“The Songlines”

Screenshot_52

(Door: Vederso)

Vooraf. De aanleiding is de vraag van Wachteres iets te willen vertellen over mijn vermeende hippieperiode. Ja, ooit geloofde ik echt dat “Doors of Perception” van Huxley en geestverruimende middelen toegang gaven tot een groter bewustzijn en een betere wereld. Net zoals voor zo velen betekende 9/11 een ommekeer voor mij. Wel had ik al wel Ibn Warraq en Huntington gelezen, maar door de aanval op het World Trade Centre vielen de puzzelstukjes op z’n plek. Dat Bertus Hendriks er toevallig als “expert” een andere visie op na houdt, is zijn probleem. Hij zal zich nu ook wel eens achter de oren krabben dat de Syrische praktijk gruwelijk anders is dan de theorie van het “Gutmenschentum”. Dus, om een beetje tegemoet te komen aan de vraag van Wachteres, hier een stukje zoals dit verscheen op de helaas ter ziele gegane Amsterdam Post, maar bij toeval bewaard is gebleven.

Aan Prof. drs. G.B.J. VanFrikschoten had ik beloofd een stukje te schrijven over de Aboriginals in Australië, als een vervolg op “De Nobele Wilde” over de indianen in Canada. Het schrijven van dit stukje wil niet echt vlotten, hoewel ik eigenlijk wel weet wat ik er over wil zeggen. Kort samengevat: Ik vind het weglopen met de Aboriginalcultuur, zoals dat een tijd terug in de mode was, een typisch voorbeeld van het domme multiculturele denken. Een cultuur die als in een museum 50.000 jaar is blijven stilstaan, zich geen centimeter heeft ontwikkeld, als gelijkwaardig te beschouwen aan…. Wat zit ik hier eigenlijk voor moeite te doen? Uitleggen dat iedereen op zijn klompen kan aanvoelen dat ieder weldenkend mens nooit zou willen emigreren naar zo’n achterlijke cultuur?

Daar heb ik mij in vergist. Per toeval ontmoette ik iemand die elke cent die kon worden gespaard investeerde in het opkopen van lappen grond rond Alice Springs om het “terug te geven” aan de Aboriginals. Inmiddels weet ik niet hoever de uitvoering van het plan in deze Grote Sprong Voorwaarts in de Aboriginalcultuur is gevorderd. Wat ik wel weet, is dat deze idealist mensen wil dwingen te leven op een manier als duizenden jaren geleden en dat alleen vanwege de eigen romantische voorstellingen over wat het betekent een Aboriginal te zijn.

Screenshot_51

“De Aboriginalcultuur valt te vergelijken met de Taliban, maar dan anders”. Toen ik dat had gezegd, was het gesprek met de idealist eigenlijk afgelopen. Het idee dat de ‘topdogs’ in de woestijn rond Uluru (Ayers Rock) niet veel anders aan het doen zijn dan de moellahs in Kandahar, was bijna godslastering. Dat misbruik van kinderen er bijna algemeen is en aids een serieus probleem begon te worden, was onbespreekbaar. Dat moord en doodslag in Aboriginal gemeenschappen er regelmatiger voorkomen dan in de veroordeelde Australische, Westerse wereld, mag niet worden benoemd. Dergelijke problemen, zoals een clanhoofd die zijn hele familie terroriseert met zijn extra spierkracht, mogen niet ter tafel komen. In plaats daarvan wordt van ons verwacht vol bewondering te zijn voor de vaardigheid om mieren te vangen en ze boven een zelf gemaakt vuur te grillen. Wij westerlingen worden dan meteen met het verwijt geconfronteerd dat we niet meer weten hoe we zelf een vuurtje moeten maken om onze vis, zelf gevangen natuurlijk, net zo smakelijk te bereiden als in een drie sterren restaurant. De boodschap is: eigenlijk zijn wij met onze Wubbo Ockels een totaal achterlijk volk.

Iemand die heeft bijgedragen aan deze manier van denken was de grenzeloze snobist Bruce Chatwin. Een Engelse schrijver stammend uit een gegoed milieu en helemaal niet beantwoordend aan de links-liberale idealen en stijl van de generatie-68 en tegelijkertijd ook weer wel, reisde met zijn in Parijs gekochte, handgemaakte, in leer gebonden, blanco Moleskine dagboeken naar Australië. Met enige moeite zijn deze notitieboekjes na een faillissement van Moleskine in commerciële versies weer verkrijgbaar, ook in Nederland zover ik weet. Bruce Chatwin ging niet als een ordinaire toerist naar de binnenlanden van Australië. Nee, hij ging als een soort Livingstone op ontdekkingsreis en viel in dezelfde val als Margaret Mead, namelijk door een cultuur te idealiseren die zo ver van hem afstond dat hij deze onmogelijk zou kunnen doorgronden. Hij meende van wel en schreef er een boek over.

