Zagen zij wat  er met ons land en met Europa gebeurde? Niets wees in die richting. Hoe dan ook,  ze zeiden er niets over. We bleven praten over alledaagse dingen. Maar het voelde als een toneelstuk en als de etentjes met onze vrienden eindigden, waren we opgelucht als we thuis kwamen en alleen waren.

Angst heeft ons beïnvloed  zonder dat we weten hoe dat is gebeurd. We leefden niet langer in een veilige democratie met vrijheid van meningsuiting. Elke dag lezen we over mensen die blootgesteld zijn aan geweld omwille van hun mening en over anderen die zijn bestolen, verkracht en vermoord, zonder dat zij hun mening ook maar ooit naar buiten hebben gebracht.

Screenshot_51

In eerste instantie zouden we het niet toegeven. Maar angst begon de mogelijkheden die we in het leven altijd als vanzelfsprekend hadden gezien te verminderen. We hadden altijd alleen in de bossen gewandeld en we waren nooit bang geweest. De bossen vormden onze meest heilige ruimte. Nu durven we daar niet meer alleen te lopen.

We plakten onze brievenbussen af. In onze huisjes op het platteland, waar we ons altijd veilig hadden gevoeld, gingen we de deur op slot doen. Elke keer als we onze auto startten, waren we bang dat die zou ontploffen. We vertelden onze geliefden dat, als iemand ons zou doden, we wilden dat ze zouden weten dat we in het harnas waren gestorven. Ons leven was goed geweest. We hadden van niets spijt.

Nu eens verloor de een dan weer de ander de moed. Degenen die nog goede moed hadden bemoedigden en troostten de anderen. Tegen degenen die op een gegeven ogenblik moedeloos waren, zeiden we dat het beter zou gaan. Maar we wisten dat het niet waar was.

Innerlijk hebben we onze ouders en andere mensen die ons na stonden bedankt. Dankzij hen bleven we vertrouwen op onze stabiele persoonlijkheid  en hebben we nooit getwijfeld aan waar we mee bezig waren.

We ontleenden onze kracht aan mensen naar wie we opkeken, Vilhelm Moberg, Herbert Tingsten, Torgny Segerstedt, Enoch Powell. Ze durfde zich te verzetten tegen een dominante heersende opvatting. Maar we wisten ook dat ze een erg hoge prijs betaalden voor hun opvattingen en hun integriteit.

We dachten diep na over de vraag wat het geweten eigenlijk inhield. Waarom waren sommige mensen in het bezit van een geweten, terwijl anderen dat niet hadden?

We wilden niet te cynisch geworden. Toch werden we cynisch.

We wilden niet neerbuigend zijn. Maar we hadden altijd al minachting gehad voor lafheid en voor‘fellow-travellers’ (meelopers met de heersende mening).

Steeds vaker vroegen we ons af of we droomden. Dat gebeurde vooral in die zwevende gemoedstoestand tussen slapen en waken wanneer we in ons bed lagen en onszelf langzaam vrijmaakten uit onze dromen. Dat gebeurde als we duizenden mijlen van huis waren, waarvan we gescheiden waren door een zee. We hielden de deuren naar de zee dag en nacht open, want we wilden de ademhaling van de zee horen, de trage vloedgolf die ritmisch naar de kust rolde. Op hetzelfde ritme rolden herinneringen en beelden door ons hoofd.

Onze herinneringen waren een vloedgolf, ook in de zeeën van onze geest. Niemand kon bewijzen dat ze echt waren. Zij kwamen bij ons op als we hen het minst verwachtten en raakten ons diepste zelf. Droom en werkelijkheid ontmoetten elkaar. De grenzen werden weggevaagd. Het verleden was er, stralend en glanzend. Maar was het echt? Of hadden we alles gedroomd?

Onze innerlijke beelden kwamen uit een heel ander Zweden, het land waarin we waren geboren en opgegroeid. Het was een land van ijver en eenheid, armoede, hard werken en geloof in de toekomst.

Screenshot_50

Het Zweden waar we nu in leefden was  zo verschillend van het land waarin we waren opgegroeid, dat het niet hetzelfde land kon zijn. In andere landen koesterden de mensen hun herinneringen aan het verleden. In Zweden werd het bestaan ​​van het land en de Zweedse cultuur ontkend.

Onze geschiedenis werd belasterd. Van jongs af aan werd ons verteld dat we geen land hadden. Zweden bestond niet. We moesten ons schamen dat we Zweden waren.

We weigerden ons te schamen. Die schaamte hoorde niet bij ons.

De propaganda had een bepaald doel: om het verleden uit ons bewustzijn te wissen. We moesten vergeten dat het ooit had bestaan​​. We moesten echt aan onze eigen herinneringen gaan twijfelen. De revisionisten van de geschiedenis hadden zich het voorkeurrecht van de interpretatie toegeëigend, en we hadden dit stilletjes laten gebeuren. We werden niet geacht om ons het land,waar we deel van uitmaakten, te herinneren en het maakte ons diep bedroefd en woedend. Zonder een achteruitkijkspiegel hadden we geen maatstaf voor de huidige tijd. Maar dat was ook niet de bedoeling.

Wie heeft ons onze dromen afgenomen? Het was niet slechts een enkel persoon. Het waren tienduizenden mensen, verraders en landverraders, die samen deelnamen aan de vernietiging van Zweden. Hun haat trof ons als bijtend loog vanuit hun krantenpagina’s en vanuit hun radio-en televisieprogramma’s, vanuit de regering en het parlement en vanuit de hele politiek correcte elite, die grof geld verdiende(n) aan de vernietiging van Zweden.

