Na Lampedusa: Afrika heeft recht en wetten nodig, geen medelijden

Screenshot_34

De Europese ontwikkelingsindustrie in Afrika heeft gefaald. Ze heeft geen arbeidsplaatsen gecreëerd, maar de rijkdom van enkele klieken vergroot. Een echt partnerschap met Afrika heeft meetbaar succes nodig. Als men wil verhinderen dat de tragedie van Lampedusa tot de normaliteit gaat behoren, moet er een einde gemaakt worden aan de ongecontroleerde overmaking van belastingmiljarden naar Afrika. De Europese Samaritanen moeten beseffen: Afrika heeft geen medelijden, maar recht en wetten nodig.

Het falen van de ontwikkelingshulp is vooral te wijten aan schendingen van het subsidiariteitprincipe. Het betekent dat men diegenen, die zichzelf niet kunnen helpen, te hulp snelt – maar alleen in noodzakelijke mate en alleen zolang het nodig is, omdat anders het tegenovergestelde wordt bereikt van datgene wat de bedoeling was: afhankelijkheid van hulp in plaats van onafhankelijkheid.

Om nieuwe tragedies zoals in Lampedusa te voorkomen, moeten de donoren vastberadener optreden en in uitermate corrupte landen strikte eisen stellen aan hulp. Zonder meer aangenomen doelen en reële resultaten liggen al jarenlang heel ver uit elkaar.

Het is politiek correct om Afrika als slachtoffer van de “Eerste Wereld” te zien. Mening telt meer dan feiten. Ontwikkelingshulp zou een gebod van de menselijkheid zijn. Wie daar anders over denkt, is incompetent of bevooroordeeld, zeggen diegenen die denken op een moreel hoger niveau te staan. Er wordt vastgehouden aan het idee iets goeds te doen, hoewel de realiteit dit al lang heeft weerlegd. Hoe meer de hulpagentschappen doen, des te meer leunen de regeringen achterover.

Geen controle van de effectiviteit    

Regeringen krijgen nog altijd gemakkelijk internationale ondersteuning en kunnen aan de macht vasthouden, terwijl hun bevolkingen arm, onontwikkeld en onzelfstandig blijven. Ze staan toe dat jonge mensen het land verlaten en op zoek gaan naar betere levensomstandigheden in het buitenland. Afrika is al lang gewend geraakt aan de emigratie van zijn jeugd. Met deze zogenaamde “Brain Drain” raken de landen waardevolle impulsen voor de opbouw kwijt.

Wie in Afrika zijn land verlaat om ergens anders geld te verdienen, moet wanhopig zijn. Gefaald heeft ook de ontwikkelingsindustrie, die ter plaatse met veel geld weinig heeft bereikt. In de ontwikkelingshulp bestaan geen patentrecepten. Maar de decennia lang bedreven soort van realiteitsweigering in de ontwikkelingspolitiek met Afrika helpt de landen niet beslissend vooruit, creëert ter plaatse nauwelijks arbeidsplaatsen, vergroot daar het welzijn van enkelen, maar ruimt niet de grote ellende op.

Wij weten dit, maar de discussie is zeker niet gedifferentieerder geworden, maar eentonig in zijn ijverige poging om onder alle omstandigheden de politieke correctheid te volgen. In plaats daarvan moeten we de voorkeur geven aan de hobbelige, maar realistische weg van de zelfkritische discussie over het effect van de “hulp”. Dan zouden we herkennen, dat Afrikaanse elites veel meer een gevoel voor recht en menselijkheid nodig hebben dan hulpleveringen of liefdadige schenkingen.

Screenshot_32

Niet slecht als idee is de “mensenrechten-APK” van het Duitse ministerie voor Economische Samenwerking. Tot nu toe ken ik echter geen voorbeelden dat er uit controles van de mensenrechtensituatie ook consequenties getrokken werden en men desnoods plannen niet door liet gaan. De verantwoordelijkheid van de nationale regeringen wordt graag verwaarloosd.

