Dhimmi van het jaar 2013: Nikolaus Schneider

Screenshot_6

Nikolaus Schneider

Ieder jaar geeft PI de onderscheiding “Dhimmi van het jaar” aan een persoonlijkheid, die in dat jaar de wil tot slavernij en vooruitsnellende gehoorzaamheid tegenover de islamitische kolonisten uit het Midden-Oosten bijzonder overtuigend belichaamd heeft. Na het afbranden van de evangelische kerk in Garbsen op 30 juli had men eigenlijk een waarschuwende kreet van verontwaardiging van de evangelische kerk Duitsland (EKD) verwacht. Maar alleen al de verdenking dat de brandstichters Turken waren, was voldoende om EKD-chef Nikolaus Schneider tot zwijgen te brengen. Als “Dhimmi van het jaar 2013” staat Nikolaus Schneider voor de figuur van iemand die tactisch te werk gaat, die bereid is om vanwege de macht alle innerlijke gewetensvragen te overwinnen, zelfs tot de prijs van een politiek bondgenootschap met de criminaliteit.

De EKD-raadsvoorzitter Nikolaus Zwijger Schneider is de “Dhimmi van het jaar 2013”: die persoonlijkheid, die dit jaar door zijn handelen en niet handelen de Turks-islamitische inbezitneming van land het best heeft geholpen en die het meest overtuigend de slaafse karaktertrekken voorleeft die een islamitisch gekoloniseerde samenleving de “dhimmi´s”- d.w.z. anders gelovige mensen – en daarmee ons Duitsers – toestaat. Nikolaus Schneider krijgt deze onderscheiding voor zijn schandalige zwijgen na het afbranden van de evangelische kerk van Hannover-Garbsen op 30 juli 2013. Tot nu toe ontbreekt van deze man en met hem van de hele raad van de EKD ieder woord van spijt over dit eerste in brand steken van een kerk in Duitsland sinds 1938. De redenen voor dit erbarmelijke zwijgen zijn gemakkelijk te raden: de verdenking dat de brandstichters Turken waren, bestaat nog steeds. Het onderscheid maken in goede en slechte brandstichters mag echter niet bestaan: een kerk in brand steken is in principe een gewetenloze misdaad, die onmiddellijk en zonder gemaar veroordeeld moet worden, wie de daders ook waren. Dat de hoogste vertegenwoordiger van de evangelische christenen in Duitsland zonder woorden en schouderophalend wegkijkt van het in brand steken van de eerste evangelische kerk in Duitsland, is niet goed te praten.

Screenshot_12

Nikolaus Schneider echter is geen boosaardig mens. Natuurlijk zwijgt hij niet, omdat brandende kerken hem niets uitmaken. Hij zwijgt uit politieke berekening: want mocht de verdenking waar blijken te zijn dat Turken de daders waren, dan is zijn kritiek op de brandstichting tegelijk kritiek op de politici, die immers voor de vestiging van de Turken in Duitsland en daarmee voor alle gevolgen van deze vestiging, inclusief brandende kerken, verantwoordelijk zijn. Als Schneider dus iets zegt over de brandende kerk van Garbsen, dan zal hij razendsnel zorgen voor een discussie over het totale project “Bunte Republik”: als de Turken nu beginnen met het in brand steken van kerken en andere symbolische gebouwen van de Duitsers en daarmee de kiem van etnische conflicten in Duitsland zaaien, dan is dit project namelijk geenszins zo onschuldig als door de politici wordt gepropageerd, maar integendeel uiterst riskant.

