DE MYTHE VAN DE FEMINISTISCHE SOLIDARITEIT (2)

Screenshot_2

Ciska Dresselhuys

(Door: Theresa Geissler)

Feministische solidariteit in Nederland.

In deel 1 van mijn artikel betreffende de feministische solidariteit zagen we al dat, mede door de invloed van het Existentialisme, het Franse feminisme bepaald niet overliep van onderlinge solidariteit. Hoe was – en is – dat nu in Nederland?

Gedurende de eerste twintig jaar na WOII was Nederland geen voortrekkersland. Vooral tussen ’45 en ’55 streefde men naar herstel van de vooroorlogse verhoudingen. En aldus naar beperking van het domein der vrouw tot, wederom, de drie k’s: Kerk, Keuken en Kinderen. Evenwel broeide er iets; een beginnende onvrede. Oorlogen brengen altijd verandering teweeg – de eerste emancipatiegolf barstte óók los nà WOI: Mannen sneuvelen, ze raken in krijgsgevangenschap, worden gedeporteerd of geliquideerd. Vrouwen moeten hun plaats innemen in het arbeidsproces of minstens zelf beslissingen gaan nemen en komen er achter dat ze dat ook kúnnen. Dan is de oorlog ten einde en is het de bedoeling dat alles weer wordt als vanouds. Maar intussen is de vrouw zich van één en ander bewust geworden.

En hoe gezapig het in Nederland ook ging, langzaam deden bepaalde ontwikkelingen zich gelden. Het automatische ontslag van gehuwde ambtenaressen ging in de jaren ’50 op de schop en in 1956 kwam er (met een zeer krappe Kamermeerderheid, dat wel) een einde aan de handelingsonbekwaamheid van de gehuwde vrouw- op initiatief van PvdA Kamerlid Corry Tendeloo (zwart-wit foto hieronder). Hierna leek de emancipatoire tendens een aantal jaren te stokken; het gezin -waarbij de vrouw alle tijd gelaten werd voor zorg en opvoeding- was traditioneel heel belangrijk in Nederland en is dat tot op heden eigenlijk nog. De hier en daar ontstane ‘onvrede’ kreeg pas een gezicht in de vorm van het essay van Joke Kool-Smit in 1967, getiteld “Het onbehagen bij de vrouw.” Het maakte de discussie los met betrekking tot zaken als het recht op abortus en het dreigende isolement als vrouwen zich volkomen storten op het huwelijks- en gezinsleven. Het feminisme was geboren.

Feminisme=onderlinge solidariteit. Dat stond -in naam- als een paal boven water, maar hoe bracht men dat in praktijk? Na het in 1968 door Kool-Smit en Hedy d’Ancona opgerichte Man Vrouw Maatschappij (MVM) ontstonden spoedig de meer ludieke en radicalere varianten zoals Dolle Mina en Paarse September, die het allemaal niet ver en snel genoeg ging. Zij eisten feminisme in woord, daad èn uiterlijk en sloten zich nadrukkelijk af voor vrouwen die aan die eisen niet wilden of konden voldoen. Paarse September eiste zelfs ‘principieel lesbianisme’ (waanzin, als men er nu over nadenkt) wat heterovrouwen al direct buitenspel zette. Hoewel d’Ancona hier officieel niet in meeging, liet ook zij zich enigermate door de “schreeuwlelijken” beïnvloeden: het door haar in 1972 opgerichte maandblad “Opzij” droeg daar qua inhoud jarenlang de sporen van. De ‘kennismakingsrubriek’ stond geruime tijd in het teken van lesbische relaties en de problematiek die behandeld werd behelsde tamelijk lang hoofdzakelijk het verbreken van heterorelaties, huiselijk geweld en Blijf-van-mijn-lijf-huizen. Voor zover het uiterlijk aan bod kwam, werd uniseks de norm. Verder richtte het blad zich vanzelfsprekend op volledige arbeidsparticipatie van de vrouw en, daaruit voortvloeiend, gratis of tenminste betaalbare kinderopvang.

Screenshot_3Onnodig te zeggen dat voor veel Nederlandse vrouwen deze normen een brug te ver lagen. De onvrede met het isolerende huisvrouwenbestaan werd natuurlijk erkend, maar de algemene ervaring was veelal dat een deeltijdbaan van twee, drie dagen per week hiervoor al soelaas bood. Kinderen werden veel te belangrijk geacht om fulltime uit te besteden en bij relatieproblemen zat men eerder te wachten op middelen om die op te lossen dan op hulp om de relatie te verbreken. Voorts stootte het ‘tuinbroeken-imago’veel vrouwen af en, last-but-not-least, niet iedereen was nu eenmaal latent lesbisch of biseksueel; dat proberen te pushen was eenvoudig nonsens. Na verloop van tijd, toen de feministen merkten dat ze met zulke strakke principes grote groepen vrouwen niet bereikten, begonnen ze zich toch op de eigen standpunten te bezinnen. Schoorvoetend lieten ze wat meer ruimte voor ‘eigen keuzes.’ Ciska Dresselhuys, in 1981 de opvolgster van d’Ancona als hoofdredactrice van “Opzij”, ontpopte zich als de laatste diehard wat betrof de economische zelfstandigheid van de vrouw: fulltime carrière voor vrouwen bleef haar stokpaardje en van kinderen kon je het beste afzien. Vrij duidelijk was dat deze vrouw met haar onveranderlijk vreemd-barse gelaatsuitdrukking zelf geen kinderwens koesterde en zich evenmin kon inleven in degenen die dat wèl deden. Op de vraag wàt te doen in geval van dreigend uitsterven, zal zij wellicht geen antwoord gehad hebben.

