Van Auschwitz via Duisburg naar Toulouse

Screenshot_45

(Door: Herwig Schafberg)

Over de Duitse herdenkingsdag van de slachtoffers van het nationaalsocialisme op 27 januari.

Nog maar ongeveer twee maanden geleden hadden we de 75e herdenkingsdag van de “Reichskristallnacht”, zoals de nationaalsocialistische machthebbers die nacht van 9 naar 10 november 1938 noemden, waarin zij duizenden synagogen en andere bijeenkomstruimtes, begraafplaatsen, winkels en woningen van Duitse Joden plunderden en verwoestten. Honderden van hen lieten vermoorden of tot zelfmoord dreven. Deze “Reichspogromnacht”, zoals hij beter genoemd kan worden, markeerde de overgang van de discriminatie van Duitse burgers van joodse herkomst naar gewelddadige vervolging, die eindigde met de systematische moord op meerdere miljoenen Joden in Auschwitz en andere vernietigingskampen.

Ter herinnering aan die dag in het jaar 1945 waarop Auschwitz door de russen werd bevrijd, geldt in Duitsland de 27e januari nu als herdenkingsdag van de slachtoffers van het nationaalsocialisme.

Van de 15.000 Duitse Joden, die de volkerenmoord overleefd hadden, vertrokken velen naar Palestina en andere landen, zoals ook de meeste van de 350.000 overlevende Joden uit Oost-Europa deden, die eerst ondergebracht werden in het naoorlogse Duitsland. Velen bleven en kregen hier af en toe te opnieuw maken met aversies, alsof Auschwitz nooit zou hebben bestaan.

Tot de Jodenvijandige misdaden behoorde bijvoorbeeld het schenden van joodse begraafplaatsen, wat in de jaren-50 voor de toenmalige bondskanselier Konrad Adenauer aanleiding was om zich in een radiotoespraak tot de burgers van Duitsland te richten en hen een aanbeveling te doen in de omgang met de schenders: “Als u zulke lummels op heterdaad betrapt, geeft u hen dan het liefst direct ter plekke een pak slaag; want dat is de straf die ze verdiend hebben.” Adenauer voegde er aan toe: “En tegen mijn joodse medeburgers zeg ik dat de hele staatsmacht achter hen staat!”

Waar stond de staatsmacht in Duisburg?

Het is deze maand vijf jaar geleden dat Arabieren en Turken in de straten van onze steden demonstreerden tegen een Israëlische militaire interventie in Gaza en onmiskenbaar schreeuwden: “Dood, dood, Israël!”, “Dood de Joden!”, “Judas verrek!” en “Hamas, Hamas, Joden in het gas!” Maar de politie, die al deze demonstraties begeleidde en getuige van zulk geschreeuw was, ondernam niets om een einde te maken aan de kwaadaardige hetzecampagnes.

En het werd nog erger: toen de demonstranten op 9 januari in Duisburg langs een huis kwamen waar een vlag van Israël voor het raam hing, veroorzaakte de aanblik van deze vlag een massahysterie. Vanuit de massa werd om Adolf Hitler geroepen en een wild geworden meute dreigde het huis te bestormen. Dat de meute in Duisburg het huis uiteindelijk niet bestormde, lag alleen aan het feit dat de politie hen deze moeite bespaarde, zelf het huis bestormde, de deur openbrak en de aanstootgevende vlag onder triomfantelijk gekrijs van de woedende meute voor het raam vandaan haalde. Net zoals hun collega´s in 1933 na de nationaalsocialistische machtsovername beulsknechten van de SA waren geworden, werden Duitse politieagenten in januari 2009 de handlangers van het gepeupel in plaats van de heerschappij over de straat van diegenen af te pakken die zichzelf nauwelijks wisten te beheersen.

“Oh judgement, thou art fled to brutish beasts and men have lost their reason”, liet William Shakespeare Marcus Antonius in “Julius Caesar” op diens begrafenisplechtigheid zeggen. Dat schoot me te binnen, toen ik aan die hondsdolle meute en de perverse poging tot rechtvaardiging van de Duisburgse politie dacht. Deze probeerde haar handlangersdiensten bij de inbraak in de woning ermee te rechtvaardigen dat de joodse bewoner met zijn vlag voor het raam de demonstranten geprovoceerd zou hebben. Met andere woorden: Eigen schuld van de Jood.

