“Ik was in de hel van een Afghaanse harem”

Screenshot_1

Phyllis Chesler (foto-inzet) is een Amerikaanse wetenschapster en schrijfster van bestsellers met joodsorthodoxe wortels. Ze is professor emeritus voor psychologie en vrouwenonderzoek aan de City University in New York. Met veel betrokkenheid zet ze zich al tientallen jaren in voor door de islam onderdrukte vrouwen. Nu legt ze in haar boek “Een Amerikaanse bruid in Kaboel” uit waarom ze dat doet. Ze was een harembruid in Afghanistan.

Phyllis was 18 jaar jong, verliefd en heel naïef, toen ze in 1959 haar “prins” op het Bard College in New York, waar hij economie en politiek studeerde, leerde kennen. Ze trouwde met deze zoon van een van de rijkste zakenmensen van Afghanistan en ging met hem naar Kaboel, waar ze kennismaakte met het vreselijke leven van een fundamentalistische islamitische vrouw.

De “New York Post” publiceerde een gedeelte van haar nieuwe boek:

Ik leefde ooit in een harem in Afghanistan. Ik ging daar niet naartoe als diplomate, soldaat, lerares journaliste of buitenlandse hulpverleenster. Ik kwam als jonge bruid van de zoon van een van de rijkste mannen van het land. Ik werd gevangen gehouden – ik was echter niet ontvoerd. Ik ging uit eigen, vrije wil met hem mee. (…)

Abdul-Kareem is de zoon van een van de oprichters van het moderne bankensysteem in Afghanistan. Hij draagt designer zonnebrillen en maatpakken en als hij New York bezoekt, logeert hij in het “Plaza”. Hij is echter ook moslim.

Ik ben Jodin, opgegroeid in een orthodox huis in Borough Park, Brooklyn, dochter van een Poolse immigrant. Mijn vader verkocht soda en bronwater. Maar dat is niet belangrijk. We praten niet over religie. In plaats daarvan blijven we nachtenlang wakker en discussiëren over film, opera en theater. We zijn Bohemiens.

We ontmoeten elkaar twee jaar lang. Als ik de wens uit om met hem naar zijn vaderland te reizen, vraagt hij om mijn hand. “Er bestaat geen andere weg voor ons dan om naar de islamitische wereld te reizen”, zegt hij. En ik, verliefde gek, ben het ermee eens. Mijn ouders zijn boos en hysterisch. Ze waarschuwen me ervoor dat er niets goeds uit deze landen zou komen. Ik wist niet hoe gelijk ze hadden. We trouwden in Poughkeepsie, alleen voor de burgerlijke stand en zonder familie.

Voor onze wittebroodsweken hadden we een reis naar Europa gepland, inclusief een uitstapje naar Kaboel, naar zijn familie. Ik wist niet dat dit het eigenlijke doel van deze reis zou zijn.

Screenshot_4Toen we aankwamen, werden we door wel dertig familieleden begroet. Onder hen niet één, maar tegelijkertijd drie schoonmoeders. Ik ben te geschokt om te spreken, te geschokt om me af te vragen wat deze drie vrouwen misschien voor mijn toekomst betekenen. Ik kom erachter dat mijn echte schoonmoeder, de biologische moeder van Abdul-Kareem, alleen maar de eerste vrouw van mijn schoonvader is. Ze heet Bebugul. Overal zijn omarmingen en kussen. De familie komt warm en uitnodigend over. Ik probeer te vergeten dat mijn man blijkbaar wezenlijke dingen voor me had verzwegen.

Maar nog voordat de karavaan van zwarte Mercedessen in beweging kwam, eist men van mij op het vliegveld officieel mijn Amerikaanse paspoort af te geven. Dat weiger ik. Iedereen dringt aan. Zowel de ambtenaren als mijn man verzekeren me dat dit een pure formaliteit zou zijn en het weldra terug zou krijgen en tegen mijn zin geef ik het paspoort af. Ik zal het nooit meer terugkrijgen.

Vanaf nu ben ik een Afghaanse vrouw, zonder rechten. (…)  Ik woon nu in een prachtig huis, een gouden kooi. Abdul-Kareem spreekt alleen nog maar in zijn eigen taal Dari (die ik niet versta) en laat me achter bij de andere vrouwen. (…) Vanaf nu breng ik mijn dagen met mijn schoonmoeder en de andere vrouwen door. Ik verveel me en kan niet tegen het eten. Ik word er ziek van.

Op een dag besluit ik te gaan zonnebaden op mijn eigen terras, dat grenst aan mijn slaapkamer. Ik trek een roze bikini aan. Plotseling ontstaat er een enorme beroering. Mannen beginnen te schreeuwen.