Verbeteringen moeilijk herkenbaar

De regeringspartijen in Afrika bekennen zich tot de democratie en tot al het andere dat nodig is om niet negatief op te vallen. Ze beheersen de tekst die men tegenover de ontwikkelingshulpdonoren moet opzeggen. Het gaat slecht met de mensen als de regeringen niet of slecht regeren. Miljoenen mensen komen vanwege ontbrekende randvoorwaarden niet aan het werk. 90% van de Afrikanen moet zich verhuren in de informele economie. Enerzijds enkele schandalig rijke geprivilegieerden. Anderzijds de massa van het volk, dat alleen nog maar op internationale liefdadigheid vertrouwt om te overleven.

Voor het volk blijft de verschraalde smaak van het falen en van de hulpeloosheid over. De oorzaken van de armoede en van de honger zijn vooral politiek, economisch en structureel van aard. De politieke en economische verbeteringen zijn in veel landen moeilijk te herkennen.

De grootste hindernis op weg naar welstand zijn politici, die zich onttrekken aan het afleggen van rekenschap en verantwoording via democratische instellingen. We weten al jaren dat vooral de regeringsleiding beslissend is. Waar geen duidelijke en eerlijke wetgeving bestaat, de fundamentele mensenrechten niet gerespecteerd worden en corruptie iedere inspanning saboteert, krijt ontwikkelingsgeld al helemaal niets voor elkaar, noch menselijke waardigheid noch groei. Een almachtige minderheid verrijkt zichzelf op kosten van de vaak machteloze minderheid. Met hoge opbrengsten uit grondstoffenhandel wordt de eigen macht gecementeerd.

In Nigeria, dat een van de rijkste landen ter wereld zou kunnen zijn, heeft bijna 70% van de jonge mensen geen vaste baan. De politieke elite bestaat meestal uit oude mannen en toont weinig interesse in de behoeften van de jeugd. Nigeria verdient honderden miljarden door de handel met olie en heeft 112 miljoen armen, dat is 70% van de bevolking. Waarom interesseert het de machtigen niet om hun aanmatigende macht te gebruiken in de zin van het gemeenschappelijk welzijn? Omdat deze kaste niet alleen van grote buitenlandse vermogens, maar vaak ook door een tweede paspoort van de voormalige koloniale macht verzekerd is.

Denis Sassou Nguesso, de president van Kongo/Brazzaville, die het niet schuwt om nieuw geld voor de armen in Afrika te eisen, geeft voor een week in een hotel in New York wel eens 280.000 dollar uit. Heel gemakkelijk voor een president, die – zoals Franse media berichten – in Frankrijk 18 huizen en 112 bankrekeningen bezit. Afrikaanse presidenten zitten tientallen jaren lang aan de hefbomen van de macht. In Gabon was Omar Bongo 41 jaar in functie.

De in Zimbabwe in de herfst van 2013 herkozen Mugabe is sinds 1987 staatshoofd, Paul Biya in Kameroen sinds 1982. Uiteraard vonden verkiezingen plaats voor de vorm.

Screenshot_33

In Gabon gaat het nepotisme zo ver, dat er een soort verhulde monarchie werd geïnstalleerd. Het presidentschap van Omar Bongo wordt voortgezet door zijn zoon Ali Bongo. In Togo werd in 2005 na de dood van Gnassingbé Eyadéma – na 35 jaar regentschap – zijn zoon Faure Gnassingbé “gekozen”. Ook in Kongo-Kinshasa werd Laurent-Désiré Kabila opgevolgd door zijn zoon Joseph Kabila.

Sleur, corruptie en incompetentie

Erg is, dat in Afrika bij een gemiddelde groei van 6% miljoenen mensen lijden onder voedingsmiddelen onzekerheid en arm blijven. Gerechtigheid en werk zijn het minst in verband te brengen met Afrikaanse regeringen.