Eén ding moet men Dresselhuys nageven: diezelfde onverzettelijkheid legde zij ook aan de dag waar het haar afkeer betrof van alles wat met de islam te maken had. Als domineesdochter die zich tegen het eigen milieu had gekeerd zette zij zich af tegen alle vormen van religie als zijnde ‘vrouwonderdrukkend’ met de islam voorop! Onder haar bewind kwam geen hoofddoek de redactie van “Opzij” binnen en waren de artikelen betreffende islamitische misstanden hier of in het buitenland – veelvuldig en fel. Deze in veel opzichten te starre vrouw zat wat dit betrof nu eens op de goede plek, daar duidelijke, ondubbelzinnige taal de enige taal is, die moslims (soms) verstaan. Voorts is het altijd een goede zaak geweest hier geen water bij de wijn te doen, uiteraard.

Screenshot_5

Joke Kool-Smit

La Dresselhuys ging in 2008 met pensioen en werd, na een kort intermezzo door ene Lily Martens, uiteindelijk opgevolgd door Margriet van der Linden. Deze koos voor de ‘pragmatische aanpak,’ waarmee op zichzelf eigenlijk niets verkeerds was: het kón de deur openen voor àlle vrouwen, ongeacht hun achtergrond, instelling of persoonlijke voorkeuren. Helaas sloeg van der Linden daarin weer enigszins door: prostitutie bijvoorbeeld, toch nog altijd de oudste professie ter wereld, werd door haar zonder meer als een ‘vrouwonwaardig beroep’ betiteld, ongeacht of het geronselde vrouwen uit de Oekraïne betrof of zelfstandig opererende Nederlandse escortdames, die de eigen spelregels bepaalden. Dat onderscheid zàg zij kennelijk niet. Er werd een nieuwe rubriek geopend die anonieme Nederlandse vrouwen aan het woord liet, met als tenenkrommend dieptepunt een dertigjarige vrouw uit de Biblebelt die niet alleen omstandig uiteen zette hoe zij God op elk moment voor alles dankte – tot voor haar nachtrust aan toe – maar tevens devoot de gehoorzaamheid beleed die zij haar echtgenoot verschuldigd was: “De man leidt de vrouw. Zó staat het geschreven.” Het relaas werd ongeveer in 2010 zonder één kritische noot gepubliceerd en was onder de eerdere hoofdredactrices volstrekt ondenkbaar geweest.

En de islam? Tja…..tegelijk met van der Linden sijpelde het multiculturalisme definitief “Opzij” binnen. De eerste columniste met hoofddoek, Nora Kasroui, verscheen op de werkvloer. Men wílde de hoofddoek ook niet langer verbieden, men wilde zich ´ópen stellen.’ De artikelen omtrent huiselijk geweld in allochtone gezinnen werden voorzichtiger van toon; men wilde “het verschijnsel binnen de cultuur begrijpen.” De islam was niet langer iets wat men bestreed; in het kader van de cultuurverrijking begon het feministische standpunt gaandeweg te verslappen.

De strijdkreet dat vrouwen met elkaar solidair moeten zijn, bestaat officieel nog. Maar kon hij ooit worden waargemaakt? Antwoord: Natuurlijk niet! Voordat de feministen die norm introduceerden, leefde solidariteit niet of nauwelijks bij vrouwen onder elkaar. Hooguit incidenteel, maar in geen geval collectief. Bij vrouwen is er vanouds eerder sprake van het tegenovergestelde, de “krabbenmand-mentaliteit”, waarbij men in plaats van elkaar de voortrekkersrol te gunnen, elkaar voortdurend terug trekt in de positie waarin men nu eenmaal zelf verkeert. Een kenmerk dat men vooral bij traditionele moslima’s veelvuldig aantreft, maar dat geen enkele vrouw vreemd is. Ook geen feministe.

Door de geschiedenis heen is, al naar gelang de inzichten zich wijzigden, in feministische kring telkens voor andere groepen vrouwen de deur dichtgeslagen. Steeds opnieuw zijn er vrouwen geweest die er zich niet in thuis voelden of daarvoor domweg de kans niet kregen. Over het algemeen beschouwen feministen zich als links (hoewel links niet per definitie vrouwvriendelijk betekent) èn dus multicultureel. Zelfs als dat solidariteit inhoudt met de islam. En, vraagt men vervolgens, hoe zit het dan met de feministische solidariteit?

Ach, feministen zijn net…….vrouwen – mènsen dus. Feministische solidariteit is een illusie.

Screenshot_4

Hedy d´Ancona

Door:

Theresa Geissler

(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Communisme, Feministes, Islam, Linkse Kerk, Marxisme, Socialisten. Bookmark de permalink .

42 reacties op DE MYTHE VAN DE FEMINISTISCHE SOLIDARITEIT (2)

  1. Oliebolie zegt:

    Wat een lelijke wijven ! Niet moeilijk dat het lesbo’s zijn.

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Nou,déze zijn dat niet eens: Allemaal een hetero-relatie (of gehad, in elk geval) Behalve Corry Tendeloo, die nooit getrouwd geweest is. Maar zij had een zwakke gezondheid.
      Ik geef overigens toe, dat met name Dresselhuys bijna karikaturaal te noemen is.

      Like

  2. felix zegt:

    De man vrouw relatie bestaat vanuit de bijbel gezien vanuit de leerstelling van het hoofdschap

    1 corinth 11:3
    Ik moet u echter nog het volgende zeggen. Christus is het hoofd van de man, de man het hoofd van de vrouw en God het hoofd van Christus.

