Cultuur van geweld: Een Palestijnse hobby

Screenshot_16

(Door: Jonathan S. Tobin)

In het afgelopen jaar heeft de westerse pers veel aandacht gericht op wat is beschreven als een golf van geweld tegen de Palestijnen, gepleegd door Joodse kolonisten die op de Westelijke Jordaanoever wonen. Het vandalisme en andere misdaden begaan door Joden – bekend als ‘prijskaartje’ aanvallen* – zijn op grote schaal veroordeeld door de Israëlische regering en door vrijwel iedereen in de Israëlische samenleving, uitgezonderd extreemrechts. Maar dit marginaal verschijnsel – en zelfs de strengste critici van Israël moeten toegeven dat dit het werk is van een kleine minderheid, zelfs van de kolonisten, laat staan ​​van Israël – dat onevenredig veel aandacht heeft gekregen – wordt zelden vergeleken met een veel wijdverbreider fenomeen: het Arabisch geweld tegen de kolonisten en tegen de Israëli’s.

Zoals we te weten zijn gekomen via een voorpaginaverhaal, dat vandaag is gepubliceerd in de New York Times onder de kop ‘Mijn hobby is stenen gooien’,  is geweld tegen de Joden niet alleen een zorgwekkende ontwikkeling, het is iets dat min of meer de nationale Palestijnse sport is geworden. Kinderen, adolescenten en zelfs volwassenen onthalen elke passerende auto met Israëlische kentekenplaten op het gooien van stenen die fataal kunnen zijn, niet alleen als een gedrag in de trant van ‘jongens zijn jongens’, maar als aanvaardbaar gedrag, dat op de een of andere manier wordt gerechtvaardigd door het voortdurende conflict tussen de twee volkeren vanwege het land en vanwege tal van andere zaken. Het conflict over het land tussen de Joden en de Arabieren is complex en er zijn slachtoffers aan beide kanten. Maar wat dit verhaal ons vertelt over de hedendaagse Palestijnse cultuur en de verheerlijking van geweld, alsmede over de afwijzing van alternatieve middelen hoe om te gaan met de Joodse aanwezigheid in hun midden, spreekt boekdelen over hoe moeilijk het zal zijn om ooit vrede te bereiken. Er zijn een paar cruciale aandachtspunten nodig om iets van deze razend populaire Palestijnse ‘hobby’ te begrijpen.

Screenshot_11

Het eerste punt is dat, hoewel het verhaal alleen de slachtoffers van het stenen gooien in het voorbijgaan in een zin vermeldt, een grote steen naar een individu of een bewegend voertuig werpen geen spelletje is. Het is een vorm van terrorisme. Dergelijke acties zijn misdadige aanvallen, hoe men de wet ook definieert. Het doel van het werpen van stenen is niet dat er een politiek statement wordt gemaakt, maar om letsel toe te brengen aan diegenen die zo ongelukkig zijn om binnen het bereik van deze projectielen te komen of hen zelfs de dood te doen ondergaan. Iedereen die wil begrijpen wat een klein aantal kolonisten drijft tot ‘prijskaartje’ aanvallen, hoeft alleen maar dit stuk te lezen om te begrijpen dat datgene waarop ze reageren dagelijks illegaal geweld is, dat door de hele Arabische gemeenschap wordt gedoogd.

Verdedigers van de Palestijnen kunnen zeggen dat stenen gooien een reactie is op de ‘bezetting’ en dat degenen die stenen gooien geen andere manier van protesteren tegen de nederzettingen hebben of tegen wat zij beschouwen als onrechtmatig gedrag van de kant van de ‘Israel Defense Forces’, het Israëlische leger. Maar dit gaat voorbij aan het feit dat de meeste van de gespannen confrontaties tussen de IDF en de Palestijnen voortkomen uit het geweld dat de laatsten gewoonlijk plegen.