“Wat doe jij? Het is je gelukt om heel Kaboel boos te maken”, zegt mijn man. Hij legt uit dat een groep arbeiders, die een paar honderd meter verderop aan het werk zijn, zich door de aanblik van een “naakte vrouw” niet meer op zijn werk zou kunnen concentreren. Er was een hele delegatie naar ons huis gekomen en geëist hebben dat alle vrouwen, vooral ik, zich correct zouden moeten kleden. Ik begin te lachen. (…) Later schrijf ik in mijn dagboek: “Ik heb überhaupt geen vrijheid, geen kans iemand te ontmoeten of weg te gaan. Zijn familie bekijkt me met wantrouwen. Ben ik paranoïde?” Ik zou er nog achter komen dat ik hier reden toe had.

Phyllis Chesler vertelt dat haar schoonmoeder ervoor gezorgd zou hebben dat haar water niet meer gekookt zou worden en dat ze op deze manier geprobeerd zou hebben haar met het vieze water te doden. Nu moest ze bidden en bekeren tot de islam. Vanaf dat moment probeert Phyllis het haar schoonmoeder naar de zin te maken. Maar als die woedend is, bespuugt ze haar schoondochter en noemt ze haar alleen nog maar denigrerend “Jodin”. Haar man begint haar te slaan. Ze krijgt dysenterie en wordt zwanger.

Na een lange marteling lukt het haar om te vluchten. Haar geschonden lichaam bepaalt voor haar of ze het kind van haar gevangenbewaarder wil houden of niet. Ze verliest het kind.

Phyllis studeert psychologie en wijdt haar leven voortaan hoofdzakelijk aan het informeren over de islam en aan de door deze ideologie onderdrukte vrouwen. Ze noemt zichzelf een “radicale feministe en bevrijdingspsychologe”.

Een sterke vrouw, die haar lijdensweg heeft veranderd in een strijd voor een betere wereld.

“An American Bride in Kabul” is o.a. hier te koop.

Screenshot_5

Bron:

http://www.pi-news.net/2013/09/ich-war-in-der-holle-eines-afghanischen-harems/#more-362096

Auteur: L.S. Gabriel

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Afghanistan, Islam, islamitische ideologie, Islamkritiek, islamofascisme. Bookmark de permalink .

19 reacties op “Ik was in de hel van een Afghaanse harem”

  1. Wachteres zegt:

    Links zal ontwijfeld beweren dat deze vrouw, net als Ayaan Hirsi Ali, niet objectief over de islam kan oordelen.

    Het feit dat ze erg nare dingen heeft meegemaakt, doet haar te emotioneel zijn om onbevooroordeeld haar mening te geven.

    Like

  2. Dr. Kwast zegt:

    En ook zij zal de dwaze mina’s niet reden. Het tegen deel lijkt eerder.

    Like

  3. Theresa Geissler zegt:

    Nou ja, het zoveelste verhaal in de reeks.Nog sterker dan bijvoorbeeld op “Not without my daughter’ lijkt dit relaas op dat van Aurora Nilsson, een jonge Zweedse, die in de jaren ’20 (van de vorige eeuw, uiteraard) in Berlijn studeerde en daar verliefd werd op, jawel, eveneens een Afghaan uit een vooraanstaande familie. Ze trouwden -met toestemming van haar familie; haar vader gaf hen zelfs een toelage om hun huishoudentje op te zetten- en langzaam werden ze het eens om naar Kabul te gaan, waar hij een belangrijke post aangeboden had gekregen. Vóór het vertrek uit Berlijn ging het al mis: Tijdens een aanval van pathologische jaloezie takelde hij haar zó toe, dat hij midden in de nacht naar het politiebureau afgevoerd werd. Desondanks vergaf het verliefde gansje hem alles en ging mee naar Kabul, waar ze, blijkens de titel van het betreffende artikel, in soortgelijke omstandigheden terechtkwam als deze
    Phyllis Chesler.: “Een jaar in een Afghaanse Harem.”Het hele verhaal heb ik niet gelezen, doordat slechts een deel ervan opgenomen was in een boekwerk, gewijd aan het in de jaren ’20 vooruitstrevende opinieblad “Het Leven,” dat het artikel in die tijd publiceerde.
    Ach ja, het zal van alle tijden zijn: Westerse gansjes, die verliefd worden op Moslimschoften. En de één probeert er dan toch weer onderuit te komen, de ander gaat er totaal in mee, tot terrotisme aan toe, zoals Samantha Lewthwaite. Onbegrijpelijk is dat verliefd worden niet, ondoordacht -en, in het tweede geval onvergeeflijk- wèl.

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      3de zin van onderen: terroRisme, uiteraard.

      Like

    • louis-portugal zegt:

      Theresa ik ken dat verhaal niet over AFGANISTAN maar er is wel een film die zo heet maar dat gaat over eens amerikaanse die naar ik meen met een iraanse arts trouwde in Amerika (in de begintijd van ayathola Komeiny) die later met een smoesje (vakantie) naar Iran werd gelokt want ze wilde eigenlijk niet gaan.
      Uiteraard werd alles afgenomen en mocht ze niet meer weg.
      Ze heeft een pers getroffen die blijkbaar tegen het regime was en die haar naar het noorden eruit heeft gesmokkeld.
      Geweldige film die ik jaren geleden zag toen ik me voor de islam begon te interesseren.
      Ik werd en wordt nog steeds geweldig geïnformeerd door Bert die toen o.a. bij H.V.V. schreef waarvoor nog steeds mijn eindeloze dank Bert.
      Overigens lees ik nog regelmatig in het door o.a. jou geplubiceerde archief.

