Zal de Joden ooit de Holocaust vergeven worden?

Screenshot_17

Howard Jacobson

Door Howard Jacobson, Joodse schrijver, winnaar van de Man Bookerprijs. Vertaling en inkorting: Likoed Nederland.

De vraag is retorisch. Wanneer zal de Joden ooit de Holocaust vergeven worden? Het antwoord is: nooit.

De schokkende psychologische waarheid is dat mensen de last van schuld van zich afwerpen door de zaak om te draaien. Daardoor wordt de schuldlast geplaatst op hen die we het onrecht hebben aangedaan. Zo kunnen de daders zichzelf voorstellen als slachtoffers. De Romeinse geschiedschrijver Tacitus beschreef dit al: “Het is onderdeel van het menselijk leven om degene die je leed hebt aangedaan te haten.”

Aan hen die we leed hebben aangedaan, geven we de schuld – door het mobiliseren van afkeer en zelfs haat. Dit is om het leed dat we hebben aangedaan te kunnen rechtvaardigen. Waaruit moet volgen dat degenen die het meeste leed is aangedaan – zoals bij de Holocaust – het meest beschuldigd zullen worden. Ontkenning van de Holocaust volgt dit patroon. De Joden worden daarbij beschuldigd van het veroorzaken van de goddeloosheid die de Holocaust zou rechtvaardigen – als die gebeurd zou zijn. De Joden verdienden in feite dat leed vanwege de manier waarop zij de Holocaust op cynische wijze misbruiken voor hun huidige politieke en financiële doelen. Of eigenlijk, wat ze hadden moeten lijden.

Joodse reactie

Moet deze verschrikkelijke logica – die ervoor zorgt dat een onherstelbare fout nooit vergeven zal worden – ons tot een even verschrikkelijke voorzichtigheid brengen? Moeten wij ons motto wijzigen van ‘nooit vergeten’ naar ‘nooit noemen’? Is zwijgen het enige middel dat we kunnen inzetten dat er geen herhaling zal komen?

De oprichting van de staat Israël was juist bedoeld om antwoord te geven op deze vraag. In veel opzichten doet het dat, en in veel opzichten juist niet. Voor sommige Joden is het juist Israël waarover we onze mond moeten houden. Een dergelijke weigering van medeleven met de slachtoffers van de Holocaust – geworteld in het moderne herkauwen van de laster van de hebzuchtige en harteloze Jood – is een daad van retrospectieve schuld.

Dit heeft zeker politieke implicaties. Maar er is ook een belangrijke niet-politieke les die hieruit getrokken kan worden. Als Joden niet vergeven kunnen worden, dan is het tevergeefs voor Joden om ernaar te streven om de manier waarop de wereld hen ziet te wijzigen. Dan is het tevergeefs dat de Joden proberen hun imago te verbeteren, een vriendelijker houding aan te nemen of hun hoofd in schaamte te laten hangen. Dan is het tevergeefs te veronderstellen dat we zo de verwrongen logica van het ons niet vergeven van de Holocaust ongedaan kunnen maken. Dit heeft een psychologische oorzaak, en daarom kan het niet morgen verdwijnen. Zelfs niet als Israël elk betwist sprietje gras aan haar buren gaf en elke rijke Jood ‘s nachts in een armoedzaaier veranderde.

Antizionisten

In een sofistische twist weerlegt de antizionist de Joodse gevoeligheid voor beledigingen en schildert zich zo af als slachtoffer van een misdrijf dat niet heeft plaats gevonden. Hij wil niet beschouwd worden als een antisemiet en hij wil zich geen antisemiet voelen, maar wordt een antisemiet, omdat hij de Joden niet kan vergeven zijn geweten te belasten door zich af te vragen of hij werkelijk een antisemiet is. Het routinematig beschuldigen van je critici van gebruik van smerige tactieken is zelf een veel voorkomende, smerige tactiek.

Een bekend voorbeeld is het roepen dat er Joden zouden roepen dat alle kritiek van antizionisten te kwader trouw zou zijn. Het syllogisme gaat als volg:

  • Niet alle critici van Israël zijn antisemieten.
  • Ik ben een criticus van Israël.
  • Daarom ben ik geen antisemiet.