Screenshot_50“The Songlines” (1987) beschrijft de onvoorstelbare eigenschap van Aboriginals om zich in de Australische woestijn te kunnen oriënteren. Een vaardigheid die men ook bezit als men zich op een plek bevindt waar men nog nooit is geweest. Hoe is dat in vredesnaam mogelijk en zou het iets kunnen zijn dat onze geciviliseerde maatschappij is kwijtgeraakt, waarnaar we misschien zelfs wel zouden moeten streven om het ons weer eigen te maken?

Als ik er over nadenk is het eigenlijk heel banaal. De Aboriginals hebben er 50.000 jaar over gedaan om hun wereld door middel van “songs” in kaart te brengen. Teksten die van ouder op kind mondeling werden overgedragen met de beschrijving van paden, “lines”, in het landschap en met beschrijvingen van omgevingskenmerken, zodat ieder die het versje kende het meteen zou herkennen en de weg zou weten. Meer is het niet en ieder die een bepaald versje niet in zijn hoofd heeft gestampt, is in die omgeving net zo verloren als ieder ander. Daar komt geen esoterische vaardigheid of kennis aan te pas, het is puur stampwerk. Schilderkunst van Aboriginals is ook niet meer dan de tekening van een landkaart aan de hand van een “songline”. Het is als het ware van bovenaf gezien de weg van A naar B. Dat die schilderkunst er heel kleurig en onverwacht uitziet, dat geef ik graag toe. Maar om het gelijkwaardig aan de Mona Lisa te willen stellen, dat zie ik toch heel anders.

Door:
Vederso
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

11 reacties op “The Songlines”

  1. dgneree zegt:

    sterk stuk, Vederso.
    Ik pleit ook schuldig aan het gevolgd hebben van de Hippie-ideologie. Het was bij mij al eerder afgelopen toen ik merkte, dat men geen enkel respect had voor andermans bezit of inspanningen en de kinderen als halve beesten liet opgroeien.

    Overigens is hier een webarchief van Amsterdam Post:
    http://web.archive.org/web/20130808231639/http://www.amsterdampost.nl/#

    Een aantal zoekfuncties werken echter niet.

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      En ik kreeg nooit de kans om het te volgen, want ik beviel ze niet genoeg. -Zie ook mijn reactie op die van Wachteres op “De eerste hippie-president. Enfin…..Dat van die kinderen klopt, dàt heb ik wel waargenomen. Kwam doordat ze te lamlendig waren om in die kinderen te investéren, zoals ze dat in niemand wilden doen. Ik ben zelf heus niet erg van het ‘opvoeden,’totaal niet, maar het minste wat je toch voor een kind moet doen is: Er onvoorwaardelijk van houden en er zeker de eerste jaren altijd voor hem ZIJN. En zelfs dàt was die lui al te veel moeite. Een dochter uit mijn ouderlijke kennissenkring hartstikke alternatief, hartstikke links- kreeg haar eerste kind en begon al direct enthousiast: Ach…..Ik denk wel, dat hij ons “Ankie” en “Pep” gaat noemen.”Waarop ik meteen reageerde: “Het is anders voor een kind heel belangrijk om te weten dat hij een vader en een moeder hééft.” “Zo…..vind jij dat?” -met zo ’n flauw, minachtend glimlachje. Je zàg haar denken: “Die is onder invloed van haar eigen ouderwetse opvoeding”Maar dat was en is totaal niet waar: Als er later één een ‘permissieve’ ouder geworden is, juist vanwége die verfoeide ouderwetse opvoeding ben ik het. Ik was alleen van mening dat een kind een papa en een mama moest hebben, die helemaal van hèm waren; geen volwassenen, die net zo goed een oudere broer en zus konden zijn. Maar juist dààr was dat soort te gemakzuchtig voor. -Het was trouwens voor hen al één reden om met mij niet te veel contact te willen hebben, het is maar een voorbeeld…….

      Like

  2. Jan zegt:

    Mary Bennett and the sexual abuse of children
    http://www.stolengenerations.info/index.php?option=com_content&view=article&id=156&Itemid=126

    Geen verschil met moslims. Bovendien waren het cannibalen, dus wat er romantisch aan is ontgaat mij, maar de linksmens is het niet bij te brengen dat het stenentijdperkvolk is. Ieder jaar zie je in Vierhouten dit volk op het ‘Eigentijds Festival’, waaraan niets eigens is van deze tijd, maar totale, lachwekkende achterlijkheid. Dr. Vogelvolk.
    http://www.eigentijdsfestival.nl/

    Ontmoet het Stenen Tijdperk en blijf toch in 2013

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Haha, Jan, ja ik hèb ook de indruk dat zoiets niet echt wat voor jou is……
      Toch bedankt voor het uploaden (downloaden, weet ik veel); Zie je, er ís een tijd geweest dat ík dit nou eens graag had willen meemaken.
      Maar ik kwam er dus nooit echt in. Nou ja, met de jaren hengel je er ook minder naar, dus. En ‘lief ijn voor iedereen, dat kan ik inmiddels niet meer. Je weet gewoon teveel, nu, van de Islam en dergelijke. Dat geneest je wel, zo door de jaren heen….
      Al lijken er daar lui rond te lopen, die er nóóit overheen komen, al worden ze honderd!