De allergrootste verandering was dat ons geloof aan de toekomst was verdwenen. Stukje bij beetje hadden de verraders dat van ons weggenomen. Het was het meest waardevolle wat ze konden afnemen en dat wisten ze. Het geloof dat alles beter zou worden had generaties voor ons aangemoedigd en het was altijd uitgekomen. De hele geschiedenis van Zweden tot in de jaren zeventig bestond uit een sterk stijgende curve voor wat de economie en het welzijn betrof. Het optimisme over de toekomst had onze voorouders gedragen door hun leven van hard werken in de landbouw, in de bossen, op zee en in de fabrieken. Als ze hard genoeg werkten, zouden we allemaal  een beter leven krijgen. Nu waren alle dromen weggevaagd. Het was alsof het hele land met chloor werd gewassen.

Wij sliepen ’s nachts goed,  omdat ons geweten als een kussen fungeerde.

We hadden ’s nachts een onrustige slaap wanneer de huiveringwekkende beelden over de toekomst van  Zweden ons niet met rust wilden laten. Het gebeurde dat we ’s morgens wakker werden midden in een droom waarin we probeerden om een steile sneeuwhelling te beklimmen. We hadden geprobeerd om de sneeuw vast te grijpen met onze handen, we groeven onze nagels zo diep in als we konden. Maar ze gleden er steeds weer af. Voor elke centimeter die we naar boven klommen, gleden we nog meer naar beneden.

We droomden dat we in een hotel in Istanbul verbleven dat zou worden ingenomen door islamitische terroristen. We probeerden om het gevaar tot uitdrukking te brengen met onze lichaamstaal, maar iedereen lachte alleen maar. In de kelder van het hotel was onze minister-president Fredrik Reinfeldt bezig de Zweedse vlag islamitisch groen te verven, terwijl iemand ‘De Internationale’ op een pedaalorgel speelde.

We onderzochten onszelf. Waarom waren we hiermee bezig? We geloofden dat we zijn geboren met verschillende gaven en dat het de bedoeling is om die te gebruiken. We geloofden zelfs dat het onze verantwoordelijkheid is om de vaardigheden die we hebben te benutten. Sommige mensen kunnen huizen bouwen. Zij moeten huizen bouwen. Sommigen kunnen Bach zodanig spelen dat mensen huilen. Zij moeten Bach spelen. Sommigen kunnen schrijven. Zij moeten schrijven.

Er waren dagen dat we niet ook nog maar een brief wilden schrijven. We dachten dat mensen graag op de hoogte wilden zijn. We dachten dat ze gevoelig waren voor feiten. Met behulp van feiten en statistieken konden we laten zien: dit is de werkelijkheid. We konden niet begrijpen waarom mensen zo stom waren dat ze moeite hadden om de juiste feiten op te nemen. Het duurde een lange tijd voor we beseften dat mensen niet willen weten. Zij geven er de voorkeur aan om in hun leugens en illusies te blijven. Ze willen zich ‘goede mensen’ voelen. Ze wilden geloven dat de bronnen van Zweden toereikend zijn voor alle bewoners van de hele wereld .

We wilden ons vertrouwen in de mensheid  behouden. Maar het werd steeds moeilijker. Het kostte ons een aantal jaren om te beseffen dat de mens zijn eigen ergste vijand is en dat ook wil blijven.

Wat ons het meeste dreef was onze zorg wat voor maatschappij we onze kinderen zouden achterlaten. Zij waren hoofdzakelijk degenen waarvoor we werkten.

Sommige kinderen zeiden dat datgene wat we deden goed was en dat ze trots op ons waren.

Sommige kinderen waren politiek correct en wilden niet meer met ons praten.

Sommige kinderen waren druk met hun carrière en hadden geen tijd om zich in te laten met wat er in Zweden gebeurde.

Het gaf ons het gevoel dat wij het orkest waren dat speelde aan boord van de zinkende Titanic. We hoopten dat de muzikanten zich misschien een beetje beter voelden dan degenen die in een staat van paniek rond liepen op het dek. En we hadden trouwens geen keus. We konden het gewoon niet klaarspelen om ons land ten onder te zien gaan en alleen maar toe te kijken.

We schreven in het water. We wisten dat wat we schreven snel zou worden vergeten, net als alles wat er was geschreven. Omdat we niet bestonden, zelfs terwijl wij in leven waren, het enige wat we eventueel konden hopen was dat we een zaadje hebben gezaaid.

Screenshot_48

Bron:

http://gatesofvienna.net/2013/06/we-changed-our-lives/

Auteur: Julia Caesar

Vertaald uit het Engels door:

Wachteres & Henk V.

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "goedmenschen", "Integratie", "Nuttige idioten", "Verrijking", Appeasement, Censuur, cultuurrelativisme, Desinformatie, Dhimmitude, Elite, Hypocrisie, Islam, Islamisering, Krankzinnigheid, lafheid, landverraad, Linkse Kerk, mainstream-media, Moslims, Multiculti, Naïviteit, nieuw fascisme, politici, Zweden. Bookmark de permalink .

41 reacties op Ons leven is veranderd

  1. Helena zegt:

    DE strijd tegen politiek denken bijna in poëzie verwoord. Hartverscheurend.

    Like

  2. Helena zegt:

    moet natuurlijk zijn politiek CORRECT denken zijn. Bedtijd.