Op deze manier is antizionisme verklaard tot een onaantastbaar gebied. Begin er over en je wordt er van beschuldigd “antisemitisme” te hebben geroepen (of je dat gedaan hebt of niet). En omdat het roepen van “antisemitisme” fout is, mag antizionisme niet onderzocht worden.

Door de helse logica van deze magische cirkel is de antizionist dubbel vrijgepleit: In de eerste plaats, omdat kritiek is teruggebracht tot slechts een “tactiek” en ten tweede, omdat er geen sprake kan zijn van antisemitisme, het is altijd alleen maar antizionisme.

Kritiek op Israël functioneert zo als een soort antiseptisch bad of mikwe [ritueel bad] – hoe veel antisemitische onzuiverheden er ook in je zitten, je komt er uit zo geurig als een bruid die wacht op haar bruidegom. Ontkenning van de Holocaust was het begin hiervan. Als de Holocaust een verzinsel is, verandert in één klap het slachtoffer in schuldige. Daarmee kon men de Joden weer – net als vroeger – beschuldigen van het verspreiden van leugens.

Antisemitisme

En door de Joden te zien als de voornaamste initiators van zowel het christendom als het socialisme – explosies in het menselijk denken, noem het ongeëvenaarde bevrijdingen of ongeëvenaarde rampen – dragen wij veel verantwoordelijkheid. Voor het niet rustig kunnen slapen van de mensheid. Het niet-vergeven worden gaat een lange weg terug. Kunnen we zeggen dat het begint – niet met dat wij  Christus gedood zouden hebben – dat is echt te eenvoudig – maar met dat wij hem bedacht hebben?

Freud had het over de landen in Europa die de laatste waren om af te zien van wat hij “barbaarse polytheïsme ” noemde – de boomaanbidders van Litouwen, bijvoorbeeld. Hij speculeerde dat die het meest gretig de Jodenhaat omarmden van de jaren 1930 en ’40. Freud suggereert dat ze nostalgisch naar hun heidendom verlangden. “Hun Jodenhaat was in feite haat van het christendom”.

Het gevolg hiervan voor Joden is dat we hoe dan ook altijd eindigen als het vlees in de sandwich, verantwoordelijk voor het heidendom of voor het christendom, afhankelijk uit welke hoek de wind waait. Je kunt je afvragen of niet sommige gevallen van christelijk antisemitisme gewoon uitingen zijn van christelijke ontevredenheid met het christendom zelf.

In het verleden kon die vijandigheid openlijk worden geuit. Augustinus zei: “Laten we de Joden aanschouwen in al hun ellende, zodat we ons kunnen verheugen in wat er van hen geworden is.”

In meer liberale tijden evolueerden meer slinkse strategieën van kwaad spreken. Slechts weinig westerse intellectuelen of geestelijken kunnen zich vandaag de dag veroorloven om hun antisemitisme openlijk te uiten, of zelfs maar toegeven aan zichzelf dat zij dergelijke emoties herbergen. Maar de logische noodzaak van een alibi blijft. Dus nu wordt de Jood gewantrouwd, niet voor wat hij is, maar vanwege het antisemitisme waarvan hij de oorzaak is. Dit geldt helemaal voor de Jood die het woord antisemitisme in de mond durft te nemen.

En daarom zouden Joden moeten afzien van het recht om antisemitisme te definiëren, of te bepalen of ze slachtoffers zijn van antisemitisme, of zelfs of zij het ooit waren. Joden zouden hebben gefaald om de lessen van de Holocaust te leren en die in Israël te implementeren. Ze blijven immers ook in andere delen van de wereld konkelen, lobbyen en uitbuiten. In die redenering hebben ze elk recht op normaal fatsoen verspeeld, en al helemaal hun wettelijke rechten op het gebied van bescherming tegen rassendiscriminatie.

Zo werden vrijdenkers bevrijd van de schande van het denken van antisemitische gedachten. Aangezien zoiets als antisemitisme niet kan bestaan, kan er ook geen reële beschuldiging van antisemitisme zijn.

De deur staat nu wijd open voor degenen die echt geloven dat ze enkel liefde in hun hart hebben, om argeloos door te lopen naar haat.

