MEMOIRES VAN EEN BABY BOOMER

Screenshot_53

In Zeeuws-Vlaanderen ben ik inmiddels bekend als Opa Joop. En dat past prima bij mij, want mijn kleindochter (6) roept altijd Joop en nooit opa. Ik ben van 1949 en behoor dus nog bij de boomers, al merk ik daar financieel niets van. Wij oude klootzakken schijnen onze zakken gevuld  en zo deze crisis ook nog veroorzaakt te hebben. Nou, laat ik dan dit vertellen dat ik mij vanaf mijn 14e de tering heb gewerkt en nu een minimuminkomen heb. Dus hoe die zakkenvullers dit hebben gedaan, is mij nog steeds een raadsel, want ik als hardwerkende arbeider en ondernemer ben mijn leven lang al kaal geplukt door de belastingdienst.

Afijn, mijn wiegje, of wat daarvoor moest doorgaan, stond dus in Rotterdam Charlois. Er stonden 3 jongetjes argwanend naar mij te kijken. Twee van 10 jaar oud, dit was een eeneiige tweeling. Welke de echte en welke de kopie was, heb ik nooit ontdekt. Die andere was 5 jaar en een echt oorlogskindje, zo mager als een lat, en dit is ook nooit meer over gegaan. Ik was dus de vierde in de rij en een ongelukje, ongewenst, of niet de bedoeling. Dit heb ik in mijn leven wel 100 keer gehoord. Nou dat hebben ze geweten ook. Dan wordt je dus wel net even anders dan de rest, een eenling zeg maar. En dat ben ik nog steeds. Mijn broers waren te oud voor mij en ik was de kleuter, later het jongetje en toen ik groot was het broertje.

Nou, ik moest dus naar school, maar meestal was ik er niet. Wij woonden op loopafstand van de Waalhaven en dat was mijn school, mijn speelplaats, mijn domein, mijn werkplek, mijn afval stookplaats. Hele dagen zwierf ik van pier 1 tot aan pier 7. Er waren strandjes om te zwemmen.

Grote vuren kon je maken van aangespoeld wrakhout en scheepstouwen. Je kon er van alles vinden. Wat mij nog het meest is bijgebleven, waren 2 vliegtuiggranaten uit de oorlog, blindgangers. Zoooooo, dat was nog eens een mooie buit. Liep dus met twee van die bommen onder mijn armen naar huis. Ja, op elke schouder waarschijnlijk een engeltje. Heb ze later aan een vriendje gegeven en nooit meer iets van gehoord, de ondankbare donder.

Verder lagen er aan pier 1 en 2 altijd de stukgoed schepen. Machtig mooi dat laden en lossen. Die geur zal ik nooit meer vergeten. Ja, daar kwamen dus ook de vrachtwagens stukgoed laden en lossen. Nee niet zoals nu hoor, maar alles los geladen en de chauffeur (als ie geluk had met bijrijder) moest alles zelf lossen op havenbakken. Al snel had ik door dat je daar geld kon verdienen. Chauffeur, even helpen met lossen? Ja graag jongen. Zo stond ik dus al vanaf mijn 10e in vrachtwagens te buffelen met stukgoed. Na afloop kreeg je dan 1 gulden als ie gul was, maar ook vaak een trui vol met fruit, of blikken met vreemd voedsel, of andere spullen, want een manco doos was toen heel normaal.

Ook had mijn vader een vrachtwagen, trekker oplegger, want die was voor de oorlog boeren knecht en verdiende 1 gulden per dag voor 12 uur werken, 6 dagen per week. Toen de boer zei dat er 10 cent af moest, stapte die eigenwijze donder gewoon op. Zijn woning achterlatend en met een wagen vol met inboedel en een tweeling trok ie naar Rotterdam. Vraag me niet hoe, maar hij kocht een vrachtwagen en had toen gewoon een transportbedrijf. Zo ging dat toen.

In mijn jeugd had hij dus een vrachtwagen en vervoerde kalkzandstenen voor de bouw. Zes dagen per week. Dus op woensdag en zaterdag zat ik als een grote vent op de bok naast die ouwe en sjouwde me de pleuris met die zware stenen.

Ik doorliep de lagere school wel snel. Niet omdat ik goed leerde, maar juist het tegendeel. Ik denk dat ik altijd over ging, omdat de leraar van mij af wilde. Moest dus op mijn 13e nog naar de ambachtschool. Toen werd de behoefte om te werken zo groot, dat ik daar niets meer uitvoerde tot wanhoop van de leraar. Vier maanden voor het einde van het schooljaar zei hij, jo, je verdoet mijn tijd. Blijf maar gewoon thuis. Dus kon ik voor mijn 14e al lekker bij mijn vader in dienst treden. Niet in loondienst hoor. Dat was er niet bij, te duur. Nee, gewoon voor goed zakgeld, wat voor die tijd ook zeker wel erg goed was. Ik kwam dus niets tekort. Nou, zo reden we dus zes dagen per week stenen. 04.00 uur vertrekken. Naar de fabriek om te laden. En zo deden we 2 vrachten per dag van 20 ton en waren om 5 of 6 uur weer thuis.

Zaterdagmiddag was de grote wasdag en zat je in de teil in de keuken om het stof van je af te wassen. Als je de laatste was, dan moest je eerst de kaantjes zeep van je voorgangers er uitschrapen. Vakantie kenden we niet, want dan moesten de vrachtwagens (later hadden we er 2) opgeschilderd worden. In de winter als de bouw was uitgevroren, reden we dus in de haven, meestal met enorme boomstammen. Dat was mooi werk, hoefde je niet te sjouwen. Je maakte dan wel weer dagen van 20 uur.

Screenshot_33

Toen ik 18 was kon ik dus eindelijk voor mijn rijbewijs. Klein en groot, had ik binnen voordat ik 19 was. Toen wilde ik dus ook wel een wagen voor mijzelf. Dat geluk had ik heel snel, want op de ene wagen kwam een kraan voor het lossen van de stenen en de laatste broer vertrok naar een werkgever. Dus ik had een oude DAF van 12 jaar oud en ging stukgoed rijden in de haven. Toen was ik dus wel 6 dagen van huis. Ik vervoerde boomstammen uit de haven van Rotterdam en loste in Brabant bij een houtzagerij. Reed door naar Maastricht voor een vracht ENCI cement voor Zwolle. In de Achterhoek weer een vracht bundels hout voor Dokkum. In Alkmaar weer een vracht balken (dukdalven) voor Rotterdam en daar begon het weer opnieuw met een vracht huiden of boomstammen. Slapen altijd in de cabine op de bank, want een slaapcabine bestond nog niet. Achteraf is dit misschien de mooiste tijd van mijn leven geweest. In elk geval wat betreft vrijheid. Je had enorm respect voor de politie (witte muizen in de Porsche) ondanks dat ze bijna nooit bekeurden. Dit waren mannen met gezag die de weggebruiker opvoedden.

