Ariel Sharon: opperste bevelhebber, havik, vredesactivist

Screenshot_4

Ariel Sharon is dood. Hij was een van de vormgevende figuren van Israël. Zijn leven symboliseerde de spanningsboog, waarin de joodse staat zich sinds zijn oprichting bevond: van de strijd met de wapens voor het eigen volk tot aan de wens naar vrede, die tot op de dag van vandaag niet in vervulling is gegaan.

Ariel Sharon was een veldheer in veel veldslagen en een politicus met veel gezichten: soldaat en niet zelden overwinnaar in alle oorlogen sinds de oprichting van Israël, klom de in 1928 in het toenmalige Britse mandaatgebied en nu Israël geboren zoon van Wit-Russische immigranten al in zijn jonge jaren op tot een van de meest bepalende en controversiële figuren van Israël.

Beschermd door de stichter van de staat David Ben-Gurion maakte Sharon naam als briljante en meedogenloze opperbevelhebber. “Een Israëlische Caesar” luidt dienovereenkomstig de titel van een biografie over Sharon. In de Zesdaagse Oorlog van 1967 was het Sharon´s eenheid die de Sinaï veroverde, in de Jom Kipoeroorlog van 1973 was het opnieuw de nu uit pensioen teruggeroepen tankgeneraal Sharon, die door het oversteken van het Suezkanaal op eigen houtje aan de door de buurlanden aangewakkerde oorlog tot vernietiging van de joodse staat een beslissende wending gaf. Deze coup leverde Sharon ver boven het nationalistische kamp uit respect en verering op. De mythe van Sharon als redder en beschermer van de joodse staat was definitief verankerd. Voor zijn Arabische vijanden was Sharon echter gewoon een staatsterrorist.

Zijn compromisloze hardheid en zijn hang naar oncontroleerbare solo´s kostte de niet alleen vanwege zijn enorme figuur “bulldozer” genoemde generaal meer dan een keer zijn carrière. Toen in 1982 christelijke milities in de Libanese vluchtelingenkampen Sabra en Shatila onder de ogen van het Israëlische leger een bloedbad onder honderden burgers aanrichtten, moest Sharon aftreden als minister van Defensie. Een commissie gaf hem een persoonlijke medeverantwoordelijkheid aan de misdaad. Sharon zelf noemde dit later zijn “Kaïnsteken”.

Maar net zoals Sharon zich van talrijke private tegenslagen – zijn 11-jarige zoon werd tijdens een ongeluk met een niet beveiligd geweer op zijn boerderij doodgeschoten, zijn eerste vrouw stierf bij een auto-ongeluk, zijn tweede vrouw overleed aan kanker – steeds opnieuw herstelde, zo krabbelde hij ook steeds opnieuw op na politieke nederlagen. Herhaaldelijk bekleedde hij talrijke ministersposten en gebruikte ze allemaal voor zijn zaak: als minister van Landbouw forceerde hij massaal de bouw van “nederzettingen” in de “bezette gebieden” – ook dat droeg bij aan zijn bijnaam “bulldozer”. Onvergeten is zijn provocatieve uitspraak als minister van Buitenlandse Zaken in 1998 korte tijd voor nieuwe onderhandelingen met de VS over een toekomstige verdeling van land: aan het adres van de kolonisten gericht, zei hij dat ze moesten “rennen en zoveel mogelijk land pakken om de nederzettingen uit te breiden. Alles wat jullie nu pakken, zal later van ons blijven, alles, wat we niet pakken, gaat naar hen (de Palestijnen).”

