Atheïst Dirk Verhofstadt blijkt een linkse christen en bezig de islam te faciliteren

Screenshot_18

(Door: Martien Pennings)

1) DIRK VERHOFSTADT IN CONTEXT

Dirk Verhofstadt is een 68-er. Nee, ik bedoel niet zijn leeftijd. Hij is pas 55. Met “68-er” bedoel ik dat hij deel uitmaakt van de ideologische “beweging van 68” die hij dan ook expliciet grote morele verdiensten toedicht. Verhofstadts nieuwste boek – Atheïsme als basis voor de moraal (2013) – is vanuit die 68-ers-ideologie geschreven.

Het gaat nog even duren voor we aan Verhofstadt zelf toekomen. Eerst moeten we hem in context zetten en de vraag beantwoorden: wat is die 68-ers-ideologie? Antwoord: in essentie een diep christelijke reactie op de geschiedenis die alleen in een christelijke gewetenscultuur kon optreden. Net als al die andere 68-ers heeft Verhofstadt uit die Joods-Christelijk-Verlichte traditie slechts twee morele categorieën overgehouden: schuldbewustzijn en erbarmen. Dat maakt hem, bij al zijn atheïstisch vertoon, tot een linkse christen, behorende tot die beweging die G. K. Chesterton aldus karakteriseerde

“The modern world is full of the old Christian virtues gone mad. The virtues have gone mad because they have been isolated from each other and are wandering alone.”

Ik kom van beneden de grote rivieren en ik ben een bijna-Brabander. Dus ik kan het weten: bovenstaand portret vertoont het gezicht van een Jezuïet  of een wat intelligentere Franciscaner dorpspastoor.

Toen er na de materiële wederopbouw, rond 1965, tijd en energie vrijkwam en de jonge generatie van de ‘babyboomers´ aantrad, kwam de psychologische reactie. Die was er een van bezinning op ‘oorlog´ en ‘kolonialisme´. Een zinnebeeld van die oorlog van 1914-1945 werden ‘de loopgraven´, maar het zinnebeeld bij uitstek werd ‘Auschwitz´en de beelden die daarbij hoorden. Van ‘kolonialisme´, het nieuwe en oude, werd in de jaren 1970 ‘Vietnam´ het symbool en met name de foto van het naakte, vluchtende, schreiende ‘napalmmeisje´. De inhoud van de psychologische reactie was schuldbesef enerzijds en anderzijds vitalistische genotzucht, vooral tot uiting komend in pornografie, vrije seks (zéér gefaciliteerd door de uitvinding van ‘de pil´) en ‘anti-autoritair´ gedrag. Er was een besef dat de oorlog en het ‘imperialisme’ vooral met onderdrukte seksualiteit te maken had, al had men de marxistische mond vol over ‘economie´ en ‘arbeiders´ en over de opstand tegen de ‘regenten´.Die dynamiek tussen dat schuldbesef (imperialisme, oorlog, Auschwitz, Vietnam) en de vitale reactie (hedonisme, opstand tegen de autoriteit, vrije seks, pornografie) lag ten grondslag aan veel ´links´ extremisme, zowel in Europa (Baader Meinhof) als Amerika (Weathermen).

Het socialisme en communisme als idealen zijn zelf een product van de christelijke gewetenscultuur. Communisten en socialisten in het Westen, de oudere garde maar ook van de generatie van 68, die in de Koude Oorlog nog tot het anti-Westerse kamp behoorden, werden vooral na 1989 met twee fenomenen geconfronteerd: het morele en materiële failliet van het reëel bestaande communisme en een welvarend geworden arbeidersklasse die geen enkele revolutionaire neiging meer vertoonde. Alle invoelingskaarten van de linkse christenen werden vervolgens gezet op de ‘Derde Wereld’, slachtoffer immers van het Westerse kolonialisme en uitsluitend en alleen daardoor arm en achterlijk gebleven.

Deze ‘generatie van 1968´ met haar complex van schuldbesef & hedonisme heeft haar ‘mars door de instituties´ met succes afgelegd, heeft tot nu toe de cultuur van het Westen, in elk geval die van West-Europa, in zijn greep, en is erin geslaagd zichzelf te reproduceren in inmiddels alweer twee generaties.

De ‘68-ers’ konden als ideologische groep zo machtig worden door de ‘oliecrisis’ van 1973, die beter de Grote Arabische Chantagecrisis zou heten. Bat Ye’Or heeft in haar boek Eurabië vastgelegd hoe sinds die olie-chantage-crisis van 1973 ‘Europa’ een steeds hechtere alliantie is aangegaan met de islamitische wereld in het Midden Oosten, waarbij in talloze officiële verdragen en via vergaderingen op het hoogste niveau een zeer dicht netwerk tot stand is gebracht van allerlei organisaties die de principes van deze alliantie in de praktijk brengen. Die principes waren en zijn: anti-Israël en pro-islam-politiek.

Het historische lot wilde dus dat de voorkeuren van de hedonistische revolutionairen van ‘1968’- namelijk totalitair maakbaarheidsdenken, betuttelracistische liefde voor exoten en vooral voor ‘Palestijnen’, culturele zelfhaat vanwege de twee wereldoorlogen en ‘imperialisme’ – precies in het straatje paste van de geo-politiek die de oude eurofiele machtselite had bedacht, te weten een met de olie van een islamitisch Arabierië verbonden West-Europa als machtsblok in concurrentie met Amerika: een ‘Mediterrane macht’. De ‘mars door de instituties’ van de 68-ers werd dus pas mogelijk doordat hun mentaliteit precies paste bij het islamknuffelen en Israëlhaten die nodig waren voor de geopolitieke plannen van de oude eurofiele machts-elite.

Dit mengsel van Gutmenschen  en Realpolitiker heeft zich vanaf de jaren 1970 Europawijd meester gemaakt van elke subsidie-niche in media, academia atque politia. Deze links-christelijke strategen zijn in de beste linkse maakbaarheidstradities bezig een Sovjet-Unie-achtig bureaucratisch monster te creëren in de vorm van een EU. Maar in hun propaganda moesten ze twee grote inconsistenties verbergen, dan wel gladstrijken: ten eerste strookte hun demonisering van Israël niet met het schuldgevoel over Auschwitz en ten tweede moesten ze een manier vinden om hun liefde voor de islam te verklaren, een ideologie die al 1400 jaar precies de mentaliteit van het nazisme belichaamt.

De oplossing werd gevonden in een demonisering van Israël en een ontkenning van het nazistische karakter van de islam. In het geval van de islam volstond een simpel wegkijken van zowel de geschiedenis als de actualiteit van de islam, een consequent weigeren het evidente onder ogen te zien en als er al toegegeven werd dat er iets met de islam mis was, dan werd dat in de beste marxistische tradities verklaard uit de ‘armoede’ die weer een gevolg moest wezen van het ‘westerse imperialisme’ en niks met iets als een nazistische mentaliteit van de islam te maken kon hebben.

Bij het demoniseren van Israël moest een verklaring gevonden worden voor het constante ´Palestijnse´ geweld. Dat werd uiteraard niet gezocht in de mentaliteit van de islam zelf – een ideologie al 1400 jaar vol Jodenhaat en expansieve oorlogszucht inclusief Blut-und-Boden-Prinzip  – maar in  . . . . . het nazistische optreden van de Israëlische Joden! Het was opnieuw de eigen schuld van de Joden!

Ik wil de lezer één pracht-citaat in dit verband niet onthouden. Het komt uit een recensie uit de Volkskrant (niet on-line) van Machteld Allan van het boek van Paul Berman, ´Terror and Liberalism´.

“De grootste verbazing reserveert Berman echter voor de intellectuelen en de radicale chic die, in een plotselinge opleving van de belangstelling voor het Midden-Oosten, Israël harder begonnen aan te vallen naarmate de gruwelijkheid van de Palestijnse aanslagen toenam. Hoe erger de Palestijnse terreur, hoe groter de schuld – van Israël. Ook dat patroon is eerder vertoond, maar hoe valt het te verklaren? Zelfmoordterrorisme, schrijft Berman, heeft een diepe filosofische crisis veroorzaakt bij iedereen die wil geloven dat de wereld wordt geregeerd door rationele logica. Door de schuld bij het slachtoffer te leggen wordt het irrationele ineens wél uitlegbaar. De rationalisatie van de zelfmoordterreur is overbekend: de bezetting van de ´Westbank´ door Israël drijft de Palestijnse kinderen tot wanhoop, en die wanhoop veroorzaakt de wil om zichzelf te doden. Het Palestijnse nihilisme betekent dus dat het Palestijnse lijden onder de bezetting heel erg groot moet zijn. Toch was de uitleg hiermee nog niet helemaal rond: zelfmoordterreur, zeker als die uitgevoerd wordt door jongeren, blijft iets onverteerbaar extreems houden. Het gevolg was dat naarmate de aanslagen in frequentie en hevigheid toenamen, men zich op steeds extremere stijlfiguren moest verlaten om het fenomeen te kunnen blijven ‘verklaren’. De zelfmoordhysterie werd met nog grotere hysterie overschreeuwd. Voldeed drie jaar geleden nog de vergelijking met de Zuid-Afrikaanse apartheid, nu is Israëlisch ‘nazisme’ een van de gangbare verklaringen voor de Palestijnse zelfmoorden geworden. Nobelprijswinnaar José Saramago noemde het bulldozeren van Arafats compound door het Israëlische leger ‘een misdaad vergelijkbaar met Auschwitz.’ De Zuidafrikaanse schrijver Breyten Breytenbach ging nog een stap verder en zocht de oorzaak van de Palestijnse zelfmoordaanslagen in de provocerende joodse waangedachte een uitverkoren volk te zijn, net als de witten van Zuid-Afrika.”

Zo is het voor de ‘68-ers’ altijd gebleven: de Israëli’s zijn nazi’s, de moslims alleen maar slachtoffers van het Westerse imperialisme. De linkse christenen blijven vrolijk bezig met de vernietiging van de Europese cultuur en democratie door middel van, onder andere, de facilitering van een totalitaire cultuur van de gewetenloosheid, die als twee druppels water lijkt op het nazisme, namelijk de islam. Via Israël-bashing demoniseren ze de Joden opnieuw en werken ze toe naar een nucleaire Holocaust in het Midden-Oosten. Deze linkse ideologen verzwijgen het feit dat diezelfde islam bezig is in vele van haar ‘thuislanden’ christenen te terroriseren en vermoorden. Het Amerika van crypto-moslimbroeder Obama, de Manchurian Candidate die het wél haalde, heeft via zijn buitenlandse politiek intussen Israël verder geïsoleerd en de radicaalste moslim-elementen in het Midden Oosten zoveel mogelijk aan de macht gebracht.

De obsessie met Israël van de 68-ers en hun tweede-generatie-klonen is diep pathologisch en een beschouwer weet niet meer of het nu echt antisemitisme is wat hen gaande houdt of de angst dat de hoeksteen van hun ideologisch gebouw het begeeft: de notie namelijk dat Israël schuldig is aan alles wat er in het Midden-Oosten mis is, tot aan de Jodenhaat van islamitische immigranten in het Westen aan toe. Ze schijnen het helemaal eens te zijn met een van de oudste strijdmakkers van Ayatollah Khomeiny – de nieuwe ‘gematigde’ president van Iran, Ayatollah Rouhani – die Israël een ‘wond in de zijde van het Midden-Oosten’ noemt. Maar in werkelijkheid, zo houdt bijvoorbeeld Ayaan Hirsi Ali niet op te betogen, zou geen enkel probleem van de islam en het Midden –Oosten opgelost zijn als Israël zou zijn verdwenen.

De laatste jaren, met het begin van de nachtmerrie die door de 68-ers de ‘Arabische Lente’ werd genoemd, een Armageddon dat naar de veroorzaker ervan door critici ook wel Obamageddon wordt genoemd, zijn de linkse gekken enigszins afgeleid door de golf van massamoorderij die door de regio trok, maar zo gauw er rond het Midden Oosten even een relatieve media-stilte is, pakken ze onmiddellijk hun obsessieve Israël-bashen weer op.

De schuldbesef-en-erbarmings- psychologie der 68-ers, een reactie op de gruwelen uit de geschiedenis van het Westen, is dus geperverteerd in zijn tegendeel: collaboratie met het oudste nazisme ter wereld, de islam, in de richting van een nieuwe Holocaust, deze keer in het Midden-Oosten.

Ik verdenk de 68-ers en hun klonen er overigens van dat ze op twee manieren onoprecht en geestelijk corrupt zijn in hun wanen. Ik vermoed dat ze niet alleen beter weten en alleen maar uit angst voor statusverlies en machtsverlies hun ideologische gebouw in stand houden – Europese Unie, klimaathoax, islamofilie en Israëlhaat – maar al liegend bezig zijn met morele zelfmanifestatie, het bestijgen van het morele krukje en better-than-thou-ism. Men is een beter mens dan de racisten, de PVV-adepten en Vlaams Belang-aanhangers, en tegelijk dient men zijn carrière en hoort men bij de winnende club, de club die aan de macht is. Vanuit een monopolie en een pensée unique wordt elke dissidente stem die de schuld van het Westen relativeert en de dreiging van de islam serieus neemt als racistisch weggezet. “Wilders” en “Dewinter” worden een groter gevaar geacht dan al-Qaeda. De 68-ers, oftewel linkse christenen, mogen graag hun hoge morele kwaliteiten publiekelijk tonen, maar hun charitas gaat echt niet ten koste van hun baan, status of bankrekening.