Als jonge man had ik nogal last van mijn testosteron. Op mijn 20e werd ik smoorverliefd op een buurmeisje. Ik ruste niet voor ze in mijn auto zat voor een romantisch ritje door de haven en ik liet haar alle schepen en loodsen zien. Nou zo een stoere werker kon ze natuurlijk niet weerstaan. Wij hadden al snel trouwplannen, hoewel mijn ouders er op tegen waren. Tja, en dat moet je dus niet doen he. Dus toen ik 21 was trok ik op mijn verjaardag met 5 schone onderbroeken naar mijn grote liefde Willie om daar niet meer weg te gaan. Vroeger was je op je 21e jaar volwassen. Daarvoor konden je ouders je nog alles verbieden, desnoods met dwang van de buurt bromsnor die je gewoon terug naar huis bracht. We gingen samen met de metro naar het stadhuis en we waren dus goedkoop man en vrouw geworden.

Afijn, de relatie was dus goed naar de kloten met de ouders en ik werd chauffeur bij de Furtrans waar ik dagelijks met vrachten ijzer op pad ging. Omdat wij buiten het salaris ook nog overuren + km geld ontvingen, wilde ik graag zoveel mogelijk afstanden rijden. Dus reed ik elke dag naar Friesland en Groningen. ´s Morgens om 04.00 uur vertrekken en laat in de avond weer terug om een volle trailer aan te koppelen. Met zo’n 15 tot 20 adressen waren dat dagen van 19 tot 20 uur.

Toen werd ons lieve zoontje Ed geboren en ik was dus nooit thuis, behalve op zondag en dan zaten we altijd in het bos of aan het strand. Uiteindelijk wilde ik toch wat meer thuis zijn en ging dus internationaal rijden. Hoe gek kan je wezen. Het rijden van zoveel mogelijk kilometers zat in mijn bloed en werd dus nog erger. Op mijn zwerf tochten door Europa had ik het enorm naar mijn zin, maar slapen deed ik bijna niet meer. Tot op een vrijdag morgen ik al 80 uur gewerkt had en ik in slaap viel en met het hele spul met lading en al bij Twello van de weg af donderde. Ook toen zat er een engeltje op mijn schouder. Uiteindelijk besloot ik mijn leven toen maar opnieuw op de rails te zetten, want zo kon het niet doorgaan. Als het zo doorging was ik op mijn 50e al behoorlijk versleten.

Een geweldig idee had ik toen. Ik ga naar de gemeente Rotterdam en wordt ambtenaar. Een lui leventje, vroeg thuis, een goed salaris en goed pensioen. Ja hoor, eerst maar als chauffeur bij het GEB voor onderhoud aan de straatverlichting. Met een hoogwerker lekker op straat en de monteur gaat in het bakkie naar boven. Tot ik op het kantoor moest komen en ik een preek kreeg. Joop, ik zag je vandaag achter de auto staan en je stond niets te doen en dat is geen gezicht voor het publiek. Nee, zei ik, ik sta daar voor de veiligheid voor de monteur om het verkeer te regelen, allemaal volgens de voorschriften. Ja, zegt die oetlul, maar als je dan een plankje neemt en er een schroefje in draait, lijkt het toch of je aan het werk bent. Dat was dus mijn eerste kennismaking met de ambtenarij en de bureaucratie. Dus binnen 1 jaar was Joop al weer vertrokken uit die open inrichting. Afijn bij het gemeentelijk rekencentrum zochten ze mensen voor vol continu diensten, voor baliediensten en bewakingswerk. Nou dat leek mij wel wat. Lekker binnen, goed salaris, dag-, avond- en nachtdiensten. Alleen begon ik na een week al te kotsen van de dag diensten.

Screenshot_34We hadden een mooi uniform gekregen van de gemeente, want dat straalt natuurlijk gezag uit. Persoonlijk heb ik altijd al een schurft gehad aan elk uniform, dus voelde mij niet prettig. Nou,vanaf een uur of 7 begon dan de intocht van de ambtenarij. Godallejesus wat een kudde gekkenhuis figuren. Ja, en niet de minste figuren hoor. Directeuren, beleidsmakers, plannenmakers, computer technologen, designers, programmeurs en noem maar op. En dan nog een hele kudde met ondersteunende functies natuurlijk, allen met een hete aardappel in de keel. En dan al dat onzinnige gelul, al die onzinnige regeltjes en al dat geld dat dagelijks verkwist werd. Er was maar 1 normaal persoon binnen en dat was de monteur onderhoud in de kelder.

En dat was dus al heel snel mijn beste vriend. Ik ging dus al heel snel mijn dagdiensten ruilen met al mijn collega’s tegen de nachtdienst. Dan was het wel vol te houden. Mijn dienstdoende collega, (altijd 2 man in een dienst) die liet ik een halve nacht slapen. Na aflossing ging ik naar de kelder alwaar ik heel wat aanhangertjes voor de verkoop in elkaar laste. Na een paar uur slapen op de dag (voorheen werkte ik dag en nacht) was ik dus vroeg op en kon er nog mooi een baantje bij nemen als bewaker in de haven en op schepen. Nou, toen was de staat wel heel tevreden over mij, want regelmatig ontving ik fanmail in een blauwe envelop en bleek dat ik dus 0,0 extra over hield van al mijn uren werken. Door het slenteren door dat gebouw kreeg ik last van mijn knie en na 2 operaties lukte het mij om een beetje afgekeurd te worden. Ja, ik was invalide met een aanvulling van de gemeente en kon dus niet meer werken.