Maar het was dezelfde Sharon, die zich na zijn verkiezing tot minister-president in 2001 met zijn conservatieve Likoed-partij in onmin raakte, haar zelfs de rug toekeerde, omdat hij de eenzijdige en onvoorwaardelijke aftocht van Israël uit de eveneens in 1967 veroverde Gazastrook wilde, inclusief de opgave van alle nederzettingen daar. Een radicalere koersverandering was nauwelijks denkbaar en Sharon noemde zijn beslissing in de historische parlementszitting daarover in oktober 2004 “ondraaglijk zwaar”. In zijn hele loopbaan als soldaat en politicus zou hij nog nooit zo´n moeilijke beslissing hebben moeten nemen. “Als iemand die in alle Israëlische oorlogen gevochten en uit eigen ervaring geleerd heeft dat wij zonder kracht geen kans op overleven hebben in deze regio, die geen genade met de zwakken kent, heb ik ook uit ervaring geleerd dat het zwaard alleen deze bittere strijd niet alleen kan beslissen in dit land”, zei Sharon. De onvoorwaardelijke aftocht uit Gaza “kan ons op het pad van de vrede met de Palestijnen en onze andere buurlanden” voortbrengen, aldus de woorden van de voormalige havik. Dat was teveel voor zijn tegenspeler binnen de partij, de toenmalige minister van Financiën Benjamin Netanyahu. De huidige regeringschef trad enkele maanden later uit protest tegen Sharon af. Sharon verliet korte tijd na de aftocht uit Gaza Likoed en kondigde zijn aftreden en nieuwe verkiezingen aan, waarbij hij aan het hoofd van zijn nieuwe beweging “Kadima” (“Voorwaarts”) zou aantreden. In maart 2006 won “Kadima” de verkiezingen overtuigend met tweemaal zoveel zetels als Likoed. Maar Sharon kon de vruchten van deze overwinning niet meer oogsten. Al kort na de oprichting van “Kadima” had hij in 2005 een kleine beroerte gehad. In januari 2006 kreeg hij ernstige hersenbloedingen. Sindsdien lag hij in coma. De ambtszaken werden overgenomen door zijn plaatsvervanger Ehud Olmert, die hem ook als minister-president opvolgde.

Met Sharon verloor Israël een van de laatste politici van de generatie oprichters, die over de autoriteit beschikten extreem moeilijke beslissingen en concessies geloofwaardig door te drukken voor een Midden-Oosten vrede. Als laatste van deze generatie wordt de 90-jarige president Shimon Peres het niet moe om voor een tweestatenoplossing te werven. Het was de voormalige “havik” Sharon die de winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede Peres er in 2006, na een 60-jarig lidmaatschap van de Arbeiderspartij, ervan had overtuigd de overstap te maken naar zijn “Kadima”.

Bron:
http://deutsche-wirtschafts-nachrichten.de

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Israël. Bookmark de permalink .

9 reacties op Ariel Sharon: opperste bevelhebber, havik, vredesactivist

  1. vanhetgoor zegt:

    Sharon was een politicus, en daarmee is al voldoende gezegd.

    Iedereen kent de uitdrukking; twaalf joden dat zijn dertien meningen! Sharon was een joods politicus en dat is nog erger dan een niet joodse politicus. Wanneer heeft hij gedwaald, voor zijn ommekeer of na zijn ommekeer? Voor zijn overgang naar een andere partij heeft hij niets bereikt, en daarna ook niet. Het heeft geen verschil gemaakt.

    Eigenlijk is dit het tragische van de staat Israël. De vrede in het midden oosten is even ver weg gebleken, harde lijn of zachte lijn, keihard terugslaan of land-voor-vrede. Het is allemaal het zelfde gebleken. Het maakte geen verschil, of Sharon nu nog met intacte hersens werkte of ná zijn attak, het maakte geen verschil.

    Dit is het meest tragische van de hele figuur Sharon, zowel vooruit als achteruit geprobeerd en in beide gevallen geen resultaat.

    Zelf ben ik vooraleerst een voorstander van de harde lijn, tegenover een wapen zet je een ander wapen, tegenover een bom zet je een andere bom etcetera etcetera. Ik weet heel goed dat dit geen oplossing is, maar land-voor-vrede is dat ook niet.