    Like

  3. Jade zegt:

    Mooi artikel weer,…
    Graag meer nieuws uit Zweden, want meerdere mensen
    in m`n vriendenkring snappen niet waarover ik het heb
    als ik zeg dat Zweden een verloren zaak is…

    Like

  4. Scarlatti Bombatti zegt:

    Om in een niet te stuiten huilen uit te barsten… maar daarna, tòch weer de schouders eronder zetten en gaan VECHTEN tegen deze wantoestanden door politici en hun volgers ons aangedaan!
    We moeten onze landen TERUG veroveren! Laten we dat gaan doen! Kom ook naar de brainstorm sessie, de 6e juli a.s. die door Burger Journalisten, Bert Jansen wordt voorbereid.

    Like

  5. Marc Bouwman zegt:

    Ontroerend! Ik herken veel. Wel het meest deze zinnen aan het begin. “Iets of iemand maakte ons wakker” en “Het kan door een boek of door enkele krantenartikelen zijn gebeurd. Het kunnen blogs op het internet zijn geweest. – het kunnen vele jaren van observaties en langzaam groeiende inzichten zijn geweest – stukjes van een puzzel die plotseling op hun plaats vielen”.

    Voor mij waren een zachtjes verontrustend signaal de krantenberichten in de jaren 1997 en daarna: ‘afgelopen jaar telde Nederland 114.000 niet-westerse immigranten’. Wonende in Delft, met minder dan 100.000 inwoners, dacht ik dat Nederland elk jaar een stad groter dan de mijne ‘rijker’ werd. Het bericht als zodanig vond ik buitengewoon alarmerend. Maar iedereen leefde gewoon rustig door, alsof er niets veranderde. Dan zal het wel aan mij liggen, dacht ik.

    Ergens rond 2000 las ik in Elsevier een column, ik meen van Leon de Winter maar daar ben ik niet zeker van of hij dat was. Hierin beklaagde hij zich als rechtse Nederlander in de hoek van fascisme en racisme gedrukt te worden omdat hij zich als liberaal bekend maakte. Voor links-Nederland betekende liberalisme per definitie grootkapitalisme en de onverschilligheid om een ieder te willen onderwerpen als het maar geld opleverde. Later begreep ik dat juist deze redenering afkomstig was van de Oost-Duitse communistische partij. Een kapitalist zou een verhulde vorm van fascisme zijn. In linkse optiek kon een kapitalist of liberaal zich nimmer de uitspraak ‘Nooit meer Auschwitz’ aantrekken: juist deze liberaal of kapitalist waren de ware schuldigen aan de Holocaust. Deze columnist voelde zich zo ongelooflijk onheus bejegend: zou een liberaal, vanwege zijn opvattingen over economie en samenleving, uit zijn op massamoord?

    11 september 2001 kwamen de vliegtuigen van Al Qaida. Zelf afkomstig uit de linkse hoek manifesteerde zich bij mij een pavlov-reactie: de reden van deze aanslag was gelegen bij de slechte leefomstandigheden van de Derde Wereld, waarvan de oorzaak natuurlijk gelegen was bij het kapitalistische Westen. Wij, ik dus ook, waren schuldig aan dit leed.
    Toch, tegelijkertijd, vond ik deze aanslag ver over de top. Hoe gerechtvaardigd je klaagt ook mocht zijn, een aanslag als dit kon onmogelijk als rechtvaardiging gezien worden.

    In 2001 en 2002 kwam Pim Fortuyn langs. Niet alleen zijn charisma en zelfverzekerdheid, maar ook de massale bijval van honderdduizenden Nederlanders bevreemden mij. Ik begreep het toen allemaal nog niet zo goed. Maar zijn succes jaagde mij angst aan. Ik ervoer alsof een stille macht mijn land in zijn greep kreeg.
    Toen hij werd vermoord raakte ons land in een vreemde trance die mij beangstigde. Hoewel Fortuyn een overtuigende macht uitstraalde die erg onnederlands aandeed, wilde niemand deze man dood, behalve die Volkert. Even ervoer ik iets, waarvan ik dacht dat de Duitsers dit in de jaren 1930 moeten hebben ervaren: het land, haar cultuur, de publieke opinie, alles leek op drift door deze moord.

    Ook nu manifesteerde zich bij mij diezelfde pavlov-reactie: ik wilde terug naar het veilige Nederland met Hollandse kneuterigheid. We waren toch allemaal ‘gelijk’? Ik beken: op de verkiezing van van 8 mei 2002 stemde ik GroenLinks. Ja, verwijt me maar wat je wilt.

    Een jaar lang sudderde onbegrijpelijk, mijn werk werkend, mijn gezin onderhoudend. Na zijn dood lagen al Fortuyn’s boeken te koop. Ik kocht ze en las ze. Ik ontwikkelde een buitengewone sympathie voor deze erudiete man. Ik begon meer en meer te begrijpen van wat er zich in ons land voltrok. Toch had ik problemen met zijn verzet tegen Artikel 1 van de Grondwet. Mijns inziens moest en zou discriminatie toch echt verboden blijven. Die mening zou ik ook niet veranderen: Fortuyn had geen gelijk in zijn voorgestelde wijziging van dit artikel.

    Augustus 2003 trok ik de stoute schoenen aan en kocht voor 7 euro een koran. Ik ging er echt voor zitten: zo’n heilig boek moest toch iets te vertellen hebben. Tot dat moment hadden de aanslagplegers van 9/11 voor mij nog steeds een motief, al deelde ik het niet. Ook leek de islam niets aan godsdienstige waarde verloren te hebben; problemen in de multi-culturele samenleving zouden slechts een uiteindelijk op te lossen misverstand blijken te zijn.

    Totdat ik bij Soera 9 vers 5 kwam: ‘dood de ongelovige christenen en joden’ en ‘zij kunnen niet uw vrienden zijn’. Ik herlas het nog eens en dacht “He?” Blijkt de islam regelrecht fascisme voor te staan!