    Of:

    Ef 5:22 Vrouwen, weest aan uw man onderdanig als aan de Here,

    En natuurlijk als je deze bijbeltekst bekijkt…

    1 corinth 14: 34-35
    34 Zoals in alle gemeenten der heiligen moeten de vrouwen in de gemeenten zwijgen; want het is haar niet vergund te spreken, maar zij moeten ondergeschikt blijven, zoals ook de wet zegt. 35 En als zij iets willen te weten komen, moeten zij thuis haar mannen om opheldering vragen; want het staat lelijk voor een vrouw te spreken in de gemeente.

    Like

  3. felix zegt:

    Ik bedoel maar… ik begrijp niet waarom de feministischje beweging alles wat ze bereiikt heeft nu zomaar overboord gooit voor de leerstellingen van de mohammedanen, Het is allemaal niet zo de moeite waard geweest zeker?

    Like

  4. Republikein zegt:

    Ze zijn wel allemaal verlicht, die getoonde huppelkutjes, ik moet er om lachen.

    Like

  5. Helena zegt:

    Nu heb ik mij nooit zo verdiept in het feminisme, mede omdat zich dat voornamelijk afspeelde in de generatie voor mij. Maar ook mijn moeder heeft zich daar denk ik geen moment in haar leven mee beziggehouden. Toch werkte zij, naast de zorg voor haar gezin buitenshuis, niet vanwege een verheven gelijkheidsprincipe maar puur uit noodzaak net zoals haar moeder voor haar. Ook ik heb mijn hele volwassen leven gewerkt, altijd full time en pas na 13 jaar, toen ik, heel bewust, moeder werd, part time.
    Mijn man werkte 4 dagen, ikzelf drie. We deelden (delen) de huishoudelijke taken en de opvoeding hebben we ook altijd als een gezamenlijk project gezien. Allemaal zonder daar over na te denken, we vonden dit gewoon normaal. Maar blijkbaar maakt mij dit feministisch en mijn man een aanhanger van deze gelijkheidsideologie.
    Nu ben ik er dankzij de twee bijdragen van Theresa toch eens wat meer over na gaan denken, over dat feminisme. Er zijn ongetwijfeld positieve invloeden geweest op het leven van de vrouw in het algemeen. Een aantal vanzelfsprekendheden en belemmeringen zijn weggevallen, dat is mooi. Toch zie ik ook wel degelijk nadelen aan dit gelijkheidsbeginsel. Wat Theresa ook al aangeeft er gaat wel degelijk een zekere dwang vanuit, er zijn dus andere vanzelfsprekendheden
    en belemmeringen voor in de plaats gekomen. Een vrouw die ervoor kiest om (alleen maar, me dunkt) moeder en huisvrouw te zijn wordt algauw niet voor vol of als een rariteit bezien. De vrije keus die er ooit niet was is er nu, onder die druk, dus eigenlijk ook niet helemaal. Dit nog afgezien van de (bewust gecreëerde?) economische druk, die het in veel gevallen bijna onmogelijk maakt om als gezin van één inkomen een beetje leuk te leven. Wat zijn we er per saldo dan eigenlijk mee opgeschoten? Naar mijn idee staat het gezin en daarmee de opvoeding juist door het feminisme enorm onder druk. Dat leidt mij weer tot de tendens die we zien, kinderen moeten zoveel mogelijk en vanaf zo jong mogelijk door de staat worden opgevoed, de indoctrinatie kan niet vroeg genoeg beginnen. Misschien is datgene wat moest lijken op een bevrijdingsbeweging voor de vrouw met geen ander doel verzonnen dan het afbreken van het traditionele gezin?

    Verder is er iets in dat feminisme wat me sowieso niet zo lekker zit, en dat is de gelijkheidsideologie op zich. Als je uitgaat van de gelijkheid van man en vrouw dan wordt het maken van ieder verschil ervaren als discriminatie. Maar zijn man en vrouw wel in alle opzichten gelijk? Ik denk van niet, en ik ben daar blij om. Als dit wel zo zou zijn dan zouden we een uniforme, eenzijdige kleurloze wereld hebben. Man en vrouw zijn wel gelijkwaardig, maar hebben ieder hun sterke en zwakke punten en vullen elkaar aan zodat we een veelzijdige maatschappij hebben. Het lijkt erop dat het doel van het feminisme was/is om de man altijd en overal als de onderdrukker aan te wijzen en de man moest ontmand.
    Nu sta ik zelf best mijn mannetje, maar ik geef ruiterlijk toe persoonlijk hou ik van een echte man, iemand die als het erop aan komt weet wat hem te doen staat en geen slapjanus is.
    Welke vrouw, als ze eerlijk is niet?

    Like

    • E.J. Bron zegt:

      Ik kom er onmiddellijk aan Helena!! 😉 LOL!!! 😆

      Like

    • Republikein zegt:

      Slapjanussen zijn te vinden in de politiek, ze bepalen echter wel hoe wij leven moeten, revolutie moeten we hebben.Dit pikken wij toch niet, oder?

      Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Je voelt het goed aan, Helena: Het feminisme, zoals het zich ontwikkeld heeft, is ook al geen oplossing gebleken.
      Kijk, het feminisme was natuurlijk een reactie op een eerdere niet-ideale situatie: Die vooroorlogse verhoudingen kónden niet meer, omdat die gewoon niet rechtvaardig waren. Misschien heeft van al deze beschreven vrouwen Corry Tendeloo wel de belangrijkste bijdrage geleverd: Dat de handelingsonbekwaamheid van de gehuwde
      vrouw werd opgeheven. Want weet je, dat dat bijvoorbeeld inhield, dat, als de vrouw een huis erfde van haar gestorven ouders,haar man dat huis ZONDER HAAR MEDEWETEN KON VERKOPEN? Dat is niet alleen belachelijk, dat is schandalig! Laat me je trouwens vertellen, dat mijn eigen moeder van die wetswijziging niet eens op de hoogte was! Niemand vertelde het haar en mijn vader zéker niet. Het huis van mijn overleden grootmoeder werd verkocht -we praten nu over 1975, hè- en de opbrengst werd onder de vier kinderen verdeeld. Mijn vader echter, eigende zich dat geld toe om er op de bank aandelen voor te kopen. Dat recht hàd hij, vond hij en mijn moeder kon alleen te horen krijgen: “Vertrouw je me soms niet?” Ik vroeg haar dus: Waarom mag hij dat dan? en zij -ze wist het niet eens precies- zei, dat hij dat mocht omdat ze in gemeenschap van goederen getrouwd waren. Dan mócht dat, zei ze , al was het omgekeerd niet zo. Dat was dus onzin, want daar had het niet mee te maken; het zat ‘m in die handelingsonbekwaamheid die feitelijk al 19 jaar eerder was opgeheven! Maar veel mannen speelden in zulke zaken graag de baas en daar moest verandering in komen. Daarvoor was de emancipatie noodzakelijk. De feministen sloegen echter door en wilden voortdurend hun ‘mede-vrouwen dwingen om zaken, die zij belangrijk vonden, al was het maar in een opwelling, óók belangrijk te vinden. Nou ja, dat gààt dus niet. Dat hebben ze ook wel gemerkt. Waarom denk jij dat kinderopvang in Nederland nóg niet betaalbaar is?
      Omdat niet genoeg Nederlandse vrouwen ervoor voelen! Dit is helemaal niet, wat ze willen, ze willen moeder zijn! Carrière maken is niet het hele leven en dat voelen ze. Maar de éne kant of de andere, er slaat er altijd wel één door. En solidair zijn kunnen ze (we) in geen geval!

      Like

      • Helena zegt:

        Dat voorbeeld wat jij hier aanhaalt is natuurlijk ook te zot voor woorden. Daar ben ik het dan ook volledig mee eens vrouw en man horen gelijke RECHTEN te hebben op ieder gebied, dus inderdaad chapeau voor Corry Tendeloo. Het probleem in het door jou beschreven geval zit hem denk ik in het feit dat jouw vader zijn vrouw niet als een gelijkwaardig persoon zag, dat was van hem niet goed, maar jouw moeder heeft dat ook laten gebeuren. Waarschijnlijk zag zij dit dus zelf ook zo of het was gemakzucht. Er zijn vrouwen die graag de underdog zijn en het regelen en besluiten maar al te graag aan hun “heer en meester” over laten. Kun je dat de man kwalijk nemen of juist de vrouw die zich blijkbaar in die rol van kindvrouwtje prettig voelt? (Zoals je ook al beschreef in het geval van de Beauvier en Sartre). Andersom komt natuurlijk ook voor dat de vrouw de zogenaamde broek aanheeft en de man het schoothondje is. Beide hebben als basis ongelijkwaardigheid. Daar zit hem dus de kneep niet in gelijkheid maar in gelijkwaardigheid, een enorm verschil.

        Gelukkig is het inderdaad zo dat er in Nederland nog heel veel vrouwen kiezen voor toch in ieder geval deeltijd moederschap en toch ook best wat vaders voor deeltijd vaderschap (in ieder geval tijdelijk), dit in tegenstelling tot de Scandinavische landen. Misschien is dit wel de reden waarom het linkse goedmensch syndroom in die landen in nog ergere mate aanwezig is dan hier.

        Over dat solidair zijn, dat ben ik ook met je eens. Dat zal dan toch wel meer een typische vrouweneigenschap zijn, jaloezie. Het groene monster.

        Rest me nog je te complimenteren met je mooi geschreven grondige analyses.

        Like

    • Oliebolie zegt:

      Ja, ik hou ook van echte vrouwen, trouwens. Vrouwen met wielrennersbenen en vierkante schouders die komen er bij mij niet in. En “Heroine Chique” uitgemergelde modellen met X-benen ook niet !

      Walgelijk is dat.

      Like

  6. Latraviata zegt:

    Een koude douche wil wel eens helpen meneer Bron!!

    Like

  7. Tiny zegt:

    Dank @Theresa, zo leer ik toch nog eens iets. 🙂 . De naam Dresselhuijs heb ik wel vaker gehoor, maar dat was niet Ciska. Hedy d’Ancona heb ik de laatste jaren nog wel eens gezien en eerlijk gezegd haar praatjes bevallen me niks.
    Waarom leer ik nu wat? Ik die tijd was ik al uit Nederland weg, uitgebroken, zo kan met het ook noemen. Maar ik had het veel te druk met overleven en zorgen voor werk en een dak boven m’n hoofd en studie. Daarna er flink tegenaan om een baan te bemachtigen. Zou in die tijd er een dergelijke beweging in mijn toentertijdse omgeving zijn geweest, ik zou het niet eens waar genomen hebben. Ik denk komend uit een omgeving waar zulke fratsen ver weg van ons werd gehouden, mezelf gewoon in het diepe heb gegooid, dat ik dus mijn zogenaamde feministische (LOL) emancipatie zelf verzorgd heb, Zonder goede adviezen en dwingelandij van anderen.
    Ik zou het me ook niet hebben laten aanpraten, want werd thuis al genoeg onder de knoet gehouden. Ik wilde mijn vrijheid.
    Over al die zaken heb ik dus zeker geen gedachte aan gespendeerd en in een tuinbroek rondlopen daartoe had je al helemaal niet toe kunnen porren.