Terug naar Dirk Verhofstadt. Want het bovenstaande diende slechts om hem in context te zetten, zoals aangekondigd. Je zou verwachten dat een hooggeleerde als hij blijk geeft van een begin van besef dat het zo langzamerhand wel klaar is met de ideologie van de 68-ers en hun tweede en inmiddels bijna derde generatie klonen. Dat de Europese, ja de Westerse cultuur, inmiddels wel genoeg doordrenkt is van zelfbeschuldiging en Gutmenscherei. Maar Verhofstadt gaat anno 2013 nog maar eens voluit op het oude orgel dat al vijftig jaar de toon bepaalt in de Linkse Kerk in heel Europa. Alsof de opvatting dat het allemaal de schuld is van het Westen nog ingang moet vinden, alsof het allemaal nieuw en vers is en de ‘mars door de instituties’ niet al heel lang voltooid is, maar nog moet beginnen.

2) ISLAMKRITIEK ALS TOETJE BIJ VERHOFSTADTS HOOFDGERECHT: CHRISTENDEMONISERING

In zijn inleiding zegt Verhofstadt:

“De centrale gedachte van dit boek is dat het tijd wordt om ook de ethiek definitief los te maken van allerlei religieuze denkbeelden, een proces dat Kant en Jeremy Bentham in gang hebben gezet.”

Een ambitieus plan. Maar het wordt inderdaad uitgewerkt. Zijn stelling dat moreel besef een evolutionair dingetje kan zijn, is plausibel. Vooral vanwege de voorbeelden die hij geeft uit de pre-christelijke en pre-islamitische Oudheid die bewijzen dat modern en seculier aandoend moreel besef ook zonder georganiseerde ‘religie’ prima kan bestaan. De lezer krijgt bij Verhofstadt een overzicht van de losmaking via de Rede van de exacte wetenschappen, de moraalfilosofie en de rechtspraak uit de christelijke theologie. Je kunt bij Verhofstadt terecht voor een uiteenzetting over alle seculiere ethische systemen. Het gaat over deugden-, gevolgen- en plichten-ethiek. Je kunt zelfs, voor wie het wil onthouden, iets te weten komen over wat het ‘universeel subjectivisme’ en de ‘capability approach’ voor de moraal kunnen betekenen. Alles volgens de seculiere redelijkheid. Er is vermoedelijk geen enkel begrip uit de moraalfilosofie dat bij Verhofstadt niet de revue passeert. De apotheose (ha!) is een poging tot verbetering van de Tien Geboden van Mozes.

In het verhaal van Verhofstadt is het christendom vooral een catalogus van gruwelen en alléén maar een rem op de ontwikkeling naar Verlichting, op welke ontwikkeling Verhofstadt de kroon probeert te zetten. Er is bij hem geen enkele erkenning van een mogelijke verdienste van het christendom. Nou ja, er is wel eens een individuele christen geweest, die goed deed vanuit zijn geloof. Maar dat is het wel. Terwijl er toch een hele stroming onder historici is, aangevoerd door belezen types als Diarmaid MacCullough – (Bestel en bekijk absoluut de DVD met zijn documentaire A History of Christianity!) – en Rodney Stark, die meent dat de Rede en dus de (natuur-)wetenschap en dus de moraal als mogelijkheid besloten lagen in het christendom en dat het geen wonder (!) is dat alléén in West-Europa Verlichting, kapitalisme en de verschillende industriële revoluties plaats vonden.

Verhofstadt voelt zich als een drakendoder, die de laatste steken toebrengt aan het monster dat christendom heet. Maar in werkelijkheid is hij een afzager van de culturele tak waarop hij zit.  Ik geloof niet dat hij ook maar één seconde de gedachte heeft dat hij, Verhofstadt zelf, juist een product zou kunnen zijn van wat ik graag de Joods-Christelijk-Verlichte traditie noem. Dat een christendom dat vanuit zijn Joodse wortels de twijfel, de dialoog, of zelfs de ruzie met ‘God’ heeft meegenomen aldus de Verlichting heeft mogelijk gemaakt. En al wat daarop volgde en dus ook een Verhofstadt. In elk geval heeft Verhofstadt, nogmaals, als een typische vertegenwoordiger van ‘de beweging van 68’, twee christelijke kerndeugden geselecteerd, van waaruit hij schrijft: schuldbesef en erbarmen, anders gezegd: gewetensnood en medegevoel met alle slachtoffers ter wereld.

Ik heb hierboven misschien een beetje de indruk gewekt dat het bij Verhofstadt alleen over het christendom gaat, maar dat is niet zo: zijn boek is inderdaad dan wel voornamelijk een demonisering van het christendom, maar zijn pretentie is althans om álle religie te kritiseren. Dat lukt alleen niet zo erg. De islam bijvoorbeeld wordt wel gekritiseerd, maar in veel mindere mate dan het christendom. En dat is vreemd.  Want je kan je toch niet voorstellen dat de hierboven geciteerde zin uit de inleiding van Verhofstads boek aldus geluid zou hebben:

“De centrale gedachte van dit boek is dat het tijd wordt om ook de ethiek definitief los te maken van allerlei religieuze denkbeelden, een proces dat Ali Baba en Ahmed Oelewappa in gang hebben gezet.”

Ik bedoel: bij de islam is niks bekend van een Verlichting die ooit plaats gehad zou hebben, alleen van een paar schuchtere pogingen van Verlichters die dood of verbannen raakten. Ik ben, geloof ik, bij Verhofstadt niet de leugenachtige mythe van ‘el Andaloes’ tegengekomen, maar wel heeft hij het op pagina 23 over een islamitische roverhoofdman ‘de Mogulkeizer Akbar de Grote’ die rond 1600 aan het hoofd zou hebben gestaan van een periode van humaniteit en tolerantie in India. Maar van daar zijn blijkbaar geen blijvende Verlichte impulsen in de islamitische wereld blijven uitgaan. Nee, de islam is gewoon de ideologie gebleven die ze altijd was, namelijk dezelfde seksueel aangedreven, racistische en parasitaire roofmoordenaars- en slavenhalers-ideologie, een nazisme avant et pendant la lettre. Merkwaardig toch: er is geen misdaad uit de geschiedenis van het christendom die Verhofstadt onvermeld laat, maar de veel gruwelijker geschiedenis die zich over 1400 jaar islam laat schrijven, laat hij voor 99% liggen. Bij de islam gaat hij juist op zoek naar vermeende maar onvindbare lichtpunten in die van bloed verduisterde geschiedenis. Hij weet blijkbaar dat er ‘250 verzen die de heilige oorlog legitimeren’ in de Koran staan, maar net zo makkelijk zwatelt hij met Michel Onfray over de Khomeiny-revolutie van 1979 als het begin (!) van het ‘islamitisch fascisme’.

Ik herhaal: het is dus vreemd dat Verhofstadt een religie die op zijn minst de ontwikkeling van de Rede en de humanistische moraal niet verhinderd heeft (het christendom) oneindig méér kritiseert dan een religie waarvan de leer tot op de dag van vandaag een totalitair anti-rationalisme en wreed anti-humanisme is gebleven, te weten de islam. Zou Dirk Verhofstadt een typische links-christelijke boeteling zijn? Een gewetensflagellant?

Verhofstadt probeert wel het spook van een modern christen-fundamentalisme op te roepen dat hij net zo gevaarlijk wil doen schijnen als de islam. Maar al wat hij in dit verband aanhaalt in onze tijd is marginaal: een geïsoleerde gek in het oerwoud als Joseph Kony, een paar christenfundamentalisten in Amerika die vinden dat de Founding Fathers hun werk niet goed hebben gedaan en die méér bijbel in de Amerikaanse Constitutie willen. Maar zo’n modern christen-fundamentalisme  is bepaald niet de wereldwijde dreiging die van de islam uitgaat. Er is zeker een volkse revival van het christendom aan de gang, maar dan vooral in Zuid-Amerika en de Aziatische landen in de vorm van een blij en bloemenkinderen-achtig Pinkstergemeente-christendom in Azië tot een samba-christendom in Latijns Amerika.

“Tenslotte hebben de oecumenes ( . . .) geen zoden aan de dijk gebracht. Elke godsdienst claimt de waarheid, wat automatisch tot een vorm van exclusivisme leidt. Interreligieuze bijeenkomsten dienen enkel om de buitenwereld de indruk te geven dat religies waardevol, verrijkend en verdraagzaam zijn.” (p. 9)

Nee hoor, Verhofstadt! Ga maar eens kijken naar een voortreffelijk opstel terzake dat Helmuth Zott schrijft over de collaboratie met de islam van de katholieke kerk vanaf het Tweede Vaticaans Concilie (1962 -1965). Zott noemt de gelijkstelling islam-christendom door dat concilie ‘de dwaling van het millennium’. Ikzelf heb twee  analyses geschreven hoe in de mainstream van het internationale protestantisme islamofilie en Israël-demonisering nog veel actiever worden bedreven dan vanuit de katholieke kerk.

De auteur van het boek Pius XII en de vernietiging van de Joden is trouwens blijkbaar op dat punt van katholieke collaboratie met de islam niet helemáál onnozel. Want als hij meldt dat Vaticaanstad sinds 1964 als ‘waarnemer’ aangesloten is bij de VN, voegt hij er op pagina 111 aan toe dat de paus zich regelmatig aansluit ‘bij orthodoxe moslimlanden wanneer het gaat over godslastering en de inperking van vrouwenrechten’.

Ik denk dat Verhofstadt twee redenen heeft voor zijn vermenging van kritiek op christendom en islam. Ten eerste is hij waarschijnlijk bang dat hij aan de bewaking zal moeten, als hij los en al te onomwonden opschrijft wat hij van de islam vindt. Ten tweede, nog waarschijnlijker, heeft hij angst voor zijn multikrolse, politiek correcte medeleden van de Linkse Kerk die ook in België nog altijd de absolute macht hebben in de media, het onderwijs en de politiek en carrières kunnen maken en breken.

Want Verhofstadt is natuurlijk wel een uitzondering in het kamp van de pensée unique  door überhaupt kritiek te hebben op de oudste en meeste reactionaire ideologie die de wereld ooit heeft gezien: de islam. Of zoals ik graag zeg de nazislam, want de islam is een al 1400 jaar oude uitdrukking van een mentaliteit die ik nazistisch zou willen noemen. Anders geformuleerd: de islam is een nazisme avant, pendant et après la lettre en heeft zich voor zover nodig, door dat nazisme opnieuw laten inspireren met de eigenschappen die typisch waren en zijn voor zowel het Hitlerisme als het Mohammedanisme.

De teneur van Verhofstadts boek is dus: demonisering van het christendom vermengd met een plichtmatige en wat angstige kritiek op de islam. Omdat beweren en bewijzen twee verschillende dingen zijn, zal ik een groot aantal voorbeelden geven:

“Zo eisen moslims de invoering van de sharia en nationale christenen in de VS en orthodoxe Joden in Israël de implementatie van Bijbelse bepalingen in hun nationale wetgeving.” (p. 9)

Ja, de wereldwijde Jihad van een totalitaire islam, in de vorm van stiekeme infiltratie en openlijke terreur, is bepaaldelijk ongeveer hetzelfde als die zeer kleine minderheid van christelijke Amerikanen die menen dat de Founding Fathers ondeugdelijk werk hebben afgeleverd. En die orthodoxe Joden! Dat die in Israël of all places ijveren voor orthodoxe wetgeving! Het moest niet mogen! Gelukkig hebben we nog niet gehoord van een wereldwijde Joodse Jihad die met geweld de Thora wereldwijd tot richtsnoer van alle volken wil maken. Als je Jood wilt worden, sturen Joodse religieuze poortwachters je, zo meen ik te weten, nog altijd bij de psychiater langs.

Op pagina 10 heeft Verhofstadt het over ‘de strijd tussen moslims en hindoes in India, de gewelddaden tussen christenen en moslims in Nigeria, Mali, Egypte, Soedan, Indonesië en ander plaatsen’. Tussen? De strijd en de gewelddaden ‘tussen’? Onder welke steen heeft Verhofstadt de laatste tien jaar doorgebracht? Er is maar één partij die steeds de moorden en gewelddaden begint, maar één aanvallende partij, niet alleen de laatste jaren, maar al 1400 jaar lang, namelijk die van de moslims, de islam.

Verhofstadt brengt op diezelfde pagina 10 een onderzoek ter sprake ‘onder studenten in Israël en Palestina’, maar wat hij dan citeert is dit:

“Bijna de helft van de Israëlische kolonisten gaf aan dat, hoe groot de voordelen ook waren, het voor het joodse volk ontoelaatbaar was om welk deel dan ook van het land Israël op te geven ( . . .) Bij de Palestijnen gaf meer dan de helft van de studenten aan dat, hoe groot de voordelen ook waren, het ontoelaatbaar was concessies te doen aan de Palestijnse soevereiniteit over Jeruzalem.”