    Per saldo waren het artikel van Leon de Winter en mijn lezing van de koran de uiteindelijke keerpunten. Leon maakte mij duidelijk dat anti-fascisme niet iets was wat voorbehouden was aan Links Nederland. Het was een stevige aanzet tot het losweken van het Linkse denken.
    De definitieve slag was het lezen van de koran: het was uit en te na een fascistisch boeken. Het zou mij niet weerhouden het credo ‘Nooit meer Auschwitz’ na te leven!

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      @Marc Bouwman 00.57 Mijnheer Bouwman,, het betreffende artikel is werkelijk prachtig, maaar uw comment is dat eveneens! Wat een schitterende, heldere en openhartige ontboezeming! Bijna een artikel op zichzelf!
      Moet ik ook nog zeggen dat ik het helemaal herken? Dat zou misschien wat te ver gaan, want ik heb de dingen al vroeg heel anders ervaren. Ik ben een dwarsligger die zich niets wil laten zeggen. Anderen zijn dat ook, maar worden als gevolg daarvan links. Ik ben daardoor juist nooit links geweest omdat ik van meet af aan bij links de tendens zag, meningen te willen opleggen, emoties te willen dirigeren. Verontwaardigd over de toestand in de derde wereld? Iedereen moest het zijn. Tegen Vietnam? Vóór de macrobiotiek? Iedereen moest ermee instemmen of je was geen goed mens. Het stuitte me vooral tegen de borst dat in die kringen de assertiefsten de neiging hadden, op een natuurlijke wijze het leiderschap op zich te nemen en de rest hun mening te dicteren. Dat heb ik nooit met me laten doen. Daarom heb ik me al snel gedistantieerd.
      Idealen heb ik nooit gehad, behalve hele kleine, af en toe, die ècht vanuit jezelf kwamen. Maar ik herken alles wat U vertelt, wèl. Al is het maar vanuit de tweede hand.
      Pim Fortuyn heeft mij in grote lijnen al snel aangesproken: Ik wou al vrij jong niets meer met religie te maken hebben en de Islam, al manifesteert ze zich in de ene plaats nadrukkelijker dan in de andere, is té duidelijk en te dwingend aanwezig. Zij betekent onderwerping en ik onderwerp me niet. Aan niets en niemand. Ze is ook hypocriet: In de dagelijkse praktijk ziet men overduidelijk hoe vrouwen onderdrukt worden en de Koran -die ik trouwens niet echt heb leren kennen, wat ik ook niet wens- verbergt dat onder de prachtigste Soera’s, maar valt door de mand zodra je die analyseert. Hoe dan ook, ik wil het niet, ik zal het nooit willen en het ergert me kapot, dat half prominent Nederland het eigen denkvermogen verloren schijnt te hebben en tot op de dag van vandaag blijft volhouden, dat er zoveel goeds in zit en dat we deze drammers -want dat zijn het- een eerlijke kans moeten geven. Daar, waar ze een dergelijke houding van de biblebelt al jaren niet meer zouden pikken. Nou, ik pik het dus van beiden niet
      We zien artikelen als dit en andere, waar al te veel tolerantie in Scandinavië toe geleid heeft. We móeten blijven proberen, het hier pas op de plaats te laten maken.
      Aan dat zelfbewustzijn dragen de artikelen dus bij, maar ook comments zoals het uwe. Ik dank u hartelijk..

      Like

    • louis-portugal zegt:

      Marc beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald zullen we maar zeggen.
      Ik wil je toch feliciteren met het komen tot inzicht.

      Like

    • Anneke zegt:

      Proficiat…..Marc Bouwman !!! Neem even een kijkje op de site van XanderNews (www.xandernieuws.nl)…onder 17-06-2013 een weergave; betr. de huidige visie van Netanyahu en Benett èn met hun zou je gaan denken HEEL Israel….”Nooit meer een Auschwitz-situatie….” GEEN tweede staat, de Palestijnen kunnen naar de buurlanden, of blijven…Máár dan wel onder de voorwaarden die heden ten dage worden gesteld. OGEN en OREN gaan zich OPENEN……

      Like

  6. albert zegt:

    Wat een prachtige bijdrage, dit raakt mij echt in het hart. BEDANKT

    Like

  7. treintrien zegt:

    Wat een ontzaggelijk goed stuk.
    En de vertaling is ook prachtig.

    Dank, wederom.

    Like

  8. Makropoelos zegt:

    Prachtig geschreven en bedankt voor de plaatsing.

    Ik woon niet in Nederland, maar ik heb dezelfde ervaring met de struisvogel instelling van b.v familie. Als ik een neef een bericht stuur en hem attent maak op de Bilderberg Group, dan krijg ik nog een bevestigend antwoord. Maar sind ik berichten van deze site opstuur over toestanden in Nederland, krijg ik geen antwoord meer.

    Ook de nietszeggende en ontwijkende berichten bij de CNN en BBC over de protesten in Turkije zijn teleurstellend.
    Gelukkig kreeg ik op ‘Channel NewsAsia en Bloomberg’ objectieve berichten die weer hoop geven over de toestand in Turkije. Waar Erdogan op alle manieren probeert om de mensen hun vrijheid te beperken in een islam dictatuur.
    Een vrouw, Proffesor aan de uiniversiteit van Istanbul, liet weten, dat zelfs zijn partij genoten in de regering hem zat zijn, zij mogen alleen maar naar zijn mening luisteren en dat wordt dan Democratie genoemd.

    Laat ons hopen dat de protesters zich blijven inzetten voor hun vrijheid. Ik wens hun veel sterkte toe.