Nou, na een periode van regelmatig 100,- gulden oud ijzer langs de straat ophalen en koper strippen kwam ik ook nog in contact met een koppelbaas. Ik kon elke dag werken in de haven in het stukgoed voor 100,- Dat was aan mij dus wel besteed. Zo stond ik dus 2 jaar alweer stukgoed te buffelen, nu in containers. Maar ik kon het niet laten he, ik dacht, wat die koppelbaas kan, kan ik toch ook?

En ja hoor, een inschrijving bij de KvK was zo gebeurd en ik had een uitzendbureau, transportbedrijf en een op- en overslagbedrijf, hahaha en geen gulden te makken. Maar ik nam een zooitje oproepkrachten aan en ik zette ze weg in de haven en bij transportbedrijven.

Had er dagen bij dat er 30 man aan het werken waren, met alle ellende om ze ´s morgens op hun stek te krijgen, nalopen dat ze blijven bewegen en dat ze je klant niet leegroven. Nou, het verdiende goed, maar het werk en de administratie was een hel. Dus moest de volgende stap maar genomen worden. Ik haalde mijn zoontje van school, die ook niet leerde. Maakte hem voorman (arme jongen) en ging zelf mijn vergunning en papieren halen voor transport. Dat kon toen nog binnen 2 weken met een Engelse cursus die ik, godswonder, haalde. Dus kon ik toen een vrachtwagen kopen en ging zelf containers vervoeren. Later een planner erbij en er reden ook nog eens een paar eigen rijders voor mij. Tja, dan ook nog maar overslag erbij, de klanten waren voor mij geen probleem, kennissen genoeg. Een klein stukje loods gehuurd, een grotere loods gehuurd, een nog grotere loods gehuurd. Toen een splinternieuwe vorkheftruck gekocht, via de ABN-bank. En zo had ik bereikt wat ik wilde, Firma BMS, dus Multi Service voor de haven van Rotterdam.

Alle bedrijven in de haven kon ik bedienen. Van personeel tot transport en opslag. Mijn bedrijf werd in die tijd steeds groter, maar mijn huwelijk steeds kleiner. Zeven dagen per week werken en hele bergen problemen en zorgen. Toen het even een poosje wat minder ging, kreeg ik hoog bezoek van heren in pak met tassen. Belasting? Nee hoor, die hoorde ik nooit, zolang mijn bakken met geld maar die kant op gingen. Nee, de ABN-AMRO. Ik betaalde de lening voor de heftruck maandelijks netjes af. Dat was niet het probleem. Maar aan mijn jaarcijfers zagen ze dat het even wat minder ging. Dus of dat ik maar even binnen 4 maanden de lening wilde aflossen, 20.000,- gulden. Dus toen de zon scheen, verkochten die boeven mij een paraplu, maar toen het bewolkt werd, pikten ze hem weer af. Wat een stel criminelen. Dit kon ik niet verwerken. Als je zo hard werkt om wat op te bouwen en al je winst door de staat wordt afgeroomd en je dit alleen kan voorkomen door hoge schulden te maken en de bank je dan laat vallen. De andere dag al het personeel laten komen en naar huis gestuurd, want ik was failliet.

Opkoper gebeld die al mijn materiaal opkocht.

Screenshot_35

De huur van de loods opgezegd, want ik had geen geld meer. En zo binnen 1 week had ik niets meer, behalve nog die nieuwe heftruck die betaald moest worden. Op de Waalhaven vond ik een bedrijf dat een stuk loods niet gebruikte en deze wel per jaar wilde verhuren. Dus trok ik daar in werkte enkele jaren helemaal alleen in de overslag. De containers loste ik in mijn eentje. De pallets reed ik zelf naar binnen en naar buiten. Overslag van stukgoed voor de UK deed ik tot ´s avonds 8 uur. En zo kwam ik er beetje bij beetje weer boven op. Maar, het was zwaar, heel zwaar. Alle werk alleen met alle kantoorwerk en administratie.

Toen na verloop van tijd had ik weer een nieuw idee voor het bedrijf. Ging naar mijn zoon die nog in de haven werkte en legde mijn plan voor. Jongen, kom terug in de zaak. Nee, niet in dienst, maar als compagnon. Als jij nou onder mijn leiding het overslag werk gaat doen, heb ik tijd om wat anders op te zetten. Gaan we in de partij handel en kunnen we rijk worden. Nou. daar had ie wel oren naar dus gingen we er samen weer tegen aan. Ja hoor, ik begon partijen op te kopen en deze via internet aan te bieden. Belangrijk was natuurlijk adressen waar je goedkope partijen kon kopen. Zo kwam ik bij grote bedrijven binnen waar je dus in het groot moest kopen, maar wel goedkoop dus. En zo stond er na verloop van tijd steeds meer handel in de loods en deden we minder overslag. Het zware werk werd er niet minder om, want ook al die handel moest uitgezocht en gesorteerd worden. Maar het ging steeds beter en er kwam weer geld binnen, maar ook weer een goed idee. Een veiling van partijen handel. Er waren toen op internet nog maar 2 grote bedrijven die faillissementen veilden. En weer dacht ik, wat zij kunnen, kan ik ook. Maar ik had geen website. Dus deden we het ´s avonds met zijn allen per telefoon en E-mail, per opbod verkopen. Het was ook nog eens een groot succes en kreeg zo heel veel kopers. Toen maar een website aangeschaft en het ging verdomd goed. En ja hoor weer een nieuw idee om te groeien.

Het bedrijf waar ik huurde, ging vertrekken en ik had de keus, weer stoppen met de loods of alle opslagloodsen huren. Het waren 2 grote loodsen naast elkaar. Wij kozen voor het laatste, al was het wel een enorme huurprijs, dus een groot risico. In de ene loods startten we een rommelmarkt voor de zaterdag en zondag. We verhuurden kramen en heel Rotterdam bezocht deze markt binnen een maand. De andere loods hadden we helemaal vol met onze eigen handel waar alle bezoekers van de rommelmarkt langs liepen voor ze weer naar buiten gingen. Tevens de internet veiling die ook goed liep. Nou dat waren dus een aantal gouden maanden met enorme omzet. Onze bankrekening liep omhoog als een thermometer bij een hittegolf. En ja hoor, je kon er op wachten. Op een drukke zaterdag komt er een ambtenaar binnen. Joop, je voldoet niet aan de eisen van de brandveiligheid. Nee dat weet ik, maar die eisen ga ik van jullie krijgen en over een week voldoe ik er wel aan. Althans, zo denkt een ondernemer die wil ondernemen en van goede wil is. Nou, zo werkt het dus niet in de wereld van de bureaucratie.