Merk op dat de ene groep uit ‘kolonisten’ bestaat, dus mensen die door de directe nabijheid van de ‘Palestijnen’ zich geen illusies kunnen permitteren en dus bepaald geen doorsnee zijn van de Israëlische bevolking, dat wil zeggen: ‘radicaler’. De andere groep bestaat uit ‘studenten’ dus een veel representatievere doorsnee van de ‘Palestijnse’ bevolking. Verder wantrouw ik de uitkomst wat betreft die Palestijnen: wie Palwatch en het MEMRI een beetje volgt, weet wat elk geïnformeerd mens weet, namelijk dat de ‘Palestijnen’ in Samaria-Judea en Gaza dagelijks via media en onderwijs doordrenkt worden met Jodenhaat. De Palmaffia’s die daar aan de macht zijn willen en kunnen geen vrede sluiten met Israël. Deze maffia’s zijn volstrekt parasitair, leven van subsidies van de VN en de EU. Ze gijzelen hun eigen bevolkingen door ze in een haatcoma te houden. Al die “vredesprocessen” zijn een volstrekte illusie. De Palmaffia’s, zowel Hamas als de PLO willen maar één ding: Israël vernietigen.

“Maar ook Willy Laes heeft me wakker geschud met zijn boek Mensenrechten in de verenigde Naties. Daarin beschrijft hij hoe de universele mensenrechten ( . . .) de voorbije decennia worden [sic] uitgehold door leiders van landen die geen enkel belang hechten aan vrije meningsuiting, vrijheid van godsdienst, scheiding van kerk en staat, gelijkheid van man en vrouw. Zijn boek bewijst ( . . .) dat sterk religieus geïnspireerde landen en hun leiders binnen internationale organisaties hard bezig zijn om de seculariteit ( . . .) te ondermijnen.” (p. 13)

‘Sterk religieus geïnspireerde landen’? Wat zouden dat toch voor landen zijn? Ik ken het boek van Willy Laes niet, maar het zou nogal waardeloos zijn als Laes er niet op wijst dat de 57 landen van de Organisation of the Islamic Conference (OIC) de aanjagers en aanvoerders van het verbond van misdadigerstaten binnen de Verenigde Nazi’s zijn, een verbond dat zich vooral richt op het indienen van moties tegen Israël, de enige humane democratie in het Midden Oosten. Of Laes er nou op wijst of niet, de hooggeleerde Verhofstadt zou het sowieso moeten weten en dan staat het heel hypocriet als je het hebt over ‘leiders van landen’ en over ‘sterk religieus geïnspireerde landen en hun leiders’.

“Sinds de aanslagen van 9/11 in de Verenigde Staten en later in Madrid en Londen, de moord op Theo van Gogh, de gewelddadige rellen naar aanleiding van de Deense cartoons en de waanzinnige moorden door de christelijke antimoslimfanaat Anders Breivik ( . . .).” (p. 16)

Merk op dat alleen Breivik wordt voorzien van heftige epitheta. De andere aanslagplegers worden niet waanzinnig moordende anti-westerse moslimfanaten genoemd. En, eh . . . . nóg een klein puntje: Breivik ís geen christen. Hij heeft wel poses van zichzelf gemaakt als kruisridder, maar dat was, net als zijn hele verdediging van het cultuur-christendom, puur opportunistisch en een functie van zijn anti-islamitische . . . . . eh . . . . “kruistocht”. Breivik verdedigt een seculier cultuur-christendom omdat het de enige ideologie is waarop hij Europawijd een beroep kan doen in verdediging tegen de islam. Als hij in India had geleefd, zegt David Wood, dan had  hij ongetwijfeld een beroep gedaan op het Hindoeïsme als wapen tegen de islam. Zelf is hij niet gelovig. Hij gelooft niet in God, niet in de Bijbel, niet in de figuur Jezus. Dat heeft hij allemaal haarfijn uitgelegd in zijn 1500 pagina’s tellende manifest en voor wie een schitterende mondelinge analyse daarvan wil horen, moet een kwartiertje luisteren naar David Wood. Dat is diezelfde David Wood die in On the radicalization of Anders Behring Breivik in precies zo’n voortreffelijk YouTube-filmpje van een kwartier nét zo haarfijn heeft uitgelegd dat niet Robert Spencer, Pamela Geller en Geert Wilders verantwoordelijk zijn voor Breiviks daden, zoals de mainstream-media voortdurend schreeuwen, maar . . . de mainstream-media. En natuurlijk Breivik zelf.

Terwijl de teller van terroristische aanslagen van moslims sinds de 11e september 2001 op rond de 22.000 staat, vergeet Verhofstadt niet een geïsoleerde oerwoud-gek als de ‘christelijke’ Joseph Kony te vermelden. En ook ‘de Israëlische terrorist Baruch Goldstein’, voor zover ik weet het enige bekende geval van Joods terrorisme (1994) in een oceaan van ‘Palestijnse’ terreur ontsnapt niet aan Verhofstadts aandacht en Goldstein krijgt op pagina 17 een uitgebreide introductie:

“Goldstein was lid van de Kach en de Jewish Defense League, extreemrechtse organisaties die zich radicaal kanten tegen moslims en alle Palestijnen uit het land willen zetten, desnoods met geweld.”

Merk op dat Verhofstadt kiest voor de term ‘moslims’ en niet ‘islam’.

“Mijn visie is dat religies een rem betekenen op de persoonlijke ontwikkeling, zorgen voor onbehagen en de oorzaak zijn van allerlei kleine en grote conflicten die het harmonieuze samenleven hinderen.” (p. 17)

‘Religies’ zo in het algemeen dus. Terwijl toch vanaf de 18e eeuw het christendom steeds minder een rem op morele ontwikkeling en een bron van conflicten is geworden. Terwijl vanaf zijn ontstaan het christendom een oneindig veel positievere rol heeft gespeeld dan de islam. De islam heeft puur en uitsluitend parasitisme en destructie gebracht. Bovendien: Emmet Scott heeft zeer plausibel gemaakt dat de islam vanaf de 7e eeuw een dehumaniserende invloed heeft uitgeoefend op het christendom. Desondanks heeft de Joods-Christelijke traditie tenslotte de Verlichting mogelijk gemaakt. Misschien niet in ontologische zin, dat wil zeggen dat misschien ook een andere religie die mogelijkheid in Europa zou kunnen hebben scheppen. Maar de Joods-Christelijke traditie heeft de ontplooiing van de Rede in elk geval niet verhinderd. In de islam is tot op de dag van vandaag het gebruik van de Rede verboden en de ontwikkeling van islamitische maatschappijen is er dan ook naar.

Zeer frequent noemt Verhofstadt de Bijbel & Koran, islam, christendom & Jodendom in één adem. Een voorbeeld.

“De Bijbel en de Koran eisen gehoorzaamheid en onderworpenheid aan de wil van God”. (19)

Ja, Verhofstadt is dol op het vergelijken van het middeleeuwse christendom met  de islam anno-altijd-en-eeuwig.

“Zo ging het de hele geschiedenis door met als belangrijkste dieptepunt de kruistochten (…)” (p. 20)

De kruistochten waren een antwoord op vier eeuwen (!) christelijke–pelgrims-terroriseren in Palestina door moslims en van islamitische massamoord- en slavenhaal-raids de onderbuik van Europa in. Rodney Stark en Hans Jansen (de Arabist) hebben er boeken over geschreven en Oriana Fallaci een paar van haar onsterfelijke alinea´s.

Verhofstadt heeft zijn Karlheinz Deschner en diens Kriminalgeschichte des Christentums  grondig geraadpleegd. Maar wel eens gehoord, Verhofstadt, van een islamitisch land waar een Kriminalgeschichte des Islams is verschenen? Nee toch hè?

Verhofstadt slaat niks over als het op christendom-bashen aankomt: de moord op de Indianen, die op ‘tienduizenden heksen’, de Bartholomeusnacht, de Dertigjarige Oorlog, etcetera et ad infinitum et sine exceptione, maar daarentegen noemt hij de huidige islamitische terreurorganisatie in Nigeria ‘Boko Haram’ een ‘islamitische sekte’, alsof er een gematigde mainstream islam zou bestaan. Nooit Bernard Lewis gehoord, Verhofstadt? ‘Er zijn gematigde moslims, maar de islam is niet gematigd.’ Verhofstadt heeft zelfs op Sri Lanka een ‘nationalistische en gewelddadige boeddhistische organisatie’ gevonden, Bodu Bala Sena, ‘die het gemunt heeft op moslims en christenen’. Maar hier heeft Verhofstadt niet de neiging de term ‘boeddhistische sekte’ te bezigen, terwijl we hier toch een patroon aantreffen dat sterk afwijkt van de normale boeddhistische praktijk. Ik weet niks van Bodu Bala Sena, maar als ik aan een Godsoordeel zou geloven, zou ik er vergif op durven innemen: gé-gá-rán-déérd dat de moslims met de terreur zijn begonnen. Dat doen ze namelijk al 1400 jaar altijd en overal. In de opsomming van Verhofstadt waaruit ik deze voorbeelden haal noemt hij wel een aantal bekende moorden door islamitische terroristen, maar hier wordt steeds gesproken van ‘islamisme’, ‘islamistisch’ en ‘radicale moslims’. Nee, Verhofstadt is het duidelijk niet eens met Annemarie Delcambre die meent dat het islamisme in de islam zit als een kuiken in het ei.

“Terwijl we in het Westen de duistere middeleeuwen kenden, bloeiden in de Arabische wereld de filosofie, de rekenkunde, de algebra, de cartografie en de geneeskunde.” (p. 22)

Ja, dat sprookje van de bloeiende Arabische cultuur. Ik schreef eerder:

“Kijk: in laatste instantie staat de islam in dienst van de seksuele driften van moslim-mannen en daarom in dienst van de veroveringszucht van de islam. De islam is wel eens een ‘soldatengodsdienst’ genoemd. Dat is erg beleefd: het is een seksverslaafde moordenaars-, verkrachters-, slavenhouders en rovers-ideologie. Daarom hebben moslim-samenlevingen ook nooit wat fatsoenlijks of productiefs gepresteerd. Wat op naam van islamitische Arabieren aan uitvindingen, kunst of architectuur wordt geclaimd, werd gedaan ondanks de islam en kwam op naam van vertegenwoordigers van de volken die door de islam onder het kromzwaard waren gebracht. Althans, hoogstens gedurende een eeuw of anderhalf, want als de ‘ulema’, de ‘wetenden’, de priesterkaste van de islam overal zijn tentakels en zuignappen eenmaal had vastgezet, was het Over & Uit met elke overgebleven creativiteit in de overwonnen volken.”

Arabist Hans Jansen, in een van zijn minst ironische en dus meest heldere passages is gedetailleerder:

“Na de dood van Mohammed richtten de islamitische legers zich op de wereld buiten het Arabische schiereiland. Ze veroverden en stichtten daar steden. Damascus, Jeruzalem, Antiochië, Alexandrië, Koefa, Basra, Bagdad, Cairo, Qayrouan, Córdoba, Constantinopel. Die steden en hun bewoners waren een bron van rijkdom voor hun moslimse meesters. De overwonnen inwoners van die steden konden geplunderd worden, als slaaf worden verkocht, of, beter nog, worden uitgezogen als belastingslaaf (Arabisch: dhimmie). De Arabische krijgslieden die een stad op het West- of Oost-Romeinse rijk veroverden, keken hun ogen uit bij het zien van de vele voorbeelden van vernuft die ze in zo’n stad aantroffen. Er werden muziekinstrumenten gebouwd! Er waren boeken. Rechtbanken. Er werd sterke drank gedistilleerd. Stof en leer geverfd. Parfum. Slotenmakers! Landmeters! Architecten! Scheepsbouwers! Chirurgijnen, paardendokters en apothekers! Wiskunde! Het was duidelijk dat die Grieks-Romeinse beschaving langs de Middellandse zee een voorsprong had op die van de islamitische Arabische legers. Nog steeds beroemen de Arabieren zich op de hoge cultuur van de door hen onderworpen volkeren, met de bedoeling zo te bewijzen dat op het gebied van de wetenschap en het vernuft de Arabieren hun partij in de wereldgeschiedenis volwaardig hebben meegespeeld. Alles waarvan ze door militaire expansie de eigenaar waren geworden, wordt aan het nageslacht gepresenteerd als voorbeeld van vroege islamitische en Arabische cultuur. Toen na vier-vijf eeuwen de oorspronkelijke bewoners van de veroverde gebieden zelf meestal ook tot de islam waren overgegaan, was het dan ook afgelopen met de bloei en groei van die ‘levendige rijke cultuur’. De moslims hadden wel, tot op zekere hoogte, belangstelling voor de voortbrengselen van die cultuur, maar het handwerk lieten ze toch liever over aan de volkeren die ze in hun nieuwe imperium hadden aangetroffen. Als zo’n volk er als volk niet meer is, zet het verval dan ook al snel in.”

Waar ging het ook al weer over? Oh ja! Over deze zin van Verhofstadt:

“Terwijl we in het Westen de duistere middeleeuwen kenden, bloeiden in de Arabische wereld de filosofie, de rekenkunde, de algebra, de cartografie en de geneeskunde.”

Kijk eens hoeveel woorden ik alleen al aan die ene zin kwijt ben.