    Like

  9. Het is net of ik hier mijn biografie lees!

    Like

  10. 2Crazy2bTrue zegt:

    Déjà vu…

    Like

  11. Pingback: ONZE CIVILISATIE VERANDERT LANGZAAM MAAR ZEKER IN BARBARISME! | eunmask

  12. luckybee zegt:

    Beste Julia Caesar Wat in Zweden gebeurde, gebeurt ook in mijn land.in Nederland ook hier worden wij voor al door de linkse partijen aan de islamisten verkocht. Jammer hebben ook de Gereformeerde kerken , hier aan mee gedaan,door zamen te werken met de Katholieke kerk, en door foute voor beelden uit de bijbel te citeren, bvb de barmhartige Samaritaan, als je het goed lees, dan vind je in deze boodschap geen enkele vreemdeling er bij dat toen bij de joden bekent zijn, en handelen alle acteurs dat genoemd wordt om Joden die waarschijnlijk de zelfde God aan bidden.Vreemdelingen waren de Babyloniers, met Baal als hun god, de Asyriers met Nimrod als hun God, de Persers, met hun filosoofie van Zarathustra, de Grieken (Maccedoniers)onder Alexander de Grote, zo als wij weten hebben zij Zeus als hun God.En Jupiter de Godvader van de Romeinen.Geen van ze wordt dor Jezus Chrstus genoemd.

    Like

  13. G.Deckzeijl zegt:

    Brekend nieuws! Oplossing Marokkanenprobleem nabij!
    http://www.telegraaf.nl/buitenland/21648460/__Nieuwe_planeet_ontdekt__.html

    Like

  14. Pieter Nokkio zegt:

    Prachtig Zweeds artikel, afgrijselijk herkenbaar. Vervang ‘Zweden’ door Nederland, Duitsland, Frankrijk, of welk westeuropees land ook en het klopt volledig. Herkenbaar ook dat wat de auteur ervaart over familieleden, die je bij dergelijke beweringen aankijken alsof je zichtbaar aids hebt.
    Laten we blijven schrijven, praten en feiten noemen. Het is onze dure plicht. Dan maar anoniem…

    Like

    • Tom Hendrix zegt:

      @Pieter Nokkio 07.39. uur. Je was me net te vlug af, met de zinsnede: “Vervang Zweden door Nederland,Duitsland<Frankrijk of welk west -Europees land dan ook". Precies, dat is "nagel en kop", verhaal. Wachteres en Henk Chapeau voor de plaatsing van dit artikel.
      Ook ik herken het feit, dat velen in Nederland, ook FAMILIE het GEWOON NIET WILLEN WETEN,OF WAAR WILLEN HEBBEN! Dus dienen we inderdaad door te gaan, dag voor dag.

      Like

  15. marijke zegt:

    Om te janken Wachters en Henk.Maar jullie hebben weer flink je best gedaan.Bravo

    Like

  16. Jean zegt:

    En zeggen dat “de oorzaak van alle ellende” steeds terug te vinden én te plaatsen is bij het politiek schorem.
    Politiekers vergeten ‘bewust’ één zaak, zij zijn gekozen om de wil van het volk in regels en wetten om te zetten en niet andersom, helaas eigenen ze zich het zelf toe door dictatuur toe te passen, de bevolking is blijkbaar te slap om ze hun plaats te wijzen.
    Dagelijks hoor je een kip of haan kraaien van ‘ik wil dit, ik wil dat’ daar waar zij niets te willen hebben, ze hebben gewoon de democratische regels toe te passen en dat is de wil van het volk met de gouden sleutel 50+1. Geen 1ste, geen 2de, geen 3de kamer maakt uit wat wij moeten doen en laten, zij hebben enkel de wil van het volk te respecteren.
    Doen ze dat niet dan is het onze verdomde plicht ze weg te jagen van die plaats liefst op vriendelijke wijze maar als ze hardhorig blijven dan maar met wat druk want wij EISEN onze democratische rechten op, wij EISEN onze veiligheid op een veiligheid die niet gegarandeerd is met die massa allochtonen ons opgedrongen door de lafaards en volksverraders liggend te parasiteren in dat EU gedrocht.
    Wij moeten terug naar een max van ± 1% a.g. allochtonen in onze westerse landen en waarbij aan die ± 1% de plicht wordt opgelegd onze normen, waarden, wetten, zeden, taal en cultuur te respecteren en nooit andersom, waarbij geëist wordt dat die allochtonen kunnen voorzien in eigen onderhoud en niet liggen te parasiteren op ons, kunnen ze dat niet, jammer, dan volgt automatisch oplazeren.
    Dagelijks worden wij geconfronteerd met geweld, pogingen tot kidnappen van kinderen op weg naar school, verkrachtingen tot zelfs ± 18 per dag, leven wij in een dierentuin?.
    In wat voor wereld leven wij momenteel? Die wereld willen wij niet en om die wereld hebben wij nooit gevraagd, die is ons opgedrongen door lafaards en verraders die liggen te parasiteren op de burgers en die daarbij de dictatuur knuffelen zoals die zwaar dementerende uitgerangeerde nietsnutten in dat EU gedrocht.
    Dat moet stoppen en liefst héél vlug.
    Al die barbaarse rotzooi incl. mosselketen van ons grondgebied want wij houden niet van barbarij en beestachtig geweld gepleegd door onderontwikkelden die geen enkel normbesef hebben noch beschaving hebben genoten.

    Like

  17. louis-portugal zegt:

    Heel goed en herkenbaar stuk.
    En eens met de anderen voor dank aan Bert voor de mogelijkheid van het plaatsen en Wachteres en Henk v oor het vertalen..