Bron:
Likoed Nederland

LIKOED

 

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in antisemitisme, antizionisme, Joden, Jodenhaat, Racisme, Rotzakken. Bookmark de permalink .

14 reacties op Zal de Joden ooit de Holocaust vergeven worden?

  1. Goed gekozen stuk, Webmaster!

    Like

  2. Jan zegt:

    Secundair antisemitisme dus.

    Like

  3. Theresa Geissler zegt:

    Daar komt dan nog bij, dat niet-Joden -en zéker Christenen- altijd al ambivalente gevoelens ten opzichte van Joden hebben gehad: Tijdens de Middeleeuwen deden ze enerzijds wel zaken met ze, maar vervolgden ze evengoed. -Wonderlijk om te zien hoe dat samen ging. Tijdens de verlichting leken de verhoudingen zich iets te ontspannen, maar het is moeilijk vast te stellen, in hoeverre dat realiteit was en in hoeverre schijn.-Arthur japin beschrijft in zijn historische roman “Een schitterend gebrek” hoe in het 18de Eeuwse “Libertijnse” Amsterdam Courtisanes nog in het Spinhuis konden geraken, wanneer hun betalende minnaar een Jood was. Hoewel anderzijds de Joodse Godsdienst in de Nederlanden niet verboden was, in tegenstelling tot, lange tijd, het Katholicisme. Bijzonder tweeslachtig allemaal. Üitgangspunt bij veel christenen was simpelweg: De Joden hebben Christus gekruisigd. Zó stond het geschreven en daaraan klampte men zich vast, als aan een stok om de hond te slaan. Tragi-komisch voorbeeld hiervan wordt ook nog gegeven in een toneelstuk van Jan de Hartog, Schipper naast God, waarin een Nederlandse schipper, Joris Kuiper, in 1938 met een groot aantal statenloze Joodse passagiers opgescheept zit, die wel per gratie Gods uit Nazi-Duitsland mochten vertrekken, maar nergens worden toegelaten. Ze kunnen geen kant op en worden depressief, wat de stemming aan boord tot het nulpunt brengt en de scheepskok doet uitbraken: “Ze verdienen het om afgeslacht te worden, want niet alleen hebben ze Christus gekruisigd, ze hebben nog aanmerkingen op m’n vreten bovendien!”
    En nà de oorlog en de holocaust voelden alle christenen zich plotseling verplicht om vriendelijk te denken over Joden, maar verschillenden gaat het bij tijd en wijle nog steeds moeizaam af. Toch ergens de traditie,kun je wel zeggen.
    Ziedaar misschien ook een gedeeltelijke verklaring voor de irrationele Palestijnen -sympathie: Toch weer die (onbewuste) stok om de hond te slaan.

    Like

  4. Jan zegt:

    Antisemitismus früher – Antisemitismus heute
    http://haolam.de/artikel_15372.html