‘Linkse’ types als Verhofstadt – ik heb het al vaker gezegd bij het fileren van zijn geestverwanten – hebben het talent om in een paar regels zoveel leugens en verzwijgingen te stoppen dat het een Zwart Gat wordt. Ik bedoel dat kosmisch, namelijk die Zwarte Gaten van anti-materie die zich in het heelal schijnen te bevinden en waarin hele zonnestelsels spoorloos verdwijnen. Met name als het over Israël of de islam gaat, dan valt een normaal mens de bek open bij wat types als Verhofstadt aan compacte onzin weten te stoppen in slechts een paar woorden. En ook het volgende heb ik vaker gezegd: ik zou met een links type nooit een rechtstreeks en mondeling debat durven aangaan, want die zeggen dingen waarbij je drie dagen nodig hebt om van je verbijstering te bekomen en te doorgronden wat ze nou eigenlijk voor krankzinnigs beweren. En vervolgens heb je drie dagen en drie pagina’s nodig om een antwoord te formuleren op de absurditeiten die zij in één zin weten te stoppen.

Ik ben nu in mijn bespreking van Verhofstadts boek tot pagina 24 gevorderd. Daar vinden we de zinsnede: ‘De vorige pausen hebben de andere godsdiensten zelfs geschoffeerd’. In dit geval bedoelt Verhofstadt de islam, een godsdienst waarvan de vertegenwoordigers toch bepááldelijk niet gauw beledigd zijn. Maar het was dan ook wel iets heel ergs. Een paus had absolute waarheid geclaimd voor de boodschap van het Vaticaan. ‘Daarop reageerden de moslims ( . . .) en ook dat valt te begrijpen’. Ja, dat ziet Verhofstadt goed: typisch voor moslims die immers nooit als eerste beginnen met drammen en geweld, maar pas iets zeggen of doen als ze tot het uiterste worden geprovoceerd. Verhofstadt maakt in diezelfde alinea nog een keer duidelijk dat de schuld voor het ‘perpetuum mobile van onbegrip, intolerantie en geweld’ bij het Vaticaan ligt, want die waren begonnen, iets dat moslims nooit doen: ‘Waarop de moslims dan weer grijpen naar ( . . .)’.

We zijn al op pagina 25:

“Zelfs in het seculiere West-Europa neemt de roep om de christelijke identiteit te benadrukken toe ( . . .).”

Waarna op pagina 26 Verhofstadt dat benadrukken van die christelijke identiteit direct koppelt aan neonazisme en rechts-extremisme.

Als ik zo doorga, gaat mijn recensie meer pagina’s tellen dan het boek zelf. Tot nu toe, deze eerste 25 pagina’s, heb ik ook de subtiele, wat verborgen enormiteiten meegenomen, de absurditeiten dus die je pas opmerkt bij close reading. Ik zal in de resterende 250 pagina’s nu alleen nog de grovere gekte meenemen.

Op pagina 26 al meteen toch weer een kanjer die we niet kunnen overslaan!

“( . . .) Michel Onfray [in] zijn boek Atheologie waarin hij de grondslagen van de drie monotheïstische godsdiensten frontaal aanvalt. Hij toont aan dat jodendom, christendom en islam (. . .) in essentie niet veel van elkaar verschillen.”

En wat is het bewijs dat volgens Verhofstadt door Onfray geleverd wordt voor dat ‘in essentie niet veel van elkaar verschillen’?

Dat is omdat ze alle drie “( . . .) gericht zijn op ‘het leven na de dood’ en op de onderwerping van de mens aan irrationele, inperkende geboden en verboden ( . . .).”

Ah! Het Jodendom als doodscultus! Als je dat zegt dan ben je toch echt niet goed bij je kokosnoot. Voorts is ook de essentie van het christendom nooit het Kruis, maar altijd de Verrijzenis geweest. En een typisch protestants adagium luidt: ‘Hier en Nu’.

En dan is er nog die diepgaande evolutie die zowel het Jodendom als het Christendom hebben doorgemaakt en waardoor we nu kunnen spreken van een Joods-Christelijk-Verlichte traditie. Welke traditie is geëindigd in die Universele Rechten van de Mens die Verhofstadt en ik zo waarderen. De islam is daarentegen niet geëvolueerd en nog net zo primitief als 1400 jaar geleden. Want de islamitische landen van de OIC  hebben de Mensenrechten onderschreven met één proviso: de sharia gaat altijd boven de Mensenrechten. Weet u iets van de sharia, mijnheer Verhofstadt? Dus: wat is dit voor stuitende onzin van de heer Michel Onfray waar u zo van harte mee instemt?

Verder, op p. 123, haalt Verhofstadt Michel Onfrays boek Het lichaam, het leven en het lijden nog eens aan en zegt dan:

“Dit boek is een grote aanklacht tegen het christelijke nihilisme met zijn verering van de zelfkwelling, het van doodsverlangen vervulde lijden en de morele verheerlijking van pijn ( . . .).” (p.123)

Afgezien van de absurditeit van de bewering ten aanzien van Jodendom en christendom: dit zou toch de plek bij uitstek geweest zijn om erop te wijzen dat de doodscultus in de islam toch echt nog ietsje agressiever en vooral actueler is. Om te wijzen op de islamitische zelfmoordaanslagcultus, op het feit dat alle mannen die sneuvelen op ‘het pad van Allah’ 72 maagden in het hoerenkast-paradijs van de islam worden beloofd, op het sji’itische flagellantisme en de apocalyptische eindtijdverwachting van de sji’iten, met hun Twaalfde Imam, een factor die het nucleaire programma van Iran extra sinister maakt.

Ik zal toch echt grotere stappen moeten nemen als van pagina 25 tot 26 om van Verhofstadts boek de absurditeit aan te tonen. Goed: ik ga mij nu dus echt beperken tot de meer direct inzichtelijke onzin. Alhoewel . . . . . direct inzichtelijk?  Voor een door de mainstream-media gehersenspoeld publiek dat school heeft gegaan bij de 68-ers en hun tweede-generatie-klonen zal er toch uitleg nodig zijn.

“Ook in de moslimwereld bestaat er een sterke band tussen de geestelijke en de machthebbers.”

Je méént ‘t, Verhofstadt! Zou de islamitische wereld een theocratisch tintje hebben?

En dan op dezelfde pagina 51, de ultieme gotspe:

“De verkettering door gelovigen van de rede valt op bij zowel het Jodendom, het christendom als de islam.”

De verkettering van de rede in Jodendom en christendom! Schiet mij maar lek. Zo’n uitspraak getuigt van méér dan vooringenomenheid en gebrek aan oordeelskracht: dit is gekte.

Voor de islam klopt dit natuurlijk uitstekend. Zoals de “grote” Ibn Khaldun (1332 – 1406) zei:

“Ons is bevolen om uit te bannen en te onderdrukken elke speculatie over [oorzaken] en ons te richten op de Veroorzaker van alle oorzaken, zo dat de ziel krachtig gekleurd zal worden door de eenheid van God. Een man die zich houdt bij oorzaken is gefrustreerd. Hij wordt terecht een ongelovige genoemd ( . . .) daarom is ons door Mohammed verboden om oorzaken te bestuderen.”

Maar voor de oerste oorsprong van de Doorleefde Rede, dus het soort Rede dat de Irrationaliteit insluit en overwint, moet je bij het Jodendom zijn. Ik schreef eerder:

“Israël moet hier het eerste woord zijn. Het woord betekent: ‘hij die vocht met de engel’. ‘Wij’, de hele Christelijke beschaving, ook degenen die het niet weten of het niet waar willen hebben, zijn net zo Joods als ‘Israël’. ‘Onze’ Joods-Christelijke beschaving staat in het teken van de menselijke dialoog met ‘God’. Het woord van die God komt tot ons via mensen, die het onderling vaak oneens zijn, en zelfs God soms tegenspreken. In de Joodse traditie is dat tegenspreken het sterkst. Wij hebben het van de Joden geleerd: irritant zijn en zelf-relativerend. Twee Joden, drie meningen, luidt niet voor niks het gevleugelde woord.

Een van de mythische Joodse oervaders, Jacob, vecht een hele nacht met een engel, die misschien wel God zelf was en anders toch zeker wel Zijn Afgezant. Jacob wint dat gevecht en laat de engel niet gaan voor deze hem, Jacob, gezegend heeft. Nadien heet Jacob voortaan Israël. In deze Joodse ‘anekdote’ ligt de essentie besloten van ‘onze’ Joods-Christelijke traditie, die van de Rede en aldus van de Menselijke Verantwoordelijkheid en het Geweten.

De mythische Jezus-Christus was toch ‘echt’ een Jood en een levend scharnier, een ‘kardinale figuur’ (cardo = draaipunt van een deur) tussen het Oude Testament en het Nieuwe Testament. Over die figuur, Jezus-Christus, hebben de Christenen eeuwenlang een rancune gekoesterd, die totaal in tegenstelling was met de boodschap en het karakter van de mythische Jezus. En die rancune heeft zich niet zelden vertaald in onderdrukking, vernedering en bloedige pogroms. Waar kwam die rancune vandaan? Om te beginnen geloofde een deel van de Joden dat Jezus niet de Messias was, maar wilden verder over dat punt graag met rust gelaten worden. Er zijn geen voorbeelden bekend van Joden die Christenen vervolgd hebben om dat geloofspunt. Het was altijd omgekeerd.

( . . .)

De Joodse beschaving is dialectisch, levert altijd zijn eigen anti-these. God spreekt en de mens spreekt terug. Dat is de grote verdienste van ‘Israël’. De bekende “Joodse zelfhaat” kan je er een radicale variant van noemen. De zelfhaat die op dit moment het Westen verlamt en overlevert aan een agressieve islam, zou ik Joods en derhalve Christelijk in oorsprong willen noemen. Onze Westerse onzekerheid van dit moment heeft alles te maken met die Joodse cultuur van debat, onenigheid, gevit,  geruzie, rabbinaal discours, kortom dialectiek, die zo oud is als het Oude Testament, waarin, zoals gezegd, al met het Opperwezen wordt gevochten. In het spoor daarvan is het atheïsme een Joodse uitvinding. Het hele Jodendom begint met allerlei geloofsafval, het is één grote familietwist, maar niet zonder Liefde.

Dat ‘atheïsme’ dat het Jodendom ons overlevert is niet ‘onethisch’, ‘immoreel’ of zelfs ‘duivels’ zoals de antisemieten altijd hebben beweerd en zoals in de wereld van de islam nog elke dag overal beweerd wordt, want dit ‘atheïsme’ is nu juist de mensgeworden ethiek zelf. Dit atheïsme betekent dat de moraal in de mens is ingedaald. ‘God’ is niet meer nodig als wetgevende instantie, maar een hulpmiddel bij innerlijke dialoog. Bepaald ontroerend en humoristisch tegelijk – een Joods handelsmerk! –  wordt dit ‘atheïsme’ verbeeld in de Witz die Benno Barnard  me ooit vertelde. Het gaat over twee rabbi’s die gezamenlijk op een hotelkamer overnachten. De avond tevoren hebben ze onder het genot van enige alcohol een diep gesprek gehad over het bestaan van God en zijn samen tot de conclusie gekomen dat Hij niet bestaat. De volgende ochtend wordt een van de rabbi’s wakker doordat in een hoek van de hotelkamer zijn collega luidkeels zit te bidden.

‘Wat doe je nou? We hadden toch afgesproken dat God niet bestaat!’
Waarop het antwoord kwam:
‘Wat heeft dát er nou mee te maken!?’

In deze Joodse Witz zit vervat wat je zou kunnen noemen het ‘seculariserings-potentieel’ van het Jodendom en het Christendom, dus het vermogen de ‘eeuwige wet’, de ‘Goddelijke wet’ te verinnerlijken, maar niet dan na geestelijke strijd, moreel en intellectueel, individueel en collectief, als fase van volwassenwording van het individu én als fase van volwassenwording van een cultuur. Omdat wij in de wandeling met ‘de eeuwigheid’ de ‘oneindigheid’ bedoelen, wordt dat woord ‘saecularisering’ vaak verkeerd begrepen: saeculum (seculum) betekent ‘eeuw’ in de zin van ‘het tijdelijke’. Dat is precies wat een volwassen geworden individu en een volwassen geworden cultuur doen: de tijdloze waarheid verinnerlijken en ‘seculariseren’, dus naar de aardse tijdelijke werkelijkheid brengen.”

Tot zover ikke ooit eerder over de Joods-Christelijke traditie als kiem van de Verlichting.

Wij zijn in onze epische worsteling met de Intellectuele Reus Dirk Verhofstadt nu gevorderd tot pagina 64:

“Fundamentalisten, zowel in het christendom, het jodendom als de islam ( . . .).”

Voortdurend wordt door Verhofstadt deze gelijkstelling gemaakt, in een aantal varianten, bijvoorbeeld door de Bijbel en de Koran als één pot nat te beschouwen. Dat is dom, krankzinnig, kwaadaardig en gevaarlijk omdat tegelijk het culturele zelfvertrouwen van het Westen wordt ondermijnd en de islam als matig gevaarlijk wordt voorgesteld, immers: een soort christendom. Want hoezeer Verhofstadt het christendom ook als monsterlijk voorstelt, hij weet wel beter en zijn publiek ook. Het christendom is geseculariseerd, van zijn irrationalismen ontdaan en tot een cultuurchristendom geworden. Het enig wat er nog van is overgebleven – schuldbesef en werelderbarmen – is in de handen van Verhofstadt en de rest van de linkse christenen een wapen geworden tegen dat cultuurchristendom zelf. Dus het netto resultaat zal zijn een schouderophalen als iemand over de dreiging van de islam zou beginnen. Want ach ja, christendom en islam is toch allemaal ongeveer hetzelfde. Heette dat niet “cultuur-relativisme”?