    Like

  18. Wachteres zegt:

    Voor mij was dit artikel een ‘déjà vu’, wat trouwens al eerder aangehaald is in de reacties.

    Ook een soort troost, je hebt soms het gevoel: “Waar doe ik het voor, hebben mijn inspanningen wel nut”.

    De schrijfster laat op een poëtische wijze zien wat wij eigenlijk allemaal wel weten: “We kunnen niet anders, zie je nu eenmaal wat je ziet, dan ben je verantwoordelijk”.

    Denken of jezelf wijs maken ‘ik sluit mijn ogen ervoor’ is er niet meer bij. Zien dat ons Europa en trouwens het hel Westen zal worden vernietigd en dan je hoofd afwenden is niet meer dan een misdaad, want zoiets staat gelijk met landverraad.

    Onze kinderen en kleinkinderen kunnen en mogen we dat niet aandoen. Inderdaad, voor hen strijden wij.

    Hoe ik precies in deze richting ben terechtgekomen weet ik eigenlijk niet meer.

    Als Engeland fan kwam ik erachter wat Labour met dat land gedaan had en wat ze nog van plan waren te doen. Zelf heb ik jaren PVDA gestemd omdat ik dacht dat die partij voor ‘sociale rechtvaardigheid’ stond. Ondertussen ben ik, door te lezen en mijn ogen open te houden, er wel achter dat zij de communistische dictatuur in een modern jasje vertegenwoordigen. Het communisme is nog volop aanwezig, in heel links trouwens.

    Zij zijn degenen die de opvattingen van de ‘Frankfurter Schule’ en van de EU tot leven brengen, die de maatschappij op een gruwelijke manier willen hervormen, onze vrijheid willen wegnemen en de weg naar een moderne communistische wereld willen vrijmaken.

    Nu al mogen we niet anders denken dan zij doen, want doe je dat wel dan ben je een racist en een fascist of je hebt last van de een of andere fobie.Wat in Zweden gebeurt, is niet anders dan wat er in de rest van Europa aan de hand is.

    Ook hier kun je in ieder geval een baan als ambtenaar wel vergeten als je voor de PVV gewerkt hebt of als je je politiek niet correcte mening op internet openlijk hebt gegeven.

    Links heeft in Europa alle macht in handen: de linkse opvattingen en hun invloed moeten worden aangepakt en vernietigd, anders is ons werelddeel verloren.

    Doorgaan met waarmee we bezig zijn is voor ons de enige optie: we zijn verplicht om onze talenten, en die hebben we allemaal op de een of andere manier, te gebruiken om ons land en ons werelddeel te redden.

    Hoe dan ook mag dit van ons verwacht worden.

    Like

  19. Henny Clemens zegt:

    Hallo allemaal, ik ben een paar weken weggeweest en heb nu even de tijd weer op E.J, Bron te lezen.
    Direct wordt ik geconfronteerd met dit prachtig bijna poétische geschreven stuk door Julia Caesar.
    Prachtig, als het niet zo’n diepe lelijke ondergrond zou bevatten.
    Die de waarheid zoveel geweld aan doet.
    Ik voelde de tranen komen en liet ze nu eens gaan.
    Vervang Zweden voor Nederland en je beleeft dezelfde gevoelens die zij beschrijft.
    Mijn veilige Nederland waar je onbevangen naar de markt kon, s’avonds als vrouw over straat ging en het openbaar vervoer als prettig ervaarde.
    Het land waar moorden een uitzondering waren en diep geraakt werd door die berichten en vrouwenhaat niet bestond, waar kinderen relatief veilig waren en je geen angst voelde als ze naar of van school terug kwamen.
    Ja, waar je toekomst zag en wist dat als je werkte en meedeed aan de samenleving het alleen maar beter zou gaan voor je kinderen.
    Waar je met gerust hart je ouders kon achterlaten na een bezoek.
    Mijn persoonlijke ervaring (aanvaring) kwam met een luide klap, recht in mijn gezicht, en in mijn brein, toen wij aan het graf van onze moeder stonden, 9-11-2001 2:45!
    En wij thuiskwamen en de buurt in rep en roer, en angst zelfs.
    De derde wereldoorlog is begonnen! Na veel gesprekken met de buren wist ik, dit moet ik met eigen ogen zien en zette de TV aan.
    En ja, ik zag de vliegtuigen in de torens vliegen en hoorde de commentaren.
    Die dag, dát moment zit diep gegrift in mijn hersens en hart.
    Ik voelde instinctief, dit is het einde van onze vrijheid.
    Op één dag verloor ik mijn geliefde moeder en de vrijheid, daar waar ik altijd angst voor had gebeurde op die ene dag.
    Het verhaal van mijn dochter kwam daarna en bevestigde mijn angst dat Nederland nooit meer hetzelfde zou zijn.
    Er is (nog) geen derde wereld oorlog maar je leeft toch anders, je voelt je als een vreemdeling in eigen land, en dat doet al genoeg pijn.
    De media doet of er niets aan de hand is en als ze al berichten dan is het niet meer de open waarheid, dus dat vertrouwen is weg.
    De overheid met zijn giga leugens en bedrog voeren dat wantrouwen op.
    Soms denk ik met angst in mijn hart, láát de bom maar barsten, kom maar met de burgeroorlog,dan wéten we waar we staan.
    Maar dan denk ik aan mijn dochters!

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Welkom terug, Henny! Ik ben blij je te …..lezen.