      Like

      • E.J. Bron zegt:

        Dank je Louis.

        Wat betreft die film…bedoel je “Not without my daughter”?

        Like

      • louis-portugal zegt:

        Ik kan niet onder de film schrijven maar het is idd. die film.
        Ik was er nog verwonderd over omdat ik Sally Fields alleen maar kende van de “vliegende non” en dat was toch echt comedie en dan zo´n zwaar stuk.

        Like

  4. Liefde maakt blind, helaas!

    Like

  5. guusvelraeds zegt:

    Met regelmaat zie ik in mijn stad Nederlandse meisjes met moslim jongens en mannen lopen. Niet zelden zie ik een aantal van die meisjes na een aantal maanden, halfjaar, jaar ook weer terug maar dan met hoofddoek. Nu ook weer bij de AH, een Nederlands meisje gehoofddoekt en al inclusief een dikke buik. Vraag me af zou het voor haar het allemaal waard zijn. Wat weten deze meiden, wie waarschuwt hun, mogelijk zijn ze gewaarschuwd en hebben toch gedaan wat ze wilden. Moslim meiden met westerse jongens zie je nooit. Een moslim meisje dat verliefd wordt op een westerse niet islamitische jongen heeft een groot probleem. Deze fundamentele ongelijkheid moet alle jongeren toch ook opvallen vraag ik me geregeld af en wat zijn hun gedachten hierover. Of hebben ze hier helemaal geen gedachten over in onze X-factor samenleving. Heb wel eens aan zo’n meid, uit mijn directe omgeving gevraagd, wat ga je doen als je islamitische man er een tweede vrouw bij wil nemen. Kijkt je dan met verbaasde ogen aan, zo van, wat vraagt die mij nu. Ja zeg ik, een moslim man zou dat mogen vanuit zijn cultuur en islamitische traditie. Nee zei ze stellig, Hassan zal dat nooit doen. Waarop ik geantwoord heb, wees dan maar blij met je Hassan.

    http://www.dagelijksestandaard.nl/2013/07/de-islam-vermoordde-mirjam

    Like

  6. delamontagne zegt:

    Een gelijkwaardig boek aantal jaren terug. Nu in Iran:: Jamais sans ma fille (1991)
    Not Without My Daughter” “Ongeveer zelfde verhaal.
    Coincidence:?? vrouw was ook geheten “Betsy” = Betsy Udink

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      @Delamontagne, 22.05u. Nee, Betty. Betty Mahmoody.
      Aan dat boek refereerde ik ook zijdelings, in mijn comment hierboven, maar ik had tegelijkertijd nog een ander voorbeeld bij de hand dat er nóg frappanter op leek.
      Gelooft U me, het verschijnsel is werkelijk van àlle tijden.

      Like

      • delamontagne zegt:

        Ja ik weet ,t. De vrouw van die Iranier heette ook Betsy en hij Mahmoody. Ik wilde alleen een soort “woord-speling”doen. Omdat de NL Betsy Udink in haar boeken ook op de islam diplomatiek AFGEEFT. Haar laatste interview op radio op zo, enkele weken terug vond ik teleurstellend. Dacht ze zou ,t hebben over haar ervaringen in die landen daar. Niet dus. Sta nou weer op ,t punt dit boek bij Amazon.fr te kopen, twijfel…………

        Like

  7. laura van der storm zegt:

    Ondanks dat liefde blind maakt, moet men nu toch wel ongeveer genoeg gewaarschuwd zijn? Dus niet. Het zou aardig zijn als van regeringswege eens gewaarschuwd wordt betreft de consequenties wat betreft het huwelijk tussen een moslim en een niet-moslim.

    Maar ja, dan zijn we ongeveer 20 jaar verder ….en dus te laat.

    Like

  8. treintrien zegt:

    @Laura:
    Helemaal eens!
    Om te beginnen de gehersenspoelde gansjes duidelijk maken dat het niet de bedoeling is dat Nederland straks de ontvoerde adderengebroedjes weer terug moet gaan halen. Zoals dit ook met regelmaat van de klok voorkomt.

    Laten tekenen dat de gevolgen van het islamitische huwelijk geheel voor eigen rekening komen, inclusief medische verzorging na de eerste klappen…etc etc…

    Like

  9. louis-portugal zegt:

    Na mijn reactie onder Theresa hierboven wil ik ook zeggen dat ik ieder keer weer verwonderd ben over die meestal helaas beperkt opgevoede meiden.
    Ook ben ik ervan overtuigd dat VEEL ouders het wel goed vinden en te weinig doen of de noodzaak zien om er iets tegen te doen.
    Misschien heb ik mijn kinderen veel te weinig maar mijn dochter heb ik altijd verzocht om niet met zo´n moelijk geval aan te komen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s