De voortdurende bevolkingstoename wordt door veel autoritaire heerschappijsystemen in Afrika buiten beschouwing gelaten, de ontwikkelingshulporganisaties zwijgen. Maar deze enorme bevolkingsgroei zal in heel Afrika een politieke druk opbouwen, die teveel zal zijn voor veel landen. De bevolking in Subsahara-Afrika is sinds 1990 bijna verdubbeld.

De weinige vooruitgang wordt onmiddellijk weer teniet gedaan. Afrika telt echter ook ongeveer 20 landen, die hoge inkomsten uit grondstoffen hebben. De mensen in deze landen weten echter niet hoeveel geld hun regeringen verdienen met exploitatie- en ontginningsrechten. Daaruit zouden exacte conclusies met betrekking tot achterover gedrukte bedragen getrokken kunnen worden.

Volgens een eind november 2011 aan het Britse parlement voorgelegd rapport is Kongo tot nu toe ongeveer 5,5 miljard dollar aan inkomsten kwijtgeraakt, omdat de leidende kliek van het land voor smeergeld de waardevolle mijnbouwconcessies verramsjt heeft.

Begin oktober 2013 berichtte de “Deutsche Wirtschafts Nachrichten” hoe in Kongo minstens een miljard euro belastinggeld weggesijpeld is (hier). De voorzitter van de Europese Raad, Herman Van Rompuy, probeerde berichten over de verspilling van EU-belastinggelden te bagatelliseren en maakt zich zorgen om het imago van de Europese Commissie.

Corruptie is geen cultureel fenomeen

Volgens “Transparency International” heeft Afrika wat betreft corruptie een droevig record in bezit. Volgens de organisatie ligt de helft van de dertig meest corrupte landen in Afrika. Jaarlijks verdwijnt en vierde deel van het Afrikaanse BNP in privézakken.

Sinds de millenniumwisseling zijn er volgens de denktank “Global Financial Integrity” uit Washington 1400 miljard dollar zwartgeld uit Afrika weggestroomd. Ongeveer 40% van de privévermogens bevinden zich buiten Afrika. De schade, die door corruptie ontstaat, is aanzienlijk. Corruptie ondermijnt de voorwaarden voor economische groei.

De corruptie is schadelijk voor het algemeen welzijn. Het is geen inmenging als we de corruptie niet accepteren en een democratisch basisbegrip eisen. Om te beweren dat corruptie in Afrika een betreurenswaardig fenomeen en onoplosbaar probleem zou zijn, is een belediging van de Afrikanen.

Ontoereikende verantwoording in de ontwikkelingshulp

Screenshot_28De afgelopen jaren was in enkele landen sprake van verbeteringen. Maar afgemeten aan datgene dat mogelijk zou zijn, doen de meeste Afrikaanse landen het slecht. Te lang hebben internationale ontwikkelingshulporganisaties geen of slechts ontoereikend verantwoording over hun successen of mislukkingen afgelegd.

Bij geen enkel mij bekend project werden al vanaf het begin duidelijke scenario´s gedefinieerd om eruit te stappen en werd de regering van het gastland niet aangedrongen op de vastberaden invoering van hervormingen en tot een hogere tegenprestatie. Hervormingen kun je niet kopen. Je kunt ze alleen met geld ondersteunen als de politieke wil aanwezig is. Zonder economisch gezond verstand kun je geen landelijke en duurzame welstand creëren.

De politieke realiteit in Afrika is niet zoals we die graag willen zien. Miljoenen mensen leven in Afrika in landen, waarvan de regeringen hun burgers geen goed onderwijs- en gezondheidswezen bieden, omdat dit voor de elites niet tot de prioriteiten behoort. Het continent bezit alles wat nodig is om aanstaande problemen op te lossen.