Maar Verhofstadt en zijn publiek vergeten dat het bij al die demonisering van christendom gaat over het verleden, vaak zelfs een ver verleden, terwijl het bij de islam over het verleden maar vooral over het heden gaat.

Op pagina 61 staat een sterk voorbeeld van één-pot-nat. Als Verhofstadt eerst de onbetekenende sekte van de Amish in Amerika  heeft genoemd en verder een aantal voorbeelden van afkeer van moderne technologie van de christelijke kerk uit de 18 eeuw, vervolgt hij: “Ook in de moslimwereld zijn nieuwe technologische ontwikkelingen taboe uit religieuze redenen.“ Die vergelijking van Amish met de islam is qualitate et quantitate qua natuurlijk buitensporig idioot. En het is bovendien niet waar: in de hele islamitische wereld gebruiken moslims westerse technologie, zoals ze 1400 jaar parasiteren op de kennis en kunde van overwonnen en onderworpen volken. De Taliban wezen elke comfort of kennis brengende verworvenheid uit het Westen voor de gewone bevolking af, maar maakten gebruik van de modernste wapens en communicatie-apparatuur om hun terreurbewind in Afghanistan in stand te houden.

Ondanks de olie-inkomsten is het duidelijk, aldus Verhofstadt ‘dat de islamitische wereld er als geheel niet goed voor staat’. (p. 57) Je méént ‘t! Zou dat toch kunnen wijzen op een gradueel verschilletje tussen islam en christendom? En is ‘er niet goed voor staat’ niet een héél erg eufemisme voor een diep achterlijke en totaal parasitaire neukie-neukie-cultuur, die niks maar dan ook niks produceert, behalve veel kinderen en terreur en die een westerse ingenieur nodig heeft om een papieren vliegtuigje te vouwen?

“Christelijk nationalisten in de VS – net als orthodoxe moslims – zijn het niet eens met de scheiding van kerk en staat.” (p. 61) Dat bijvoeglijk naamwoord ‘orthodoxe’ is natuurlijk bedoeld om te suggereren dat er ook een vrijzinnige islam bestaat en de vergelijking in deze zin wil allicht aangeven dat de islam en het christendom één pot nat zijn.

Verhofstadt geeft alleen in globale termen aan dat de mensenrechten-situatie in moslimlanden niet best is, maar alleen van de VS noemt Verhofstadt tot twee keer toe de ontsporing in de Abu Ghraib, waarvoor de schuldigen zijn aangeklaagd en bestraft, plus Guantanamo Bay, waar terrorisme-verdachten zeer terecht zonder aanklacht gevangen werden gehouden. Hij kan natuurlijk niet zo expliciet en gedetailleerd in gaan op de dagelijkse terreur tegen de eigen burgers in moslimlanden, want daar gebeurt het stiekem en op grote schaal als dagelijkse praktijk en bovendien zou hij dan méér dan de 275 pagina’s die zijn boek telt nodig hebben voor dat onderwerp alléén al. Oh ja,nóg een klein verschilletje tussen de Abu Ghraib en moslimterreur, de staatsterreur en de particuliere: daar wordt gemassavermoord en gemassaverminkt. Dat was noch in Guantanamo Bay noch in de Abu Ghraib het geval.

“In streng islamitische landen is van ware democratie geen sprake ( . . .), alleen Turkije komt in de buurt. En mocht het van orthodoxe joden en radicale evangelisten afhangen, dan waren respectievelijk Israël en de Verenigde Staten al lang theocratieën met een Bijbelse wetgeving.” (66)

Hij kan het echt niet laten, Verhofstadt. Het móét er voortdurend uit! De één pot-nat-stelling kan niet genoeg herhaald worden! En dan die idiotie van de vergelijking tussen de ongetelde miljoenen islamisten in de wereld en die kleine minderheid orthodoxe Joden in Israël en die relatief nóg kleinere minderheid van christenen in de VS die werkelijk de grondwet van de Founding Fathers door de Bijbel zou willen vervangen. Voorts móést dat woordje ‘streng’ natuurlijk weer voor ‘islamitische’ staan. We hebben ‘m hierboven al een keer geciteerd, Bernard Lewis: “Er zijn gematigde moslims, maar de islam is niet gematigd.” Dus gewoon ‘islamitische landen’ zou hier hebben volstaan.

Nóg een voorbeeld van één-pot-nat-in-één-adem?

“Zowel Stalin als Hitler werden vereerd en beschouwd als ‘verlossers’ en ook hun naaste makkers die stierven in de strijd werden, net als de eerste christenen en moslimzelfmoordenaars beschouwd als martelaren voor de goede zaak.”

Moet ik het nog even uitspellen? De makkers van Stalin en Hitler, de eerste moslimzelfmoordenaars en  . . . . . de eerste christenen op één hoop. Dat lijkt mij niet volgens de redelijke ratio. Zal ik er ook nog maar even op wijzen dat het bij de makkers van Stalin en Hitler en bij moslimzelfmoordenaars de bedoeling was, respectievelijk was en is, om zoveel mogelijk anderen mee de dood in te nemen? Daar was bij de christenen die voor de leeuwen werden geworpen toch geen sprake van? Al eens gehoord van christenen met bomgordels in deze moderne tijden?

“Bijna tweeduizend jaar lang heeft het overgrote deel van de christenen de rede behandeld als de hoer van de duivel”, aldus citeert Verhofstadt instemmend Freddy Mortier. Tweeduizend jaar? Waren types als Newton en Hegel dan zulke vroege uitzonderingen? En hoe is die wetenschappelijke en technologische revolutie dan in de volgende tweehonderd jaar tot stand gekomen als het “overgrote deel van de christenen” niks van dat geredeneer moest hebben? Had Newton niet als stelling dat de natuurwetten redelijk waren en dat er dus een redelijke God achter dat universum moest zitten? En had Hegel het niet over de Rede die de ontvouwing van Gods Geest in de Geschiedenis is?

“Soortgelijk geweld werd trouwens ook gebruikt tegen ongelovigen en andersdenkenden in de moslimwerelden op basis van teksten van de Koran.”

Deze twintig woorden staan op pagina 107 als een afterthought op het einde van een rant van 800 woorden van christendom-bashing. Waarna het anti-christelijk sermoen opnieuw begint.

“Want waar men regeert in de naam van God, gaat de mens ten onder. Kijk naar Afghanistan.”  (p. 115) Waarna een hele rij van . . . . . uitsluitend moslimlanden volgt! Dus waarom God in dat geval niet Allah genoemd?

“( . . .) de vele passages in de Bijbel en de Koran waarin wordt opgeroepen tot geweld en moord”. (p. 117)

Zucht. Daar gáán we weer. Nóg maar een keer het verschil tussen Bijbel en Koran uitleggen. Sinds de 17e eeuw en Spinoza is die gehoorzaamheid aan de Bijbel aan het afbrokkelen. Via Spinoza, Feuerbach, Nietzsche en tenslotte via de typisch linkse christenen als Verhofstadt uit de beweging van 68, zijn nu de laatste resten van ‘gehoorzaamheid’ aan de Bijbel opgeruimd. Wat nog gehoorzaamt aan de Bijbel is in overgrote meerderheid blij-christelijk of wordt vervolgd en vermoord in islamitische landen. Maar de gehoorzaamheid aan de Koran daarentegen staat anno 2013 nog net zo fier overeind als in die 1400 jaar ervoor.  En het gigantische verschil tussen de Bijbel en de Koran is natuurlijk dat de Koran geen Nieuw Testament kent, waarin de figuur Jezus optreedt, zo’n heel ander type dan de massamoordenaar, sluipmoordenaar en slavenhaler Mohammed. En zelfs de vergelijking met het Oude Testament valt in het voordeel van de Bijbel uit, zoals Pieter van der Horst uitlegt: als er gemassamoord wordt in opdracht van God in het OT dan is het duidelijk dat er mensen aan het woord zijn die menen te weten dat God die opdracht heeft gegeven. Bovendien is die opdracht van de God van het OT altijd heel specifiek: dat en dat volk moet moordend mores geleerd worden. Hoe anders is dat in de Koran: daar geeft Allah zelf herhaaldelijk opdracht tot het vermoorden van alle ongelovigen.

“In de Koran wordt wel verwezen naar liefde voor anderen, maar steeds in de functie van liefde voor Allah. Wie de geschiedenis van de geopenbaarde godsdiensten bestudeert, merkt al snel dat die liefde vooral van toepassing is op de medegelovige.” (p. 135)

Hij is er als de kippen bij, Verhofstadt – je hóórt hem bijna hijgen! – om snel, snel toch de grootste schuld bij ‘de geopenbaarde godsdiensten’ te leggen: óók het christendom dus. En inderdaad volgt dan direct daarop een litanie van christelijke misdaden, waarin de Kruistochten opnieuw niet vergeten worden, die Kruistochten die een antwoord waren op 400 jaar islamitische terreur. Maar dat laatste vermeldt Verhofstadt nergens.

Bij de opsomming der misdaden gaat het vooral over de Bijbel en God, veel minder over Koran en Allah, maar als Koran en Allah worden genoemd, dan toch liefst in één adem met Bijbel en God.  Maar ook als uitsluitend ‘Allah’ op zijn plaats zou zijn gebruikt Verhofstadt de term ‘God’.

Onderaan pagina 169 begint Verhofstadt een passage waarin het gaat over de zeer rijken die best eens wat meer aan charitas zouden kunnen doen, waarna we op pagina 170 vinden: ‘( . . .) zoals Larry Ellison, baas van Oracle, die een jacht kocht van 200 miljoen dollar om er zichzelf mee te vermaken’ en je verwacht dan toch dat Verhofstadt de olie-sheiks even zal noemen. Maar nee. ‘Don’t mention the oil-sheiks’ heb ik in een variant op John Cleese’s ‘don’t mention the war’ in de marge gekalkt.

“Ook nu leven nog miljoenen mensen in onvrijheid, in het bijzonder vrouwen. In landen waar religieuze en culturele tradities een grote rol spelen in het publieke en private domein worden vrouwen vaak onderdrukt.”

Dat staat op pagina 204 en de lezer vraagt zich af over welke religie en welke cultuur dit wel zou kunnen gaan. Waarna op pagina 205 deze passage:

“In die zin is het onbegrijpelijk dat hedendaagse zogenaamd progressieve feministen hun mond houden over gevallen van onderdrukking, verplichte klederdracht, gedwongen huwelijken, besnijdenissen, verstotingen, kindbruiden eremoorden om culturele en religieuze reden.”

En de lezer, althans deze lezer, dacht: daar gáán we weer. Maar dan, oh wonder, wordt dan toch de cultuur aangeduid waarom het gaat, want de daaropvolgend zin luidt:

“Veel westerse feministen laten hun moslimzusters vandaag in de steek”

Bravo! Dapper-de dapper!

“Het gebod dat men een medemens niet mag doden staat ook centraal in de Tien Geboden van het jodendom en het christendom. In de Koran staat zelfs dat wie een ander doodt als het ware de hele mensheid heeft gedood (soera De Tafel, 5.32). Maar diezelfde ‘heilige teksten’ bevatten tegelijk tal van opdrachten om bepaalde groepen mensen wél te vermoorden.” (p. 210)

‘In de Koran staat zelfs’! Yammie-yummie!  Smul-smul! Fijne Koran! Zou Verhofstadt nou werkelijk niet weten dat in de Koran na deze schijnheilige tekst meteen in het volgende vers 5.33 een oproep tot een extra wreed uitgevoerde massamoord  volgt?  Ga eens kijken op de website Beweging van ex-moslims van België: daar staat dat uitgelegd  en het vers 5.33 geciteerd:

“De vergelding dergenen die oorlog tegen Allah en Zijn boodschappers voeren en er naar streven wanorde in het land te scheppen, is slechts dat zij gedood of gekruisigd worden, of dat hun handen en hun voeten de ene rechts en de andere links, worden afgesneden, of dat zij het land worden uitgezet. Dat zal voor hen een schande in deze wereld zijn en in het Hiernamaals zullen zij een grote straf ontvangen.”

Maar Verhofstadt weet dat blijkbaar niet, want na het citeren van het “vredelievende” vers 5.32 laat hij in plaats van verse 5.33 een hele rant van moordopwekkingen uit . . . . . . het OudeTestament volgen. En natuurlijk zonder de vermelding dat er op het OT dat veel humanere boek van het Nieuwe Testament is gevolgd, waarna de allergrootste Joodse secte ooit ontstond, namelijk het christendom, een geloof dat zoveel Rede in zich had dat vervolgens een Verlichting mogelijk werd, eindigend in de Universele verklaring van de Rechten van de Mens, toch ook een favoriete tekst van Dirk Verhofstadt en die door islamitische landen onderschreven is met één proviso: dat de sharia, de racistische, totalitaire en wrede wet van de islam, altijd voorrang zou blijven hebben op die Westerse Mensenrechten.