Screenshot_9

De realiteit van brandstichtende Turken zal echter niet alleen de propaganda van de staat over het zogenaamde vredesproject “Bunte Republik” betwijfelen, maar ook de eigen propaganda van de EKD: nauwelijks een andere instelling heeft de afgelopen decennia in dusdanige mate en kritiekloos meegedaan aan het propageren van de verscheidenheid als de EKD. Tot op de dag van vandaag zijn het, behalve politici, in de eerste plaats evangelische predikanten die hun maatschappelijke vertrouwenspositie misbruiken en vanaf de kansel hun christelijke schaapjes graag wijsmaken dat de massale vestiging van Turken en mensen uit het Midden-Oosten door de staat volledig zonder risico´s is voor de christenen in Duitsland: het project “Bunte Republik” staat niet alleen voor het verraad van het politieke staatsbestel aan de Duitse beschermelingen, het staat ook voor het verraad van beide klerken, vooral echter van de EKD, aan de christelijke beschermelingen.

Nikolaus Schneider zwijgt daarom over Garbsen, omdat hij vanwege politieke consideratie de vinger niet in een wond kan leggen die het decennia lange EKD-credo van het zogenaamd zaligmakende multiculturalisme als datgene ontmaskert wat het is: het mantra van een kunstmatige, dwangmatige ideologie, waarvan het behoud alleen nuttig is voor functionarissen, die daarom de grote massa constant zand in de ogen moeten strooien. Zand in de ogen strooien betekent ook: de verfraaide façade van een utopische visie te propageren en de schaduwkanten van de veeleer duistere realiteit manipulatief te verzwijgen. Tot deze manipulatief verzwegen schaduwkanten behoort ook de realiteit van brandende kerken.

Screenshot_83

Zelfs wanneer Schneiders zwijgen over de brandstichting van Garbsen daarmee uit tactische redenen gerechtvaardigd lijkt – rekening houden met de goede betrekkingen van de EKD met politici, rekening houden met de mede-functionarissen in leidende kringen, rekening houden ook met de predikanten aan de basis, die in hun gemeenten verder hun bontgekleurde propaganda kunnen prediken zonder vragen te hoeven beantwoorden over brandende kerken –, maakt hij zichzelf tot bondgenoot van de brandstichters. Hoe tactisch begrijpelijk Schneiders stilzwijgende dulden van brandstichtingen en kerkschendingen, zijn demonstratieve tolereren van ruw crimineel geweld tegen evangelisch-christelijke symbolen ook mag zijn: in feite komt hij met dit stilzwijgen de daders tegemoet. Hij maakt zichzelf tot de onvrijwillige, maar gewillige geallieerde van het criminele milieu.

Als je naar zijn persoon als geheel kijkt, lijkt Nikolaus Schneider een tragisch figuur: Als kerkman en gelovig christen moet hem het in brand steken van de kerk in Garbsen als hoogtepunt van geweld tot nu toe tegen christelijke symbolen in het bontgekleurde Duitsland kwaad maken. Maar voor de keuze gesteld het moreel juiste te doen en de brandstichting met duidelijke woorden te veroordelen of tactisch nuttig de brandstichting zonder woorden te accepteren, heeft hij voor dat laatste besloten – ook tot de prijs van een feitelijk bondgenootschap met de criminaliteit. Nikolaus Schneider belichaamt dus voorbeeldig niet alleen de steeds minder kritische vervlechting van de EKD met de desbetreffende politieke machthebbers – of ze nu bruin, rood of bontgekleurd zijn, evangelische predikanten stonden altijd vooraan in de rij. Schneider gaat door zijn zwijgen m.b.t. een duidelijke criminele daad nog een stap verder: Hij wordt de symboolfiguur voor de wellicht niet bedoelde, maar op grond van de politieke feiten onvermijdelijk bespoedigende vervlechting van de politieke bovenlaag van de “Bunte Republik” met de criminaliteit, vooral met de criminaliteit van buitenlanders.