Ik investeerde in alle materiaal om aan de veiligheid te voldoen Had zelfs tijdens de markt op zaterdag en zondag een bewakingsbedrijf ingehuurd om toezicht te houden op brand en calamiteiten. De volgende ambtenaar stapte binnen met een tas vol regels. Joop, je verkoopt aan particulieren en dat mag niet he, volgens bestemmingsplan. Dus maandag gaan de deuren dicht en die blijven dicht. Dat er tientallen andere bedrijven om mij heen zaten die dat ook deden, maakte niet uit. Die hadden schijnbaar betere contacten op het stadhuis.

Dus toen begon mijn reis van het kastje naar de muur en weer terug. Niemand kon mij helpen en niemand nam verantwoording voor mijn aanvraag. Helaas dat het zo gelopen is, maar wij kunnen er niets aan doen, was het antwoord van die slome naaktslak Marco Pastoors van Leefbaar Rotterdam. Wij hadden toen een enorme stompzinnige burgemeester met de hersens van een banaan die ook helemaal niets voor ons kon en wilde doen. Die oetlul van de VVD is nu minister van Justitie waar die ook de ene na de andere blunder maakt. Ja, inderdaad die lul van een Opstelten. Die liberaal die pal achter de ondernemers staat. Nou, uiteindelijk moest ik dan bij het Havenbedrijf zijn, die gingen er over. Daar trof ik een ouwe sikkeneurige directeur die vlak voor zijn pensioen zat. Dus ook daar ving ik bot. Nee, u mag niet meer open, want, zo vertelde die hond het, u zit in een havenloods en die moet beschikbaar blijven voor haven gerelateerde werkzaamheden. Nou die werkzaamheden waren er op heel die pier niet meer en bovendien was er een nieuw bestemmingsplan dat er daar allemaal woningen gebouwd zouden worden binnen 5 jaar. Dus niets hielp meer en dat was dus het einde van mijn opgebouwde bedrijf. Omdat niet één enkele ambtenaar interesse had in een onderneming die gezond was en wat organiseerde voor Rotterdam en die verantwoording voor iets wilde nemen. Overigens, toen ik vertrokken was zat er een islamitisch bedrijf in de loods die er halal geslacht vlees verwerkte. Ja, dat is natuurlijk wel haven gerelateerd werk.

Als 100% Rotterdammer in hart en nieren besloot ik toch die klotenstad te verlaten. Wij vonden een loods met woning in het buitengebied in Zeeuws-Vlaanderen. Dus alles verhuizen en maar weer opnieuw alles opzetten. De veiling werd minder, want wij zaten dus veel te ver weg. Een nieuwe Mercedes met meubelbak aangeschaft om alles te bezorgen dan maar. Het ging nog wel, maar rijk worden, nee, dat konden we wel vergeten. De kosten te hoog en de omzet te laag.

Bovendien moet je daar eerst 20 jaar wonen, voordat je aan een Zeeuw iets kan verkopen. Onze bankrekening zakte in als een thermometer in de Siberische horror winter. En mijn lust om te ondernemen verdween als sneeuw voor de zon. De naheffingen van de belasting van de periode Rotterdam waren ook niet meer op te brengen. Het waren wel gouden maanden, maar Wouter Bos heeft onze winst wel 3x zo hoog ingeschat denk ik.

Wel kregen wij in deze periode een wolk van een kleindochter en dat maakte veel goed. Toen werd ik zo moe van het 7 dagen per week werken en geen winsten maken. In een weekeinde met mooi weer dacht ik, ik ga het dak maar eens repareren van de loods. En ja hoor, binnen 10 minuten donderde ik door het dak heen acht meter naar beneden met een engeltje op mijn schouder. Dat was dus al het 4e engeltje en ik vraag mij nog steeds af hoeveel heb je er eigenlijk in het begin. Ik lazerde op een pallet en toen weer op de grond en lag naar adem te happen. Gebroken ribben, een klaplong en diverse verwondingen. Nou, van de vlucht met de trauma helikopter naar het ziekenhuis weet ik dus niets meer. Toen ik dus na weken uit het ziekenhuis kwam, had ik weer een heel goed idee. Mogelijk het beste idee uit mijn leven. Ik ga er mee STOPPEN. Ik ben moe van al het werk en ik voel me net een kaal geplukte kip. Heel de teringzooi heb ik wederom verkocht aan opkopers tot alles weg was. Mijn zoon kreeg een huisje in Terneuzen en wij enkele maanden later ook in een andere buurt.

Tja, en dan krijg je dus wel een doodsklap he. Van zo een rijk leven met werken en ondernemen als een oude lul achter de geraniums. Dan zit je in een totaal overbodig lichaam wat eigenlijk uitgeput is, dan komt de klap. Dus een jaar helemaal depressief, moe en totaal geen energie meer. Na veel aandringen van de vrouw ga je dan maar eens naar de dokter. Die stuurt je dan natuurlijk door naar een internist. O,o,o waar begin ik aan, dacht ik. Na enkele bloedonderzoeken  zegt die fijne Herr Dokter, u heeft acute leukemie, niets meer aan te doen.

Neeeeeee, dat kan niet waar zijn. Ja hoor, voor 99,9% zeker. Toen volgde een periode van alleen maar feesten en genieten, dat snapt u wel. Na 6 maanden en enkele mergpuncties zegt die lul, nee hoor het is PV. We weten daar helemaal niets van, er is niets tegen te slikken en we weten ook niet hoe lang u nog te leven heeft. Nou dokter, ik weet het wel, krijg allemaal de kolere en bedankt voor de goede zorg. Toen wist ik het. Ik ga naar huis en ga gewoon weer iets doen.