Screenshot_18

Gush Etzion

Dat leidt tot het tweede punt: nergens in dit verhaal heeft iemand ooit aan de rem getrokken om te zeggen dat het misschien voor de kwaliteit van het leven van de Palestijnen en zelfs voor hun politieke aspiraties beter zou zijn als ze besloten om de Joden die naast hen leven als menselijk wezen te behandelen in plaats van hen alleen als vijandelijke doelen te zien. Het is vermeldenswaard dat Beit Omar, de stad die prominent aanwezig is in het verhaal van de Times, gelegen is nabij het Gush Etzion blok van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Jodi Rudoren, het hoofd van de redactie van de krant in Jeruzalem, merkt op dat de locatie van Beit Omar ideaal is voor het gooien van stenen, omdat die grenst aan een belangrijke snelweg vlakbij een groep Joodse gemeenschappen. Maar ze laat het feit buiten beschouwing dat er een interessante periode in de geschiedenis van Joods-Arabische interactie bestaat, die verhelderend is om het conflict te begrijpen.

Screenshot_14

Het Gush Etzion blok is immers niet gebouwd op gestolen Arabisch land, zoals het cliché luidt over al deze nederzettingen op de “West Bank”, maar op de ruïnes van de Joodse gemeenschappen die vóór 1948 bestonden. In de maanden voorafgaand aan de geboorte van Israël, toen de regerende Britten zich terugtrokken en toestonden dat er een burgeroorlog woedde terwijl zij toekeken, belegerden lokale Arabieren, geholpen door buitenlandse vrijwilligers, de Joodse dorpen in het Gush Etzion gebied. Pogingen om hen te versterken vanuit Jeruzalem (dat zelf belegerd was) mislukten en uiteindelijk kwam het gebied ten val door een Arabische aanval. Veel van de bewoners werden blootgesteld aan willekeurige massamoord, terwijl anderen gevangen werden genomen. Hun huizen werden verwoest, terwijl lokale Palestijnse Arabieren feest vierden.

Negentien jaar later, nadat Israël bezit had genomen van de “West Bank” en daarmee een illegale Jordaanse bezetting beëindigde, begon het proces van wederopbouw van Gush Etzion en vandaag bloeien de verschillende steden in de omgeving en worden ze terecht gezien als voorsteden van Jeruzalem, die geen centra van kolonistengeweld of intolerantie zijn. Niemand heeft een evacuatie voor ogen, zelfs niet in het onwaarschijnlijke scenario dat er een vredesakkoord zal worden ondertekend.

Screenshot_10

Als de Palestijnen er nog steeds van dromen om de gebeurtenissen van 1948 zich te laten herhalen, althans voor zover het Gush Etzion betreft, dan is dat meer dan een maatschappelijk veiligheidsprobleem. Het geeft een fundamentele onwil weer om in vrede naast hun Joodse buren te leven. Als de Palestijnen niets beters kunnen bedenken dan te stelen van de Joden of om de Joden in de stad aan de nadere kant van de heuvel aan te vallen, hoe kunnen we dan geloven dat ze er klaar voor zijn om vrede met Israël onder vrijwel alle omstandigheden te accepteren?

De cultuur van geweld van de Palestijnen gaat veel dieper dan het gooien van stenen. Dat is in feite slechts een symptoom van de haat tegen de Joden en de Israëli’s die wordt aangewakkerd in hun officiële media en in de hele Arabische en islamitische wereld. Wat uw mening over de nederzettingen ook is, of waar de grenzen van Israël zich zouden moeten bevinden, hoe langer de Palestijnen het dagelijks geweld en het trainen van nieuwe generaties van kinderen om deel te nemen aan deze chaos vergoelijken, des te langer ze de dag uitstellen dat er vrede zal komen.

*[ http://israeltoday.nl/headlines/9-nederlands/3306-vergelijk-prijskaartje-aanval-eens-met-stenen-gooien ]

*Bij ‘prijskaartje’ vandalisme willen zelfstandig opererende kleine groepen extremistische Joden alleen maar tegenwerken en intimideren. Tot nu toe hebben deze ‘aanvallen’ precies nul doden en evenveel gewonden veroorzaakt.

Screenshot_9

Bron:

http://www.commentarymagazine.com/2013/08/05/culture-of-violence-a-palestinian-hobby-stone-throwing/

Auteur: Jonathan S. Tobin

Vertaald uit het Engels door:

Wachteres

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestijnen", "Palestina", "Religie van de vrede", "Westbank", antisemitisme, Arabieren, Arabische wereld, Islam, islamitische ideologie, islamofascisme, Israël-vijandigheid, Jihad, Joden, Jodenhaat, Krankzinnigheid, Linkse Kerk, mainstream-media, Moslims, Rotzakken, Terrorisme. Bookmark de permalink .