Screenshot_11

Als de kerkman die hij is, mag men ervan uitgaan dat Nikolaus Schneider zijn ongewilde alliantie met het criminele milieu persoonlijk walgelijk vindt. Desondanks overweegt bij Schneider de politieke berekening alle morele en ethische bezwaren: om de macht te behouden, levert hij de eigen gemeente uit aan de vijand. En het zijn precies deze eigenschappen van de EKD-chef, innerlijke gewetensvragen gedisciplineerd opzij zetten en over lijken gaan om de bestaande machtsstructuren te behouden, die hem tot de “Dhimmi van het jaar 2013” kwalificeren: Op zulke mensen kan het kwaad, als het aan de macht is, altijd vertrouwen. In tegenstelling tot andere prijswinnaars is Nikolaus Schneider daarom geen “dhimmi” uit goedkoop opportunisme, onverantwoorde naïviteit of pure zelfhaat. Nikolaus Schneider is een heel speciaal geval: Als “Dhimmi van het jaar 2013” belichaamt hij de tragische figuur van de tandenknarsende handlanger respectievelijk medeplichtige.

Screenshot_13

Bron:
www.pi-news.net
Auteur: M. Sattler

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "goedmenschen", "Nuttige idioten", Appeasement, Censuur, Christendom, Criminaliteit, Dhimmitude, Duitsland, Hypocrisie, Immigratie, Islam, Islamisering, Islamofilie, Krankzinnigheid, lafheid, landverraad, migrantengeweld, Moslims, Multiculti, Naïviteit, political correctness, praatjesmakers, Religie, Rotzakken, tolerantie/intolerantie, Turken. Bookmark de permalink .

7 reacties op Dhimmi van het jaar 2013: Nikolaus Schneider

  1. bigljohn zegt:

    Nikolaus Schneider, Nikolaus de scheitert !!! Eerst hadden we de Nazi’s en de kristalnacht, nu hebben we de Turken (Islam) die al een kerk hebben laten afbranden. Hun eigen Islamitische kristalnacht zal op niet te lange termijn aanbreken, als ze alle kerken tegelijk proberen af te branden. De dictatuur van de Nazi’s hebben we na verloop van tijd kunnen afbreken. En blij dat we waren in 1945…..Al die soldaten die hun leven gaven voor de vrijheid van ons allen……Maar een dictatuur van de Islam komt er aan. Hoeveel misere en doden gaat dat nu weer opleveren ? Het waren er 60 miljoen tijdens de tweede wereld oorlog. Hoevelen zullen er dan wel niet gaan sneuvelen tijdens een wereldwijde Islam dictatuur ? Zeshonderd miljoen, twee miljard ??? Deze hernieuwde dictatuur zal wel even iets langer gaan duren als de 5 jaar tweede wereld oorlog. En maar toegeven aan hun eisen, in dialoog er mee willen gaan, terwijl het net zich steeds verder sluit en sluit…….

    Like

  2. Theresa Geissler zegt:

    Het is uiteindelijk de bedoeling dat geestelijken voortdurend bij zichzelf te rade gaan en daarbij zo eerlijk mogelijk afwegen, wat hen te doen staat in moeilijke situaties met betrekking tot zowel hun ambt als hun geloof……Dàcht ik.
    Óf deze Schneider doet dat niet naar behoren, óf hij krijgt van welke macht dan ook voortdurend de verkeerde conclusies door.
    In beide gevallen faalt hij als geestelijk leider.

    Like

  3. alidas1 zegt:

    En hier worden de kerken verkocht aan de islam.
    En de predikanten doen ook net of ze gek zijn .
    Horen zien en zwijgen.

    Like

  4. louis-portugal zegt:

    Ik kan er eigenlijk kantjes over volschrijven.
    Vanochtend las ik nog een stukje historie waarin stond dat er protestantse groepen waren die zo´n hekel aan katholieken hadden dat ze samen met de ottomanen tegen de katholieken in Wenen vochten in 1683.
    Conclusie over dat figuur is natuurlijk een waardeloze vent maar veel erger een geloofsverrader.

    Like

  5. wouteenhoorn zegt:

    Nou ja als er niemand in zit zal ik er geen traan om laten .Kerken en moskeeën zullen toch eens verdwijnen, hoop ik.

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Mogelijk, maar dan toch ècht eerst uit de E(nge) U(nie) zien weg te komen.
      Anders verdwijnen, om redenen die men maar níet wenst toe te geven, dan misschien wel de kerken, maar níet de moskeeën…….

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s