Screenshot_36

Ik haal alle soorten troep op bij de mensen, zoals witgoed en computers. Ik sloop ze, strip het koper en de metalen en verdien een paar tientjes bij. En zo ben ik weer terug bij af, want dat deed ik dus ook toen ik 20 was. Maar wel heeeeel veel wijzer en met een heel dik boek onder mijn arm. Mijn zoon en wij zijn alweer vertrokken uit Terneuzen, omdat die stad onder de bezielende leiding van de socialisten ook al hard op weg is om een getto te worden. We wonen nu weer heel dicht bij elkaar in een klein grensdorpje en dat bevalt prima. Inmiddels heb ik een 2e opinie van het ziekenhuis in Gent. De professor daar geeft me pillen tegen een bloedziekte die ik de rest van mijn leven moet slikken. Ik doe weer een beetje bijverdienen in de handel en oud ijzer, omdat ik een minimuminkomen heb. Maak me nergens meer druk om. Leve het leven en elke dag is een cadeautje. Nederland is verloren, met dank aan de bevolking die de afgelopen decennia alleen maar op socialisten en christelijke partijen heeft gestemd die ons aan Brussel uitgeleverd hebben. Heb hier in dit durrep nog nooit een buitenlander gezien en dat geeft heel veel rust. Mijn kleindochter zit in België op school en doet het goed.

En de moraal van dit verhaal? Ziet u een oude lul in een Mercedes rijden of eten in een dure zaak, oordeel dan niet dat daar weer zo’n smerige baby boomer zit, want niemand kan zien wat ie heeft meegemaakt. En je weet niet hoeveel belasting die heeft afgedragen om het socialistische systeem in Nederland draaiende te houden. En vergeet niet dat het grootste deel van die baby boomers leeft van een minimum inkomen. Die zijn kaal geplukt door de socialisten en worden nu aan de kant gezet. Moe van het werken, de zorgen en het ploeteren. Uit hun sociale huurwoningen verdreven door de massale immigratie. Hierdoor zijn er ook nog eens velen met een koophuis onder water. Maar wij hebben 1 geluk, wij hoeven niet zo lang meer en zullen de verenigde socialistische EU-dictatorstaat niet meer meemaken (hopelijk).

Door:
Opa Joop
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

30 reacties op MEMOIRES VAN EEN BABY BOOMER

  1. G.Deckzeijl zegt:

    Deze al gelezen, opa Joop..???
    http://welketoekomst.wordpress.com/2013/05/02/dag-met-je-aow-aow-5-euro-per-maand/
    1949…Dan ben je nog geen 65… Dan moet je nog effe…
    Kun je je vast voorbereiden op de streken van de AOW-GESTAPO.
    Blijf alert: de inhoud van je boekenkast heeft niks met je AOW-pensioen te maken.

    Like

  2. Republikein zegt:

    Mooi verhaal!

    Like

  3. Monalisa zegt:

    Opa Joop ik ben hier stuk van, u heeft gelijk ik hebt het gepikt van u en geplaatst op wuz, van de telegraaf ik hoop dat u niet boos bent maar wat u schrijft is gewoon de waarheid niks anders dan de waarheid nu hopen of ze het plaatsen afwachten maar.

    Like

    • Monalisa zegt:

      Opa Joop ik heb het geprobeerd op de telegraaf helaas niet gelukt de moderator durven het niet aan op de wuz, alleen maar de EU promoten vandaag zit er iemand die niks van de tegenstander van de EU door laat maar dat is bekend van de telegraaf.

      Like

  4. Martha zegt:

    Adembenemend verhaal Opa Joop.
    Ik ben er stil van en ook heel bedroefd.

    Like

  5. Jean-Paul zegt:

    Gaaf verhaal Opa Joop. RESPECT

    Like

  6. Rick zegt:

    “We” gaan sowieso nog véél verder financieel uitgemolken worden:
    http://deutsche-wirtschafts-nachrichten.de/2013/11/05/der-grosse-irrtum-von-bruessel-scheitert-deutschland-dann-scheitert-die-eu/

    [Begin Citaat]
    Het neo-communistische gelijksheidsbeleid van de EU zal uiteindelijk alle lidstaten in de afgrond storten.

    Alles en iedereen gelijk, is het bekende -maar historisch altijd grandioos mislukte- credo van overtuigde socialisten en communisten. In Brussel, waar rasmarxist José Manuel Barroso mede de scepter zwaait, doet men er dan ook alles aan om de ongelijkheden tussen Noord Europa en Zuid Europa op te heffen. Let wel: niet Zuid Europa moet beter zijn best doen, de huishoudboekjes op orde brengen, stoppen met teveel uitgeven en harder werken, maar Noord Europa moet zich letterlijk verlagen naar het niveau van Zuid Europa, en minder sterk worden. Het beleid van de EU is er dan ook op gericht om de welvaart in landen zoals Duitsland, Nederland, Finland en Oostenrijk permanent fors te verlagen. Immers: communisten kunnen alleen dan aan de macht blijven, als de bevolking arm, afhankelijk en weerloos is gemaakt.

    Eénrichtingssolidariteit: van Noord naar Zuid

    Keer op keer nemen EU-politici, en hun vazallen in de nationale parlementen, het woord ‘solidariteit’ in de mond. ‘De EU is een gemeenschap van lotgenoten – geen land wordt in de steek gelaten,’ klinkt het nogal eens.

    In de praktijk werkt deze ‘solidariteit’ maar één kant op: van Noord naar Zuid Europa. Uit Duitsland, Nederland, Oostenrijk en Finland worden jaarlijks miljarden weggehaald, die vervolgens worden verspild aan corrupte schuldenlanden en hun even corrupte politici en banken. Ook de nieuwste statistieken bewijzen weer dat de situatie in de crisislanden verder is verslechterd (2)(3), vooral omdat deze landen weigeren echt te hervormen, omdat de miljarden uit Brussel -dus uit het noorden- toch wel blijven komen.

    Kijk bijvoorbeeld naar de Franse socialistische president Francois Hollande, die in korte tijd zijn land met torenhoge belastingen op de rand van de afgrond heeft gebracht. Hij eist de invoering van eurobonds en de vergemeenschappelijking van alle Europese schulden. Ondertussen kunnen de Fransen nog altijd 5 tot 7 jaar eerder met pensioen dan de Duitsers en Nederlanders, hebben ze een 35-urige werkweek, en werken 2 van de 3 werknemers voor de staat. Is dat ‘solidariteit’, dat Nederlanders en Duitsers ten koste van hun eigen welvaart de veel royalere sociale voorzieningen in bankroete lidstaten moeten bekostigen?