    Naar mijn idee is de enige manier om tot vrede in het midden oosten te komen een andere manier dan tot nu toe gebruikt is. Dat moet toch iedereen duidelijk zijn, want tot nu toe is er niets bereikt. Maar weg naar de vrede loopt dus anders, men moet de bron van alle onrust uitschakelen. Dàt is de enige weg! Want de reden waarom Arabieren joden willen vermoorden is niet omdat ze in Israël wonen, maar omdat hen dit in de koran wordt opgedragen. Door Allah frontaal aan te vallen en te ontmaskeren neemt men de oorzaak van alle problemen weg, dan zijn er geen wapens meer nodig.

    Sharon heeft absoluut niets gedaan om structureel vrede in het midden oosten te brengen, het maakte niet uit of hij de harde lijn of de zachte lijn volgde, links om ging of rechts om ging. De enige oplossing is een totale ontmanteling van de islam, zonder de decapitatie van Allah zal er nooit vrede komen, ook niet als men wéér een nieuwe lijn bedenkt, 100% van het grondgebied in Palestijnse handen geeft of zelfs nog geld toe ook. De fictieve Allah moet dood, anders komt er geen vrede!

    De dood van Sharon is een persoonlijk drama en een verlies voor zijn familie, de wereld is er niet beter op geworden, al het werk dat Sharon gedaan heeft is totaal nutteloos geweest. Hij heeft helemaal niets bereikt! En dat is pas tragisch!

    Like

    • Azraël zegt:

      @vanhetgoor 11: 57

      “…al het werk dat Sharon gedaan heeft is totaal nutteloos geweest. Hij heeft helemaal niets bereikt! En dat is pas tragisch!”

      Kom kom….u kunt het ook anders bekijken.
      De Joodse Staat Israël bestaat nu nog steeds. De rol die zij moet spelen, kan zij nog steeds vervullen. Sharon was niet de Messias. Die titel krijgt een Ander.
      Hij was misschien niks anders dan een pionnetje die er voor gezorgd heeft dat andere zaken gewoon doorgang kunnen vinden.
      Nutteloos vind ik wel erg afgezwakt.
      Kent u al Zijn wegen en hoe Hij dat gaat bewerkstelligen?

      Like

  2. Wachteres zegt:

    http://www.algemeiner.com/2014/01/13/stirring-sarit-hadad-sings-%E2%80%98we%E2%80%99re-both-from-the-same-village%E2%80%99-at-ariel-sharon%E2%80%99s-funeral-video/

    ‘We’re Both From the Same Village’:

    We are from the same village. We walked through the high grass of the fields and in the evening returned to the village square, for we are from the same village.

    Chorus: And on Friday evenings, when a soft breeze passes through the black tree tops, I remember you.

    In the orange groves and among the avenues of the trees, we always loved the same girls, but in the end we said it doesn’t matter. It all stays in the village. We ran away to the same places. We went to the same wars. We crawled among the thorns and brambles but we returned to the same village.

    I remember that in the battle that did not end how I suddenly saw you were broken. And when the dawn rose among the hills, I brought you back to the village. You see—we are here in the same village—almost everything has remained almost the same. I pass through the green fields and you lie on the other side of the fence.

    For we are from the same village.

    Like

  3. Wachteres zegt:

    http://www.jerusalemonline.com/culture-and-lifestyle/watch-sarit-hadad-sings-in-memory-of-ariel-sharon-3066

    Deze maar eens proberen …. een schitterend lied gezodngen op de begrafenis van Ariel Sharon.

    Like

  4. Anneke zegt:

    Ariel Sharon, nu heeft u rust !!! ! !!! Uit-gestreden op deze planeet…Een Zegen hebt u ontvangen, verlost op G’ds Rustdag….Shabbat Shalom; Ariel een krijger tot op het naakte bot.

    Like

  5. johannes zegt:

    hij was een vent naar mijn hart,
    maar je hebt gelijk

    Like

  6. Sjaak8.1.2014 zegt:

    Zonder woorden !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s