7 reacties op Cultuur van geweld: Een Palestijnse hobby

  1. Republikein zegt:

    Ik,zeg de gek, had eerder al geopperd dat koppensnellen pas cultuur is. Sinds 1949 is stenen gooien een sport voor onsportieve types. Het liefst gooien ze met overgebleven lichaamsdelen van leipe trawanten, dat geeft nog status, bij het thee uurtje van oma, straks hebben ze allemaal een AK470, maar nog geen nagel om te krabben.

    Like

  2. guusvelraeds zegt:

    Het conflict over het land tussen de Joden en de Arabieren is complex en er zijn slachtoffers aan beide kanten.

    Iedere keer wordt dat weer gezegd. Het is complex. Wat is er complex aan als we weten dat alle Arabieren staten de wens hebben Israël van de kaart te vegen. Wat is er complex aan als we weten dat een verdrijving en uitroeiing van alle Joden in het Midden Oosten een vast omstreden doel is volgens de handvesten van de Arabische terreur organisaties. Wat is er complex aan als we weten dat het conflict en de eenzijdige aanwakkering van haat kunstmatig in stand gehouden wordt nota bene met hulp van westerse ontwikkelingsgelden. Wat is er complex als we weten dat jonge Arabische kinderen vanaf kleuterschoolleeftijd psychisch ernstig misbruikt en beschadigd worden door massieve antisemitische indoctrinatie, waardoor inmiddels 3 generaties de afgelopen zestig jaar niet meer vrij zijn individueel hun geweten te volgen. Wat is er complex aan als we weten dat de westerse media overwegend medeschuldig zijn als ooit op een ongelukkig moment de holocaust in het Midden Oosten weer een aanvang neemt.

    Wat is er complex aan als we weten dat deze kunstmatige complexiteit al meer dan 60 jaar door vele antisemitische groepen zowel in het westen als in het Midden Oosten in stilte “”met een koud hart en geniepige vreugde”” in stand gehouden wordt.

    Like

  3. Hans Jacobs zegt:

    Omdat ze niet te genezen zijn, de palestijnen, en omdat het een verzonnen volk is, is er maar één oplossing:
    De niet bestaande gebieden die ze in bezit hebben leegvegen en het zooitje verspreiden over Jordanië. Saudi Arabië en Syrië.
    Hoef je ook niet meer te onderhandelen.

    Like

  4. louis-portugal zegt:

    Stenen gooien en kindern fokken is zo´n beetje het enige wat ze kunnen.

    Like

  5. Jan zegt:

    Het kwam Jodi Rudoren dan ook op ongezouten kritiek te staan in Israel Matzav. In haar artikel schrijft zij alof alles een spelletje is. Proberen de Arabieren niet met stenen Joden dood te gooien dan spelen zij het ‘spel’ ‘De Arabieren en het leger’ (1). De zogenaamde mensenrechtenorganisatie B’tselem spreekt van een intifada die nooit is beëindigd (hoor je dat van Bommel-intifada-nu) (2).
    Rudoren houdt zich, net als Hijmans (Abupessoptimist) bezig met demagogie en volksverlakkerij aangezien zij drie dagen na haar atikel in de New York Times een correctie moest plaatsen waarin zegt dat de VS geen formele positie inneenmt zoals de rest van de wereld wat de ‘illegale nederzettingen’ betreft. Maar de toon is dan al gezet in het eerste artikel want een correctie ziet niemand meer.

    Prof. Eugene Kontorovich: Israel’s Borders and Settlements in Internat law

    1. http://www.nytimes.com/video/2013/08/04/world/100000002373055/playing-army-and-arabs-.html

    2. http://www.nytimes.com/2013/08/05/world/middleeast/rocks-in-hand-a-boy-fights-for-his-west-bank-village.html?pagewanted=1&_r=2&pagewanted=all&

    Like

  6. Jan zegt:

    Palestijnse leiders verheerlijken geweld

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s