    Tot in het oneindige de schulden van anderen betalen

    Hoe kan men in Brussel ooit denken dat dit goed blijft gaan? Zelf binnen de lidstaten morren burgers dat veel geld naar armere, soms bijna failliete regio’s stroomt. De Vlamingen hebben al jaren geen zin meer om de Walen te blijven financieren, de Catalanen willen onafhankelijk worden omdat ook zij in het bankroet van de rest van Spanje dreigen te worden meegesleurd, het rijkere noorden van Italië wil zich liever vandaag dan morgen afsplitsen van het zuiden, en in Duitsland rommelt het in Hessen, Bayern en Baden-Württemberg, omdat deze drie deelstaten de andere dertien financieel overeind moeten houden.

    Als burgers al moeite hebben om ‘solidair’ te zijn met hun eigen landgenoten, hoe kan Brussel dan van de Nederlanders, Duitsers, Oostenrijkers en Finnen verwachten dat zij tot in het oneindige de schulden en veel te hoge uitgaven van de zuidelijke crisislanden blijven betalen? Daarom heeft de EU het inmiddels onmogelijk gemaakt, dat de Europese burgers zelf kunnen beslissen wat er met hun belastinggeld gebeurt.

    Te goed presterende Duitsers en Nederlanders gestraft

    De EU stelt, dat de Europese binnenmarkt alleen dan goed kan functioneren, als alle ongelijkheden zijn gecorrigeerd. Brussel behoudt zich dan ook letterlijk het recht voor, om de welvaart in de Unie op grote schaal te herverdelen. Om dit mogelijk te maken voerde de EU in september 2011 het ‘Economic Governance’ pakket in. In een toelichting verklaarde Brussel dat ook exportkampioenen Duitsland en Nederland ‘de reden van instabiliteit in Europa kunnen zijn.’ En waarom? Omdat onze economieën te goed presteerden.

    In april 2013 bevestigde de Franse minister van Industrie deze krankzinnige Brusselse zienswijze, toen hij Duitsland verweet voor ongelijkheid te zorgen door de jarenlange matige loonontwikkeling in het land. De uit Hongarije afkomstige EU-commissaris voor Sociale Zaken Lásló Andor beschuldigde Duitsland er vorig jaar van, juist vanwege het Duitse economische succes, mede de crisis in Europa te hebben veroorzaakt.

    Kortom: uitgerekend landen die wél moeite gedaan hebben en offers hebben gebracht om hun economieën concurrerend te houden, krijgen nu de schuld van het feit dat de crisislanden weiger(d)en dit eveneens te doen, en verder op de pof willen blijven leven.

    De socialisten, linksen en groenen zijn juist heel blij met deze gedwongen neocommunistische gelijkschakeling. Sven Giegold, EU-afgevaardigde namens de Grüne (Duitse Groen-Links), zei er zelfs naar uit te kijken dat Brussel de matige loonontwikkeling in Duitsland, Nederland en Oostenrijk gaat aanpakken en zelfs gaat bestraffen.

    Communistisch beleid

    Te hoge begrotingstekorten mogen niet van Brussel, maar hetzelfde geldt voor begrotingsoverschotten. Zo hebben de schuldenlanden in de Europese Unie meer macht gekregen dan de geverlanden. ‘Een ideaal, dat zo tegen de menselijke natuur ingaat, kan niet zonder geweld verwezenlijkt worden,’ zei de voormalige Tsjechische minister van Buitenlandse Zaken, overtuigd EU-Europeaan, al in 2008 over het communistische streven.

    Toch is dit communisme overduidelijk dé basis van de EU en de Europese Commissie, waar niet voor niets een overtuigde marxist, José Manuel Barroso, de scepter zwaait. Deze compleet van iedere economische, financiële en maatschappelijke realiteitszin gespeende Commissie bepaalt echter wel de toekomst van honderden miljoenen Europeanen.

    EU slacht kip met gouden eieren

    Het mag dus geen verbazing wekken dat de crisis in de EU -in tegenstelling tot alle propagandaberichten- alleen maar erger wordt. Uit de meest recente onafhankelijke statistieken (2)(3) blijkt nogmaals, dat het juist de crisislanden zijn waar de situatie verder verslechtert, en die de rest van de Unie met zich meesleuren. Desondanks zal het beleid van Brussel ertoe leiden dat de kip met de gouden eieren, Duitsland -en in zijn kielzog Nederland, Finland en Oostenrijk- zal worden geslacht.

    De vraag is echter, of Duitsland en Nederland ooit nog betaald krijgen voor hun export naar de rest van de EU. Het op deze site al vaker besproken Target-2 systeem heeft het de zuidelijke landen mogelijk gemaakt om jaren op krediet te kopen en te consumeren. Maar wat heeft het voor zin om je ‘klanten’ eerst geld te geven, waarmee ze vervolgens bij jou kunnen ‘kopen’? De EU heeft het daarom zo geregeld, dat als deze rekeningen niet kunnen worden betaald, juist de burgers in de geverlanden, dus met name Duitsland en Nederland, hiervoor zullen moeten opdraaien.

    Misleid met vals mantra ‘de euro is zo goed voor ons’

    Ondertussen worden we door onze eurofiele politici zoet gehouden met het bekende, maar valse mantra dat wij zoveel van de euro en de uitbreiding van de EU naar het oosten zouden hebben geprofiteerd. Als dat werkelijk zo is, waarom moeten wij dan keer op keer miljarden bezuinigingen en snijden in onze eigen voorzieningen, om die in de crisislanden overeind te houden? En wat te denken van de cijfers, waaruit blijkt dat bijvoorbeeld de Italianen nog altijd veel rijker zijn dan de Duitsers en Nederlanders?

    Bovendien heeft Duitsland in de eerste jaren na de invoering van de euro jarenlang de laagste economische groei van heel Europa gehad. Pas nadat fors werd gesneden in de lonen en sociale voorzieningen, ging het weer beter met de Duitse economie.

    Maar nu moeten landen met een handelsoverschot, zoals Duitsland, Nederland en Oostenrijk, dus rekenen op sancties. De schuldenlanden zullen juichen en de EU en Europese Commissie dankbaar zijn. Eindelijk worden de te goed presterende economieën en bedrijven van het noorden aangepakt. De Nederlandse economie is inmiddels vrijwel kapot gemaakt, nu de Duitse nog.

    Brussel hoofdstad van Absurdistan?