“De Joden zijn de schuldigen” is overigens de hoofdtitel van een studie over “Antisemitisme in de immigratiesamenleving aan de hand van het voorbeeld van islamitisch gesocialiseerde milieus”. Wat ik anno 2005 tijdens de presentatie van deze studie hoorde van de woordvoerder van de Groenen, Cem Özdemir, en in de brochure las, was over het algemeen interessant, maar niet nieuw: want over de daarin aangehaalde problemen werd al tien jaar eerder bericht, zonder dat er daarna iets noemenswaardig aan probleemoplossing had plaatsgevonden. En hoe moest het nu verder? Bleef het bij deze studie of werden er met openbare middelen enkele aansluitingsprojecten evenals een evaluatie van deze projecten gefinancierd en op deze wijze enkele vrienden uit de wijdvertakte deskundigenbranche voorzien van aantrekkelijke opdrachten? Of werd er iets anders ondernomen?

Davidsster

Ik weet alleen dat het sinds deze goed bedoelde studie in dit land tot meer geweld niet alleen, maar ook en vooral van Arabieren evenals andere moslims op Joden kwam, joodse medeburgers gepest of zelfs in elkaar geslagen werden als ze met een keppeltje of een Davidsster de straat op durfden, en dat er heel openlijk ongegeneerd tot de verdrijving of zelfs het vermoorden van Joden werd opgeroepen, zoals op de genoemde demonstraties tegen de Israëlische militaire interventie in Gaza.

Wanneer is de pijngrens van de Jodenvijandigheid bereikt?

Wat Arabieren en andere moslims tijdens de massale demonstraties aan vijandigheid tegen Joden demonstreerden, “moeten we tot aan de pijngrens verdragen”, zei onze toenmalige minister van Justitie Brigitte Zypries als motivering voor de terughoudendheid van de Duitse staatsmacht. Zijn “wij” het, mevrouw de minister buiten dienst, zijn het niet in werkelijkheid onze joodse medeburgers die zulke vijandigheid “tot aan de pijngrens” moeten verdragen? En wanneer is deze “pijngrens” bereikt? Pas wanneer Joden uitgescholden, in elkaar geslagen en zelfs gedood worden, en niet al eerder, wanneer bijvoorbeeld Arabieren samen met hun Duitse sympathisanten – zoals tijdens de Israëlische militaire interventie in Gaza – pro-Israëlische demonstraties verstoren en daarbij ongegeneerd oproepen tot de vernietiging van de staat Israël? Enkele van de verstorende personen schaamden zich er zelfs niet eens voor om er over te klagen dat “de Joden” überhaupt mochten demonstreren.

Ook al vond ik het voor menig Palestijn die zich zorgen maakte over zijn familie in Gaza spijtig, ben ik boos over de brutaliteit waarmee enkelen de terugkeer van de Joden uit Israël naar Europa verlangen. Stel je eens voor wat voor verontrusting het onder Arabieren en Duitsers zou veroorzaken wanneer iemand de uitzetting van de hier levende Arabieren naar hun landen van herkomst zou eisen! Afgezien van het feit dat de Israëli´s al lang niet meer allemaal uit Europa afkomstig zijn, maar deels uit Oriëntaalse landen zoals Jemen, Irak, Marokko en andere Arabische landen, waaruit hun ouders of grootouders na de oprichting van de staat Israël net zo vluchtten als enkele jaren daarvoor andere Joden voor de nationaalsocialistische terreur uit Europa waren gevlucht, bestaat er geen steekhoudende reden waarom ze Israël en in zoverre hun thuisland zouden moeten verlaten. Ik vind het bijzonder stuitend dat het niet alleen Arabieren zijn, maar ook Duitsers, die zulke Jodendeportaties eisen, alsof de Joden niet al eerder het slachtoffer van Duitse uitzettingsplannen zijn geweest.

Joden hebben Israël als potentieel toevluchtsoord nodig als de Duitse staatsmacht niet zoals ten tijde van Konrad Adenauer volledig achter onze joodse medeburgers staat, wanneer politieagenten zich zelfs tot handlangers van een Jodenvijandige meute laten maken en mensen om het even van welke herkomst niet alleen in Duitsland, maar ook in andere Europese landen joodse medeburgers medeverantwoordelijk maken voor Israëlische militaire acties, hen uitschelden, in elkaar slaan en op veel plaatsen ook doden.