    Echter ik had ook geen plannen om nu huisvrouw te gaan spelen. Ik ben er vast van overtuigd dat ik me binnen de kortste keren stierlijk had verveeld en van pure ellende het raam was uitgesprongen.
    Ik sta ook mijn mannetje, klussen en verbouwen deed ik zelf en ook m’n auto repareren. Toen ging dat nog, er waren geen boordcomputers die alleen maar via de daarvoor bestemde apparatuur ingesteld kunnen worden. Bovendien geld voor de garage was er niet. Gewoon zelf doen. Ik ben dus ook nooit opgehouden met werken, mijn eigen beslissingen. En links was ik ooit nooit 🙂

    Ben echter om de dooie dood niet lesbisch, het idee al. Nee geef mij ook maar een lekkere kerel, die een echte vent is. Maar me in huis te laten vastbinden? Dat nooit. Daar zijn bij ons van te voren afspraken over gemaakt en daar houden wij ons ook aan. Voor het goede begrip, dit betekende dus niet het zogenaamde “vrije” huwelijk, want ook daar pas ik voor.

    Hoewel het door de gezondheids toestand van mijn man wel meer en meer noodzakelijk is. Maar dat ondervind ik als iets heel anders.

    Like

  8. Paardestaart zegt:

    Ach ja, onderdeel van de communistische aanslag op het westen, het feminisme als leer. En die krabbemand, die is typerend voor scherpslijpende letterknechten – of het nu mannen zijn of vrouwen: schismata zijn de religie aangeboren, en is de leer zijnde een -isme niet bij uitstek een religie?
    Dáarom ook is het zo ontzettend stroef, bitter, hard en zuur; en omdat het maar een onderdeel van het marxisme is, en dus een ander doel dient dan het welzijn van vrouwen is het nog inconsequent ook.
    Gaap people – niet meer over hebben; afschuwelijke vergissing waarmee het vrouwvolk zich lelijk te kijk heeft gezet, naar mijn bescheiden mening

    Like

  9. Wachteres zegt:

    Een heel goed en informatief artikel, Theresa!

    En …… ik heb het allemaal meegemaakt. De mannen die met behulp van bepaalde bijbelteksten (felix 1955u.) het recht meenden te hebben om hun vrouwen te koeieneren.

    Meestal vergaten en vergeten ze gemakshalve dat er nog een tekst volgt: “Mannen heb uw vrouwen lief …”

    Het is zo goedkoop om één bijbeltekst aan te halen, die ook nog stamt uit een tijd waarin de vrouw minder was dan een dier en waar ze pas enigszins meetelde als ze een zoon ter wereld had gebracht.

    Het resultaat: En ik heb het met eigen ogen vaak om mij heen gezien: ‘Ik houd geen rekening met jou, jij doet wat ik zeg, want IK BEN DE BAAS’. Egoïsme in optima forma en God-zij-dank, je kunt er ook nog een bijbeltekst bij inschakelen. Dan zit je toch goed?

    Ga maar na hoeveel geweld ten opzichte van vrouw en kinderen er in de ‘bijbelbelt’ voor komt, ook op seksueel gebied.

    Als dit een ‘bijbelse opvatting’ is, nee dank u, geef mijn portie maar aan fikkie!

    Mijn gedachten hierover zijn altijd heel simpel maar doeltreffend geweest; “Als God wil dat de vrouw nergens over hoeft na te denken, omdat de man dat wel doet, dan had ze wel weinig of geen hersens gekregen. Iets wat je krijgt moet je ook kunnen gebruiken, anders is het zinloos”.

    In die tijd kon de man ook nog, omdat hij alle macht in handen had, ‘vreemdgaan’ naar believen. Natuurlijk mocht de vrouw dat niet. Lees maar eens over de opvattingen van prins Bernhard en zijn kameraden over huwelijkstrouw. (De man is nu eenmaal niet monogaam ingesteld). En in die tijd accepteerde een toch sterke vrouw als Juliana dat nog. Ze is wel eens met Bernhard op bezoek geweest bij één van zijn vriendinnen.

    Een ‘damesblad’ uit de vijftiger jaren adviseerde de vrouw om, als ze merkte dat haar man zich met andere vrouwen vermaakte, maar een leuk jurkje aan te trekken en zich op te maken als hij thuiskwam. En vooral niet zeuren over wat hij buitenshuis deed. Want daar hield een man niet van, dat je zeurde.

    De andere kant van het verhaal is, dat vrouwen die zich wel wilden ontwikkelen in die tijd, gewoon omdat ze belangstelling voor studeren hadden, het niet eenvoudig kregen.

    Een medestudente van mij, die al gymnasium had gedaan, kreeg van haar schoonfamilie te horen, omdat ze, nu de kinderen naar school gingen een opleiding wilde gaan volgen (Nederlands M.O.-A) dat ‘haar man toch een goede baan had’. Waarom zou zij dan gaan studeren?

    Ook in mijn schoonfamilie heerste de opvatting dat ‘een vrouw vooral niet boven haar man uit mag steken’ wat opleiding betreft. Mijn schoonmoeder weigerde zich op de hoogte te stellen van de vorderingen van mijn studie.

    Als de kinderen griep hadden, kreeg ik in mijn omgeving via via te horen, dat dit mijn schuld was. “Dat krijg je als een moeder studeert”. En ik hoefde maar één avond in de week het huis uit, omdat het een lerarenopleiding was.

    Natuurlijk moet een vrouw, wat mij betreft, hierin haar eigen keuze maken. Als ze alleen.voor haar gezin wil zorgen, prima.