Op pagina 235 begint Verhofstadt een passage die de beginnende industriële revolutie beschrijft:

“Tijdens de 15de eeuw ontwikkelden mensen in steeds sneller tempo nieuwe technieken (…).”

Maar we zoeken tevergeefs naar een mededeling dat zulks alléén in het christelijke hartland van West-Europa gebeurde en bijvoorbeeld een antwoord op de logische vraag hoe dat kwam. Wel neemt Verhofstadt de gelegenheid te baat om de grote schuld van het Westen aan ‘milieuproblemen’ nog eens te benadrukken. Ja, ook in de milieu-kwestie staat Verhofstadt helemaal aan de goede kant!

“( . . .) maar voor de rest overheerst volgens de auteur ‘een cultuur van groei’, een obsessie die stevig geworteld is in ons modern wereldbeeld. De grootste boosdoener ligt volgens Lemaire in het scheppingsverhaal van het christendom, zegt Verhofstadt op pagina 231 om op pagina 237 te besluiten: “De katholieke kerk draagt dan ook een zware verantwoordelijkheid door voorbehoedmiddelen te verbieden.”

Het gaat over de vermeende overbevolking van de aarde, maar het feit dat de demografische explosies – en al die ander explosies – in islamitische landen het grootst zijn, wordt niet eens genoemd. Laat staat dat de islamitische geestelijkheid aangesproken wordt.

Passend in de belegen, nee verrotte mea-culpa-ideologie van Verhofstadt, is zijn ongeïnformeerde mening over Israël. Je mag althans hopen dat het alleen maar stupiditeit is van de collega van Eva Brems en Rik Torfs aan de Universiteit van Gent, ook al twee van die hoogbegaafden uit de verfijnde elite. Je zou toch verwachten dat een professor-doctor als Verhofstadt, die zich zo heftig heeft verdiept in de morele vraagstukken van onze tijd, een gefundeerde mening heeft over het grootste morele probleem uit de Westerse geschiedenis, namelijk de Holocaust en in het verlengde daarvan “Israël”. Let wel: natuurlijk komt Verhofstadt uitgebreid te spreken over de Holocaust en over de schuld van het christendom daaraan, maar hij besteedt slechts een zéér gering aantal woorden aan “Israël”. En bovendien komen zijn opvattingen over Israël blijkbaar rechtstreeks van Kathleen Cools in Terzake of uit de koker van Rudi Vranckx. Verhofstadt is, met andere woorden, niet beter geïnformeerd over geschiedenis en actualiteit van Israël dan de gemiddelde consument van de linkse mainstream-media.

“En dan hebben we het nog niet over hun aanspraken, zogezegd op basis van de Thora, op grondgebied waar al 2000 jaar Palestijnen wonen.” (p. 115)

Veel eerder, op pagina 10, mochten we al vernemen:

“Neem het gewelddadige conflict tussen Joden en moslims in Israël en Palestina dat in belangrijke mate te maken heeft met religieus-historische claims.”

Hier hebben we het weer. De Kosmische Zwarte Leugengaten waaraan ik hierboven al refereerde en waarin hele zonnestelsels aan waarheid verdwijnen. Zo ook verdwijnt in deze twee zinnen rond Israël van moraalprofessor Verhofstadt alle waarheid rond het grootste morele probleem van de Europese geschiedenis.

‘Conflict tussen’, zegt Verhofstadt maar weer eens. Terwijl de terreur al 1400 jaar uitsluitend van de kant van de islam wordt begonnen. Nogmaals: de Kruistochten waren ook púúr een reactie. De terreur in Palestina tegen de Joden kwam vanaf 1920 uitsluitend en alléén van Arabische, islamitische en ‘Palestijnse’ zijde.

En ja, inderdaad: ‘religieus-historische claims’, maar die van de Joden zijn moreel zuivere en zeer terechte claims. En die claims zijn niet ‘op basis van de Thora’, maar op een geschiedenis van duizenden jaren in Palestina.  Ga het opstelletje terzake dat ik samen met Roelf-Jan Wentholt schreef maar eens lezen. Voorts: ‘Palestijnen’ bestaan niet. Dat zijn Arabieren die meestal later dan de Joden naar dit gebied zijn getrokken dat wil zeggen ná 1890 toen de Joden in Palestina welvaart begonnen te scheppen.

We leggen het maar weer eens uit.

De Joden hadden en hebben een moreel recht zich in Samaria-Judea te vestigen, niet vanwege de Thora, maar omdat ze er al duizenden jaren woonden en het land Palestina in de diaspora vele eeuwen lang een centrale mythe voor de Joden bleef. Omdat de Joodse immigratie vanaf 1890 een eind maakte aan een wrede koloniale bezetting door Arabieren die in 638 na Christus begon en 1300 jaar lang duurde. Omdat ze vanaf 1890 in een leeg en desolaat land vol woeste gronden een maatschappij-orde brachten die in alle opzichten volstrekt superieur was aan het wrede en irrationalistische islamitische feodalisme dat er heerste. Omdat dit morele recht geformaliseerd is in het Verdrag van San Remo van 1922 tot een volkenrechtelijk recht. Omdat het oorlogsrecht gedurende de hele periode van 1890 tot op heden dat morele en volkenrechtelijke recht versterkt heeft.

Dat versterken door het oorlogsrecht gebeurde omdat er vanaf 1921 terreur op islamitische grondslag door de Arabieren werd uitgeoefend onder leiding van de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini. Omdat de Moefti vanaf 1936 die terreur uitvoerde met behulp van Hitler en de verdere nazi-top. Omdat die terreur genocide op de Joden tot bedoeling had. Omdat Samaria-Judea twee maal, in 1948 en in 1967 als springplank is gebruikt in een aanvalsoorlog die beide malen de bedoeling had om genocide op de Joden te plegen. Omdat Jordanië van 1948 tot 1967 illegaal, want na een aanvalsoorlog, Samaria-Judea bezet hield en Judenrein had gemaakt. Omdat het toeval was dat in de derde aanvalsoorlog door de Arabieren van 1973 Samaria-Judea niet als springplank werd gebruikt. Omdat vanaf Khartoem 1967 de Arabieren weigeren serieus te onderhandelen over vrede en daardoor Israël in 1967 dwongen (!) het bestuur over Samaria-Judea op zich te nemen. Dat de Arabieren  en ‘Palestijnen’ onderhandelingen, vrede en erkenning weigeren blijkt ook uit het feit dat ze het Vredesverdrag van Oslo 1993 vanaf het begin gesaboteerd hebben en dat ze steeds genereuzer wordende nieuwe vredesaanbiedingen tot op heden consequent afgewezen hebben. Omdat zowel Arafat als Abbas en Hamas openlijk in de traditie van de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini, zijn blijven staan en dus in de nazi-traditie.

3) VERHOFSTADTS GELOOF IN DE MENSELIJKE REDE IS RELIGIEUS

Verhofstadt schrijft het woord ‘Rede’ zonder hoofdletter, waarschijnlijk om te  voorkomen dat hij verdacht wordt van vergoddelijking van de Rede. Maar dat is dus precies wat hij doet: de Rede vergoddelijken. Deze linkse christen, die zich zijn eigen oorsprong niet bewust is en bezig is de tak af te zagen waarop hij zit, heeft een typisch magische en mythische manier van redeneren. Verhofstadts Rede is iets bovennatuurlijks, omdat het Onredelijke in de mens wordt buitengesloten. Maar als we iets van de Verlichting hebben geleerd – ik tenminste – dan is het dat de mens een Irrationele Kant heeft.

Als Verhofstadt is aangekomen bij het zevende gebod in de Tien Geboden volgens Verhofstadt, schrijft hij – (Hou je vast lezer! Dit wordt even doorbijten!) – op pagina 215:

“De autonomie van het individu vormt de basis voor de waardigheid van de mens, maar die waardigheid betekent ook dat men een verantwoordelijkheid heeft tegenover de medemens. De plicht om er als mens te zijn voor de anderen is onvoorwaardelijk en vervalt niet omdat iemand geen rechten kan doen gelden op andermans hulp. Op die manier zit in het begrip vrijheid een opdracht verborgen: Du kannst denn Du sollst. Als je ethisch kunt handelen, is het je plicht om dat te doen. Het is een universele zedelijke wet die de mens verplicht te doen wat je hoort te doen. Het drukt uit dat je alleen mens bent in relatie tot andere mensen. Hier ligt de theoretische basis en de morele grondslag voor de universele mensenrechten.

‘De plicht’, schrijft Kant, ‘berust niet alleen op gevoelens, aandriften en neigingen, maar alleen op de onderlinge verhouding van redelijke wezens, waarin de wil van elk redelijke wezen altijd tegelijk als wetgevend beschouwd moet worden, omdat dat wezen hen anders niet als doel op zichzelf zou kunnen denken. Ieder maxime van de wil beschouwd als algemeen wetgevend, wordt dus door de rede betrokken op elke andere wil en ook op elke handeling jegens zichzelf. En de rede doet dit niet omwille van enig andere praktische beweegreden of toekomstig voordeel, maar vanuit de idee van de waardigheid van een redelijk wezen dat geen enkele wet gehoorzaamt behalve die, die het tegelijk zelf heeft.’

Hiermee sluit Kant weer aan bij zijn categorische imperatief en verklaart de plicht tot helpen volledig vanuit de rede. En die hulp is onvoorwaardelijk want helpen doen we niet omdat we daarvoor later iets in de plaats zullen krijgen maar omwille van ons mens zijn.”

Tot zover Verhofstadts aanbidding van de Rede.

Ik heb ook de wartaal van filosofen-heilige Immanuel Kant overgenomen, omdat het serieus nemen van dit soort quasi-diepzinnigheid een extra aanwijzing is voor het magisch-mythische in Dirk Verhofstadts denken. Wie voor de rest uit het bovenstaande iets anders kan lezen dan een vergoddelijking van de Rede mag zich melden. Hierboven staat dat de Rede iets is en de Rede iets doet. Maar de Rede bestaat helemaal niet in abstracto. De Rede en het vermogen tot het goede zetelen in sommige mensen, misschien in veel mensen, vooruit: wellicht de meeste mensen als potentieel. Maar de mens is net zo hard in staat tot het Irrationele en het Kwade. Ik heb altijd gedacht dat nu juist dát de grote les van de Verlichting was.

Gezien het bovenstaande stukje magisch, irrationeel, bovennatuurlijk en mythisch denken, weet ik niet zeker of Dirk Verhofstadt zelf volledig door heeft dat hij het meest wezenlijke over de Rede zegt op de pagina’s 259, 274 en 275 van zijn boek:

“Seculier humanisme [ = atheïsme = de Rede ] betekent dat men elke vorm van bovennatuurlijk denken als bron van moraal verwerpt.”
“We moeten stoppen met het relativisme waarin het magisch denken gelijkwaardig wordt gesteld aan het rationele denken.”
“De belangrijkste stap om finaal verlost te raken van dat irrationele en bovennatuurlijke denken ( . . .) is de erkenning dat een ware ethiek alleen gebaseerd kan zijn op de menselijke rede.”

Ik zou voor Verhofstadts boek een andere titel gekozen hebben en wel deze: Het bovennatuurlijke is geen basis voor de moraal. En ik zou veel meer nadruk hebben gelegd op juist dat essentiële punt. Nu dreigt die essentie verloren te gaan in die 120.000 woorden die zijn boek telt.

Zijn boek is mede een op zich lovenswaardige poging te definiëren wat een positieve, op de menselijke Rede gebaseerde en seculier humanistische moraal zou kunnen zijn. Zijn gedachte dat de Rede zich negatief laat definiëren als het niet-mythische, niet-bovennatuurlijke en niet-magische denken is juist, maar daarom zou hij ook zelf de menselijke Rede geen magische krachten moeten toekennen

Inderdaad, áls de Verstandige Rede zich al laat definiëren, dan is het met wat de Ratio niet is. En voor de rest is de Rede gewoon een menselijk dingetje, een inner-menselijk en een inter-menselijk dingetje.

De Rede is een potentie in de mens. Hij kan de redelijke dialoog aangaan met andere mensen, of ook een innerlijke dialoog voeren met iets wat hij ‘God’ kan noemen. Of je kan, zoals Hegel, gewoon zeggen dat de Rede hetzelfde is als Gods Geest die zich ontvouwt in de geschiedenis. Ook een natuurkundige als Newton besloot op een gegeven moment dat, als God bestond, hij een met de Rede doorgrondbaar universum had geschapen. Dat God dus Redelijk was. Zo’n innerlijke dialoog met ‘God’ kan dus tot wetenschap leiden en ook tot iets wat je een ‘geweten’ zou kunnen noemen. Maarrrrr . . . . . . de Rede leidt niet automatisch tot goeie wiskunde, de ontdekking van penicilline of het soort geweten dat vegetarisme, pacifisme, de afwijzing van de doodstraf en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens oplevert. Wie op de menselijke Rede een beroep doet, appelleert aan de mens en dat is, zo bewijst de evolutie en de geschiedenis, een raar beest. Dat die Mens die mooie Mensenrechtenverklaring heeft geproduceerd betekent vooral dat die Mens erg geneigd is de morele regels die erin staan te schenden. Zoals we dagelijks in de krant kunnen lezen en op het tv-journaal kunnen zien.