    ‘Wat de EU heeft besloten, luidt het begin van een neerwaartse spiraal van de nog enigszins krachtige EU-landen in,’ wordt op de onafhankelijke financieel-economische nieuwssite DWN geconstateerd. ‘Hierdoor zullen ook degenen die zouden moeten worden geholpen, moeten lijden. Dat is namelijk het enige wat deze naar beneden gaande geperverteerde ‘gelijktrekking’ betekent… Ligt Brussel soms in Absurdistan?’ [Einde Citaat]
    Met dank aan Xander

    Like

    • Monalisa zegt:

      rik ook jou verhaal willen ze niet plaatsen de citaat op het stuk babyboomer jammer de waarheid is hard

      Like

    • louis-portugal zegt:

      Als dagelijks lezer van die DWN had ik het verhaal al gelezen.
      Ik stond ook helemaal perplex te lezen dat Duitsland omdat ze “eigenlijk te hard werken” de schuld is van de problemen in de EU terwijl ze de grootste nettobetaler zijn en voor honderden miljarden garant staan waarvoor ze nog hard zullen gaan bloeden net als Nederland trouwens.
      De mensen in Brussel hebben geen enkel normbesef.
      En dan ook nog te lezen dat die kapo Schulz een goeie kans maakt om de opvolger van Barosso te zijn.

      Like

  7. Fred zegt:

    Wàt een verhaal, wàt een leven.
    En de babyboomers maar van alles verwijten.
    Wij, jij en ik, hebben dit land na de oorlog opgebouwd. Dikwijls met bloed, zweet en tranen.
    Triest is het dat het door knulligheid, incompetentie en bureaucratie volledig afgebroken wordt.
    Dit land gaat kapot, compleet en volledig.
    En de babyboomers, niet allen, zijn de enigen die dit beseffen.
    Alle anderen komen er pas achter als het al veel te laat is.

    Like

  8. Jarre zegt:

    Heel herkenbaar, heel herkenbaar. Wat ik erg vind is de machteloosheid die je voelt. De klerken hebben zich binnen de wet rijk gestolen en lachen om die idioten die hun leven lang snoeihard hebben gewerkt om dat allemaal mogelijk te maken. Je hebt een troost. Je kan in de spiegel kijken en vast stellen dat je je best hebt gedaan.

    Like

  9. Tom Hendrix. zegt:

    Prima verhaal “ome Joop”. Inderdaad heel herkenbaar, zeker de wasbeurt in de teil op zaterdag, of bij ons op vrijdagavond. Lag je in het sop van je voorgangers, ik was het 8e kind in de rij. Ja, zo ging dat toen. Verder is het inderdaad om te janken, dat de mensen die na de 2e Wereldoorlog Nederland hebben opgebouwd, zo worden neergezet. Verder eens met vorige reacties.

    Like

  10. Martha N zegt:

    Opa Joop… Ja zo ging dat vroeger, onbegrijpelijk voor de jongeren van nu…
    Werken tot je erbij neer viel, want werken hoorde bij het leven.
    Velen toonden niet Uw initiatief, werkten alleen maar… Maar uit Uw verhaal blijkt eigen initiatief.
    Doet me denken aan het levensverhaal van mijn vader… zijn ouders, zijn jeugd.
    Hij is geboren in1888, ja ik was aan latertje, een ongelukje in 1943 (in tweede huwelijk) zullen we maar zeggen
    Hij toonde ook initiatief, zelfs na de oorlog, waarin hij alles verloor.
    Opnieuw begon… een totale leegte maar hij gaf de moed niet op
    Er was niets anders dan aan te pakken, door Willem Drees werd het iets beter…
    Mijn moeder (zijn tweede vrouw, de eerste om het leven gekomen in de oorlog) had ook eelt op haar handen…
    Ook ik heb geleerd te werken…
    Uw bericht is geen “verhaal”, het was/is de werkelijkheid..!
    Tegenwoordig krijgt ieder die maar in ons land binnen valt een uitkering en alles gratis en wat nog meer. Men wordt met gouden handschoentjes aangepakt en welkom geheten.

    Bedankt voor Uw levensverhaal.

    Like

  11. Cathja zegt:

    Wie heeft er nú, na dit overduidelijke verhaal, nog iets te zeggen over de baby boomers? Hebben juist deze mensen niet kei- en keihard gewerkt, en verdienen ze niet ieders respect?

    Van mij krijgt u respect, Opa Joop!
    Heel veel jongeren kunnen niet aan uw vechtlust en doorzettingsvermogen tippen!

    Like

  12. G.Deckzeijl zegt:

    Geschrokken van 1, opa Joop…???

    Like

    • HF zegt:

      Nee hoor Gerard die kon ik al.
      Maar nooit zal iemand mij in zo;n pakhuis vinden.
      Ik leef monogaam thuis tot het einde en geloof mij, vóór dat mijn kinderen voor mij moeten gaan zorgen stap ik er uit, Dat is net zo zeker als dat socialisten rood zijn.

      Like

  13. luckybee zegt:

    Niet vergeten julie hebben in frijheid en democratie geleefd, dat is nog de vraag of julie nakoomlingen ook in vrijheid kunnen leven net als wij, met het gevaar van de dictatuur van het proletariaat , in op mars, en de Islam in zijn kiel zog.Dat betekent beide het verlies van vrijheid, en democratie. En ook heel vaak je leven.

    Like

  14. Q zegt:

    Spreekwoorden, er zitten vaak waarheden als koeien bij …

    Wie niet steelt of erft
    moet werken tot hij sterft.

    Like

  15. koddebeier zegt:

    Mooi verhaal Opa Joop, wij baby boomers hebben altijd overal voor en aan moeten betalen en nu krijgen we weer de rekening!!

    Like

  16. Joop Klepzeiker zegt:

    mijn naam is Joop

    Like

  17. G.Deckzeijl zegt:

    Truste Joop!

    Like

  18. Willemientje zegt:

    Toch weer gaan schrijven HF, lang niks van je gehoord, hoe staat het leven?