      Like

  3. luckybee zegt:

    Gebruik van drugs was nooit horizont verbreiden maar veel eerder verengend, en leidt ook vaak tot de dood.Zo zijn ook Jimmy Hendriks, Jannis Joplin, Freddy Mercurie, en vele andere drugs gebruikers in de Hippytijd perk, zich zelf geilimineerd.

    Like

  4. Joost Visser zegt:

    Sommige mensen zijn tot bijzondere dingen in staat als de nood maar hoog genoeg is. Ook m.b.t. orientatievermogen. In een heel ver verleden was een stapmaat min of meer oversext. Als we in wat voor stad of dorp waar dan ook in de wereld waren en hij niet binnen een uur met een persoon van de andere sexe op zijn minst praatte, kreeg hij uitslag en pukkeltjes over zijn hele lichaam. Letterlijk overal wist hij feilloos de ´rode buurten´ te vinden zonder dat maar ook aan iemand te vragen.

    Like

  5. AdriePVV zegt:

    Destijds woonde ik in Amsterdam en heb dus het hippie gebeuren van dichtbij beleefd. Kwam veel op het Leidseplein, o.a. Paradiso en de Melkweg maar ook in het schaakcafe.

    Wat ik me vooral uit die periode herinner was dat het relaxt was en dat het gebruik van hash en marihuana volgens mij tamelijk onschuldig verliep, uitzonderingen daargelaten.

    Van een ideologie heb ik nooit zoveel gemerkt en van studies die eindigden op goog of loog moest ik niet veel hebben. Als ik het nu zou moeten definieren dan zou ik zeggen leven en laten leven en niet al teveel nadruk op het materiele, al met al niet slecht.

    Like

  6. Wachteres zegt:

    Bedankt voor je leerzame verhaal, Vederso!

    Er kwamen opeens nog bepaalde herinneringen bij mij boven voor wat betreft de seksuele revolutie en de invloed die deze heeft gehad op de maatschappij.

    Kinderen moesten jong seksueel kunnen experimenteren, want anders raakten ze gefrustreerd.
    Op een kleuterschool(!) in Berlijn moesten/mochten de jongetjes de meisjes ‘bevoelen’ en eventueel wat verder gaan met hun experimentele fase.

    Ouders die protesteerden werd de les gelezen en hun werd verteld dat zij hun kinderen ongelukkig maakten en dat zij derhalve slechte ouders waren. In een ‘damesblad’ werd geadviseerd om ‘als je eventueel nog een kind erbij wilde, dit aan de kinderen die er reeds waren voor te leggen en hun instemming te vragen’. Ook vonden de moderne geesten dat kinderen best mochten toekijken als de ouders zich ‘in elkaar verdiepten’. Leerzaam voor hen!

    Links heeft zelfs geprobeerd om het voor elkaar te krijgen dat vieze mannetjes kinderen vanaf hun twaalfde seksueel mochten benaderen. Moest kunnen! Jammer voor de linkse en andere pedo’s dat dit niet is gelukt.

    God-zij-dank is het experiment met een middenschool [iedereen is gelijk] ook in rook opgegaan. We hoorden dat er nu dergelijke plannen in Duitsland zijn.

    Onze kinderen riepen regelmatig, als we in de auto reden en als we in de verte een schoorsteen zagen waar rook uitkwam: “Daar heb je weer zo’n milieuvervuiler”.

    Grammatica was niet belangrijk, als je je maar in een taal kon uiten. Op een gegeven ogenblik was ik een van de weinige leraren die nog grammatica gaf. Als de leerlingen vroegen: “Waarom moeten wij dat weten, mevrouw?” dan was mijn antwoord steevast: “Omdat ik het zeg!”.

    Zo’n onpedagogiosche opmerking snoerde hen van verbazing de mond.

    Like

    • Republikein zegt:

      Zo was er ook een kindje die aan de juf vertelde dat ze de vorige nacht dacht dat haar moeder bijna overleed. Op de vraag van de juf waarom ze dat dacht zei het kind dat ze wakker was geworden van lawaai, en haar moeder hoorde roepen, God, ik kom. Nou, vertelde het kind, ik ging toen kijken op de slaapkamer van mijn ouders, en zag dat mijn vader op mijn moeder lag, anders was ze nog gegaan ook!

      Like

  7. Wachteres zegt:

    Laatste zin: onpedagogische opmerking – had ik het ook nog doorgelezen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s