Maar toch stelt Verhofstadt op magische (!) wijze  al zijn vertrouwen in de mythische (!) Rede, in de mens-als-atheïst, dus in de mens-zonder-god. Maar er is natuurlijk geen macht ter wereld die kan zorgen dat alle mensen Redelijk worden op de manier die Verhofstadt graag ziet, namelijk een mens die kiest voor individualisme, een individualisme, zegt hij, niet begrepen als narcisme en egoïsme, maar als zelfbeschikking. In feite is ‘atheïst’ voor hem identiek met ‘Redelijke mens’ en dat weer met mens-die-net-zo-voortreffelijk-is-als-Verhofstadt.

Een typische zinsnede bij Verhofstadt is ‘zo mogen we een andere mens niet doden omdat de Rede ons dat zegt’. Maar de Rede op zich praat natuurlijk net zo min als God praat. Het zijn altijd mensen die beweren dat de Rede dit of dat en dat God zus of zo voorschrijft. Dirk Verhofstadts artikel en boek zijn invuloefeningen waarin hij voortdurend bezig is aan God & dé Religie het slechte en aan de Rede & hét Atheïsme het goede toe te schijven.

Nog maar eens een typische passage waarin Verhofstadt zelf eigenlijk de vergoddelijkte Rede is geworden. Lees maar:

“Een autonome moraal bevat een aantal bepalingen die voortvloeien uit de Rede, die universeel of kosmopolitisch zijn. Het gaat om grondrechten zoals de gelijkwaardigheid van elke mens, de onaantastbaarheid van de fysieke integriteit en het recht op zelfbeschikking, zaken die werden opgenomen in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Sommigen zullen vragen: maar hoe weet gij dat die zaken universeel geldig zouden moeten zijn? Mijn antwoord is dat als we één van die zaken niet aanvaarden, elke moord verantwoord is. Als we de gelijkwaardigheid van elke mens niet aanvaarden, dan vervallen we in barbarij.”

U ziet het, lezer: ‘mijn antwoord is’. Verhofstadt, die voor deze gelegenheid even de Rede zelf is, heeft gesproken. En wat doen we met de voorstanders van de barbarij, Verhofstadt? Die kunnen dat soms uitstekend ‘beredeneren’. Namen noemen laat ik aan de lezer en Verhofstadt over.

Op pagina 180 vinden we – “Daarbij kunnen we natuurlijk niet rekenen op een openbaring, maar enkel op de Rede.” – alsof die Rede niet Verhofstadts persoonlijke openbaring is.

Dit soort geloofsbelijdenissen en lofzangen op de Rede vermengd met christendom-demonisering maakt negen-tiende van het boek uit. Hoogstens één-tiende wordt besteed aan – inadequate – islamkritiek.

Dirk Verhofstadt doet in zijn boek een poging tot Tien Geboden en dus tot het verbeteren van die tien die Mozes van God gekregen zou hebben. Verhofstadts eerste gebod luidt: ‘Bemin bovenal de mens.’ En waar haalt-ie dat nou vandaan? Nou, gewoon, uit de mens Dirk Verhofstadt. En die mens Dirk Verhofstadt is uiteraard een heel andere mens dan Atilla de Hun, Mohammed, Stalin en Hitler waren.

En wat vindt de mens Verhofstadt het allerbelangrijkste? De Rede & de Ratio & het Verstandige Nadenken door Intelligente en Moreel Hoogstaande Mensen, zoals Verhofstadt zelf natuurlijk.

“Er bestaat immers geen verband tussen godsdienst en ethiek en het wordt tijd dat we dat klaar en duidelijk zeggen.”

De geciteerde zin is natuurlijk onzin. Religie is behalve angstbezwering en irrationeel wensdenken vooral wél een poging tot ethiek: goede óf slechte ethiek. Je kan net zo goed zeggen dat er geen verband bestaat tussen Rede en ethiek. Het ligt er maar aan wat voor invulling je geeft aan God of Rede. De ene godsdienst levert een heel andere ethiek op dan de andere. Zo levert ook de ene Rede iets heel anders op dan de andere Rede: vergelijk die van Kant en die van Stalin maar eens. De islam heeft een heel andere moraal opgeleverd dan het westerse christendom. De islam is voortdurend aan het beschuldigen, hangt het  slachtoffer uit en maakt onderwijl zelf slachtoffers. Het ‘links’ geworden christendom zwelgt tegenwoordig nu juist in zelfbeschuldiging en heeft de hulp aan het slachtoffer tot suïcidale hoogtes opgeschroefd. Dirk Verhofstadt is met al zijn vertoon van atheïsme een typische vertegenwoordiger van dat linkse christendom. Hij is, blijkbaar zonder het te beseffen, een product van The Victory of Reason zoals onder anderen Rodney Stark die beschrijft. Verhofstadt zou dat boek eens moeten aanschaffen en daar de 27 pagina’s moeten lezen onder de titel: Foundations: Blessings of Rational Theology. Van pagina 24 tot 26 krijgt hij dan uitgelegd hoezeer zijn absolute favoriet, verantwoordelijke zelfbeschikking, zijn oorsprong vindt in het christendom en alléén daar.

Stark schrijft in een traditie van historische studies die het christendom niet alleen maar als een moorddadig onderdrukkingssysteem en een rem op het verlichte denken neerzetten, zoals Verhofstadt doet, maar waarin juist betoogd wordt dat het christendom vanaf de oorsprong de Rede in zich gedragen heeft en daarom de Verlichting mogelijk heeft gemaakt. Stark wijst er op dat blijkbaar alléén in het christelijke West-Europa de voorwaarden voor Verlichting, dus voor het ontstaan van een steeds humaner wordende ethiek en voor een wetenschappelijk-technologische revolutie bestonden.

Verhofstadt geeft allemaal voorbeelden van slechte dingen van Godsystemen en goede dingen van Redesystemen. Maar hij vergeet dus dat de Godsystemen tegelijk altijd óók Redesystemen zijn, waarin in plaats van het woord Rede het woord God gebruikt wordt om tot een innerlijke of intermenselijke dialoog te komen. Verhofstadts manier van redeneren is in feite religieus: alleen is bij hem het toverwoord niet ‘God’, maar ‘Rede’. Hij past dus als atheïst een typische religieuze manier van Redeneren toe. Verhofstadt is niet de eerste die ‘de Rede’ als magisch woord gebruikt. In de geschiedenis is het woord ‘Rede’ metterdaad tot God verklaard, namelijk tijdens de Franse revolutie door Robespierre. Daar, in de Verlichting, begint de donkere kant van de Verlichting en van de Rede. Dat is de geschiedenis van het maakbaarheidsdenken die vol slechte dingen is en die loopt vanaf Robespierre via Lenin, Stalin, Mao en Hitler tot aan Kim Jong-un.

Verhofstadt heeft wel degelijk oog voor de gruwel van de Redesystemen van bijvoorbeeld Stalin en Hitler, maar hij beweert dat die Redesystemen eigenlijk Godsystemen waren. De bewijzen die hij daarvoor aandraagt zijn lachwekkend: omdat er Duitsers waren die een Hitleraltaartje in huis hadden, omdat er Russen en Duitsers waren die het kruisbeeld aan de muur door een portret van Stalin of Hitler vervingen en omdat die twee net als de paus als onfeilbaar werden gezien. Maar omgekeerd, als Verhofstadt over Robespierre en diens vergoddelijking van de Rede komt te spreken dan doet hij het precies tegenovergestelde. Dan komt-ie met lullige ‘bewijzen:’ dat  het Redesysteem van Robespierre toch eigenlijk een Godsysteem was. Want? Want, zo meent hij, boven de ingang van de Saint Sulpice in Parijs staat nog altijd die tekst die op last van Robespierre werd aangebracht en waarin ‘het bestaan van het Opperwezen en de onsterfelijkheid van de ziel’ werd erkend.

Er  is één bewijs voor de ‘religiositeit’ van het nazisme dat Verhofstadt aanvoert dat enig hout snijdt. Inderdaad heeft een flink deel van de Duitse katholieke hiërarchie met Hitler gecollaboreerd. Ja, Pius de Twaalfde heeft gefunctioneerd op een manier die erg lijkt op die van de Joodse Raad in het Nederland van 1941 tot 1943: collaboreren met de nazi’s ‘om erger te voorkomen’. Want ook de gedocumenteerde verdediging van Michael Hesemann van Pius XII, Der Pabst der Hitler Trotzte, komt tenslotte neer op een verdediging van de ‘stille diplomatie’ van Pius XII, die véél te stil is geweest.  Verhofstadt somt de verschijnselen van collaboratie  en misdadigheid van de christelijke kerk op. De tekst ‘Gott Mit uns’ op de koppelriemen van de SS-ers. Hoe het NSDAP programma vermeldde dat het nationaal-socialisme zou worden opgebouwd ‘op de basis van een positief christelijk geloof’. De overwinning in 1933 in de verkiezingen voor de kerkraden van de nazistische Deutsche Christen. Het eerbetoon van kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders  als de kardinalen Adolf Bertram en Alois Hadal aan Hitler. “Meer nog, het nazi-regime had zonder de steun van de kerk haar Neurenbergse Jodenwetten niet kunnen uitvoeren. De kerk stelde haar bevolkingsregisters open voor de nazi’s zodat die konden nagaan in hoeverre de voorouders van burgers joods waren.” Het feit dat de kerk nooit één hooggeplaatste nazi excommuniceerde, ook Hitler niet. Dat Mein Kampf nooit op de Index van de verboden boeken terechtkwam.

Maarrrr . . . . . . er is een heleboel dat Verhofstadt niet vermeldt, namelijk dat Hitlers poseren als witte ridder van het Heilige Römisches Reich Deutscher Nation niet meer was dan dat: pose. Hitler had, samen met Himmler, een enorme hekel aan het christendom dat hij verwijfd vond en diepe sympathie voor de islam, met zijn ‘mannelijke’ karakter. Hitler en de nazi-top, met name Eichmann en Himmler  werkten nauw samen met de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini, die in 1942 naar Duitsland was gevlucht, opgejaagd door de Engelsen, nadat deze Moefti in Palestina een religieuze burgeroorlog had gecreëerd en bloedbaden had aangericht, onder de Joden maar ook onder Arabieren die in wrede wilden leven met de Joden in Palestina. Het is niet onmogelijk dat de Moefti, gezien het tijdstip van zijn bezoek, zijn intense Jodenhaat en het feit dat hij bij Hitler bepleitte geen Joden meer naar Palestina te laten ontkomen, de laatste stoot heeft gegeven tot Hitlers besluit tot de Endlösung. Amin al-Hoesseini heeft vanaf 1942 vanuit Berlijn een antisemitisch en pro-Hitler radiostation in de lucht gehouden dat het hele Midden-Oosten bestreek: Radio Zeesen. Hij heeft persoonlijk gezorgd dat de uitruil van Duitse krijgsgevangenen tegen vele duizenden Joodse kinderen uit bijvoorbeeld Bulgarije niet doorging en deze kinderen alsnog vergast werden. Hij heeft persoonlijk op de Balkan moslim-SS-eenehden opgericht: de Handschar. Hij heeft gezorgd dat er mobiele vergassings-installaties klaar stonden in Griekenland om naar Palestina verscheept te worden als Rommel eenmaal via Egypte doorgestoten zou zijn. Wat gelukkig niet gebeurde.

Nee, Hitler was net zo min een christen als Breivik en net zo min als de verdwaalde geesten die meenden in het nazisme iets christelijks te kunnen ontdekken, hoe graag Verhofstadt dat ook zou willen om zijn stelling te staven dat de Rede goed is en God slecht. En als er iets slecht is wat van de Rede lijkt, benoemt hij het als eigenlijk toch van God. Iets goeds dat van God kan komen, bestaat volgens Verhofstadt niet.

Wie Verhofstadts kromme redeneringen wil nalezen om tot de conclusie te komen dat alléén in de Rede en het atheïsme Heil is, moet op de pagina’s 71 tot en met 76 van zijn boek zijn. Daar bestrijdt hij de stelling ‘ook de Rede heeft gruwelen op zijn conto’. Dan moet je dus aantonen dat Robespierrisme, Maoïsme, Stalinisme, Hitlerisme en Pol Pot-isme moreel prachtige systemen waren die veel goeds tot stand hebben gebracht. Maar dat doet-ie niet! Wat doet-ie dan wél? Hij probeert te bewijzen dat er geen goede God kan bestaan. Dus om de stelling ‘Stalin was een rationalistische boef’ te ontkrachten, antwoordt Verhofstadt ‘een God die zoveel misdaad toelaat kan niet goed zijn’. Ja, dat is idioot, verbluffend, raar, er volledig naast. Maar ga maar kijken op de pagina’s 71 tot 73 van zijn boek. Het is echt zo. Op het bovenstaande rijtje atheïstische wandaders reageert Verhofstadt met te vertellen dat een Goede God ervoor gezorgd zou hebben dat allerlei natuurrampen in de geschiedenis niet zouden hebben plaats gevonden en dat een goede God het niet zou hebben toegestaan dat al die atheïsten van Robespierre tot Pol Pot te keer gingen.

De Rede is echter historisch gelijk te stellen met de beweging van de Verlichting en die Verlichting heeft wel degelijk een Duistere Kant. Je kunt ook zeggen: de Rede is collectieve moraal, tribalisme, supremacisme, marteling, moord, concentratiekampen, rechteloosheid, totalitair-dictatoriale wetten. Er is een verbinding tussen de Rede, het atheïsme, politiek ‘links’ en het totalitaire maakbaarheidsdenken. De Rede was niet alleen van Petrarca en Einstein.