    Like

    • HF zegt:

      Hallo Wil
      Hoe het gaat heb ik op het einde van mijn verhaal beschreven.
      Heb dus geen leukemie, maar wel weer een soort van.
      Had prima chemo pillen maar die waren te goed omdat ze mijn witte maar ook rode bloedcellen slopen. Nu is de bloed armoede kritiek en ben dus heel gouw moe.
      Lachen jo, ben al een jaar bij mijn zoon in de tuin bezig.
      3 tegels oprapen = 30 minuten zitten. Schiet lekker op dus.
      Verder rij ik nog rond in mijn oude barrel en haal wel eens een apparaat op bij mensen
      die ik dan sloop voor een beetje oud ijzer. Doe ook weer een beetje aan handel op mijn gemak. Kijk maar eens bij rommelmarkten naar opajoop.
      Verder lees ik dagelijks hier de ingezonden stukjes bij Bron maar reageren doe ik niet meer. Het heeft zo weinig zin om net als iedereen hier schande, schande te roepen.
      Zolang rechts zich niet gaat organiseren bereiken we helemaal niets.
      Weet je nog hoe ik bezig geweest ben mensen op te roepen burgerlijk ongehoorzaam te worden? Er zijn honderden manieren om (binnen de wet) te protesteren.
      Niemand reageerde er positief op. Nou dan doe ik het wel alleen.
      Ik heb de EU vlag op mijn kenteken af geplakt. Ik rijd niet harder als 80 op de snelweg.
      en dat soort dingen. Ik hoop alleen nog eens een geestverwant tegen te komen op de weg. zwaaien we naar elkaar, als verbroedering zeg maar.
      Ik geloof hier nog steeds in, maar dan moet het groots opgezet worden in de media.
      Mooie taak voor de PVV, maar ja die laat het ook afweten.

      Verder dank ik iedereen voor de positieve reactie’s op mijn stuk.
      groeten opa Joop

      Like

      • Republikein zegt:

        Mooi verhaal man, ik wil je vriend zijn, al is het alleen maar telepathisch.

        Like

      • Monalisa zegt:

        louis-portugal op de telegraaf zit een zekere FOX001 (Wuz) die haat de babyboomers ook, maar wel de pgb leeg eten, waar we allemaal aan meebetalen die fox001 is een directeur en zijn vrouw werk 40 uur in de week hoe kan je dan nog een pgb aanvragen voor je zoon en een wajong

        Like

  19. louis-portugal zegt:

    Ik hoor bij die mensen die zich ook ergeren over dat gekanker over de babyboomers.
    Het valt mij op dat het nu het moeilijker wordt weer flink gekankerd wordt op de mensen die toch meegewerkt hebben aan het opbouwen van het land.
    Idd. is er ook een flinke club van vooral linksen die er royaal van geprofiteerd hebben.
    Ik ken zat bijstandsuitkeringtrekkers en mensen die met 25 al in de WAO zaten en die nauwelijks of nooit gewerkt hebben.
    Hooguit een beetje zwart bij koppelbazen enz.

    Like

  20. Theresa Geissler zegt:

    Wie beweert er ook eigenlijk, dat de babyboomers op een gemakkelijke manier van de vooruitgang hebben geprofiteerd en zowat slapend rijk zijn geworden?
    Je hoort dat fabeltje vaak genoeg, maar het slaat nergens op.
    Ze leefden niet meer in de crisisjaren en konden gemakkelijker werk vinden, dan voor de oorlog, maar dat is ook alles.
    Juist omdàt er meer werk was, eisten hun ouders van hen, dat ze alles maar aanpakten en zich half dood werkten; die beweerden, dat ze zèlf in hun jeugd blij waren geweest, als ze werk gehàd hadden. Ja, zal best……
    De oude norm van het “Zweet des aanschijns” leefde nog volop bij de oudere generatie en dat had ook nog z’n weerslag op de babyboomers, vergis je niet!
    Mijn vader vond het nog doodgewoon om een baan in Amsterdam aan te nemen en elke dag drie reisuren te maken, dus verlangde hij dat ook van mij.
    Dat ik een fysieke beperking had en geen enkele baan behoorlijk aankon, stopten hij en mijn moeder maar weg, omdat ze niet wisten, wat ze er mee aan moesten. Ze hebben door de jaren heen heus wel medische en deskundige adviezen gekregen, maar daar luisterden ze niet goed naar.
    Toen ik nog anderhalf jaar bij mijn vader op de bank werkte, reisde ik met hem mee. Hij ging, zeker in het ‘warme’ jaargetijde (ca. April t/m Oktober) ‘liever’ met de fiets dan met de auto, dus daar gingen we, ’s ochtends: Vier kilometer naar Heiloo, dan 35 à 45 minuten met de trein. Plús in Amsterdam nog een half uur lopen naar de Herengracht want mijn Vader ‘hield niet van de tram’.
    En dat heen en terug, vijf dagen van de week. Misschien vond hij dat normaal. Als ik er op terug kijk, heb ik zo mijn twijfels.
    Na verloop van tijd werd ik dan weer ziek, ook omdat ik geen enkele baan behoorlijk aan kon; het vràt energie. Maar zij maar blijven ‘proberen’. En elke raad in de wind slaan.
    Ik denk eerder dat de generatie nà de babyboomers het gemakkelijker heeft gekregen, de babyboomers zelf nog niet.
    Daarvoor was de generatie vóór hen nog te veel van de oude stempel.

    Like

    • Monalisa zegt:

      Theresa Geissler het is de generatie kinderen die de de babyboomer op de wereld heeft gezet in de leeftijd van 32 tot 45 jaar dat zijn de grote zuurpieten, ze hebben van alles ze gaan uit, ze werken 36 uur in de week hebben papa dagen en mama dagen en zwangerschap verlof die u en wij niet hadden,ze gaan zeker wel twee keer op vak als het niet 3x is ze hebben alle luxe die er bestaat dure telefoons mobiel met internet 14% bijtelling op hun auto en zo kan ik nog el een paar uur doorgaan maar de zeikers dat zijn onze kinderen van de de babyboomers,(de goede uitgesloten) ze misgunnen je een leuke oude dag waar je samen met je vrouw voor gebeuld heeft in die 51 jaar van je leven, ik had in Nederlander ook een buurman die zij tegen mij hoe oud ben je geworden,ik zij 64,hij zij, dan moet je gouw dood gaan, wand dan moet ik straks voor je werken,Theresa Geissler wat ik toen tegen zo’n klootzak gezegd heeft zal ik hier niet plaatsen.
      MAAR DE ZEUR PIETEN ZIJN DE KINDEREN DIE WIJ OP DE WERELD HEBBEN GEZET een stel verwende nesten.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s