    Eén nadeel: mede door de beïnvloeding van links, is het zo dat één op de drie? huwelijken kapot gaan. Een vrouw die zich niet of nauwelijks maatschappelijk heeft bewezen en die onvoldoende opleiding heeft, is dan altijd, vooral financieel, het slachtoffer.

    Like

    • felix zegt:

      Ik sta helemaal niet achter de bijbelteksten die ik heb opgeschreven. 👿 Hoe kom je erbij?

      Like

      • Wachteres zegt:

        Dat had ik wel begrepen felix, ik had je reactie om 20.07 ook gelezen” 🙂 :

        “Ik bedoel maar… ik begrijp niet waarom de feministische beweging alles wat ze bereiikt heeft nu zomaar overboord gooit voor de leerstellingen van de mohammedanen, Het is allemaal niet zo de moeite waard geweest zeker”?

        Ik heb jou alleen aangehaald, omdat jij bepaalde bijbelteksten aanhaalde die ik niet meer hoefde op te zoeken. Gemakzucht van mijn kant dus. 😉

        Like

  10. Jan zegt:

    ‘Opzij’ dat vreselijke blad van en voor vrouwen die ik nooit moest en tot op de dag niet kan uitstaan is een vod dat ik nog niet in de kattenbak wil. Op een gegeven moment was Dresselhuijs door de stof, uitgezanikt en uitgejammerd, maar om haar eigen salaris in stand te houden moest iets nieuws bedacht worden en dat nieuwe, lees: achterlijke en ombeciele is waarom ik een bloedhekel aan dat mens heb en dus ook aan feministes, om van ‘mannen’ die zich feminist noemen maar niet te spreken, intense afkeer is te zwak uitgedrukt. Wat verzon femina Dresselhuijs als items:
    Seks met je ex. Ja, moet je doen als je een nieuwe relatie hebt, zodat deze direct stuk is want ik zou die vriendin linea recta met het vuil op straat zetten. En achteraf durven dergelijke schuinmarcheerders nog gerust jammeren en klagen dat zij niet aan de man kunnen komen en dat ‘de tijd dringt’ (om nog kinderen te kunnen krijgen.
    Nog zo’n item: iedere vrouw is in feite lesbisch, hetero is haar aangepraat. Wat voor drab en smurrie moet je wel niet onder je schedeldak hebben als je dergelijke kolder neerpent en ook nog uitgeeft? Maar de trutten en troela’s kochten het blad, die dachten “opzij met mijn eigen gedachten, dat ik dat nooit zag, dat ik mij heb laten inpalmen door een vent.”
    Een half jaar later passeren de volgende hersenspinsels ontsproten uit het brein van Dresselhuijs en schrijfsters/inktzetters:
    getrouwd zijn en een minnaar hebben. Werd de hemel ingeprezen, maar weer werd het gevreten wat direct het IQ en de totaal verrotte mentaliteit van deze vrouwen laat zien. Te stom om te begrijpen dat de minnaar nooit bij zijn vrouw weggaat en achteraf janken en jammeren dat minnaar heeft beloofd met haar, stomme trut, verder zou gaan. Maar welke man wil een een stomme trut die dit denkt? Alleen een halve zool die niet doorheeft dat hij voor zijn ex moet bloeden en die meent dat de minnares echte liefde geeft.
    Weer een half jaar later het volgende item: getrouwd en geen kinderen want die zijn een blok aan het been van de vrouw die ‘vrij moet zijn’, ongetrouwd en kinderen, ongetrouwd en geen kinderen (wat overigens en prima instelling is, gelet op de ellende die ongetrouwde vrouwen met kinderen de maatschappij aandoen of aan kunnen doen (afhankelijk van uitkeringen), getrouwd en heel veel kinderen, was ineens ‘modern’ (ja net zo modern als nu badpakken uit de jaren 50), kortom, het niveau zakte steeds verder af met het verstrijken van de jaren. Met ‘Opzij’ is het net als met films uit Hollywood, de redactie weet niet van ophouden als hun doel, wat dat ook mag zijn in het geval van het vod, is bereikt en dus volgt in Hollywood een vervolg op een succesfilm die nog eens tien vervolgen krijgt die allen even miserabel zijn en dat is ook met ‘Opzij’ het geval. Nu is het een propagandablaadje van de moslimzusterschap.

    Like

  11. HenkV zegt:

    Je prachtig geschreven artikel las ik met grote belangstelling en waardering, Theresa.

    Het gezin waaruit ik voortkwam was traditioneel. Het gezag van de heer des huizes stond niet ter discussie en mijn moeder leek die situatie ook te aanvaarden.
    Wie in zo’n omgeving opgroeit. waarin over de zetel van de autoriteit geen vragen werden gesteld, die krijgt daar van wel iets mee en ik denk niet dat ik van oorsprong een verlicht figuur kon gelden, als het om emancipatie ging.
    Wie echter in het leven eerlijk naar het verkrijgen van inzicht streeft wordt wel degelijk op zijn wenken bediend.

    Zo werd de absurditeit van de verdeling van de macht binnen het gezin meer dan duidelijk, vooral wanneer je bijvoorbeeld leest in het boek Genesis dat als gevolg van de zogenaamde zondeval de man over de vrouw ging heersen! Deze gedachte slaat de grond weg onder alle verdere theorieën met betrekking tot de positie van de vrouw ,die zeker ook in diverse kerkgenootschappen gehanteerd werden en soms nog worden.

    De opmerking in Genesis geeft namelijk aan dat de overheersing van de man te herleiden is tot verkeerde keuzes die de mensen maakten. In de schepping lag dus gelijk(waardig)heid qua positie ten opzichte van elkaar (man en vrouw) besloten..