      Like

      • Henny Clemens zegt:

        Dank je Theresa,
        Het was in frankrijk ook alsof je in rabat liep, dus zijn we verder getrokken en in Spanje gaan kijken, misschien door de regio noord dat het daar niet zo aantrkkelijk is, maar daar was het aanmerkelijk minder druk met bungalow tenten.
        Wij gaan met de caravan dus als het te gek wordt gaan we weg, treurig, maar wel een mogelijkheid om niet vast te zitten in een hotel als het te druk wordt met moslims

        Like

  20. Henk.V zegt:

    Tijdens de vertaling van dit stuk leverde bijna elke alinea een reactie van ogenblikkelijke herkenning op.
    Daarin ligt dan ook de grote kracht van het artikel. Wij kennen dit! Daarom raakt het verhaal ons ook zo.Het geeft weer wat we denken , voelen en ook waarom wij zo betrokken zijn bij alles om ons heen. Misschien is juist dit stuk een aanrader voor mensen die bezig zijn met wakker worden..

    Ieder van ons werd op een bepaalde manier wakker en zeker gaat voor ons allen op dat de stukken informatie die wij continu moeten verwerken in elkaar grijpen als delen van een kolossale legpuzzel. Opmerkeliik is daarbij dat deze wijze van ordening van allerlei gegevens NOOIT weer zal ophouden! Dit proces van steeds- meer- zien verloopt automatisch.
    Nooit zal het aan iemand uit de grote ”verleugeningsfabriek” die het politiek correcte denken werkelijk is, ooit nog lukken om ons knollen voor citroenen te verkopen.

    Zelf kwam ik geleidelijk bij mijn positieven.
    In de tachtiger jaren kwamen leerlingen van de school waaraan ik les gaf wat verlaat mijn lokaal binnen.Ze waren wat geagiteerd en verward. Tijdens een excursie naar het plaatselijke gemeentehuis waren zij in gesprek geraakt met een raadslid van, naar ik meen, Algerijnse afkomst.Deze had hun voorgehouden dat het van belang was dat er vanuit de Nederlandse samenleving stappen naar ”de nieuwe Nederlanders” moesten worden gezet om ”tot een dialoog te komen”. Ook Nederlanders moesten zich aanpassen.
    Laat ik maar zeggen dat ik daar een andere opvatting tegenover stelde.Dit voorval bleef altijd in mijn geheugen hangen.
    Jaren later was in het examenjaar, enige maanden voor het eindexamen, een ”Noord Afrikaans” meisje, plotseling afwezig.Ze was zeer westers, erg geliefd en buitengewoon open en communicatief, het soort meisje waarvan je met plezier een hele klas vol van zou willen hebben.
    Haar afwezigheid werd besproken in een leraren vergadering. Zij bleek te zijn ondergedoken, want haar neef was overgekomen om het gearrangeerde huwelijk met haar ten uitvoer te laten brengen.Het meisje had daarvoor al gouden en zilveren voorwerpen als bruidsschat gekregen.
    Maar zij bedacht zich en gaf ze terug aan haar moeder (de enige persoon die haar steunde). Neef nam hier geen genoegen mee en sprak bedreigingen uit. ”Ik snijd eerste je tong er uit en later….”
    Een MAAND reed hij in een gehuurde auto door de plaats en stond het meisje doodsangsten uit.De politie greep niet in.
    Er waren collega’s die buiten elke betrokkenheid met deze zaak wilden blijven en het meisje wilden uitschrijven als leerlinge.
    Ik kwam tussenbeide.Wij konden niet toegeven aan deze poging tot intimidatie.
    Telkens van het ene onderduik adres verhuizend naar het andere kreeg deze leerlinge huiswerk aangereikt en het werk dat was gemaakt werd opgehaald.Een enkele keer werd ze opgehaald en onder begeleiding ergens weer teruggebracht door één persoon.
    Zij slaagde voor haar examen, maar of ze zonder vrees haar doel heeft bereikt (werken bij de politie) weet ik niet.
    Ik zal haar nooit vergeten en het werd mij voor het eerst duidelijk dat degenen uit de moslim wereld die graag wilden integreren weinig of geen bescherming van overheidswege ontvingen.
    Mijn opgedane ervaringen verlosten mij van mijn linkse ziektekiemen.
    Ik wilde later nog een keer proberen mijn opgedane opvattingen uit te dragen op een discussiepagina van de PvdA, waar multiculturele opvattingen werden verspreid, maar mijn incorrecte bijdragen voorzagen duidelijk niet in een behoefte en zij werden niet geplaatst.
    Toen was ik helemaal klaar met de Partij van de Allochtonen. en ik geniet nu van het feit dat gezond makende publicaties op het internet mijn geest actief houden 🙂

    Maar dat ik ooit een schrijvende persoon zou worden had ik niet voorzien.
    Julia Ceasar’s ervaringen zijn de mijne en net als zij zie je steeds scherper.
    Op de meest onverwachte plekken leer je bij en wordt de drang tot effectief verweer tegen de aantoonbare pverzieking van de geest door het politiek correcte denken en handelen onbedwingbaar sterk.

    Ik zat van de week in de wachtkamer bij de tandarts.Op de tafel lag een blad dat voor kinderen was bedoeld”, “”Zeit Leo”.
    Nu interesseren dit soort tijdschriften mij niet zo, maar door de provocerende teksten op de titel pagina werd mijn aandacht gewekt.
    Ik wil jullie die niet onthouden, omdat die aangeven hoe de multiculturele smeerlappen de Duitse kinderen vergiftigen.
    Gelukkig staat deze ”fraaie” poging online: http://leo.zeitverlag.de/

    Dit houdt men de kinderen voor:

    “Mein Land? Dein Land? Unser Land!
    Wie Kinder aus aller Welt in Deutschland zusammen Leben.”
    Wir ALLE bestimmen was Deutsch ist!”