    Like

  5. Helena zegt:

    Best een moeilijk stukje, ik geloof wel dat ik de psychologie erin kan volgen. Ik maak dat even kleiner en vergelijk het met een man die zijn vrouw slaat. Hij is de dader zij het slachtoffer. Hij ziet dat wel in (of niet eens) maar i.p.v. zichzelf/zijn gedrag de schuld te geven en te trachten dat te veranderen voelt hij steeds meer haat voor zijn vrouw/het slachtoffer. Zij is immers (in zijn zieke hoofd) degene die ervoor zorgt dat hij haar steeds opnieuw wil slaan/zich misdraagt dus haat hij haar i.p.v. zijn eigen gedrag. Zijn gedrag wordt dan door een rare kronkel ineens háár verantwoording. (Op zich niet zoveel anders dan wat de moslims ons hier proberen aan te praten, hun wangedrag is onze schuld, want geen werk, niet genoeg geld bla,bla,bla, de slachtofferrol aannemen om zelf niet verantwoordelijk te zijn voor je daden en de ander vervolgens te kunnen beschuldigen van islamofobie). Maar de vrouw in kwestie pikt het niet, krabbelt overeind en maakt nota bene ook nog eens een succes van haar leven, terwijl de man in de shit en met wroeging en zelfmedelijden achterblijft. Nu voelt de man zich helemaal vervuld van haat tegen haar en vindt hij nog meer rechtvaardiging voor zijn daden, zie je nou wel dat ze het verdiende want ze is slecht ze heeft me immers verlaten. Nou ja de vergelijking gaat misschien een beetje mank, maar waar het op neer komt het is veel makkelijker een ander de schuld te geven/te haten dan jezelf. Dus ga je allerlei excuses zoeken en zelfs je eigen daden ontkennen/mooi praten. Als de vrouw vervolgens in haar verdere leven de man de schuld gaat geven (of de man denkt dat alléén nog maar) van haar moeilijke start of latere problemen, dan voelt de man zich helemaal aangevallen/beledigd. Zijn tactiek zal dan zijn nog verder de slachtofferrol te omarmen en waar hij maar kan zijn gal tegen haar spuwen. Natuurlijk ben ik niet tégen haar maar zij doet zo naar tegen mij (door leugens te vertellen) dat ik vanzelf een hekel aan haar krijg, zoiets. Afijn met de strekking van het artikel kan ik niet anders beweren dan dat ik het er helemaal mee eens ben. Wat de joodse staat ook doet of laat ze zal door een categorie excuuszoekers nooit vergeven worden voor het “veroorzaken” van een (latent) schuldgevoel. Komen we weer uit bij “hedonistisch narcisme”. Ik ben beter dan jij, en het moet wel fijn blijven in mij hoofd.

    Like

  6. antisoof zegt:

    Kleine luiden zouden geen grote woorden dienen te gebruiken. Het leven is op zichzelf al ingewikkeld genoeg, daar hebben we ook niet nog eens groepsdenken bij nodig.

    Like

  7. vanhetgoor zegt:

    Wat is het nut van een retorische vraag als je de vraag zelf beantwoord, en daarbij zelf de vraag ook nog fout beantwoord!

    Ik weet dat ‘de joden’ de holocaust tot en met uitmelken. De meest flagrante schending van elk normbesef is toch wel gepleegd door de familie Goudstikker. Een rijke kunsthandelaar vlucht voordat de Nazi’s Nederland bezetten, hij verkoopt de hele zooi en gaat met het geld op weg naar Amerika, voor hij daar aankomt valt hij van het schip en is hardstikke dood. Zijn familie maakte het geld op en na jaren procederen krijgen ze nog eens € 175.000.000,00 want . . . . ., als Goudstikker niet van de loopplank was gevallen en als hij de boel niet verkocht had en als hij die kunst zestig jaar bewaard had èn als al die kunst in waarde vertienduizendvoudigd was dan had hij zeker 175 miljoen kunnen vangen, als als als als!

    Men vergat dat die kunst al verkocht wàs! Men vergat dat de aangetrouwde geldwolven van de oude Goudstikker toch niets zou hebben gekregen. Maar bovenal vergat men dat de Nederlandse staat geen partij was in dit hele debacle! Het hele project om de Nederlandse staat te tillen zou nutteloos zijn geweest als men niet had kunnen appelleren aan het misplaatste schuldgevoel jegens een familie die nog nooit een concentratiekamp van binnen had gezien.

    Welnu, zolang er nog geld te halen is blijft men steeds maar weer opnieuw alle verhalen oprakelen, de kleinkinderen van de aangetrouwde neven en nichten van de erven Goudstikker zullen na verloop van tijd ook wel tientallen miljarden willen hebben, want als de oude Goudstikker de boel niet verkocht had, en als hij daarnaast ook nog andere kunst had kunnen inkopen dan zou hij toch over vijftig jaar zeker tientallen miljarden hebben kunnen verdienden aan alle kunst die nu nog gemaakt moet worden.

    Zolang de joden wel nadenken en de anderen niet nadenken zullen er altijd claims zijn die terugverwijzen op dingen die men niet zelf beleefd heeft, maar dingen die door opa en oma zijn beleefd, of door de buren daarvan, of van horen zeggen.