    Dit gegeven komt ook terug in het Nieuwe Testament in de uitspraak ”In Christus” is man noch vrouw!”
    Dat klinkt cryptisch, maar is duidelijk genoeg: wie zich de opvattingen van Jezus eigen maakt moet geen onderscheid meer maken tussen man en vrouw.Dat onderscheid moet niet meer ter discussie staan als je gelooft. Dat is duidelijke taal.

    Mannen en vrouwen zijn wel is waar gelijk en gelijkwaardig, maar uiteraard niet identiek! En op grond daarvan mag er nooit en te nimmer sprake zijn van enigerlei vorm van onderschikking.

    Het feit dat het de vrouw is die fysiek het leven ontvangt, draagt en ter wereld brengt MOET tot een andere benadering van het leven leiden. De invalshoek met de man verschilt daar opvallend in. Iemand die een geslachtsdeel bij de partner inbrengt, wat sperma spuit en ”klaar komt Kees” heeft simpelweg een heel wat mindere prestatie verricht dan wat een vrouw verder als ” natuur opdracht” wacht. De betrokkenheid van de vrouw bij de vermenigvuldiging van het leven is vele malen groter dan die van de man. Me dunkt!!

    En dat juist dit gegeven veel mannenbroeders lijkt te ontgaan en er met een zogenaamde goddelijke opdracht in de hand wel even door hen zal worden uitgemaakt welke positie een vrouw in dit leven dient in te nemen is ronduit absurd.

    Dat is voor mij een van de redenen om mij enorm te verzetten tegen de opmars van een ideologie die juist de vrouwen met een eeuwenoude ”woestijn ‘theologie” terug willen werpen in een staat van onderwerping. Dat is alvast één reden om de islamisering de totale oorlog te verklaren.

    Overigens vraag ik mij dan af hoe de zogenaamde verlichte modieuze stroming van het multiculturalisme dit duidelijke kenmerk van de islam zo over het hoofd heeft willen zien en zelfs met de islam, tot in het feminisme van vandaag toe.
    En dan vraag ik mij af of er bij het huidige feminisme iets heel anders speelt dan bewogenheid over het onfortuinlijke lot dat nog steeds veel vrouwen treft……

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      en prachtige theologisch-filosofische analyse met een intrigerende slotvraag, Henk. Wat dat laatste betreft vraag ik mij eigenlijk af, of de feministen dat op dit ogenblik zelf wel goed weten; voor zichzelf formuleren kunnen ze het volgens mij in ieder geval níet.

      Like

    • Theresa Geissler zegt:

      !ste woord: en=Een.

      Like

  12. Wachteres zegt:

    @ 12.28u. Gewoon een reactie op jouw reactie, E.J. Een grapje. Kwam blijkbaar niet over.

    Denk er maar eens goed overna. 😉

    Like

  13. Martien Pennings zegt:

    Het eerste deel was ook al zo’n mooie, kalme en informatieve beschrijving, Theresa.
    Ik kan me nauwelijks voorstellen dat het bovenstaande opstel is geschreven door de vrouw die een aantal malen met veel genoegen heeft vastgesteld dat bij mij “de stoom uit de oren” moet zijn gekomen bij bepaalde stukken die ik schreef.

    Ja, die Margriet van der Linde, die de Koran-bewerking van die lijpe snor van de Volkskrant wiens naam ik altijd vergeet cadeau deed aan elke nieuwe abonnee.
    In that moment the feminists came full circle.
    Want dan ben je dus bezig met alles wat precies tegengesteld is aan elke vrouw-ontvoogding, hoe dan ook gedefinieerd.

    Like

    • Martien Pennings zegt:

      En nog wat: ik trouwde in 1968 en toen moest “Het onbehagen bij de vrouw” (1967) nog echt doordringen.
      Maar ik kan mededelen dat ik toen al een geëmancipeerd huwelijk had waarin de taken als vanzelfsprekend gedeeld werden en waarin geen onderscheid bestond.
      Nou ja, goed: ik was in het jaar voordat ik voor het eerst ging studeren aan de universiteit van Nijmegen (ik had via een schriftelijke cursus in 1971 staatsexamen gymnasium gedaan) vanzelfsprekend degene die de bulk van het zwarte geld voor een nieuwe 2Chevaux ging verdienen in Duitsland.
      Gewoon “grondwerker”, met de schop en vier uur ’s morgens vertrekken en om negen uur ’s avonds in bed vallen terwijl ik nog net niet met mijn gezicht in het bord eten was gevallen dat mijn vrouw toen elke avond klaar maakte.
      Ik geloof dat ik het een week of acht heb gedaan.
      Toen had ik zwart 3000 gulden bij elkaar gezandschept.
      Maar héél geëmancipeerd verder.
      Dat bedoelde jij toch óók ongeveer, HenkV om 12:03?
      Zwart 3000 gulden verdiend in 1971: dat zal toch wel verjaard zijn, hoop ik?

      Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Dat ik me kennelijk een bepaalde schrijfstijl heb aangemeten, wil nog niet zeggen, dat ik een andere stijl niet waardeer, Martien.
      Ik vind het juist schitterend, zo ‘heet van de naald’als jij vaak schrijft! Bij jou voel je ter plekke wat je drijft en razend maakt; dat is enorm spannend! (En anderzijds ook weer niet té,daar we hier van elkaar toch wel weten, dat we op één lijn zitten, over het algemeen.) Vergeet trouwens niet, dat ik met deze feministen- en Existentialistenrancune al verscheidene jaren rondloop. Ik kon het alleen bij niemand kwijt. Juist omdat ik die gevoelens alléén heb moeten verwerken, heb ik er waarschijnlijk meer afstand van kunnen nemen en komt het er nu uit op deze ‘rustige’ manier, waar jij je zo over verwondert. Je had me twintig, vijfentwintig jaar gelden moeten horen over die boeken van de Beauvoir! Gek genoeg las ik ze helemaal uit, om me “lekker ter kunnen ergeren,” denk ik achteraf. Ik associeerde al die personages ook heel erg met de kringen, waar ik zelf uiteindelijk altijd buitengesloten werd, omdat íets’ aan me ze niet beviel. Dàt werk……
      Hoe dan ook, dat kalme is gegroeid, nét aangeboren. Blijf jij alsjeblieft schrijven, zoals je doet: Dat houdt ons allemaal tenminste wakker!

      Like

  14. Daiyu-ninja zegt:

    Helena zegt:
    16 augustus 2013 om 22:52

    Het lijkt erop dat het doel van het feminisme was/is om de man altijd en overal als de onderdrukker aan te wijzen en de man moest ontmand……………………….
    ————————————————————————————————————————————
    Dit doet me denken aan een opmerking van Femke Halsema.
    Kortom: Halsema leverde kritiek op de wijze van optreden van VVD -Tweede Kamerlid Hirsi Ali en maakte de opmerking:” Wat zou het een verademing zijn als zij eens wat meer anti-man werd en wat minder anti-islam.”

    Like

    • Martien Pennings zegt:

      Heeft Halsema dat echt gezegd!?
      Kan je daar nog de bron van vinden, Daiyu-ninja?

      Like

      • Daiyu-ninja zegt:

        Martien Pennings zegt:
        17 augustus 2013 om 14:00

        Heeft Halsema dat echt gezegd!?
        Kan je daar nog de bron van vinden, Daiyu-ninja?

        Ik kan het artikel helaas niet meer terugvinden, meneer Pennings.
        Het is van de site verwijderd.
        Het artikel heette: Misandrie.
        Naslagwerkje.nl
        http://naslagwerkje.nl/Misandrie
        Artikel over male bashing door Renzo Verwer.
        Achter de uitspraak van Femke Halsema ” Wat zou het een verademing zijn als zij eens wat meer anti-man werd en wat minder anti-islam” staat, (NRC, maart 2005)

        Like

  15. Maja zegt:

    Al meteen na het ontstaan van het feminisme had ik daar een bloedhekel aan, en nog steeds.
    Opgegroeid in een orthodox-christelijk gezin, waar vader inderdaad het hoofd van het gezin was, maar in GROTE LIEFDE voor vrouw en kinderen zijn kleine koninkrijkje bestuurde en zich te pletter werkte voor hen, was dat hele feminisme voor mij een gruwel. En een rooie gruwel ook nog!

    Het wierp alle werkelijke waarden – zoals liefde tussen man en vrouw – verre van zich. Dat de vrouw gelijkWAARDIG is aan de man, is zeker niet iets van vandaag of gisteren. Er staan genoeg teksten in de bijbel waaruit dat blijkt. Daar heb ik die vreselijke “dolle minia’s” niet voor nodig. Ik zie hen en hun volgelingen nog steeds als gefrustreerde lieden met een enorm minderwaardigheidscomplex. Ze moesten zo nodig GELIJK worden aan de man en als het even kon, zijn meerdere worden. En dàt hebben we geweten!

    Toen mijn man in 1998 plotseling overleed en ik alleen achter bleef met mijn 2 kinderen, heb ik mijn hoofd heel goed boven water kunnen houden, zonder enige uitkering. Gewoon door heel hard te werken, ondanks het vreselijke gat waarin ik was gevallen. Met God’s hulp heb ik het gered.

    Het meest walgelijke en hypocriete vind ik nog dat je die feministen helemaal niet hoort m.b.t. de islam waar vrouwen – óók in ons land – als oud vuil, beesten enz. worden behandeld. Nóóit een woord over de lappen die ze moeten dragen, het gescheiden zwemmen (ramen van zwembaden afgeplakt) enz. enz. enz. Toen de feministen alle christelijke waarden zoveel mogelijk hadden vernietigd, zat hun klus er op. Dáár was het ze om te doen en daarin zijn ze meer dan geslaagd.

    Soms vind ik het wel jammer dat ik kinderen heb want als dat niet zo was zou ik denken: “Nederlandse bevolking: bekijk het allemaal maar; DIT is wat jullie hebben gewild en precies DIT is wat jullie hebben gekregen, dus na mij de zondvloed”. Maar voor mijn kinderen, mijn kleinkind, voor de nagedachtenis van mijn ouders en grootouders, MOET ik doorgaan zodat ik mijzelf recht in de spiegel kan blijven aankijken.

    Like

    • Wachteres zegt:

      Heel goed Maja, Helaas zijn er maar weinig mensen die goed met macht om kunnen gaan.Jouw vader is de uitzondering op de regel, denk ik. Ook ik blijf doorgaan om tenminste iets te doen aan de gruwelen die mijn kinderen en kleinkinderen wachten.

      En net als jij denk ik wel eens, kon ik maar op een desnoods ‘onbewoond’ eiland leven, waar ik niets met deze gruwelen te maken heb. Maar dat is wensdenken, we moeten de werkelijkheid onder ogen blijven zien.

      Je doet me denken aan een ‘zilverkleurig vogeltje’ trouwens, dat op Elsevier reageerde. 😉

      Like

  16. Tom Hendrix. zegt:

    @Maja: 14.34. uur. Respect Maja,prima reactie waar ik veel herkenning in terug vind.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s