Een keerpunt in Toulouse?

In Frankrijk bijvoorbeeld nam het aantal Jodenvijandige agressies in 2012 met 58% tegenover het jaar daarvoor toe, wat blijkt uit een bericht van de joodse organisatie SPCJ van vorig jaar februari. Daartoe behoorde vooral de aanslag van de radicale islamiet Mohamed Merah, die in maart 2012 voor een joodse school in het Zuid-Franse Toulouse drie schoolkinderen en een leraar doodschoot. Dat was voor veel Joden in Frankrijk een schokkend “keerpunt” , aldus de Israëlische minister-president Shimon Peres, dat ervoor zorgde dat het aantal emigranten naar Israël de hoogte inschoot.

De Jodenvijandige hetze ging ook na deze aanslag zowel direct als indirect door. Al jarenlang provoceert de uit Afrika afkomstige komiek Dieudonné, wiens video´s op internet al door miljoenen mensen werden aangeklikt, met zinnen zoals: “De Holocaust heeft ons veel gekost. We betalen nog steeds.” Of: “Welk project hebben de neonazi´s in 2013? Zeep maken van de crème de la crème van de Franse showbusiness?” De discussies die hij hierdoor heeft losgemaakt, zullen de Franse Joden vermoedelijk eerder onzeker maken dan geruststellen en bijdragen aan de verdere exodus naar Israël.

Naast Frankrijk zijn het niet in de laatste plaats landen zoals België en Zweden, waarin sinds de massa-immigratie van Oriëntaalse moslims Jodenvijandigheid bedreigende vormen heeft aangenomen. Op dit moment verlaten honderden Joden de Belgische hoofdstad Brussel, omdat ze te lijden hebben van massale aanvallen van de kant van jonge moslims en zich in hun eigen stadsdelen niet meer veilig voelen. Niet veel anders gaat het er in de Zweedse stad Malmö aan toe, waarin analoog aan zulke massa-immigratie het aantal Jodenvijandige aanvallen is toegenomen en er steeds meer joodse gezinnen toe dwingt om te emigreren naar Israël.

Dat islamitische jongeren met zulke agressie aanzienlijk bijdragen aan de joodse exodus uit Frankrijk en uit andere Europese landen naar Israël, hoewel diezelfde moslims daar eigenlijk helemaal geen Joden willen hebben, en met hun Jodenvijandigheid in zoverre volledig contraproductief bezig zijn, dringt niet binnen bij die snotneuzen. Ik ben bang dat er ook niets  aan hun hondsbrutale gedrag zal veranderen door de aanbeveling van Adenauer op te volgen en hen een flink pak op hun sodemieter te geven.

Screenshot_46

Bron:
www.citizentimes.eu
Auteur: Herwig Schafberg

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Religie van de vrede", antisemitisme, Appeasement, Dhimmitude, Duitsland, Europa, hersenspoeling, Islam, Islamisering, islamitische ideologie, Israël-vijandigheid, Jihad, Joden, Jodendom, Jodenhaat, Krankzinnigheid, Moslims, Rotzakken. Bookmark de permalink .

4 reacties op Van Auschwitz via Duisburg naar Toulouse

  1. Willie zegt:

    ”Ik ben bang dat er ook niets aan hun hondsbrutale gedrag zal veranderen door de aanbeveling van Adenauer op te volgen en hen een flink pak op hun sodemieter te geven.”

    Nee ,idd ,dat helpt niet meer : een enkeltje retour(MET heel hun familie) naar hun zandbakjes zou beter zijn ,en als dat niet kan , tja dan maar THE HARD WAY!! Vul zelf maar in , maar ik heb wel een paar goeie ideeen

    Like

  2. Om heel veel redenen zou de islam verboden moeten worden. De inherente Jodenhaat is zeker niet de minste. Europa moet zich schamen.

    Like

  3. luckybee zegt:

    De Antisemitismus hebben de Marxistische Joden zelf naar Holland gehaald door Moslims naar ons land binnen te halen; alles integenstelling met de 10 Geboden , dat God verbiedt ander Goden als hem aan te bidden En dat doen moslims in hun Moskees.

    Like

  4. louis-portugal zegt:

    Idd. moet Europa zich schamen en niet niet alleen voor het antisemitisme.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s