Afrika moet en kan dit op eigen kracht presteren – daarna kan men praten over ondersteuning. Het spreken over een partnerschap met Afrika heeft een meetbaar succes nodig. Puur Samaritanendom volstaat niet. Hier de weldoeners, daar de slachtoffers. Bij partnerschappen hoort ook het recht op kritiek. Als we de tragedie van Lampedusa serieus nemen, kunnen we niet meer wachten, maar moeten we nu wakker worden.

Volker Seitz, jaargang 1943, was van 1965 tot 2008 in verschillende functies werkzaam voor het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken, o.a. bij de EU in Brussel en in meerdere Afrikaanse landen. Volker Seitz behoort tot de initiatiefkring van de Bonner oproep ter hervorming van de ontwikkelingshulp en is de schrijver van het boek “Afrika wordt arm geregeerd”.

Bron:
http://deutsche-wirtschafts-nachrichten.de/2013/10/12/nach-lampedusa-afrika-braucht-recht-und-gesetz-nicht-mitleid/
Auteur: Volker Seitz

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "goedmenschen", Afrika, Europa, Immigratie. Bookmark de permalink .

5 reacties op Na Lampedusa: Afrika heeft recht en wetten nodig, geen medelijden

  1. Peter Klaasing zegt:

    Heer Bron, het grootste probleem met Afrika is, je kan een Afrikaan uit die bos halen, maar je kan niet die bos uit hem krijgen. Daar is nog een probleem en dat is, dat andere naties zoals china en Rusland smachtend wachten totdat die westerse wereld uit Afrika wegtrekt. Chinezen hebben honger en zoeken landbouwgrond om hun miljoenen te voeden. In Zuid-Afrika worden blanke boeren op grote schaal vermoord. Het is bekend, dat Zuma onlangs in China was en zij zullen wel dealtjes gemaakt hebben.

    Like

  2. Peter Klaasing zegt:

    Buiten landbouwgrond, is Afrika rijk aan grondstoffen welke zeer gewild zijn bij China zowel als Rusland.

    Like

  3. oogenhand zegt:

    Alle landen worden arm geregeerd, behalve Saoedi-Arabië en zo, die worden rijk geregeerd. Daarom moeten wij Saoedi-Arabië onder druk zetten de mensen in Afrika een basisinkomen te geven. Dat kan heel makkelijk. Wijs wederom erop dat Wahhabisme drie Eenheden kent, Eenheid van Heerschappij, Eenheid van Aanbidding, en Eenheid van Namen en Eigenschappen. Er dient een nieuwe godsdienst te komen die stelt dat de Saoediërs schatplichtig moeten worden, of eeuwig branden in de hel. De islam vernietigt zichzelf in Syrië.

    Like

  4. luckybee zegt:

    Stuur alle Sinterklaas spelende PvdA ers naar de Hel.Het was met Den Uyl begonnen , hun kampioen was Jan Pronk, en nu de lelijkerd Plaume, dat nog steeds Sinterklaas gaat spelen.En dat met onze geld.

    Like

  5. henk zegt:

    Die z.g. vluchtelingen uit Afrika moeten eens beginnen met hun regeringen en bestuurders hard aan te pakken en te dwingen om die miljoenen ontwikkelingshulp te gebruiken voor de bevolking en niet voor de spaarrekeningen van hun bestuurders! Desnoods met groot geweld, want daar zijn ze kennelijk toch wel goed in gelet op hun akties in o.a. Kenia. Verder geen cent meer van ons belastinggeld daar naartoe sturen. Blijven ze daarna toch stug doorvaren naar de honingpotten hier dan die bootjes lek schieten dan wel met geweld laten omkeren en terug naar waar ze vandaan komen. Overigens hebben ook Rusische en Chinese vrachtschepen last van die z.g. piraten? (ik noem ze gewoon bij hun naam en dat is Terroristen!)Nog niks over gehoord.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s