    Er is in dit licht een mooi gegeven uit de hedendaagse islamitische filosofie. Waarom zijn er zoveel veelplegers onder de Marokkaanse Nederlanders? (deze vraag is niet retorisch dus ik geef er zelf antwoord op!) Welnu, dat is omdat ze toch de schuld krijgen, dan kunnen ze de misdaad net zo makkelijk plegen ook, en omdat ze eerst onschuldig gezeten hebben, om het weer goed te maken beroven ze ergens wat, diefstalletje hier, berovinkje daar. Volgens deze zelfde drogreden kunnen ook mensen een schadevergoeding krijgen voor een holocaust die hen zelf nooit getroffen heeft. Draai hierbij oorzaak en gevolg eens om, net als de Marokkanen doen, en dan ziet men plotseling hele geschiedenissen duidelijk worden.

    Het anti-zionisme en antisemitisme zal blijven bestaan zolang er slachtofferdenken blijft bestaan. Zolang er een slachtoffer is blijft er ook een dader. Zodra het slachtoffer ophoudt met ‘loser’ zijn, is er ook geen dader meer. Het hele joods-Palestijnse probleem kan in één keer worden opgelost als de joodse staat ophoudt met slachtoffer te zijn van hun de Palestijnse afpersers. Rijke joden kwamen in Israël en zij kochten land van plaatselijke schaapherders en boertjes. Vervolgens zeggen deze van hun land te zijn verdreven en tot in de eeuwigheid blijven de kinds kinderen geld claimen vanwege dit verlies. Niemand denkt er over na dat het de Palestijnse opa was die zijn grond verkocht, net als Goudstikker de gehele kunst-collectie verkocht had vóórdat hij weg ging.

    Het Palestijnse probleem wordt nooit meer opgelost tenzij men ophoudt met betalen van (immer wieder) ‘wiedergutmachung’ aan de kleinkinderen. En de holocaust is pas voorbij zodra men ophoudt met het vergoeden van de kleinkinderen van de slachtoffers.

    Like

  8. Bob Fleumer zegt:

    Ik zie de joden in de eerste plaats als MENSEN met een geloof en aangezien ik atheïst ben heb ik niets op met geloven. Zijzelf hebben door de eeuwen heen hun geloof verward met hun ras en dat heeft eigenlijk niets met elkaar te maken. Joden als ras zijn deel van het gehele semitische ras en daarvan zijn veel meer niet joden dan joden. Als ik niets op heb met religies maakt mij dat nog niet tot een rascist dat staat daar los van. Ik heb daardoor ook niets met het dogma van het uitverkoren volk dat wekt alleen maar weerstand op. Het feit dat men vaak hoort over een joodse musicus maar nooit over een christelijke musicus spreekt boekdelen.Ik sta achter Israel maar niet achter de religieuze claim die zij hebben op het gebied. Dat gebied is hun gegund door de internationale gemeenschap. De islam heerst al over zoveel gebied dat het ridicuul is dat ze dat kleine stukje Israel ook nog willen hebben en dan zonder inwoners. Het is de hoogste tijd dat ook in Israel de scheiding van kerk en staat plaats vindt.

    Like

  9. Republikein zegt:

    The Last Post gaat altijd maar weer door!

    Like

  10. Eva van Sonderen zegt:

    Abel Hertzberg, die zelf in Bergen-Belsen heeft gezeten, heeft vlak na de oorlog in “Amor Fati” al geanalyseerd hoe zeer het antisemitisme van de nazi’s een reactie was op de ‘gedwongen kerstening’ van de heidense Duitse vorstendommen. De christelijke traditie is geboren uit het Jodendom, en het heidense onbehagen over de kerstening van de Duitsers werd door de nazi’s handig omgebogen tot Jodenhaat.

    Like

  11. Eline. zegt:

    @Bob Fleumer 11:11

    * Ik zie de joden in de eerste plaats als MENSEN met een geloof enz.
    Nou,u zou de Joden zonder geloof eens de kost moeten geven !!
    En voor die mensen is het dus onmogelijk om geloof met ras te verwarren.
    Natuurlijk mag u best vinden dat in Israel de scheiding van kerk en staat moet plaatsvinden,,
    maar waarom zouden wij in Nederland ons daarmee bemoeien.
    Eén ding is zeker : het zal de gemiddelde Israëli aan zijn derrière geroest zitten wat het “buitenland”allemaal over ze denkt en vindt.

    Like

  12. Bob Fleumer zegt:

    Eline, u heeft een punt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s