    En uiteraard komen uit ”die Kinder aller Welt” er figuren aan het woord die hun positieve zegje mogen doen.
    Het is duidelijk: In Duitsland heerst alom vrede en harmonie tussen de kinderen.

    Deze alles vertekenende, leugenachtige smeerlapperij wordt over de kinderen gegoten.Probeer daar als kind maar eens normaal onder te blijven.

    De nieuwe wereld begint dus in Duitsland, het land dat de EU gaande houdt, geleid door een zeer linkse tante..
    Lees in dit verband maar het onthullende boek “”Das erste Leben der Angela.M” .

    Ik moet maken dat ik er weg kom

    Like

    • Henny Clemens zegt:

      Henk V,
      Ook bedankt voor het vertalen, lijkt mij moeilijk om het zo treffend te doen.

      Like

      • Henk.V zegt:

        Dat was ook niet altijd gemakkelijk, Henny, omdat we de Zweedse grondtekst er niet naast hadden liggen en de Engelse teksten soms nogal Scandinavische zinsconstructies had.Dat was soms puzzelen voor ons en lang met elkaar overleggen wat de feitelijke betekenis van dat soort zinnen zou kunnen zijn.Vertalen is nooit alleen maar woordjes omzetten in een andere taal.Het gaat er om de gedachten erachter samenhangend weer te geven 🙂
        Wachteres en ik zijn blij dat dit verhaal -dat feitelijk ook over ons allemaal gaat- online kon worden geplaatst, waar Bert, zoals altijd,weer voor een perfecte vormgeving zorgde.

        Like

  21. Joop Klepzeiker zegt:

    Wacht maar even totdat het stof in het midden oosten is opgetrokken zitten we ineens met een berg meer mo slims opgeschept.

    Je weet wel uit medemenselijkheid !

    Zalig zijn de armen van geest want zij zullen het islamitisch rijk beërven.

    Like

  22. Ekster zegt:

    Heel herkenbaar inderdaad en zo triest dat dit overal in de Westerse wereld speelt. Ik probeer tegenwoordig al niet meer te veel in discussie te gaan met mensen. Ze willen blijven geloven in het multiculti sprookje. Ze zijn ziende blind en willen dat graag blijven. Liever dan de waarheid onder ogen te komen want die is te erg. Ze komen er nog wel achter (maar pas als het eenmaal te laat is)…

    Like

    • BertG. zegt:

      “Ik probeer tegenwoordig al niet meer te veel in discussie te gaan met mensen.”

      Dat moet je juist wel blijven doen, je kan niet altijd over ’t weer blijven kletsen.
      Anders komen ze er nooit achter. Laat ze maar er over nadenken.
      En een bijkomend voordeel, je komt binnen de kortste keren er achter wie je vrienden zijn of een huichelaar is. En ja, het kan dan wat stiller worden om je heen.
      Maar ik heb het er graag voor over gehad. Je weet wel wie wie is.

      Like

      • BertG. zegt:

        Eerlijk duurt het langst.
        (zal vast ook ergens in dat dikke boek terug te vinden zijn)

        Like

  23. henk schroemges zegt:

    Feit is wel dat heel vaak verguisde en verdomde leiders als Stalin, Tito maar vooral Atta-Turk een wel zeer scherpe vooruitziende blik hadden voor wat betreft de acceptatie van de Islam in hun landen en hun omgang daarmee en vooral daartegen. Chapeau voor dat inzicht maar vooral voor wat betreft hun akties daartegen.

    Like

  24. henk schroemges zegt:

    In ieder geval bestonden de problemen die de EU-staten momenteel kennen met de Islam, toendertijd onder het bewind van genoemde personen totaal niet.
    Geloofsuitingen nou ja oke, maar dan wel binnenshuis en onder mekaar.
    Niet willen, oke je mag 15 jaartjes gedwongen werken bij minus 50 graden in de lange winters daar.
    In het v.m Joegoslavie met dezelfde inwoners als momentee;l onder Tito geen enkel probleem met die Islam.
    Ken verder niemand die de Islam meer haatte dan de stichter van de huidge Turkse staat en dus ook daar geen enkel probleem daarmee.
    Wil maar zeggen, met alleen stukjes schrijven en heel veel praten, los je die etterende wonden echt niet op.

    Like

  25. Martha zegt:

    Een mooi geschreven stuk, een uitstekende vertaling, maar buitengewoon
    droevig stemmend.
    Het komt nooit meer goed met Europa.

    Like

  26. Avidia zegt:

    Theresa Geissler zegt: 14 juni 2013 om 09:22 en anderen

    ik ben even geschokt als jullie. In die tijd had ik een winkel, in mijn plaats waren al die turkse arbeiders geplaatst werden, ze kregen al de woningen die voor onze jeugd bedoeld waren, ik moest die woningen inrichten, (tegen mijn zin in) ik verkocht ze het liefst niets, maar verkocht ze uiteindelijk wat ik kwijt wilde, toen al had ik mijn bedenkingen tegen deze regeling. Het is en was het ergste wat de gemeente had kunnen besluiten en nog steeds besluit, al dat gedrocht in onze stad is een misvatting, ze hebben geen enkel respect voor de history, bekladden alles, randen onze meisjes aan , wat ik hoor en zie op de kabelkrant is het EEN en AL ellende, bedankt NL regering bedankt EU voor al de ellende die hier gekomen is in deze prachtige stad, moet zo janken

    Like

  27. Pingback: De toekomst behoort niet tot … | Nageltjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s