Het is overigens goed dat Verhofstadt zijn heil zoekt bij de Rede. Ik doe dat ook. Maar omdat de mens een duistere kant heeft, zou Verhofstadt meer oog moeten hebben voor het feit dat er een instantie moet zijn die de innerlijke dialoog en dus de gewetensvorming bij de mens op gang brengt. Die instantie kan je ‘God’ noemen of ‘de Rede’. Precies voor die duistere kant van de mens was het ingrijpen van de Rede bedoeld . . . . . pardon, was Gods ingrijpen bedoeld toen Abraham zijn zoon wilde doden. Om een gewetenscultuur te scheppen, waarin tenslotte een Verhofstadt verschijnt, die via innerlijk dialoog met ‘God’ tot gewetensvorming is gekomen en nu uitroept: ‘Wat ben jij voor een wrede God?’ Zou het kunnen dat die beschrijver van dat bijbelse tafereel – een mens! –  iets begrepen heeft over gewetensvorming? Zou het kunnen dat de Rede van die Bijbelschrijvende Mens, vermomd als God, toen ingreep? Maar ik geloof niet dat Verhofstadt beseft dat zijn geesteshouding een product is en mogelijk is gemaakt door de Joods-Christelijk-Verlichte traditie.

Zal ik het bovenstaande op zijn kortste formule brengen? ‘De Rede’ en ‘God’ zijn beide menselijke uitvindingen en de mens is niet altijd een Redelijk wezen. Als Verhofstadt tegelijk op de mens en op de Rede een beroep doet, is hij bezig met wat zijn eigen Rede precies verbiedt: mythisch en magisch denken. De Redelijke Mens bestaat niet. Nou ja, met uitzondering van Dirk Verhofstadt misschien. Als de Verlichting ons iets geleerd heeft, dan is het wel dit: hou rekening met het Onredelijke, het Irrationele in de mens.
_______________________________________
Door:
Martien Pennings
(voor www.ejbron.wordpress

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

23 reacties op Atheïst Dirk Verhofstadt blijkt een linkse christen en bezig de islam te faciliteren

  1. Sjaak zegt:

    We hebben geen geloof Meer nodig !
    De verraders zitten overal !
    Ik heb mijn hele leven lang gewerkt
    en in betaald in een systeem dat nu
    naar de klote is ! De toekomst zal
    laten zien dat Zwart-werken en
    iedereen voor zich zelf zorgt
    jammer genoeg de einige optie
    is om te overleven en van de
    (R)overheid niks Meer te verwachten
    is ! Zelfs in een gevangenis laat het
    zich goed vertoeven ! Want deze
    gevangenissen zijn met komplete
    Maaltijden en televisie evenzo
    komfortabel als thuis !

    Like

  2. lucky9 zegt:

    Het is dezelfde Dirk Verhofstadt die de burgermanifesten schreef die dan door zijn broer Guy werden gepubliceerd onder zijn eigen naam om de liberale kiezers te bedriegen en de islamofiele snel-belg-wet uit te vaardigen. Dat zegt in feite al genoeg over dit heerschap.

    Dat zijn boek één lang gerekte leugen zou worden lag voor de hand. De georganiseerde vrijzinnigheid in Vlaanderen is vandaag slechts louter pro forma atheïstisch. Het is gekaapt door abjecte individuen zoals de gebroeders Verhofstadt en door linkse collectivistische wereldverbeteraars op andermans kosten. Als voldragen atheïst spuw ik mentaal op zulke bedriegers.

    Hierbij mijn dank en hulde aan Martien Pennings die zichzelf weer eens overtrof met een schitterende analyse!

    Al de door Pennings geciteerde werken en auteurs (behalve uiteraard de besprokene waarvan ik nooit iets zou kopen) kan ik ten zeerste aanbevelen. Vooral dan Bat Yeor, Emmet Scott en Rodney Stark. Dirk Verhofstadt is een pseudo-intellectueel die geen enkele van hun werken heeft gelezen want anders zou hij al lang in de grond gezakt zijn uit pure schaamte. Bij wijlen ben ik zelf beschaamd om Vlaming te zijn! Dit is een van deze gelegenheden.

    Like

  3. Frank Kuhlen zegt:

    Beste Martien,
    Een uitstekend artikel, en een perfect weergegeven profiel van een psychopaat , waarvan het stikt in die cub.

    Like

  4. Jean zegt:

    Die pipo is net zo een grote idioot als zijn broer met dit accent dat die broer een super idioot is.

    Like

  5. Casper zegt:

    Wow, heb het hele stuk doorgelezen. Andertmaal een doorwrocht en waarachtig stuk Martien. Mijn complimenten.

    Like

  6. max zegt:

    Een heel verhaal Martien! Was ook nodig. Ik ben benieuwd of die Dr. Prof. Dirk Verhofstadt een weerwoord heeft op jouw gefundeerde kritiek.

    Verbaast me toch telkens weer dat deze weledelgeleerde heren zomaar een wereld aan feiten kunnen verzwijgen (misschien wel doelbewust links laten liggen, omdat dat weer de fundamenten van zijn verhaal vernielt) en zo een (on)gefundeerd verhaal kunnen opdissen.

    Ik las een quote:

    “De ergste zonde bij het analyseren van informatie is dat je de feiten op maat maakt zodat ze overeenstemmen met je favoriete hypothese” (“De Lazarus Vendetta” van Robert Ludlum)

    Dirk Verhofstadt gaat voor mijn gevoel verder: manipuleert en selecteert de feiten/informatie zodat ze overeenstemmen met ZIJN favoriete hypothese.

    Like

  7. heleen zegt:

    Schitterend Martien !!!!

    Like

  8. louis-portugal zegt:

    Eens met de bovenstaande reacties.
    Geweldig hoe je die “OPPERBELG” fileert.
    Een manipulator á la Hitler C.S.die denkt dat hij zelf god is.
    IIk denk dat ik het boek idd. maar niet ga kopen.
    Jouw uitgebreidde commentaar is al genoeg.
    Hij vindt dat Brussel veel vlugger meer macht moet krijgen.
    dat de commissie veeeel kleiner moet.
    dat de EU een eigen leger moet hebben
    enz.
    Vanochtend lees ik bij de DWN dat de ECB (plus Brussel natuurlijk) direct toezicht wil op alle rekeningen van alle klanten bij alle banken.
    Als ze dan besluiten om iedereen die spaargeld heeft 10 of meer % af te nemen kunnen ze het meteen pakken.
    Beangstigend als mensen die in dergelijke sfeer leven meer macht krijgen.
    We hebben nog EEN redding en dat is dat al die dingen die ze willen betaald moeten worden en er steeds minder geld beschikbaar komt.

    Like

  9. Theresa Geissler zegt:

    Briljant en gedegen als altijd, Martien! Overigens ben ik van mening, dat het verschijnsel- Verhofstadt relatief eenvoudig te verklaren valt, evenals de drijveren van zijn soortgenoten:
    Een kenmerk van de generatie ’68 is tenslotte, dat zij over het algemeen de Christelijke Leer niet langer waren toegedaan, maar er nog wel mee te maken hadden, meestal vanuit de gezinssfeer, waarin ze waren opgegroeid. Gedwongen worden, een bepaald geloof aan te hangen en er naar te leven, ongeacht of het je eigen gevoelsmatige keuze is of niet, ik weet ervan mee te praten! Voeg daar aan toe, dat de westers-gelovige oudere generatie over het algemeen wèl anti-Islam was, en sinds ’45 bovendien opgezadeld met het besef, dat ze niet langer anti-Joods ‘mochten’ zijn en het is duidelijk waaraan je als protestgeneratie loyaal moet zijn, althans, waaraan je het níet moet zijn, namelijk àl die zaken waaraan de oudere generatie zoveel waarde hecht. Met betrekking tot de Islam, van welke ze de tirannie, in tegenstelling tot het christendom niet aan den lijve hadden ondervonden, -ZIJ nog niet- was het slechts noodzakelijk, voor bepaalde aspecten de ogen te sluiten om zich onbekommerd aan haar kant te scharen. Men hoefde zich slechts te focussen op twee aspecten: De ‘slachtoffers van het kolonialisme en de westerse uitbuiting’ en de ‘cultuurverrijking, in ween precies datgene, wat men nóg veelal doet, figuren als Verhofstadt voorop!
    En als hij zich dan geplaatst ziet voor de taak, deze gedachtengang aanvaardbaar vast te leggen in een boekwerk ligt het voor de hand, dat daarin van tijd tot tijd halsbrekende toeren moeten worden uitgehaald, die niet altijd even goed uitpakken. De vergelijking met de Amish is absoluut onzinnig! Niet alleen wijzen de Amish (inderdaad) principieel alle hedendaagse middelen af -wat de moslims nooit tot principe verheven hebben- ze zijn bovendien op hun eigen wijze ongelofelijk tolerant, in die zin, dat ze hun nageslacht nooit zullen verplichten, hun leefwijze levenslang aan te nemen, en hen zelfs de kans geven met de wereld kennis te maken om zo tot een bewuste keuze te komen (“Rumspringa”) Het absoluut tegengestelde van de Islam, kun je wel zeggen!
    Maar wellicht ziet Verhofstad, de Amish meer als natuurlijke vijand van de ’68-generatie, omdat ze van oorsprong nog CHRISTELIJK is.De oude stuiptrekking, zogezegd.

    Like

  10. Luchtpint zegt:

    Me dunkt dat ik een tijdje geleden al gesuggereerd had dat je van de clan Verhofstadt niets moet lezen. Als die naam erop plakt, dan loop ik daar in een heeeel grote boog omheen.

    Geldverspilling.

    Like

  11. Avidia zegt:

    Verhofstad??? Een grote maniak, meer woorden zijn niet nodig, zijn uiterlijk, zijn woorden zijn in samenspraak, meer nodig????

    Like

  12. Tom Hendrix zegt:

    Respect voor de bijdrage van Dhr. Pennings. Ik ben nu nog onder de indruk. De meeste reageerders hebben al vertolkt zoals ik het ook zie, derhalve laat ik het hier bij!

    Like

  13. herrie mulles zegt:

    Mooi stuk van dhr.Pennings die er echt eens goed is voor gaan zitten om de sloopkogel los te laten op Verhofstadt (de broer van die andere ,met die euro tandjes)
    Ik hoop dat deze column in België ook gelezen gaat worden want corryfee Dirk mag best een beetje op zijn flikker krijgen.
    Dirk Verhofstadt zit natuurlijk wel in het goede kamp, namelijk ons kamp, maar kan onmogelijk de scherpte van Martien hanteren, hij zou in het wereldje van vlaamse intelectuelen direct uitgespuugd worden en derhalve brodeloos worden.
    Ik ben ervan overtuigd dat als Verhofstadt het Pennings stuk helemaal heeft uitgelezen en over zijn eerste woede is heengestapt zal denken, verdomd die Pennings heeft gelijk, ik ben een behoorlijk laffe, enerzijds anderzijds,verdoezelaar en ombuiger.
    Pas na zijn pensionering over een jaar of tien als hij (financieel) vrij is te zeggen wat hij wil ,hij gaat toegeven dat Martien Pennings op bijna alle punten voltreffers heeft uitgedeeld.

    Like

    • reageerbuis zegt:

      Verhofstadt zit helemaal niet in het goede kamp. Hij zit in het eurofiele kamp dat ons de afgrond in wil duwen. Hij is alles behalve democraat.

      Like

      • louis-portugal zegt:

        Herrie je bent nog idealist zie ik.
        Als je nog een paar jaar verder bent zul je zien hoe jij je vergist hebt.

        Like

  14. louis-portugal zegt:

    Sorry met idealist zijn is niks fout mee.

    Like

  15. Martien Pennings zegt:

    In het bovenstaande stuk worden een aantal alinea’s gewijd aan de Israëlhaat en de liefde voor de islam en “de Palestijnen” van het Vaticaan.
    Front Page Magazine http://bit.ly/1cKC8VO geeft nu een korte recensie, door Bruce Bawer, van een nieuw boek van Giulio Meotti “The Vatican against Israel: J’accuse”.

    Like

  16. lucky9 zegt:

    De NSA begint ook hier rond te neuzelen, mijn gedacht. Vertraging is steeds het eerste symptoom!

    Like

  17. Martien Pennings zegt:

    De superioriteit van het christendom in kaart gebracht.
    http://www.transparency.org/cpi2013/results
    Hoe lichter geel het land des te minder corruptie.
    Hoe donkerder rood des te corrupter.
    Het mooie geel van het West-Europese hartland springt direct in het oog en ook Canada.
    Amerika ietsje oranje-achtiger.
    Hé, wat is dat voor een geel landje daar in Afrika, boven Zuid-Afrika en rechts van Namibië?
    Dat is Botswana en . . . . ja hoor: Wikipedia vertelt dat er 70% christenen wonen.
    Hoe donkerder rood des te islamitischer, vanzelfsprekend.

    Like

  18. Pingback: Chapeau Wilders! Zijn stickeractie komt misschien nog net op tijd om de burgeroorlog te voorkomen | E.J. Bron

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s